Ιράν: η μέρα της μαρμότας

92224261ab2c6fcc937305f3c075da94_xl

Π. Παπ. για το avantgarde

Περσική Άνοιξη τέλος (ή τουλάχιστον η πρώτη της φάση)

000_vm9pf-640x400Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται στους δρόμους του Ιράν – διατρανώνοντας την απόφασή τους να αντισταθούν στα σχέδια των ΗΠΑ και των τοποτηρητών τους. Οι Φρουροί της Επανάστασης ανακοίνωσαν πως η πρόσφατη συνωμοσία εναντίον του Ιράν έχει ηττηθεί. (Με τον όρο συνωμοσία αναφέρονταν όχι στις διαδηλώσεις, αλλά σε αυτούς που κρύφτηκαν πίσω από τις διαδηλώσεις για να προωθήσουν την αντιδραστική τους ατζέντα.)

Είχε προηγηθεί κάτι που περιγράφτηκε από πολλά ΜΜΕ ως «κύμα μαζικών αντικυβερνητικών διαδηλώσεων» ή ακόμα και «εξέγερση ενάντια στο καθεστώς». Μια πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτει μια κάπως διαφορετική πραγματικότητα. Ο Άντονι Κόρντσμαν, κορυφαίος αναλυτής του σημαντικού αμερικάνικου θινκ τανκ CSIS, σημειώνει εύστοχα πως «πολλοί βλέπουν αυτό που θέλουν να δουν στον τελευταίο γύρο ταραχών, ειδικά αυτοί που θέλουν να πέσει το καθεστώς». Οι NY Times μιλούν με θλίψη για την «ησυχία που επικρατεί στην Τεχεράνη» και περιγράφουν την απογοήτευση των (μερικών δεκάδων) φοιτητών του πανεπιστημίου της Τεχεράνης όταν παρά τις εκκλήσεις τους η διαδήλωση δεν πλαισιώθηκε από τον υπόλοιπο πληθυσμό, που έμεινε ασυγκίνητος. Συνεχίζουν περιγράφοντας τις συγκεντρώσεις ως «σχετικά λίγες … που μαζεύουν μόνο λίγες εκατοντάδες ανθρώπους κάθε φορά». Το Wilson Center παραδέχεται με στενοχώρια πως «παρά τις διαδηλώσεις, λίγα θα αλλάξουν στο Ιράν». Το Geopolitical Futures γράφει πως «στο σημείο αυτό, λόγω του μικρού τους μεγέθους (των διαδηλώσεων) και του γεγονότος πως η οικονομία του Ιράν έχει βρεθεί σε πολύ χειρότερη κατάσταση από ό,τι είναι σήμερα κατά τα τελευταία χρόνια, δεν πιστεύουμε ακόμα πως η Ισλαμική Δημοκρατία κινδυνεύει να πέσει.»

Βεβαίως κυκλοφόρησαν φωτογραφίες που απεικόνιζαν μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις – φωτογραφίες από άλλους τόπους και άλλες εποχές. Φωτογραφίες από φιλοκυβερνητική διαδήλωση, την εξέγερση του Μπαχρέιν, ακόμα και σκηνές ταινίας παρουσιάστηκαν ως φωτογραφίες αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στο Ιράν. Πώς δε βάλανε πάλι καμιά από την Πλατεία Ταχρίρ…

Συμπέρασμα πρώτο: τις τελευταίες μέρες δεν έλαβαν χώρα μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στο Ιράν. Οι μόνοι που είδαν τέτοιες ήταν η ΜΕΚ, οργάνωση Ιρανών αντικαθεστωτικών της διασποράς ενσωματωμένη και σιτιζόμενη από μυστικές υπηρεσίες χωρών της Αυτοκρατορίας, ο γιος του Σάχη και η φαντασιόπληκτη Αριστερά που από το ’90 και μετά δεν έχει σταματήσει να μετράει… θριάμβους.

Συμπέρασμα δεύτερο: κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν περίμενε από το κίνημα αυτό να ανατρέψει κανένα καθεστώς. Εκτός από την προαναφερθείσα Αριστερά.

Συμπέρασμα τρίτο: η Αριστερά αυτή διακρίνεται από μια εντυπωσιακή σπουδή να αποδείξει πως είναι βασιλικότερη του βασιλέως. Αναρωτιόμαστε γιατί.

Déjà vu

Αν όμως κανείς πιστέψει τη γενική αίσθηση που διαχέεται στη Δύση θα πρέπει να συμπεράνει κάτι σαν το παρακάτω:

Ο λαός ξεσηκώνεται και οργανώνει μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις ενάντια στο καθεστώς. (Οι -κατά πολύ μαζικότερες- μη αντικυβερνητικές διαδηλώσεις θάβονται.)

Ανθρωπιστικές ανησυχίες ολούθε τριγύρω στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο, καθώς οι δικτάτορες δεν έχουν περάσει Διαφωτισμό και ως εκ τούτου είναι επιρρεπείς στο να σφάζουν το λαό τους.

Ξεσπάει βία, πέφτουν πυροβολισμοί, έχουμε νεκρούς αστυνομικούς και αμάχους.

Με ένα παιχνίδι λέξεων, τα θύματα φορτώνονται όλα στην κυβέρνηση.

Ένα δυτικό κοινό που ενδεχομένως να μην ξέρει καν να βρει στο χάρτη την εν λόγω χώρα οπλίζεται με την ηθική του ανωτερότητα και ξεκινάει για μια ακόμα εκπολιτιστική ιεραποστολή να φέρει τη Δημοκρατία και τα χιούμαν ράιτς.

Τι κι αν οι τελευταίες εκλογές είχαν γύρω στο 70% συμμετοχή (πολύ υψηλότερη από αυτή στις δυτικές χώρες), με 41 εκατομμύρια πολίτες της χώρας να ψηφίζουν; Αυτοί δεν έχουν καμιά σημασία. Σημασία έχουν οι μερικές δεκάδες που έσκισαν την αφίσα του δικτάτορα. Αυτοί είναι που εκπροσωπούν το λαό, που απαιτεί ελευθερία, δημοκρατία και άλλες ωραίες λέξεις.

Παραδίπλα η γνωστή κομπανία δυτικών αριστερών –με πόσες άραγε επιτυχίες απέναντι στη δική της αστική τάξη;– παθαίνει διεθνισμό και ρίχνεται στον αγώνα να ανατρέψει την αστική τάξη μιας άλλης χώρας, που μάλιστα τυγχάνει εχθρός της δικής της. (Καμιά εντύπωση δεν της κάνει που ο διεθνισμός της ταυτίζεται με το διεθνισμό του Τραμπ, της Χάλεϊ και του Νετανιάχου.)

Το έργο είναι χιλιοπαιγμένο, και το μοτίβο πλέον θλιβερά προβλέψιμο. Μια ακόμα πολύχρωμη επανάσταση έχει αρχίσει, προοιωνίζοντας μια ακόμα ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Λίγη κοινωνιολογία (αυτό που οι μαρξιστές της παιδικής χαράς αποκαλούν «μαρξισμό»)

Με δεδομένη την επιθετική διάθεση της Δύσης απέναντι στο Ιράν και με τόσο πρόσφατες τις ελεεινές και καταφανώς ψεύτικες εκστρατείες προπαγάνδας ενάντια στη Συρία, καλό θα ήταν κανείς να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικός απέναντι στις αναφορές των δυτικών ΜΜΕ. Αυτή τη φορά μιλούν για οικονομικά προβλήματα που έβγαλαν τον κόσμο στο δρόμο. Πληθωρισμός, ανεργία, ανισότητα, διαφθορά. Ας εξετάσουμε λιγάκι αυτούς τούς ισχυρισμούς.

Η γαλάζια γραμμή παριστάνει τον πληθωρισμό, ο οποίος το 1995 ήταν κοντά στο 50%, ενώ το 2014 κοντά στο 35%. Άρα η ιδέα ότι ο σημερινός πληθωρισμός του 10.1% μπορεί να πυροδοτήσει κάποια εξέγερση είναι επιεικώς γελοία.

infation_iran_imf

Πηγή: ΔΝΤ

Ας δούμε την ανεργία στο Ιράν. Είναι στο 11.4%. Μόνο που τέτοια ποσοστά δεν είναι πρωτόφαντα στη χώρα: το 2010 η ανεργία ήταν στο 13.5%, ενώ το 2015 στο 11.1%. Άρα η ιδέα ότι η σημερινή ανεργία του 11.4% μπορεί να πυροδοτήσει κάποια εξέγερση είναι επίσης επιεικώς γελοία.

anergia iran

Πηγή: Παγκόσμια Τράπεζα

Ας δούμε την ανισότητα. Η εισοδηματική ανισότητα προκύπτει από το δείκτη Gini (0 απόλυτη ισότητα, 100 απόλυτη ανισότητα). Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έχει γύρω στο 37. Κάπου τόσο έχει και η Ελλάδα, ενώ οι ΗΠΑ έχουν 41, το σιωνιστικό κράτος περίπου 43 και το Ηνωμένο Βασίλειο 32.5. Οι υψηλότερες τιμές του δείκτη απαντώνται στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική, με χώρες να βρίσκονται γύρω στο 50-60, ενώ οι χαμηλότερες είναι γύρω στο 25. Η ανισότητα λοιπόν στην Ισλαμική Δημοκρατία δεν είναι κάτι το φοβερό. (πηγή: Παγκόσμια Τράπεζα)

Σε ό,τι αφορά τώρα τη διαφθορά, υπάρχει κάτι που λέγεται «δείκτης αντίληψης διαφθοράς», με βάση τον οποίο το Ιράν κατατάσσεται σε υψηλή θέση διαφθοράς (131η λιγότερο διαφανής χώρα στις 176). Ο δείκτης αυτός όμως είναι καταφανώς μεροληπτικός. Για να πάρει κανείς μια εικόνα για την κλίμακα της μεροληψίας, ο κατάλογος αυτός αναφέρει ως χώρα με την υψηλότερη διαφθορά στον πλανήτη τη ΛΔ Κορέας, ενώ στις 20 πιο διεφθαρμένες χώρες περιλαμβάνονται η Βενεζουέλα, το Σουδάν, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Σομαλία και η Λιβύη. (πηγή)

Tα παραπάνω δεν αναιρούν πως η κυβέρνηση Ρουχανί είναι πράγματι μια φιλελεύθερη κυβέρνηση, η οποία πράγματι παίρνει αντιλαϊκά μέτρα. Και παρά το γεγονός πως η ανεργία και ο πληθωρισμός δεν είναι κάτι το πρωτοφανές, ο πληττόμενος κόσμος έχει κάθε δικαίωμα –και πρέπει– να παλεύει εναντίον τους. Οι αρχικές διαδηλώσεις είχαν πράγματι οικονομικό περιεχόμενο και ήταν δίκαιες. Επιπλέον υπάρχει και δυσφορία γιατί ο Ρουχανί καλλιέργησε προεκλογικά προσδοκίες πως η συμφωνία για τα πυρηνικά με την επακόλουθη χαλάρωση των κυρώσεων θα έφερνε αναζωογόνηση της οικονομίας και δημιουργία περισσότερων θέσεων εργασίας. Οι προσδοκίες αυτές δεν έχουν ευοδωθεί.

Αλλά ας δούμε μερικά στοιχεία σχετικά με την ιρανική οικονομία και κοινωνία που δεν αναφέρουν τα δυτικά μίντια. Η πτώση της τιμής του πετρελαίου, η αδυναμία της Ισλαμικής Δημοκρατίας να προστατεύσει τις συναλλαγές της μέσω παραγώγων και το κόστος της παραοικονομίας που αναπτύχθηκε στο έδαφος των κυρώσεων επέδρασαν αρνητικά στην ιρανική οικονομία, αλλά το βασικό πρόβλημα είναι οι κυρώσεις. Ενδεικτικά αναφέρουμε πως από εκεί που το 2011 εξήγαγε 2.5 εκατομμύρια βαρέλια τη μέρα, στα τέλη του 2013 εξήγαγε μόλις 1.1 εκατομμύρια.

iran_oil_exports_jpa_sanctions_graphic_new

Πηγή: Council for Foreign Relations

Το 2011 ο όγκος εξαγωγών του Ιράν ήταν $99 δις. Το 2012 έπεσε στα $68.3 δις, το 2013 στα $48.8 δις, το 2014 ανέβηκε ελαφρώς στα $50.7 δις, το 2015 κατρακύλησε στα $29.4 δις (σε συνδυασμό με τη μεγάλη πτώση της τιμής του πετρελαίου) και το 2016 έφτασε τα $36.2 δις.

Αυτό που κρατάει πίσω την ιρανική οικονομία είναι οι κυρώσεις. Αυτές δεν προκαλούνται από τους ηγέτες του Ιράν, αλλά από τους ιμπεριαλιστές. Αν υπάρχει κανείς λοιπόν που ενδιαφέρεται για το επίπεδο διαβίωσης και τα οικονομικά αιτήματα του ιρανικού λαού και θέλει να κινητοποιηθεί για αυτό, το μέρος που πρέπει να βρεθεί είναι η αμερικάνικη πρεσβεία και τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης – και να απαιτήσει την άμεση άρση όλων των κυρώσεων.

iran2c_trends_in_the_human_development_index_1970-2010Κάποια άλλα κοινωνιολογικά στοιχεία που μάλλον δύσκολα θα αναφέρουν τα δυτικά μίντια έχουν να κάνουν με τα επιτεύγματα της Ιρανικής Επανάστασης. Ένας σημαντικός δείκτης για το πόσο καλά ζει ένας λαός είναι ο δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης (Human Development Index, HDI), που αποτελεί συνάρτηση του προσδόκιμου ζωής, του αλφαβητισμού, της εκπαίδευσης και της ποιότητας ζωής. Ο δείκτης αυτός έχει εκτοξευτεί από την Επανάσταση και μετά: από 0.542 που ήταν το 1975, το 2010 ήταν 0.739. Αυτό αποτελεί μια τεράστια επιτυχία για μια αποικία που κέρδισε την ανεξαρτησία της μόλις πριν από 39 χρόνια.

Λίγη δράση του ιμπεριαλισμού (αυτό που οι μαρξιστές της παιδικής χαράς αποκαλούν «συνωμοσιολογία» ή «θεωρίες συνωμοσίας»)

Ας ξεκινήσουμε τοποθετώντας το Ιράν στο χάρτη. Η εικόνα είναι από το 2012, αλλά κανείς μπορεί να κατανοήσει το κεντρικό νόημα: μια χώρα περικυκλωμένη από αμερικάνικες βάσεις.

us-bases

Ας συνεχίσουμε με τα απομνημονεύματα του τετράστερου στρατηγού Γουέσλι Κλαρκ. Ο στρατηγός αναφέρει πως δέκα μέρες μετά την 11η Σεπτεμβρίου το Πεντάγωνο έκανε ήδη σχέδια για την επέμβαση στο Ιράκ και επικαλείται ένα έγγραφο που περιείχε το περιβόητο σχέδιο της καταστροφής επτά χωρών σε πέντε χρόνια, με το Ιράν να αποτελεί τον τελικό στόχο. Ο άνθρωπος βγήκε και είπε τα ίδια και στο Democracy Now το 2007. Ας πούμε επίσης πως το Ιράν μπήκε στον Άξονα του Κακού του Μπους το 2002 (μαζί με το Ιράκ και τη ΛΔ Κορέας).

Το 2009 το Ινστιτούτο Brookings δημοσίευσε μια πολύ ενδιαφέρουσα και αναλυτική παμφλέτα με τίτλο «Ποιο μονοπάτι για την Περσία; Επιλογές για μια νέα αμερικάνικη στρατηγική απέναντι στο Ιράν». Έχουμε αναφερθεί και στο παρελθόν σε αυτήν. Το κεφάλαιο 6 της μελέτης αυτής επιγράφεται «Η Βελούδινη Επανάσταση: υποστηρίζοντας ένα λαϊκό ξεσηκωμό;». Το κεφάλαιο 7 επιγράφεται «Εμπνέοντας μια εξέγερση: υποστηρίζοντας τις ιρανικές μειονότητες και τις ομάδες αντιπολίτευσης».

Τον Οκτώβρη του 2017 το Ινστιτούτο CATO δημοσίευσε και αυτό μια ενδιαφέρουσα σχετική παμφλέτα, στην οποία εξετάζει αντίστοιχες εναλλακτικές.

Ο Τραμπ κάνει τον τελευταίο καιρό ό,τι μπορεί για να στήσει έναν αντι-ιρανικό άξονα. Το Φλεβάρη χαρακτήρισε το Ιράν «τον μεγαλύτερο σπόνσορα της τρομοκρατίας στον κόσμο». Ακολούθησε το ταξίδι του στη Μέση Ανατολή το Μάη, και τον Ιούνη έγινε τρομοκρατική επίθεση στην Τεχεράνη.

Στις 2 Ιούνη 2017, η εφημερίδα New York Times έγραψε για τον «Σκοτεινό Πρίγκιπα» ή «Αγιατολλά Μάικ», όπως είναι το παρατσούκλι του Michael D’Andrea, νέου επικεφαλής των μυστικών επιχειρήσεων της CIA ενάντια στο Ιράν. Στα πολλά παράσημά του περιλαμβάνεται η δολοφονία του Ιμάντ Μουγκνίγιεχ (νούμερο 2 της Χεζμπολλά) το 2008 στη Δαμασκό και χιλιάδες εξωδικαστικές δολοφονίες με drones στο Πακιστάν. Η εφημερίδα σημείωσε: «Ο ανάθεση του ρόλου στον κύριο D’Andrea είναι μία από τις πολλές κινήσεις στο εσωτερικό της κατασκοπικής υπηρεσίας που σηματοδοτούν μια πιο σκληρή προσέγγιση σε ό,τι αφορά τις μυστικές επιχειρήσεις … ‘Μπορεί να διευθύνει ένα πολύ επιθετικό πρόγραμμα, αλλά με πολύ έξυπνο τρόπο’, δήλωσε ο Robert Eatinger, ένας πρώην δικηγόρος της C.I.A. με βαθιά ανάμιξη στο πρόγραμμα drones της υπηρεσίας.»

Την ίδια μέρα, η Wall Street Journal δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ για το «νέο κέντρο αποστολών που δημιούργησε η CIA για να ανεβάσει την ένταση απέναντι στο Ιράν», σχολιάζοντας πως η δράση αυτή αντανακλά την απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να μετατρέψει τη χώρα σε στόχο υψηλότερης προτεραιότητας για τους Αμερικανούς κατασκόπους.

Να πούμε εδώ πως επικεφαλής της CIA είναι ο Mike Pompeo, γεράκι σε ό,τι αφορά το Ιράν και από τους πιο σκληρούς πολέμιους της κατευναστικής προσέγγισης Ομπάμα.

Επιπλέον, το Δεκέμβρη του 2017 έλαβε χώρα μια συνάντηση μεταξύ Αμερικανών και Ισραηλινών αξιωματούχων με στόχο «τον καθορισμό μιας στρατηγικής ενάντια στο Ιράν». Προέκυψε πως «[ο]ι ΗΠΑ και το Ισραήλ συμφωνούν για τις διάφορες εξελίξεις στην περιοχή και ιδιαίτερα για εκείνες που συνδέονται με το Ιράν. Φτάσαμε σε συμφωνίες σχετικά με τη στρατηγική και την πολιτική που απαιτείται για την αντιμετώπιση του Ιράν. Οι συμφωνίες μας ασχολούνται με τη συνολική στρατηγική, αλλά και με συγκεκριμένους στόχους, τρόπο δράσης και μέσα που πρέπει να χρησιμοποιηθούν για την επίτευξη αυτών των στόχων.» Την 1η Γενάρη 2018 μάθαμε πως οι ΗΠΑ έδωσαν το πράσινο φως στο σιωνιστικό κράτος να δολοφονήσει τον επικεφαλής των Φρουρών της Επανάστασης.

Τα παραπάνω πιστοποιούν πέρα από κάθε αμφιβολία πως το Ιράν είναι μια χώρα στο στόχαστρο, και πως ειδικά τον τελευταίο καιρό η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική έχει γίνει σκληρότερη απέναντί του. Δεν ξέρουμε αν υπάρχει κανένας απατεώνας που ενδιαφέρεται να το αμφισβητήσει αυτό, θυμόμαστε όμως διάφορους που χαρακτήριζαν την –εξίσου γνωστή και αυταπόδεικτη– ιμπεριαλιστική επιθετικότητα απέναντι στη Συρία ως «φανταστική» και υποστήριζαν πως οι ΗΠΑ είναι… σύμμαχος του Άσσαντ ενάντια στην επανάσταση.

Λίγη πολιτική

Οι επαναστάσεις δε γίνονται χωρίς πολιτικά επιτελεία και σχέδια. Το να είναι κανείς πληττόμενος δε σημαίνει πως γνωρίζει και τη λύση για το πρόβλημά του – ένας Έλληνας άνεργος μπορεί να θεωρεί πως για την ανεργία του φταίνε οι μετανάστες. Όταν κανείς βλέπει κόσμο στο δρόμο καλό είναι να ρωτάει πρώτα κάτω από ποια ατζέντα κινητοποιείται ο κόσμος αυτός, ποιος ηγείται, ποιος χρηματοδοτεί, ποιος ηγεμονεύει ιδεολογικά κοκ. Τα παραπάνω είναι τόσο απλά, που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα. Φευ!

Τι γίνεται λοιπόν στο Ιράν; Ποιοι είναι αυτοί που διαδηλώνουν; Ποιο είναι το κίνημα που βλέπουμε στο δρόμο, στο οποίο σπεύδουν να δηλώσουν την αλληλεγγύη τους ο Τραμπ, η ΜΕΚ, η πανηγυρτζήδικη Αριστερά και διάφοροι χρήσιμοι ηλίθιοι;

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ένα ενιαίο κίνημα. Υπάρχουν τουλάχιστον τρία ή τέσσερα. Το πρώτο αποτελείται από πρινσιπλιστές (πιστούς στις αρχές της Επανάστασης του 1979) Μουσουλμάνους που βλέπουν με καχυποψία τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και τη φιλοδυτική (για τα δεδομένα του Ιράν) στάση του Ρουχανί. Φαίνεται πως αυτοί ηγήθηκαν του κινήματος που είδαμε στους δρόμους τις πρώτες μέρες. Το κίνημα αυτό εξέφρασε οικονομικά αιτήματα βασισμένα σε υπαρκτά προβλήματα και εναντίωση σε μια υπαρκτή φιλελεύθερη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, στα πλαίσια μάλλον και μιας εσωτερικής πάλης μεταξύ των δύο κύριων πολιτικών στρατοπέδων της χώρας (που δεν περιορίζεται στο οικονομικό επίπεδο αλλά επεκτείνεται στην εξωτερική πολιτική, το ρόλο της θρησκείας κλπ). Εφημερίδες όπως η Καϊχάν, που πρόσκειται στους πρινσιπλιστές και έχει δεσμούς με τις μυστικές υπηρεσίες του Ιράν, αναγνώριζαν τα οικονομικά προβλήματα και έγραφαν πως ο κόσμος έχει λόγους να βρίσκεται στο δρόμο. Ακόμα και ίδιος ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, Αγιατολλά Χαμενεΐ, ήταν επικριτικός απέναντι στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Μία μέρα μάλιστα πριν ξεκινήσουν οι διαδηλώσεις είχε δηλώσει πως η χώρα αντιμετωπίζει υψηλές τιμές, πληθωρισμό και ύφεση, και κάλεσε τις αρμόδιες αρχές να λύσουν τα σχετικά προβλήματα. Δε μίλησε εναντίον των διαδηλώσεων όσο αυτές ήταν ειρηνικές· παρενέβη μόνο αρκετές μέρες αφότου ξεκίνησε η βία, στις 2 Γενάρη (μετά από πέντε μέρες διαδηλώσεων), κάνοντας λόγο για «εχθρούς» που «χρησιμοποιούν διάφορα εργαλεία για να πλήξουν το ιρανικό έθνος και το ισλαμικό κατεστημένο κατά τις τελευταίες εξελίξεις».

Το δεύτερο κίνημα είναι η μετεξέλιξη του πράσινου κινήματος του 2009, που θα συνέβαλλε στην ανάληψη της κυβέρνησης από τον Ρουχανί αργότερα. Το κίνημα των μεταρρυθμιστών υποστηρίζει τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, πρόσφατα μάλιστα συνέβαλε στην άρση της υποχρέωσης των γυναικών να φορούν χιτζάμπ. Το κίνημα αυτό δε βγήκε στο δρόμο αυτή τη φορά, αποστασιοποιούμενο από τις διαδηλώσεις. Ο ίδιος ο Ρουχανί πάντως αναγνώρισε πως υπήρχαν πράγματι οικονομικά προβλήματα και λόγοι για να διαδηλώνει κανείς, και χαρακτήρισε τις αρχικές διαδηλώσεις (πριν από το ξέσπασμα της βίας) «ευκαιρία, όχι απειλή».

Για να κατανοήσει κανείς τη διαφορά οικονομικής πολιτικής μεταξύ των πρινσιπλιστών και των μεταρρυθμιστών αρκεί να διαβάσει το παρακάτω χωρίο του Κόρντσμαν: «Η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ έχουν διαπιστώσει ότι ο Αχμαντινετζάντ (σ.σ. πρινσιπαλιστής) παρέδωσε την κυβέρνηση έχοντας δημιουργήσει έναν εφιάλτη κακής διακυβέρνησης και ανάπτυξης, χρέους, επιδοτήσεων σε τρόφιμα και καύσιμα, επέκτασης του κρατικού τομέα και φραγμών στην ιδιωτική βιομηχανία και ανάπτυξη – πρακτικά αποδείχθηκε ένας από τους πιο ανίκανους μεμονωμένους ηγέτες στην ιστορία του Ιράν.» Οι μεταρρυθμίσεις του Ρουχανί κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Τα δύο αυτά κινήματα πιέζουν για τις πολιτικές που τα ίδια θεωρούν σωστές στο πλαίσιο του ιρανικού κράτους – δεν ενδιαφέρονται να ανατρέψουν την Ισλαμική Δημοκρατία. Ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τα αιτήματά τους, ο κόσμος έχει κάθε δικαίωμα να βγαίνει στο δρόμο και να διεκδικεί αυτό που θεωρεί καλύτερο. Η ιρανική κυβέρνηση και το ιρανικό σύνταγμα άλλωστε αναγνωρίζουν το δικαίωμα αυτό.

Υπάρχει και ένα τρίτο κίνημα, το οποίο, σε αντίθεση με τα δύο πρώτα, ενδιαφέρεται ακριβώς για την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος – με τη βοήθεια του ιμπεριαλισμού και για λογαριασμό του ιμπεριαλισμού.  Η ηγεσία του κινήματος αυτού βρίσκεται στην πλειοψηφία της εκτός Ιράν, σιτίζεται από μυστικές υπηρεσίες χωρών της Αυτοκρατορίας και είναι πλήρως ενσωματωμένη στους σχεδιασμούς τους. Διατηρεί ένα μικρό δίκτυο υποστηρικτών στο Ιράν, αλλά ο κύριος όγκος της βρίσκεται στο εξωτερικό. Η βασική οργάνωση του κινήματος αυτού είναι η ΜΕΚ, οι «Μουτζαχεντίν του Λαού», που κρύβεται πίσω από τη βιτρίνα του «Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης του Ιράν» με έδρα τη Γαλλία. Το 2012 η Χάαρετζ έγραφε πως η οργάνωση αυτή είχε δολοφονήσει Ιρανούς πυρηνικούς επιστήμονες για λογαριασμό του σιωνιστικού κράτους εν γνώσει των ΗΠΑ. Εξυπακούεται πως θα τη βρει κανείς σε όλα τα σοβαρά έγγραφα του ιμπεριαλισμού να περιγράφεται ως ένας υποψήφιος εντεταλμένος στρατός σε μια επίθεση ενάντια στο Ιράν και ως υποψήφιοι Κουίσλινγκς για την επόμενη μέρα.

12-maryam-rajavi-and-senator-mccain-meet-2

Η ηγέτις της ΜΕΚ, Μαριάμ Ρατζαβί, και ο ΜακΚέιν

Με μια σύντομη γύρα στο σάιτ της ΜΕΚ, κανείς μπορεί να διαβάσει τίτλους άρθρων όπως «η αμερικάνικη υποστήριξη για τους διαδηλωτές στο Ιράν πρέπει να μη μείνει στο επίπεδο της ρητορικής», «οι Ιρανοί διαδηλωτές είναι έτοιμοι να πεθάνουν για την αλλαγή καθεστώτος, ευχαριστούν τον Τραμπ αλλά θέλουν περισσότερη βοήθεια», «ο Τραμπ έχει δίκιο για το Ιράν» κλπ. Παραδίπλα και ο γιος του Σάχη, ενεργό πολιτικό πρόσωπο της διασποράς με έδρα την Ουάσινγκτον, με τους οπαδούς του. Υποστηρίζουμε τη χωρίς κανένα έλεος καταστολή των πρακτόρων αυτών του ιμπεριαλισμού και χαμογελάμε με τα νέα για εξαρθρώσεις πυρήνων τους.

Και μετά υπάρχουν και οι διάφορες μειονότητες του Ιράν. Οι διαδηλώσεις στις περιοχές των Κούρδων του Ιράν είναι ένα διαφορετικό κίνημα που δε συνδέεται με τα παραπάνω. Όταν για παράδειγμα το «Κόμμα Ελευθερίας Κουρδιστάν» βγαίνει και ζητάει τη βοήθεια της διεθνούς κοινότητας (δηλαδή του ΝΑΤΟ) ενάντια στο καθεστώς, ο καθένας μπορεί να καταλάβει πως δεν κινητοποιεί τον κόσμο για την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων του.

Υπήρξαν αρκετές αναφορές πως στις διαδηλώσεις ακούστηκαν αντιδραστικά συνθήματα. Δίπλα στα νοσταλγικά συνθήματα υπέρ του δικτατορικού μονάρχη Σάχη και τα «θάνατος στο δικτάτορα» (προφανώς τον Χαμενεΐ) και «θάνατος στον Ρουχανί», υπάρχουν βίντεο που δείχνουν (μικρά) πλήθη να φωνάζουν «είμαστε η Άρια φυλή, δεν προσκυνάμε τους Άραβες», «θάνατος στη Χεζμπολλά», «αφήστε τη Συρία, σκεφτείτε εμάς», «δίνω τη ζωή μου για το Ιράν, όχι για τη Γάζα και το Λίβανο». Ποιοι φώναξαν αυτά τα συνθήματα; Και ποιοι άνοιξαν πυρ εναντίον αστυνομικών και διαδηλωτών;

Το πρώτο κίνημα, αυτό των πρινσιπλιστών Ισλαμιστών, είναι εξαιρετικά απίθανο να φώναξε τέτοια συνθήματα, καθώς παραμένει αφοσιωμένο στις αρχές της Επανάστασης του 1979. Το δεύτερο κίνημα, αυτό των μεταρρυθμιστών, δε θα φώναζε σε καμία περίπτωση «θάνατος στον Ρουχανί» ούτε θα καλούσε σε ανατροπή του καθεστώτος. Πιθανότατα πρόκειται για ανθρώπους του τρίτου κινήματος (φιλομοναρχικοί και ΜΕΚ), που βρήκαν την ευκαιρία να κρυφτούν πίσω από τους διαδηλωτές για να προωθήσουν την αντιδραστική τους ατζέντα. Σε όλα τα σχετικά βίντεο ο κόσμος που φωνάζει τα συνθήματα αυτά είναι λίγος, και δεν είναι δύσκολο να παρουσιάσεις την εικόνα που θέλεις προς τα έξω αν διαθέτεις τα κατάλληλα μέσα (πρόσβαση στα δυτικά ΜΜΕ).

Είναι χαρακτηριστικό ότι, όταν οι αρχές απεύθυναν έκκληση στους διαδηλωτές να εγκαταλείψουν τους δρόμους μετά το ξέσπασμα της βίας, οι διαδηλωτές το έπραξαν. Ο λαός του Ιράν έχει πάρει τα διδάγματά του από τα όσα συμβαίνουν στη γύρω περιοχή. Είδε τι έγινε στη Συρία, που η ισλαμιστική εξέγερση κρύφτηκε πίσω από ένα υπαρκτό κίνημα μεταρρυθμίσεων που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στο δρόμο. Ναι, ένας κόσμος είναι πράγματι δυσαρεστημένος από τα οικονομικά προβλήματα, αλλά δεν είχε κατεβεί στο δρόμο για να ανατρέψει την κυβέρνησή του και το ιρανικό καθεστώς – ούτε για να μετατραπεί σε χρήσιμο ηλίθιο για λογαριασμό της ΜΕΚ, του σιωνιστικού κράτους και των ΗΠΑ. Ο ίδιος κόσμος κατά πάσα πιθανότητα συμμετείχε στις -μαζικότατες- διαδηλώσεις που ακολούθησαν, το περιεχόμενο των οποίων ήταν η καταδίκη της παρέμβασης των ΗΠΑ και του σιωνιστικού κράτους στη χώρα του.

Αν κάποιος από τους πανηγυρτζήδες αριστερούς θέλει να μας διευκρινίσει ποιο από όλα τα κινήματα αυτά υποστηρίζει, είμαστε όλοι αφτιά. Και αν απαντήσει «υποστηρίζω το λαό που ξεσηκώνεται για να ανατρέψει το καθεστώς», ας έχει υπ’ όψη πως αυτή είναι η ιστορία που παρουσιάζει η ΜΕΚ.

protesters_gather_outside_the_iranian_embassy_in_central_london_on_january_2_2018_in_support_of_demonstrations_in_iran_against_the_existing_regime-_getty_images

Αντιδραστικό εναντίον προοδευτικού, ή πώς οι λέξεις χάνουν κάθε νόημα

Μαρξιστές της Δύσης διαγωνίζονται αναμεταξύ τους για το ποιος θα βγάλει πιο αντιδραστικό το ιρανικό καθεστώς. Νομίζουν μάλλον ότι με το να βρίζουν τα καθεστώτα των χωρών που η δική τους αστική τάξη έχει στο στόχαστρο θα κερδίσουν κάποιο μετάλλιο ταξικής ανεξαρτησίας. Στην πραγματικότητα, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να κάνουν πλάτες στην αστική τους τάξη, αφού ευθυγραμμίζονται μαζί της στο επίπεδο της προπαγάνδας. Κυκλοφορεί πολύ και η λέξη «δικτατορικό» (που μας έρχεται από τη -σφόδρα αντικομμουνιστική- διανόηση του Ψυχρού Πολέμου, που χώριζε τον πλανήτη σε φιλελεύθερες δημοκρατίες και δικτατορίες).

Με τι συγκρίνουν το ιρανικό πολιτικό καθεστώς όλοι αυτοί, αλήθεια; Με τα καθεστώτα των γύρω χωρών; Θέλουν να μας πουν πχ. ότι το Ιράν είναι αντιδραστικό σε σχέση με τη Σαουδική Αραβία; Σε σχέση με το σιωνιστικό κράτος μήπως; Το συγκρίνουν άραγε με τα καθεστώτα των χωρών τους, για τα οποία παρεμπιπτόντως δεν έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ τέτοιους χαρακτηρισμούς;

Ας μας απαντήσουν, είναι αντιδραστικό το ότι ένα έθνος 80 εκατομμυρίων ανθρώπων δε ζει πλέον υπό τον ιμπεριαλιστικό ζυγό;

Είναι αντιδραστικό πως την υπεραξία που παράγει η ντόπια εργατική τάξη δεν την κλέβουν οι ξένοι ιμπεριαλιστές;

Είναι αντιδραστικό το γεγονός πως το Ιράν δεν έχει αμερικάνικες βάσεις; (Είναι η μοναδική χώρα στην περιοχή.)

Αν κανείς κάτσει να ξεστραβωθεί στοιχειωδώς για τα ρεύματα του Ισλάμ στη Μέση Ανατολή, θα δει κατά βάση τρία τέτοια. Τον Ουαχαμπισμό της Σαουδικής Αραβίας, τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και το σιιτικό Ισλάμ με πολιτικό και θρησκευτικό κέντρο το Ιράν. Τα πρώτα δύο ρεύματα ποντάρουν στη θρησκευτική μισαλλοδοξία και το διχασμό, και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο διαθέτουν ένα μακρύ ιστορικό συνεργασίας με τους ιμπεριαλιστές ενάντια στους κοσμικούς Άραβες εθνικιστές και τον Παναραβισμό. Το τρίτο ρεύμα τοποθετείται με συνέπεια ενάντια στο θρησκευτικό διχασμό και μισαλλοδοξία και καλεί σε ενότητα των Μουσουλμάνων ανεξαρτήτως δόγματος ενάντια στο σιωνιστικό κράτος και την Αμερική. Είναι αντιδραστικό αυτό;

Είναι αντιδραστικό να στολίζεται χριστουγεννιάτικο δέντρο στη Βαγδάτη και να εύχονται οι ηγέτες του Άξονα της Αντίστασης καλά Χριστούγεννα στους Χριστιανούς;

Είναι αντιδραστικό που το Ιράν εξοπλίζει τη (σουνιτική) Παλαιστίνη;

Είναι αντιδραστικό το ότι το Ιράν έχει συμβάλει –όχι στα λόγια, αλλά με νεκρούς– στο τσάκισμα του ISIS και των υπόλοιπων εξεγερμένων ιμπεριαλοτζιχάντηδων στη Συρία;

Είναι αντιδραστικό που το Ιράν υποστηρίζει τη Χεζμπολλά, χωρίς την οποία ο Λίβανος θα αποτελούσε επαρχία του σιωνιστικού κράτους;

Είναι αντιδραστικό που το Ιράν υποστηρίζει τους Χούτι στην Υεμένη;

Είναι αντιδραστικό που ο Άξονας της Αντίστασης δεν έχει επιτρέψει στον ιμπεριαλισμό να μετατρέψει τη Μέση Ανατολή σε παιδική χαρά του;

Ναι αλλά οι γυναίκες είναι αναγκασμένες να φορούν μαντίλα κι αυτό είναι αντιδραστικό, πετιέται ένας δικαιωματικός. Αλλά πάει κι αυτό πια, καταργήθηκε, οι γυναίκες είναι ελεύθερες να κυκλοφορούν χωρίς μαντίλα.

Το πολιτικό καθεστώς του Ιράν είναι βεβαίως ένα αυταρχικό αστικό καθεστώς, και αν βρισκόμασταν στο Ιράν θα ήμαστε στην αντιπολίτευση. Το κομμουνιστικό πρόγραμμα δε μπορεί παρά να στοχεύει σε μια σοσιαλιστική Μέση Ανατολή πάνω στα ερείπια όλων των αστικών καθεστώτων. Αλλά το ερώτημα στη Μέση Ανατολή αυτή τη στιγμή δεν είναι σοσιαλισμός ή καπιταλισμός (αν το πιστεύει αυτό κανείς περιμένουμε με αγωνία να μας δείξει τις πολιτικές δυνάμεις που ενδιαφέρονται να φέρουν το σοσιαλισμό, για να τις υποστηρίξουμε κι εμείς). Το ερώτημα είναι αν η Μέση Ανατολή θα μετατραπεί σε οικόπεδο της Αυτοκρατορίας ή όχι. Το ερώτημα είναι αντιιμπεριαλιστική αντίσταση ή επαναπαποικιοποίηση.

Αντιδραστικό εναντίον προοδευτικού – να ξαναδώσουμε στις λέξεις το νόημά τους

Αντιδραστικό είναι να δουλεύουν οι εργάτες του Παγκόσμιου Νότου σαν σκλάβοι και την υπεραξία που παράγουν να τη ρουφάει η Γουόλ Στριτ και το Σίτι.

Αντιδραστική είναι η σταυροφορία της Αυτοκρατορίας για την επικαιροποίηση της ηγεμονίας της στη Μέση Ανατολή και τον πλανήτη, που από το ’90 και μετά έχει προκαλέσει εκατομμύρια νεκρούς και ανείπωτες καταστροφές και σήμερα απειλεί να βάλει (πυρηνική) φωτιά στον πλανήτη.

Αντιδραστικό είναι να έχουν οι Αμερικάνοι 800+ βάσεις ανά τον πλανήτη, από όπου θα ξεκινήσουν οι επιχειρήσεις καταστολής οποιουδήποτε προοδευτικού -και πολύ περισσότερο επαναστατικού- κινήματος προκύψει. (Αλήθεια, ας μας πουν όλοι οι πανηγυρτζήδες, έχει υποστηρίξει ποτέ η Αμερική κανένα προοδευτικό κίνημα; Όχι, ε; Ε λοιπόν υπάρχει λόγος γι’ αυτό.)

Αντιδραστικό είναι το δόγμα διαίρει και βασίλευε που εφαρμόζει η Αυτοκρατορία.

Αντιδραστικές είναι οι δυνάμεις που ενισχύει η Αυτοκρατορία στα πλαίσια του δόγματος διαίρει και βασίλευε: οι πιο σκοταδιστικές πτέρυγες του πολιτικού Ισλάμ που ποντάρουν στη θρησκευτική μισαλλοδοξία.

Αντιδραστικό είναι το σιωνιστικό κράτος και οι τακτικές άπαρτχάιντ και εθνοκάθαρσης που εφαρμόζει απέναντι στους Παλαιστίνιους.

Αντιδραστική είναι η πιο σκοταδιστική μοναρχία του πλανήτη και σύμμαχος του Ελεύθερου Δυτικού Κόσμου, η Σαουδική Αραβία, που εδώ και τρία περίπου χρόνια διεξάγει με τη στήριξη της Αυτοκρατορίας ένα σχεδόν γενοκτονικό πόλεμο ενάντια στην Υεμένη.

Μια άλλη λέξη που παίζει πολύ είναι το «αντιδημοκρατικό», που χρησιμοποιείται στη Δύση για να περιγράψει τα κράτη-παρίες (το Ιράν, τη ΛΔ Κορέας, τη Συρία, την Κούβα, τη Βενεζουέλα κλπ), θαρρείς και χώρες που βρίσκονται στο στόχαστρο και υπό πολιορκία μπορούν να επιβιώνουν χωρίς καθεστώτα έκτακτης ανάγκης.

Ε λοιπόν αυτό που είναι αντιδημοκρατικό είναι το να δηλώνουν οι αξιωματούχοι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ πως δε σέβονται την εθνική κυριαρχία καμιάς χώρας και διατηρούν το δικαίωμα να επεμβαίνουν όπου και όποτε γουστάρουν – και να το κάνουν κατά συρροή. Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα. Και στην εικόνα αυτή τα κράτη που αντιστέκονται είναι στην πραγματικότητα υπερασπιστές της δημοκρατίας απέναντι στον παγκόσμιο δεσποτισμό της Γουόλ Στριτ, όπως σημειώνει εύστοχα ο Gowans.

Τα καθήκοντα των κομμουνιστών

Οι κομμουνιστές στο Ιράν έχουν πολύ δύσκολη δουλειά. Πρέπει από τη μία να διατηρήσουν την πολιτική τους αυτοτέλεια και το πολιτικό τους πρόγραμμα και να μη γίνουν ουρά του Ιερατείου και καμίας μερίδας της ιρανικής αστικής τάξης. Ταυτόχρονα πρέπει να ιεραρχήσουν ως νούμερο ένα εχθρό τον ιμπεριαλισμό που επιβουλεύεται τόσο τη χώρα όσο και τις δυνάμεις της αντίστασης στη Μέση Ανατολή συνολικά. Είμαστε πολύ φειδωλοί όταν κάνουμε κριτική στην Αριστερά των χωρών που βρίσκονται στο στόχαστρο -στο βαθμό που αυτή δεν έχει μετατραπεί σε ενεργούμενο του ΝΑΤΟ ή δεν έχει στηθεί κατά παραγγελία τις μέρες των ταραχών, όπως η μανιαδάκικη συριακή «Αριστερά» που μας πλασάρανε οι διάφοροι απατεώνες. Κατανοούμε πόσο δύσκολο είναι να πάρει κανείς σωστή -διεθνιστική, δηλαδή αυτή που προκύπτει με κριτήριο το παγκόσμιο συμφέρον της επανάστασης- θέση σε πείσμα των εθνικών πιέσεων.

Οι κομμουνιστές στη Δύση έχουμε πιο απλά καθήκοντα. Διαθέτουμε την τύχη να βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν μόνο εχθρό, ο οποίος βρίσκεται μάλιστα και κοντά μας: την αστική «μας» τάξη. Υπεράσπιση της αυτοδιάθεσης του Ιράν ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, στην οποία συμμετέχει η χώρα «μας». Αλλά μια ιμπεριαλιστική επέμβαση δεν ξεκινάει απευθείας με στρατιωτικό τρόπο. Η Αυτοκρατορία έχει βελτιώσει πολύ τις μεθόδους της. Πριν από τις βόμβες έρχεται μια πορτοκαλί επανάσταση (που συνήθως πατάει σε υπαρκτά προβλήματα) και στη συνέχεια η γνωστή εκστρατεία δαιμονοποίησης της ηγεσίας και του λαού του «εχθρού». Στη Δύση αυτό έχει δεθεί ιστορικά με τις ιεραποστολές και το ύψιστο καθήκον του εκπολιτισμού των βαρβάρων. Το διεθνές δίκαιο έχει διαμορφωθεί ανάλογα, περιλαμβάνοντας πλέον έννοιες όπως το «Δόγμα Ευθύνης Προστασίας» (R2P) και την «ανθρωπιστική επέμβαση». Πρόκειται για βαθύτατα ρατσιστικά ιδεολογήματα που δηλητηριάζουν το μυαλό του εγχώριου προλεταριάτου, στα οποία πρέπει να είμαστε κάθετα αντίθετοι και ενεργά απέναντι. Πάλη ενάντια στις «ανθρωπιστικές» εκστρατείες προπαγάνδας που χωρίς αμφιβολία θα δούμε. Πριόνισμα της εμπιστοσύνης που έχει το εγχώριο προλεταριάτο στην αστική του τάξη με  το ξεσκέπασμα των ανθρωπιστικών ψεμάτων της ως αυτό που πραγματικά είναι: ελεεινά προσχήματα με στόχο την ιμπεριαλιστική ληστεία και την υπαγωγή λαών κάτω από τη μπότα της. Απαίτηση για την άμεση άρση των κυρώσεων που τσακίζουν τα ταξικά μας αδέρφια στο Ιράν και ευθύνονται για τη δυσαρέσκεια και τα οικονομικά προβλήματα.

Στην Ελλάδα πάλη ενάντια στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, που προσπαθεί να αναβαθμίσει στρατηγικά τη χώρα σε βάρος των λαών της περιοχής συμμαχώντας με το σιωνιστικό κράτος, πουλώντας όπλα στους Σαούδ και κλιμακώνοντας τις προκλήσεις της απέναντι στην Τουρκία. Να θυμίσουμε εδώ πως τα πλοία που βομβάρδισαν τη Συρία πέρσι τον Απρίλη ξεκίνησαν από την Ελλάδα. Να θυμίσουμε επίσης πως για το έγκλημα αυτό δεν άνοιξε μύτη. Μα φυσικά! Με μεγάλα κομμάτια της Αριστεράς να παπαγαλίζουν την προπαγάνδα του εχθρού για «δικτάτορα που σφάζει το λαό του», ποιος να κινητοποιηθεί;

Οι διάφοροι κομμουνιστές στην Ελλάδα και τη Δύση καλά θα κάνουν να σταματήσουν επιτέλους να κρύβονται πίσω από τις ανακοινώσεις του Τουντέχ. Έχουν διαφορετικά καθήκοντα από το κόμμα αυτό. Και αν έχουν, όπως υποστηρίζουν, κάποια πρόταση της προκοπής για το ιρανικό προλεταριάτο, να τη γράψουν στα φαρσί και να του τη στείλουν. Στα ελληνικά δε μπορεί να τη διαβάσει, και είναι κρίμα να χάνει τόση σοφία.

Η κάθε προοδευτική εξέλιξη στη Μέση Ανατολή και στον πλανήτη προϋποθέτει την ήττα και τη διάλυση της σύγχρονης Ιεράς Συμμαχίας, που από το 1945 και μετά έχει την έδρα της στην Ουάσινγκτον. Στη Μέση Ανατολή υπάρχουν δυνάμεις που κάνουν και με το παραπάνω το καθήκον τους για το σκοπό αυτόν. Ο Άξονας της Αντίστασης, η σημαντικότερη δύναμη που παλεύει για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης (μιας και είναι το θέμα των ημερών) και για να μη μετατραπεί η Μέση Ανατολή σε νατοϊκό οικόπεδο, βγαίνει ενισχυμένος στην ευρύτερη περιοχή μετά από μια σκληρή μάχη με τις δυνάμεις της Αυτοκρατορίας. Οι εξεγερμένοι ιμπεριαλοτζιχάντηδες τσακίστηκαν στη Συρία. Το ISIS αποτελεί παρελθόν στη Συρία και το Ιράκ (μέχρι τουλάχιστον να βγάλει η Αυτοκρατορία το ISIS νο2).  Ο ιμπεριαλισμός ταλανίζεται από διχόνοια και ασυνεννοησία, με τις αντιθέσεις στο εσωτερικό του να βαθαίνουν.

Καιρός είναι να κάνει επιτέλους το καθήκον του και το συνειδητό προλεταριάτο της Δύσης. Το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή είναι να κουνήσει καλά το κεφάλι του και να βγάλει κάνα συμπέρασμα από το αιματηρό κύμα επιχειρήσεων αλλαγής καθεστώτος που έχει δει τα τελευταία 7 χρόνια. Η αριστερή αρθρογραφία σχετικά με το Ιράν δυστυχώς δείχνει πως μάλλον απέχουμε πολύ από κάτι τέτοιο, αλλά είμαστε αισιόδοξοι.

_____________

26230138_1998929700363633_5167146620978007401_n

Μοναρχικοί και υποστηρικτές των ιμπεριαλοτζιχάντηδων της Συρίας διαδηλώνουν στην Αθήνα. 1.1.2018

ΥΓ1. Αν κατεβεί κανένας σε καμιά συγκέντρωση «αλληλεγγύης στον ιρανικό λαό» σε καμιά ιρανική πρεσβεία, να μην ξεχάσει να πάρει μαζί του τη σημαία του προεπαναστατικού (και αποικιοκρατούμενου) Ιράν του Σάχη. Είναι αυτή με το λιοντάρι. Και να μην ξαφνιαστεί αν το γνήσιο κοινωνικό υποκείμενο από το Ιράν που θα έχει δίπλα του ξεδιπλώσει καμιά σιωνιστική ή αμερικάνικη σημαία. Και με το διάβολο και τη γιαγιά του, σύντροφοι, αρκεί να πέσει η δικτατορία!

ΥΓ2. Ταξική πάλη δεν κάνουν μόνο οι εργάτες. Κάνουν και τα αφεντικά, κάνουν και τα κράτη, κάνουν και οι μυστικές υπηρεσίες. Οι πορτοκαλί εξεγέρσεις που χρησιμοποιεί ο ιμπεριαλισμός αποτελούν εξαίρετα μέσα διεξαγωγής ταξικής πάλης, από τα οποία το ταξικό μας στρατόπεδο μπορεί να διδαχτεί πράγματα όπως επικαιροποιημένη τέχνη της εξέγερσης και το τι σημαίνει να δρα κανείς ως υποκείμενο. Σε αντίθεση με την κυρίαρχη άποψη σχετικά με το πώς γίνεται η δουλειά στην Αριστερά, η Αυτοκρατορία δεν αρκείται σε καλέσματα προς τους υποψήφιους σταρτ-άπερς της  Κούβας να «πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους».

Advertisements

28 responses to “Ιράν: η μέρα της μαρμότας

  1. Ειλικρινής απορία: Επειδή το άρθρο γράφει πολλά και κάποιος θα πρέπει να γράψει πολλά σαν σχόλιο έχετε κάποιο σκεπτικό που αφήνετε και κόβετε τα σχόλια; Γιατί άμα είναι να αφιερώσουμε χρόνο και το κόψετε γιατί δεν σας αρέσει ή επειδή ασκεί κριτική στον Χομεινι όπως έγινε με άλλο σχόλιο, ειλικρινά δεν νομίζω πως αξίζει. Να ξέρουμε τι γίνετε δηλαδή γιατί ο χρόνος και η ζωή είναι πεπαρασμένα δεν είναι για σπατάλη. Τέλος και σε άλλες ιστοσελίδες με εξαίρεση τα υβριστικά σχόλια η στοιχειώδης ευγένεια αποτελεί να αφήνεις τα σχόλια καθώς ως διαχειριστής μπορείς να ανεβάσεις όσα κείμενα θέλεις, οι άλλοι ‘περαστικοί’ είμαστε.

    Μου αρέσει!

  2. Το προηγούμενο σχόλιό σου για κάποιο λόγο καταχωρήθηκε αυτόματα ως σπαμ, συνεπώς δεν το είδαμε. Πλέον έχει ανεβεί κανονικά. Δεν έχουμε καμία διάθεση να λογοκρίνουμε ούτε εσένα ούτε όποιον άλλο μάς κριτικάρει, πράγμα που έχουμε αποδείξει επανειλημμένα.

    Μου αρέσει!

  3. Το έψαχνα τόσες μέρες, επιτέλους το βρήκα. Πάτρικ Κόκμπερν [σοβαρός δημοσιογράφος από τον ιντιπέντεντ] γράφει άρθρο για τις ταραχές στο Ιράν το 2011. Ο άνθρωπος εξηγεί πως τότε βρισκόταν στη χώρα, δυσκολευόταν όμως να βρει τις διαδηλώσεις. Μετά κοίταξε στο ίντερνετ και είδε πως το Ιράν φλεγόταν απ’ άκρη σ’ άκρη από τις διαδηλώσεις. Αλλά αυτός δεν έβλεπε κάτι λάιβ… Χαμός στο ίντερνετ. Τίποτα στον πραγματικό δρόμο. Μέχρι που οι Ιρανοί συνάδελφοί του τού εξήγησαν πώς συμβαίνει αυτό 🙂

    I was in Iran in early 2011 when there were reports from opposition sources in exile saying that protests were sweeping the country. There was some substance in this. There had been a demonstration of 30,000 protesters in north Tehran on 14 February – recalling the mass protests against the allegedly fixed presidential election of 2009 – that had caught the authorities by surprise. There was hopeful commentary from Western pundits suggesting that the Arab Spring uprisings might be spreading to Iran.

    But, by the time I got to Tehran a few days later, nothing much appeared to be going on, though there were plenty of bored looking riot police standing around in the rain doing nothing. It looked as if the protests had dwindled away, but when I checked the internet I found this was not so. Opposition spokesmen were claiming that protests were taking place every week not just in north Tehran but in other Iranian cities. This account appeared to be confirmed by videos running online showing protesters resisting baton-wielding riot police and militiamen.

    I met some friendly Iranian correspondents working for the foreign media and asked why I was failing to find any demonstrations. The reporters were well informed, but could not work because their press credentials had been suspended by the Iranian authorities. They laughed when I described my vain pursuit of the anti-government protests, explaining that I was failing to find them because they had ceased earlier in the month.

    One journalist usually sympathetic to the opposition said that “the problem is that the picture of what is happening in Iran these days comes largely from exiled Iranians and is often a product of wishful thinking or propaganda.” I asked about the videos online and he said that these were mostly concocted by the opposition using film of real demonstrations that had taken place in the past. He pointed to one video, supposedly filmed in the middle of winter, in which trees covered in leaves were clearly visible in the far background.

    Μου αρέσει!

  4. Ο Cockburn είναι σοβαρός ναι, θα τσιμπήσω το βιβλίο του για the Shia Revival, and the Struggle for Iraq (αν και λίγο παλιό πλέον) αυτά ως προς απάντηση σε αυτό το άρθρο παραπάνω που είναι και πρόχειρο ως προς τα ιστορικά και στοιχεία και λάθος από μαρξιστική σκοπιά στην πολιτική ανάλυση imho.

    Μου αρέσει!

  5. «Είναι αντιδραστικό πως την υπεραξία που παράγει η ντόπια εργατική τάξη δεν την κλέβουν οι ξένοι ιμπεριαλιστές;» Οχι αλλα δεν ειναι και «προοδευτικο» οταν την καρπωνεται η ιρανικη αστικη ταξη. Μην ξεχασουμε και την αλφαβητα τωρα. Πρεπει να εννοειτε αυτα που γραφετε και να γραφετε αυτα που εννοειτε. Δεν παιρνετε ισες αποστασεις και απο την ιρανικη αστικη ταξη και απο τον ιμπεριαλισμο. Ειστε με καθε αντιδραστικο αρκει να ειναι εναντια στον αμερικανικο ιμπεριαλισμο. Συγγνωμη αλλα αυτο δεν ειναι τροτσκισμος. Αυτο ειναι απατη.

    Μου αρέσει!

  6. Φυσικά και δεν παίρνουμε ίσες αποστάσεις από την ιρανική αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό, και μάλιστα θα θεωρούσαμε προσβλητικό να το υπονοήσει αυτό κανείς. Είμαστε ενάντια στον ιμπεριαλισμό και υπερασπίζουμε την αυτοδιάθεση του Ιράν και κάθε χώρας στο στόχαστρο, χωρίς αυτό να σημαίνει πολιτική στήριξη στο καθεστώς της. Δεν ξέρουμε σε ποιον «τροτσκισμό» αναφέρεσαι, ο Τρότσκι πάντως μια χαρά «ήταν με τον κάθε αντιδραστικό» όταν ο «αντιδραστικός» διεξήγαγε αντιιμπεριαλιστική πάλη [Βάργκας, Σελασιέ, Τσιανγκ Κάι-σεκ].

    Μου αρέσει!

  7. Το αρχικό άρθρο εχεί εμφανή στοιχεία πολιτικής απολογητικής και αναβάθμισης του Ιρανικού καθεστώτος.
    Ο λόγος; Προχειρότητα ανάλυσης και ανάγκη να βαπτιστεί ένα κίνημα ή καθεστώς ως κάτι που δεν είναι ως υποκατάστατο της αμελητέας επιρροής της αριστεράς, του κομμουνιστικού κινήματος και του τροτσκιστικού. Οπότε υπάρχουν σίγουρα και χειρότερα και μικρότερο το κακό από άλλους.

    Μου αρέσει!

  8. Θα σου ζητούσα να μας πεις συγκεκριμένα σε τι αναφέρεσαι όταν μιλάς για «στοιχεία πολιτικής απολογητικής και αναβάθμισης του Ιρανικού καθεστώτος», αλλά είναι εμφανές πως, απουσία οποιουδήποτε επιχειρήματος της προκοπής από την πλευρά σου, κάνεις ό,τι μπορείς για να απαγκιστρωθείς από τη συζήτηση. Δε σου το ζητάω λοιπόν.

    Μου αρέσει!

  9. pap, «Δεν ξέρουμε σε ποιον «τροτσκισμό» αναφέρεσαι, ο Τρότσκι πάντως μια χαρά «ήταν με τον κάθε αντιδραστικό» όταν ο «αντιδραστικός» διεξήγαγε αντιιμπεριαλιστική πάλη [Βάργκας, Σελασιέ, Τσιανγκ Κάι-σεκ].» Ο Τροτσκι υπογραμμισε την ανεξαρτησια του επαναστατικου κομματος σε τετοιες καταστασεις. Οχι την στηριξη του Τσαγκ-Και-Σεκ. Αυτη ηταν η γραμμη του Σταλιν, φιλε μου. Εσεις δεν κανετε αυτο που υπεδειξε ο Τροτσκι. Δεν με ενδιαφερει που δεν το κανετε αλλα σιγουρα δεν ειναι τροτσκισμος αυτο που εν πασει περιπτωσει κανετε. Στον 21ο αιωνα δεν υπαρχει αντι-ιμπεριαλιστικη παλη που να μπορει να διεξαγει ο Πουτιν η οι μουλαδες εναντια στις ΗΠΑ. Οι γραμμες ειναι σαφεις. Το προλεταριατο εναντια στην αστικη ταξη. Οσο για τον Τσαγκ-Και-Σεκ ειδαμε τι επαθε το Κινεζικο ΚΚ οταν ακολουθησε την σταλινικη πολιτικη συνεργασιας που χρεωνετε στον Τροτσκι λανθασμενα. Δεν ασχολουμαι παραπερα διοτι οτιδηποτε και να κανει η αν λεει μια οργανωση 5-10 ατομων δεν εχει καμμια σημασια. Μπορει να κανει οσα λαθη θελει και το κινημα να μην παρει χαμπαρι.

    Μου αρέσει!

  10. Μέρος 1ο:

    «το τρίτο ρεύμα τοποθετείται με συνέπεια ενάντια στο θρησκευτικό διχασμό και μισαλλοδοξία και καλεί σε ενότητα των Μουσουλμάνων ανεξαρτήτως δόγματος ενάντια στο σιωνιστικό κράτος και την Αμερική. Είναι αντιδραστικό αυτό;»

    Ο σιιτισμός που υπάρχει ως πολιτικό/θρησκευτικό ρεύμα τουλάχιστον 1200 χρόνια σύμφωνα με το συντάκτη αντι-Αμερικάνικο και αντι-Σιωνιστικό. Η προχειρότητα της ανάλυσης της ιστορίας και της φύσης του Ισλάμ είναι έκδηλη στην παραπάνω πρόταση.

    Ο σιιτισμός εντελώς επιγραμματικά ενίοτε έχει βρεθεί στην υπερχιλιετή του ιστορίαί ως το θρησκευτικό περιτύλιγμα του ασιατικού τρόπου παραγωγής με τον δεσποτισμό των Ιμάμηδων που θεσμοθετούσε και το κάνει ως σήμερα την παιδεραστία, την καταπίεση και εγκλεισμό της γυναίκας, τη πολυγαμία, το μεταφυσικό σκοταδισμό που εμπεριέχει κάθε μορφή της ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας. Αλλά δεν είναι μόνο το παρελθόν που βαραίνει τον σιισμό αφού και το παρόν δεν είναι τόσο φωτεινό και το πλέον σίγουρο ούτε και το μέλλον δεν θα είναι, ασχέτως αν έχει παραιτηθεί από το ρόλο του σαν υποστηρικτής της πολιτικής δεσποτείας και της βαρβαρότητας στο έδαφος προ-καπιταλιστικών σχηματισμών πλέον η χάρη του έχει περάσει και στον καπιταλισμό διατηρώντας τις παλιές βρωμιές.
    Εκτός από απολογητής του ασιατικού τρόπου παραγωγής έναντι άλλων προοδευτικών (για την περίοδο) τρόπων παραγωγής και πολιτευμάτων υπήρξαν και κόμματια του που έπαιξαν το ρόλο του συμμάχου των ιμπεριαλιστών του χρηματιστικού κεφαλαίου έντος καπιταλισμόυ ή πρωτοστάτησαν σε μοναρχικά κινήματα πλάι με τους νυν εχθρούς τους (π.χ. Σ.Αραβία). Η ιστορία του σιιτισμου στο Ιράν, στην Υεμένη, στο Ιράκ στη Συρία και αλλού (Ινδία, Πακιστάν, Αζερμπαιτζαν, Αφγανιστάν ) που όπως ειπώθηκε δεν ξεκίνησε το 1979 μ.Χ. δεν έχει να δείξει παρά μόνο μια συνέπεια. Και αυτή δεν είναι συνέπεια ενάντια στο σιωνισμό και την εκάστοτε ιμπεριαλιστική υπερδύναμη. Είναι η συνέπεια στη μεταφυσική θρησκευτική ανοησία, η καλύτερα σε μια μορφή της και από αυτή αναλογώς την εθνική βάση της και των ταξικών συμφερόντων που εξυπηρετεί μπορεί ανά τον χρόνο να αλλάζει συμμάχους και εχθρούς στην εξωτερική της πολιτική. Οι Γάλλοι, Άγγλοι, Αμερικάνοι έρχονται και παρέρχονται ως φίλοι ή εχθροί, στην τελική αυτό που μένει είναι η εξυπηρετηση μιας κυρίαρχης τάξης (αστικής, πασάδες) και της κάστας των Ιμάμηδων και της θρησκευτικής ιεραρχίας ή η επιθυμία να αναδειχθεί αυτή η κάστα σε κυρίαχη ώστε να αποσπά το πλεόνασμα της παραγωγής.

    Πως όλα αυτά θα απωθούνταν στο πίσω μέρος του κεφαλιού κάποιου και ως επιχείρημα, ενώ ταιριάζει για ανέκδοτο, θα επιστρατευόταν το χριστουγεννιάτικο δένδρο της Βαγδάτης δεν το περίμενα. Ανιτθέτως θα περίμενα από ένα φιλοτροτσκιστικό μέσο να κρατάει περισσότερες αποστάσεις και να διαθέτει κριτική ικανότητα ώστε να σκέφτεται πρώτα πριν αναπαράγει την τελευταία κυβερνητική φανφάρα για τον πλέον αφελή του πλανήτη που ξεπερνάει σε σαθρότητα και το επιχείρημα που έχω ακούσει από άλλο άτομο πως το Χοτζικό καθεστώς ήταν διεθνιστικό επειδή αναμεταδίδονταν στο Αλβανικό ραδιόφωνο οι ειδήσεις σε πάνω από 10 γλώσσες.

    Όλη αυτή η προχειρότητα της πλέον επιφανειακής παρουσίασης του Ισλαμ μάλιστα διεκδικεί και ύφος αγανακτισμένου που ξεστραβώθηκε και μας σώζει σε αντιδιαστολή με όλους εμάς που δεν ξεστραβωθήκαμε ακόμα ή δεν έχουμε άλλη πηγή ενημέρωσης παρά το Fox News.

    Αλλά δεν σταματάει εκεί η ιστορία, ο συντάκτης επιχειρεί να διασκεδάσει δήθεν κακίες για τις γυναίκες που διαδίδουν οι ιμπεριαλιστές ή τα πρακτορεία τους(;;;) και για κάποιο ανεξηγήτο λόγο προσπαθεί να μας πείσει πως τα πράγματα τώρα άλλαξαν με την μαντήλα στο Ιράν όταν ο τελευταίος άνθρωπος στην άλλη άκρη του πλανήτη ξέρει πως η καταπίεση σε αυτές τις περιπτώσεις ξεκινάει στο σπίτι και στην οικιακή σφαίρα που με τη σειρά του βασίζεται στην καταθλιπτική συνήθεια γενεών και αιώνων και αδυναμία άρσης της καταπίεσης λόγων συναισθηματικών εκβιασμών (από συγγενικά και όχι μόνο πρόσωπα) όχι στο χαρτί του νόμου και τους δικηγόρους που έπονται.

    Προκύπτει ως κουραστικό έως εξωφρενικό να αποδείξουμε το πανθομολογούμενο πως το Ισλάμ , ο προφήτης Μωάμεθ η ζωή του και ο λόγος του όπως προκύπτει από το Κοράνι και όλη η μετέπειτα ιστορία της θρησκείας αυτής μαζί με τους Ιμάμηδες και τους φετφάδες τους αντιαμερικάνικοι ή μη, Ιρανοί ή μη εδώ και πάνω από 1200 χρόνια είναι στο έδαφος της αντίδρασης (μάλιστα προκύπτει ως αντιδραστικότερο από άλλες παλαιότερες αντιδραστικές θρησκείες όπως ο χριστιανισμός/ιουδαϊσμός/ινδουϊσμός, ως υποβιβασμός στην ήδη υποβίβαση δηλαδή) ως προς το γυναικείο ζήτημα δεν πάει μια τρίχα ενός νόμου να τιμωρεί λίγοτερο ή να μην προβλέπει καν νομική τιμωρία ή αν μπορούν να οδηγούν στην Αραβία.

    Μου αρέσει!

  11. 1ον.Τα περί 5-10 άτομα τα παραβλέπουμε για να μην χάνουμε χρόνο σε μαλακίες, αν και θα θέλαμε σαν γνήσιος τροτσκιστής που είσαι να μας υποδείξεις ποια είναι η «μαζική» ορθόδοξη οργάνωση που συμπαθείς για να γίνει και η σχετική σύγκριση. Όπως αντιλαμβάνεσαι την πρόκληση τη δεχόμαστε σε κάθε επίπεδο. Και τότε θα δούμε πόσο μετράνε τα δικά μας ‘άτομα’ και πόσο τα δικά σας. Εντάξει κύριε A. Parvis ή όπως αλλιώς λέγεσαι;
    2ον. Εμείς δεν διεκδικούμε τον τροτσκισμό αν έχεις πάρει χαμπαρακι. Τον τροτσκισμό τον αφήνουμε για κάτι περσόνες σαν και σένα που κρύβονται μια ζωή πίσω από τη σκιά του Τρότσκι. Εμείς έχουμε το θάρρος να λέμε τη γνώμη μας και αναλαμβάνουμε επ αυτού πληρη την ευθύνη χωρίς να τη χρεώνουμε στον Τρότσκι ή οπουδήποτε αλλού. Μάλιστα για να μην κάνουμε περιττές και γελοίες κουβέντες σαν αυτές που προσπαθείς να ανοίξεις, σου λέμε ότι δεν είμαστε τροτσκιστές, αλλά επαναστάτες κομμουνιστές.
    3ον Πουθενά δεν υποστηρίζουμε καθεστώτα τύπου Τσαγκ Και Σεκ. Αν θες να κανείς αντιπαράθεση μαζί μας και νομίζεις ότι σε παίρνει να μας παραδίδεις και μαθήματα, θα αναφέρεσαι σε αυτά που λεμε εμείς και όχι σε ότι καταλαβαίνει το πονηρό μυαλουδακι σου. Εντάξει; Και το τσαμπουκαλε υφακι τράβα πούλα το πουθενά αλλού. Εδώ θα μιλάς όμορφα και ωραία και τα συνδικαλιστικά κολπάκια επιπέδου ΕΑΑΚ αλλού. Εδώ δεν πιάνουν, γκε γκε;
    4ο Το ποιος κάνει αντιιμπεριαλισμο, ή το ποιος είναι ή δεν είναι ιμπεριαλιστής (αυτό είναι κάτι άλλο) δεν θα το αποφασίσεις εσύ με μια δήλωση 5 λέξεων για το τι συμβαίνει στον 21ο αιώνα. Και μιας και επιμένεις στον 21ο αιώνα, μήπως υπονοείς ότι συνέβαινε κάτι άλλο στον 20ο; Τέλος πάντων στη βιασύνη σου λες και ανοησίες. Λοιπόν εμείς έχουμε μιλήσει για το τι είναι η Ρωσία ή το Ιράν σε καμία 500 σελίδες άρθρα και αναλύσεις. Το Ιράν είναι μια κλασική περίπτωση Βαργκας μιας και τον ανέφερες. Στη μέση ανατολή ο άξονας Χεζμπολαχ, Ιράν, Δαμασκός, Ρωσία διεξάγει αντιιμπεριαλιστικό αγώνα και το έχουμε αιτιολογήσει αυτό σε καμιά 100 άρθρα επί του θέματος. Έχεις να μας προτείνεις κάτι άλλο επ αυτού περα από το αυστηρό σου ύφος περί τροτσκισμού το οποίο σου χαρίζουμε για να μην χάνουμε χρόνο.
    5ον Γενικά πιστεύεις ότι ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας τελείωσε οριστικά μαζί με τον 20ο αιώνα; Όχι ότι κρεμόμαστε από την απάντησή σου, αλλά σε πληροφορούμε ότι το Avantgarde έχει πολλαπλάσια επισκεψιμότητα από οποιοδήποτε τροτσκιστικό ελληνικό site, κι αυτός είναι και ο λόγος που υποχρεώθηκες και εσύ να ασχοληθείς μαζί του. Άντε και την επόμενη φορά που θα γράψεις να είσαι πιο σοβαρός γιατί μας αναγκάζεις να μιλάμε στη γλώσσα σου και αυτό μας ενοχλεί ιδιαίτερα. Αν παρόλα αυτά θες -μη κόσμια- αντιπαράθεση με προσβολές, υποτιμητικούς και απαξιωτικους χαρακτηρισμούς, εξυπνάδες και τσαμπα πνεύμα, φρόντισε να μην την κάνουμε εδώ. Και άμα θες φέρε και τους μαζικούς σου φίλους. Άλλωστε τόσοι λίγοι που είμαστε θα μας κάνετε καλά. Ε’ τι λες θα μας κανετε;
    6ον και μάθε και κάτι τελευταίο, Εμείς ότι λεμε το κάνουμε. Αυτό γραψτο καλά στο μυαλό σου… Άντε καληνύχτα τώρα και όνειρα γλυκά.

    Μου αρέσει!

  12. Avantgarde: Το εμπαθές ανώνυμο σχόλιο του «Parvis» κατέληξε στον καλαθο των αχρήστων αφενός γιατί δεν είχε πολιτικό περιεχόμενο, αφετέρου γιατί συνεχίζει να ρίχνει το επίπεδο σε σημείο βαθιάς ανοησίας.

    Μου αρέσει!

  13. Εγω παλι κολλημενος στους -20c στην βορειο αμερικη, ενα μηνα τωρα, μολις ειδα το αρθρο σκεφτηκα τα 45εκ στις ΗΠΑ που εχουν γερμανικη καταγωγη (απογραφη 2010) και τις παραδοσεις τους..

    http://www.iefimerida.gr/news/248910/ti-einai-i-mera-tis-marmotas-poy-giortazoyn-simera-me-paroxysmo-stis-ipa-eikones-vinteo

    Κατα τα λοιπα, επειδη ετυχε να γνωριστω με Ιρανους της ιμπεριαλιστικης δυσης θα αναφερω μονο τους σοβαρους (ουδετερους η φιλοκαθεστωτικους) που με κυριο επιχειρημα «ο λαος δεν ειναι ετοιμος για (αστικη) δημοκρατια» προσεγγιζουν απο αλλο δρομο την αναλυση του αρθρου..

    Τωρα για το υφος και ηθος της συντακτικης ομαδας στα οσα σχολια (επιτελους) εμφανιστηκαν ουτε λογος για κριτικη.. Αλιμονο, δεν εχω και τις δεξιοτητες της Μαρμοτας να κρυφτω στο λαγουμι μου. Μου αρκει μια θεση στον εξωστη σαν εξοριστος παρατηρητης..

    Να μαστε καλα και να μετραμε τα χρονια με την αθωοτητα της επαναστατικης βουλησης. Καλη χρονια σε ολους τους επαναστατες κομμουνιστες!

    Τελευταιο (επειδη μου αρεσει το κραξιμο) ενα βιντεακι (απο πολλα που θα μπορουσα να βαλω( με απο την ..ξεφτιλα της USαικης ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα 2010. Ουτε λογος για Κουτσουμπα σε καλαματιανο..

    Μου αρέσει!

  14. «σε πληροφορούμε ότι το Avantgarde έχει πολλαπλάσια επισκεψιμότητα από οποιοδήποτε τροτσκιστικό ελληνικό site, κι αυτός είναι και ο λόγος που υποχρεώθηκες και εσύ να ασχοληθείς μαζί του»
    Αυτό τώρα πως είναι δυνατόν να το ξέρετε; Σας δίνουν όλα τα άλλα τροτσκιστικά sites ( btw εσείς είστε blog) αναφορά για την επισκεψιμότητα τους;
    Από Avantgarde: Κάτι ξέρουμε για να το λεμε…

    Μου αρέσει!

  15. Και γω παντως ομολογω οτι από το σχολιο του φιλου μου του Red reader δεν καταλαβα σχεδον τιποτα. Θα ήθελα μια μεταφραση (από αυτές που δεν μπορεί να κανει το googletranslate), κι αν δεν θελει εδω υπάρχουν και email. Oπως και να χει καλη χρονια στα συντροφια που εχουν ξενιτευει στην καρδια της αυτοκρατορίας.

    Μου αρέσει!

  16. @Parvis: Εγώ πάντως θα σου δώσω μερικά λινκ με τα σχετικά κείμενα του Τρότσκι να κάτσεις να ξεστραβωθείς. Αν θες να μας πεις πως δεν τα έγραψε στην πραγματικότητα ο Τρότσκι ή ότι είναι σταλινική προβοκάτσια, είμαστε εδώ για να σε ακούσουμε.

    https://avantgarde2009.wordpress.com/2016/11/02/anti-imperialist-struggle-is-key-to-liberation-trotsky/

    https://avantgarde2009.wordpress.com/2016/11/12/gia_to_sinoipanwniko_polemo_trotsky/
    (δώσε ιδιαίτερη βάση στο πώς ο Γέρος τρολλάρει αϊφελίτες και ελερίτες, θα βρεις τον εαυτό σου εκεί)

    https://avantgarde2009.wordpress.com/2016/11/04/on-dictators-and-the-heights-of-oslo-trotsky/

    @Φίλος: Η αυθόρμητη απάντησή μου στο σχόλιό σου ήταν «σοβαρά τώρα»; Μιλάει στα σοβαρά αυτός ο τύπος για τα προηγούμενα 1200 χρόνια και αγνοεί τόσο επιδεικτικά τις εξωτερικές πιέσεις [σιωνιστικό κράτος, Αμερική] που διαμορφώνουν το πολιτικό Ισλάμ στη Μέση Ανατολή σήμερα; Υποτιμάει τόσο επιδεικτικά τη σημασία που έχει το αυτοκρατορικό δόγμα διαίρει και βασίλευε στη βάση θρησκευτικών γραμμών στη Μέση Ανατολή;

    Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στην πολιτική παρέα με διάφορους σούπερ ντούπερ «μαρξιστές», που είναι κάθε λέξη της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Συρία με την υποστήριξη που δίνουν στα πιο κανιβαλικά ρεύματα του πολιτικού Ισλάμ παρουσιάζοντάς τα να διεξάγουν κάποια προοδευτική επανάσταση. Συνιστώ προσοχή.

    @ RedReader: καλή δύναμη εκεί πέρα, σύντροφε!

    Μου αρέσει!

  17. μερός 2ο

    Ο δείκτης HDI και η εκτόξευση του από το 1980 μέχρι το 2010 δεν είναι παγκόσμια πρωτοτυπία που οφείλετει μόνο και μόνο επειδή έγινε η Ιρανική επανάσταση, παρεμφερή ή και καλύτερη αύξηση έχουν οι άλλες πρώην ημι-αποικίες Κίνα και Τουρκία όπως και άλλες χώρες που με επίπεδο γύρω στο 0.5 το 1980 π.χ. Αλγερία.

    Στο δε προσπαρμοσμένο δείκτη που λαμβάνει υπόψη την ισότητα
    inequality-adjusted HDI το Ιράν πέφτει στη θέση 90 από την 69η του HDI ενώ η Τουρκία αντίθετα ανεβαίνει στη θέση 55 από τη θέση 71 του HDI.

    Τέλος κάτι για την παράγραφο :

    «Το πολιτικό καθεστώς του Ιράν είναι βεβαίως ένα αυταρχικό αστικό καθεστώς, και αν βρισκόμασταν στο Ιράν θα ήμαστε στην αντιπολίτευση … Αλλά το ερώτημα στη Μέση Ανατολή αυτή τη στιγμή δεν είναι σοσιαλισμός ή καπιταλισμός (αν το πιστεύει αυτό κανείς περιμένουμε με αγωνία να μας δείξει τις πολιτικές δυνάμεις που ενδιαφέρονται να φέρουν το σοσιαλισμό, για να τις υποστηρίξουμε κι εμείς).»

    α) Μια διόρθωση παιδιά. Αν βρισκόσασταν στο πολιτικό χάρτη του Ιράν κάποια χρόνια και όχι ως κομήτης (αν και δεν το συμβουλεύω να πάει κανείς και σήμερα να κάνει τροτσκιστική προπαγάνδα εκεί χωρίς μέτρα συνωμοσίας και μυστικότητας) θα ήσασταν σε τρία μέρη :

    1) Στην εξορία
    2) Στη φυλακή
    3) Στο χώμα

    Το πογκρόμ του 1988 και οι εξόριστες ηγεσίες όλων των κομμάτων που θυμίζουν αριστερά είναι μάρτυρας για αυτό.

    β) Και επειδή το απωθεί και αυτό στο πίσω μέρος του κεφαλιού του λες και ο καθένας μπορούσε και μπορεί στο Ιράν να κάνει τροτσκιστική και κομμουνιστική αντιπολίτευση με τις πορείες, γραφεία, μπλογκ του , καταλήψεις του, συγκρούσεις στα λουδουδαδικα του, τραπεζακια και κλανια μαγκια στο πανεπιστήμιο, απεργίες και καμουφλαζ πισω απο συντονισμούς πρωτοβάθμιων σωματείων κλπ κλπ ο σύντακτης μετά μας πετάει και το τελειωτικό επιχείρημα «Μα δεν υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις/υποκείμενο» για αυτό το πράγμα…

    Ε φυσικά !!! που να υπάρξουν πολιτικές δυνάμεις αφού τις έσφαξε και εξόρισε και φυλάκισε η κατάληξη της επανάστασης με τον Αγιοταλαχ και οι Σιιτιες οι κατά τα άλλα συνεπείς αντιμπεριαλιστές.

    Μου αρέσει!

  18. Παράθεμα: Solidarité avec la résistance anti-impérialiste en Iran !! | solydairinfo·

  19. @παπ

    Όχι μιλάω για τη συνέπεια που ανέφερες πως δείχνει ο σιισμος.
    Εγώ δεν βλέπω καμία συνέπεια επαναλαμβάνω καθώς το ιδεολογικοπολιτικο στοχείο που ενώνει όποιον αυτοπροσδιορίζεται σιιτης Μουσουλμάνος και έχει λιγότερο ή περισσότερο πολιτικό ρόλο ως ρεύμα που συγχέει και τα δύο θρησκεία/πολιτική (κάτι που υπάρχει στο Ισλαμ από τα γεννοφάσκια του από τον ίδιο τον προφήτη Μωαμέθ) δεν είναι ο τελικός σκοπός του παγκόσμιου κομμουνισμού όπου θα έχει επέλθει η αρση της ανισόμετρης ανάπτυξης σε όλον τον πλανήτη και η γη θα έχει πάψει να είναι χωρισμένη σε υποτελή εξαρτημένα, ημι-εξαρτημένα και ιμπεριαλιστικά κράτη όπου τα τελευταία θα παίρνουν τον πλούτο των πρώτων κλπ κλπ.

    Η βάση της ενότητας και το κοινό στοιχείο είναι η θρησκευτική μεταφυσική ανοησία οι αλάνθαστοι Ιμάμηδες που όφειλαν να διαδεχθούν το προφήτη και όχι οι χαλίφηδες κλπ κλπ. Και επειδή ακριβώς αυτή είναι η βάση της ενότητας τους οι συμμαχίες, έχθρες με άλλα κράτη ιμπεριαλιστικά ή μη υποτάσσονταο στο γενικό στόχο αυτής της κοσμοαντίληψης. Δεν θα πείραζε κανέναν Σιιτη από τη σιιτική οπτική το κράτος του να εχει ρόλο επικύριαρχο (γιατί όχι 😉 και σε άλλα κράτη να στήνει καταστάσεις/κινήματα στην Αφρική, να κάνει μπιζνες και να καταπιέζει και να εκμεταλλεύεται άλλα κράτη όπως κάνουν οι σημερινοί ιμπεριαλιστές και αυτό να ονομάζεται ως η πραγμάτωση του Ισλαμ. Δεν εναντιώνονται για αυτό στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό οι Σίιτες ή με αυτό το σκεπτικό. Έχουν πρόβλημα με τον ιμπεριαλισμό μόνο αν έρχεται σε αντιπαράθεση με τον Σιιισμο τους σε μια φάση και μια περιοχή, αλλού και άλλοτε ο Σιισμος μπορεί να τα βρει και με τον ιμπεριαλισμό αν υπάρχει κάποιο όφελος. Η ιστορία έχει δείξει πολλές μα πάρα πολλές φορές τέτοιες μεταστροφές (και δεν χρειάζεται να πάμε τόσο πίσω ως την περίοδο της φεουδαρχίας και του ασιατικού τρόπου παραγωγής) αλλά ένα πράγμα δεν άλλαξε η απαρχή και ο πυρήνας της κοσμοαντίληψης που ανέφερα παραπάνω.

    Μια άλλη κουραστική επωδός που αγγίζει τα όρια του ανιστόρητου ισχυρισμού θέλει τους λαούς της περιοχής να είναι μονιασμένοι και αγαπημένοι χωρίς έχθρες και πολέμους χωρίς άλυτα εθνικά ζητήματα αλλά μόνο αγάπη για 1000 χρόνια και ήρθαν οι κακοί ιμπεριαλιστές Γάλλοι, Άγγλοι και οι Αμερικάνοι τα τελευταία 50 – 60 και χαλάσανε αυτήν την υπέροχη αγάπη με το διαίρει και βασίλευε αν δεν την δημιουργήσαν κιόλας…
    Ακόμα και τη ρημάδα την ιστορία να μην συμβολευτούμε εγώ σου λέω τους ίδιους (π.χ. Σιιτες αλλά ισχύε και σε παρα πολλές άλλες περιπτώσεις που ακούει την επωδό) να ρωτήσεις θα σου πουν και για τις ταδε ετήσιες γιορτές που μνημονεύουν την τάδε σφαγή από τους ετερόδοξους Σουνίτες (πολύ πριν σκεφτεί κανείς τις ΗΠΑ) , τους τάδε πολέμους και εξεγέρσεις και την άλλη καταπίεση ή από την άλλη τους τάδε αιρετικούς και πίσω από αυτά φυσικά δεν είναι ποιος ερμηνεύει το Κοράνι ή τη Βίβλο καλύτερα αλλά κρύβονται υλικά συμφέροντα εθνικές ή και φυλετικές αντιπαλότητες.
    Η χαμένη αγάπη των λαών συμπληρώνεται, σε αυτήν την επωδό με το σπρώξιμο παρά τη θέληση τους, με το ζόρι σχεδόν, στο πολιτικό ισλάμ, καθώς αυτή η παράδοση αυτό το υπόβαθρο για όνομα του Αλλάχ δεν υπήρχε πριν στην περιοχή και είχαν περάσει σε γενικευμένα επίπεδα κοσμικότητας όπου η άρση της θρησκείας είχε γίνει ήδη όπου η αστική επανάσταση είχε χωνευτεί καλά, δεν φορούσαν μπούρκες και χιτζάμπ , δεν υπήρχε πατριαρχία και ασιατική βαρβόρητα , υπήρχε ο αστικός διαφωτισμός και δεν ήταν αλάνθαστοι οι Ιμάμηδες και δεν έγιναν ποτέ αντιδραστικές εξεγέρσεις με θρησκευτικό μανδύα και δεν υπήρχε πάντοτε η πρωταρχική φαρέτρα (που σε μερικούς λαούς τους έδωσε ιστορία και γραφή) της θρησκείας του Ισλάμ αλλά ξεπεράστηκε (στην ουσία τα κάθε λογής λειψά ξεπεράσματα ήταν πάλι μια αντιγράφη με καθυστέρηση και υστέρηση δυτικών μοντέλων) και ήρθαν οι κακοί ιμπεριαλιστές και τα παρασύραν τα παιδιά, τόσο εύκολα!

    Υ.Γ. Δεν με ενδιαφέρουν τι λένε οι παρέες, εγώ μιλάω για τον εαυτό μου εδώ ως ψευδώνυμος φίλος την παραίνεση κράτα την καλύτερα για εσένα.

    Μου αρέσει!

  20. Φίλε «φίλε», παρακολουθώ συχνά τα σχόλια σου σε αυτό το site, και κάποιες φορές μου προκαλούν και ερέθισμα για περισσότερο ψάξιμο. Όμως τις πιο πολλές φορές ο τρόπος που συνεχίζεις την συζήτηση με κάνει να αναρωτιέμαι αν γίνεται συζήτηση με έναν άνθρωπο στρατευμένο στην επανάσταση και τον κομμουνισμό, ή με κάποιον που απλά βρίσκει μία ανοικτή πόρτα να κάνει επίδειξη γνώσεων.
    Ξέρεις και ξέρουμε ότι καμία άλλη πολιτική ομάδα, οργάνωση, «κόμμα», δεν έχει διαδραστική μορφή επικοινωνίας στα site της, επομένως εδώ βρίσκεις πρόσφορο έδαφος για να βάλεις τους προβληματισμούς σου.
    Ενώ εμάς ενδιαφέρει η διεύρυνση των γνώσεων μας, παράλληλα, και σε μεγαλύτερο βαθμό, μας ενδιαφέρει η πολιτική στάση που κρατάμε στα γεγονότα.
    Σε ένα άρθρο που παίρνει πολιτική θέση για τα γεγονότα στο Ιράν, μας κάνεις ανάλυση για τον σιιτισμό. Εμάς σαν κομμουνιστές μας ενδιαφέρει η εξάλειψη κάθε ταξικής κοινωνίας όποια και αν είναι η θέση της στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Αυτό δεν αλλάζει ούτε και για το Ιράν. Και στο άρθρο γίνεται καθαρή η πολιτική μας αυτοτέλεια. Οι κριτικές που γράφεις δεν προωθούν καμία συζήτηση. Αν είμαστε σιίτες θα μας ζύμωναν και στην ανάγκη της αποδοχής και υπεράσπισης του κομμουνισμού.
    Επειδή μιλάμε σαν κομμουνιστές, που έχουν καθαρά τα παραπάνω, σου κάνω δύο ερώτησεις:
    1. «Τα συνθήματα «Θάνατος στην Χεζμπολάχ» και «Ούτε Λίβανος, ούτε Γάζα, το Ιράν πάνω από όλα» , «Θέλουμε πίσω τον Σάχη» είναι σε προοδευτική κατεύθυνση;

    2. Η ανατροπή αυτού του καθεστώτος από μία που θα είναι ευθυγραμισμένη με τις Η.Π.Α. θα επιφέρει ή όχι έναν αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων στην Μέση Ανατολή;

    Είμαι ανοικτός να συζητήσω την κάθε απάντηση. Αλλά προσωπικά αν δεν απαντήσεις σε αυτές τις δύο ερωτήσεις, δεν θα μπορώ να σε πάρω στα σοβαρά σαν άνθρωπο που ενδιαφέρεται για την επανάσταση, αλλά σαν κάποιον που θέλει να δείξει ότι έχει περισσότερες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις.
    Σε περίπτωση που δεν απαντήσεις σε αυτά τα δύο ερωτήματα δεν θα μπω στον κόπο να συνεχίσω να συζητάω μαζί σου.

    Μου αρέσει!

  21. Παράθεμα: Solidarité avec la résistance anti-impérialiste en Iran !! (Traduction française) | solydairinfo·

  22. Παράθεμα: Solidarité avec la résistance anti-impérialiste en Iran !! | Front des Laïcs·

  23. @Θαλασσινός: Μιας και περιμένουμε ακόμα την απάντηση του φίλου, να πω πως φαινομενικά μέχρι στιγμής δεν έχει πάρει ποτέ του θέση. Οι προσπάθειές του είναι σταθερά στοχευμένες στην αποδόμηση της αντιιμπεριαλιστικής θέσης. Αν ρωτάς εμένα, θα πω πως στην πραγματικότητα αυτό αποτελεί θέση ξεκάθαρη: αντι-αντιιμπεριαλιστική. Ελπίζω να μας εκπλήξει ευχάριστα αυτή τη φορά, αν και δεν έχω πολλές ελπίδες.

    Πού να χάθηκε και εκείνος ο γνήσιος ο ορθόδοξος ο τροτσκιστής ο Πάρβις… Μάλλον ακόμα ψάχνει να βρει τη σταλινική πλαστογραφία στα παραπάνω κείμενα του Γέρου. «Μα… ο Τρότσκι ήταν με το διεθνισμό, όχι με το σταλινικό καμπισμό ή τον αντιιμπεριαλισμό… Μου το είπαν στην οργάνωση…»

    Μου αρέσει!

  24. @pap
    ξέρεις έχουμε να δουλέψουμε ή να ανασυγκροτηθούμε ψυχικά και σωματικά κιόλας εκτός από την τουρμπανολογια (έπηξα στο τουρμπάνι, αυτές τις μέρες) … επίσης δεν είναι σωστό να βάζεις λόγια στους άλλους, τς τς πάει χάθηκε η ευγένεια των παλαιών καιρών, χάλασε η κοινωνία.

    Μου αρέσει!

  25. Βρε παιδιά τι καινούργιο είναι αυτό που μας βρήκε πως είστε η μόνη σελίδα ή οργάνωση με σχόλια και όλοι ζηλέψαμε και ήρθαμε εδώ επειδή μάλιστα είστε και η πρώτη τροτσκιστική σελίδα σε επισκεψιμότητα και κάτι ξέρετε αλλά δεν μας το λέτε όπως ο πολλαπλασιασμός των μελών επί 2 που κάνει το Ξεκίνημα και ο πολλαπλασιασμός των διαδηλωτών επί 5 που κάνει το ΕΕΚ ; Τα δικά μου τα στοιχεία λένε πως okde.gr και Ξεκίνημα έχουν μεγαλύτερη επισκεψιμότητα όχι πως λέει και πολλά αυτό και το indymedia είχε μαζικό χαρακτήρα και έχει καταντήσει εκπρόσωπος τύπου του κάθε πυροβολημένου κουμπουροφόρου.
    Τέλος πάντων τα προσπερνάω αυτά ως εσωτερική κατανάλωση που τα λέτε μεταξύ σας για να καμαρώνετε. Ως προς το αν έχει κάπου να γράψει κανείς έχει σε πολλά μέρη δεν είστε οι μόνοι. Φίλτατοι μήπως κάποιος έχει ψιλοκαβαλήσει το καλάμι… λέμε τώρα…

    Εγώ πάντως ήρθα ως φίλος και όχι επειδή θαμπώθηκα από τα παραπάνω (17 τροτσκιστικές διεθνείς υπάρχουν εκεί σε 5 ηπείρους και 7 θάλασσες και όποιος θέλει τις απολαμβάνει και τις καμαρώνει και τις μαλώνει) και όχι σίγουρα επειδή ανακάλυψα τη κοσμοιστορική σημασία του τροτσκισμού όψιμα και δεν είχα χωνέψει πως η εθνοκεντρική αριστερή αντιπολίτευση του ΚΚΕ είναι μια παρονυχίδα της ιστορίας, της κοινωνίας και της ανθρώπινης σκέψης.

    Αλλά πάμε στη ερωτήσεις που πλασάρονται μάλιστα με ύφος ανακριτή, «απάντα σε αυτά ή δεν καταδέχομαι εγώ με το φοβερό μπλογκ που σαρώνει στην επισκεψιμότητα να σου μιλήσω ξανά» πλάκα έχεις φίλτατε αλλά συστήνω να χαλαρώσεις λίγο στην εκφορά του λόγου σου…

    1. «Τα συνθήματα «Θάνατος στην Χεζμπολάχ» και «Ούτε Λίβανος, ούτε Γάζα, το Ιράν πάνω από όλα» , «Θέλουμε πίσω τον Σάχη» είναι σε προοδευτική κατεύθυνση;
    Το
    πρώτο θα μπορούσε να ήταν σύνθημα κομμουνιστικού κινήματος σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου, στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι από την άλλη πλευρά αντίπαλου πιθανόν οπαδού δεξιού μοναρχικού, αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως κλαίω σα μωρό παιδί σε πορείες της Χεζμπολάχ από συγκίνηση όπως μερικοί σύντροφοι.
    Το δεύτερο :
    Θα μπορούσε να ήταν ένα γελοίο ΠΑΣΟΚικο του Ανδρέα σύνθημα τύπου «Η Ελλάδα στους Έλληνες» (και όχι στη Δύση και τους ιμπεριαλιστές, ή όπως ήθελε η απάντηση του Ανδρέα στη βουλή στον εθνάρχη «ανήκωμεν στη δύση» -> «εμείς προτιμούμε να ανήκουμε στην Ελλάδα») αλλά είναι περισσότερο μια έκκληση να ασχοληθούμε με τα δικά μας προβλήματα αλλά δεν λέει και πολλά μια πατριωτική φανφάρα, μην παίζετε με τα uber alles.
    Για το τρίτο:
    Στο Ιράν υπάρχει μια ιστορία που ρομαντικοποιεί την Ινδοευρωπαϊκή / Άρiα καταγωγή της γλώσσας και του έθνους και χρεώνει (καλή ώρα όπως θέλει η ελληνική αφήγηση να χρεώνει τους Τούρκους) τη σύγχρονη κακοδαιμονία στην επικράτηση των Αράβων (φανερά) και του Ισλάμ (στα κρυφά), χωρίς τη Μουσουλμανική κατάκτηση θα μπορούσαν να είμαστε στο ίδιο επίπεδο ανάπτυξης με τη Δυτική Ευρώπη και αυτοί μας κρατήσαν πίσω και χάσαμε το τραίνο αυτή ήταν και πάνω κάτω η ιδεολογία της δυναστείας Παχλάβι και φυσικά έχοντας το Ιράν μια πάρα πολύ καλύτερη θέση στην Οριενταλιστική οπτική της Δύσης ήδη από τον 19ο αιώνα (πρώτος και καλύτερος ο Χέγκελ που στη Φιλοσοφία της Ιστορίας του ενώ χέζει τους Άραβες Τουρκους Ινδούς τους Πέρσες τους βάζει σε περίοπτη θέση βάζοντας τους στο πλαίσιο επαφής και αντιπαράθεσης με την Αρχαία Ελλάδα) και της Περσόφιλης ρομαντικής εξωτικής εξιστόρησης της ζωροαστρικής Περσίας από άλλους διανοούμενους της Ευρώπης.
    Η δυναστεία του τελευταίου Σάχη ήταν φυσικά ξεπουλημένη στους ξένους όποτε οι τραγο-ιμάμηδες στα τζαμιά παίξανε το δικό τους παιχνίδι και είπανε «κομμένα αυτά» να γυρίσουμε πίσω στις ρίζες και όχι στα ειδωλολατρικά και ζήτω το Ισλάμ και οι 12 Ιμάμηδες και όπως τότε έτσι και τώρα και τρίχες κατσαρές που πιάνουν εύκολα σε κόσμο που συχνάζει σε τζαμιά και εκκλησίες. Ο Σιιτισμος και το Ισλαμ έγινε το όχημα δηλαδή για να ξεκουμπιστεί η διεφθαρμένη και ξεπουλημένη σε ξένα συμφέροντα (η άλλη αφήγηση που έχει μεγαλώσει γενέες και γενέες στο Ιράν είναι πως οι μεγάλες δυνάμεις και ειδικά η Αγγλία και η Ρωσία (και η μετεξέλιξη της η ΕΣΣΔ) ευθύνονται για όλα τα δεινά που μας βρήκαν καθώς ήταν αυτές που είχαν παράδοση να τσακώνονται μεταξύ τους ποιος θα κάνει τη Περσία/Ιράν μέρος της σφαίρας επιρροής τους) που συν τοις άλλοις μας έφερνε και τα ξένα και δυτικά ήθη και έθιμα με τις γυναίκες γυμνές (φτου κακά σατανάδες) στους δρόμους και τα γνωστα ‘πατρίς θρησκεία και οικογένεια’ ενάντια στους έκφυλους ειδωλολάτρες ξένους δυτικούς και ιμπεριαλιστές κλπ. κλπ. Επιστροφή και καλά στις ρίζες. Αυτά σε πρώτη φάση, και αφού ξεμπερδέψαμε που έλεγε και ο Οσάμα (αυτός βέβαια το είπε με αντίστροφη σειρά για τις υπερδυνάμεις) με την πρώτη υπερδύναμη (ΗΠΑ για το Ιράν ΕΣΣΔ για το Αφγανιστάν) πάμε και στη δεύτερη την αθειστική και μαρξιστική και τους εγχώριους αντιπροσώπους (τους σατανάδες) τους που και αυτή είναι προϊον της Δύσης (και σίγουρα είναι καθώς ο μαρξισμός είναι προϊον της αγγλικής πολιτικής οικονομίας, της γερμανικής φιλοσοφίας και του γαλλικού υλισμού/σοσιαλισμού και όχι της τελευταίας μαλακίας των 12 Ιμάμηδων και του Κορανιου ή του Κουμφούκιου) και να τα μας το πογκρόμ του 1988.
    Δεδομένου πως δεν είμαι ούτε με τον Σάχη και τη Πανιρανική δυναστεία του ως όχημα δήθεν ανάπτυξης της χώρας ούτε με τον Ιμάμη και τον Σιιτισμο ως όχημα αποπομπής της υποκρισίας και ξενοδουλείας και του πρώτου το σύνθημα θα το έλεγα αφελές αν όχι ύποπτο να φωνάζεται εντός του Ιράν και σαφέστατα σκόπιμο εκτός.

    2. Η ανατροπή αυτού του καθεστώτος από μία που θα είναι ευθυγραμισμένη με τις Η.Π.Α. θα επιφέρει ή όχι έναν αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων στην Μέση Ανατολή;
    Προφανώς, αλλά και μια ανατροπή από σοσιαλιστικό κίνημα με κάποια δύναμη ώστε να μπορεί τουλάχιστον να εξασφαλίσει κάποιους όρους ύπαρξης ενδεχομένως να έφερνε στο στίβο της αντιπαράθεσης και αστικά κόμματα που θα είχαν καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Δεν είναι μαύρο ή άσπρο τα πράγματα ούτε πάντοτε όλα ή τίποτε.
    Με απλά λόγια όλα τα θεωρώ άχρηστα συσκοτιστικά εώς αντιδραστικά.

    Τώρα μπορώ να κάνω εγώ ερωτήσεις και να απαντήσεις εσύ ;

    Μου αρέσει!

  26. Έχει πλάκα το πώς προσπαθεί ο κακομοίρης ο Κόρντσμαν, σοβαρός αναλυτής τής Αυτοκρατορίας [και βεβαίως γεράκι και ο ίδιος], να λογικέψει τα βλαμμένα γεράκια που σκούζουν, τις τελευταίες μέρες με μεγαλύτερη ένταση μετά τη γελοία παράσταση Νετανιάχου, για το Ιράν. Και κολλάει και με το παραπάνω άρθρο:

    «Talking about regime change in Iran ignores the fact that the Iranian government quickly suppressed the most recent demonstrations which were far more limited than those during the «green» uprisings in 2009-2010, and the fact that Iran has steadily improved its internal security capabilities. Overt U.S.-led threats to Iran seem far more likely to increase popular support for the regime and its hardline elements than catalyze any meaningful resistance.

    Seeking regime change also ignores the fact that Iran’s outside opposition groups clearly have marginal support, that there is no demand for the Shah’s son, and the leading opposition movement was supported by Saddam Hussein during the Iran-Iraq War, and has a cult-like character that makes the Iraq exiles the U.S. tried to rely on in 2003 seem almost pragmatic and balanced by comparison.»

    https://www.csis.org/analysis/us-strategy-jcpoa-iranian-nuclear-arms-agreement-and-gulf-playing-long-game

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s