Πέντε σημεία για την συζήτηση σχετικά με το Ιράν

Man carries giant flag made of flags of Iran, Palestine, Syria and Hezbollah, during ceremony marking the 37th anniversary of the Islamic Revolution, in Tehran

Leon Kokotas για το avantgarde

1. Ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός, ο πόλεμος και η επανάσταση είναι οι καθοριστικότερες μορφές της πάλης των τάξεων, με την έννοια των πόρων, του χώρου, των μέσων, των ανθρώπων που κινητοποιούν και με την έννοια του βάρους των αποτελεσμάτων που παράγουν. Με αυτή την έννοια ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό δεν μπορεί να υπολείπεται σημασίας. Η εμπέδωση του καπιταλισμού και η αναγόρευσή του σε παγκόσμιο σύστημα έγινε με αυτόν ακριβώς τον τρόπο, χρησιμοποιώντας δυο βασικά εργαλεία: την αποικιοκρατία και την ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση. Είναι μετρημένες στα δάχτυλα οι χώρες που εντάχθηκαν στον καπιταλισμό  μέσω μιας συσσώρευσης «νέου τύπου» και μιας πολιτικής διαδικασίας που, καταργώντας το παλαιό καθεστώς, έθεσε τα θεμέλια του νέου κόσμου. Ακόμη όμως και αυτές οι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού χώρες στηρίχτηκαν στα καθεστώτα της πρωταρχικής συσσώρευσης του «νέου κόσμου» για να οικοδομήσουν το οικονομικό θαύμα στον «παλιό». Για τον υπόλοιπο κόσμο αυτό που συνέβη είναι ότι εντάχθηκαν ως «όλον» στη Διεθνή Αγορά, ως αποτέλεσμα των αποικιακών πολέμων, της επέμβασης της αυτοκρατορίας (διάταγμα Γκιουλχανέ στην οθωμανική αυτοκρατορία) ή ως αποτέλεσμα της ήττας τους στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, της αποδόμησης των αυτοκρατοριών, της χρεοκοπίας τους ή της εμπέδωσης του πολιτικού προγράμματος της αυτοκρατορίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και του συνακόλουθου αποτελέσματος του Ψυχρού Πολέμου.

2. Υπάρχουν δυο ειδών πατριωτισμοί. Ο πατριωτισμός των ιμπεριαλιστών -εννοώ το σύστημα της αυτοκρατορίας με την ιεραρχία του και την αυλή του- και ο πατριωτισμός των υποτελών εθνών. Tα υποτελή έθνη σήμερα είναι τα λεγόμενα «κράτη παρίες», αυτά για τα οποία δεν ισχύει η χάρτα των κρατών του ΟΗΕ και οι πρόνοιες των διεθνών συνθηκών. Tο εθνικό ζήτημα -παρά τα όσα ισχυρίζονται το ΚΚΕ και διάφοροι άλλοι- δεν έχει λήξει και δεν πρόκειται να λήξει όσο επιχειρεί η αυτοκρατορία να μετατρέψει τον κόσμο σε μια αμερικανική θάλασσα κατά το «mare nostrum» των Ρωμαίων όταν αναφέρονταν στην Μεσόγειο.

3. Με τον ένα πατριωτισμό, τον πατριωτισμό των ιμπεριαλιστών είμαστε απέναντι και δεν εξηγώ παραπέρα, νομίζω τα είπαμε και με την ευκαιρία του «καταλανικού». Με τον άλλο πατριωτισμό όχι μόνο δεν είμαστε απέναντι, αντιθέτως τον στηρίζουμε στην πάλη απέναντι στον ιμπεριαλισμό, γιατί η ουσία αυτού του πατριωτισμού είναι η αντίσταση στην ιμπεριαλιστική περικύκλωση. Τον στηρίζουμε και για έναν ακόμη λόγο. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από την εποχή που οι αστικές τάξεις και τα επιτελεία τους μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στα λεγόμενα «αστικοδημοκρατικά» τους καθήκοντα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και αυτό της εθνικής ανεξαρτησίας. Το αν το επαναστατημένο προλεταριάτο του Ιράν αναλάβει να κάνει αυτή τη δουλειά -όταν η αστική τάξη της χώρας του αρχίσει να παραδίνεται- αν θα την κάνει αυτή τη δουλειά με την κοκκινοπράσινη σημαία ή με την εθνική του σημαία, είναι δυο ζητήματα στα οποία δεν μπορώ να απαντήσω. Πάντως σε κάθε περίπτωση, αν μπει ποτέ στην ημερήσια διάταξη του Ιράν η αλλαγή καθεστώτος και αυτό δεν προκύψει ως αποτέλεσμα της ήττας από τη Δύση, τότε η διαιρετική τομή θα είναι ο πατριωτισμός, δηλαδή η άμυνα απέναντι στον ιμπεριαλισμό και η απροθυμία της αστικής τάξης της χώρας να εκτελέσει αυτό το καθήκον.

4. Αν η ΚΕΔ είχε συντρόφους στο Ιράν θα λειτουργούσαν ακριβώς πάνω σε αυτή τη γραμμή. Θα ήταν οι πιο σκληροί εκπρόσωποι της αντιμπεριαλιστικής γραμμής, οι πιο σκληροί εκπρόσωποι του αιτήματος για παραπέρα ενίσχυση των κατακτήσεων της ιρανικής επανάστασης (δηλαδή του κοινωνικού κράτους και των δημοκρατικών θεσμών) και οι πιο αδιάλλακτοι πάνω στο ζήτημα της διεθνοποίησης της επανάστασης. Το αίτημα τους θα ήταν «Λιγότερες επιδοτήσεις για τους καπιταλιστές – μεγαλύτερες επιχορηγήσεις για την Χεζμπολάχ».

5. Υπάρχει ένα τμήμα της αριστεράς που πιστεύει ότι η Τεχεράνη βρίσκεται κάπου στα προάστια του Παρισιού. Οι σύντροφοι αυτοί δεν καταλαβαίνουν ότι οι επαναστάσεις μιλούν τη γλώσσα αυτών που τις κάνουν. Οι Μπολσεβίκοι το έμαθαν με τον σκληρό τρόπο, πάντως το έμαθαν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s