Ασκήσεις μαντικής

Νίκος Μωραΐτης για το avantgarde

Και αν έπεφτε ένας πύραυλος σε μια συστοιχία τανκ στο δρόμο από την Αλεξανδρούπολη στο Κίεβο;

Φυσικά δεν είμαστε ούτε μάντεις ούτε ισχυριζόμαστε ότι έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση με την πρόγνωση του μάλλοντος. Όμως ένα υποθετικό σενάριο είναι μία καλή κατάσταση – υπό την προυπόθεση ότι όλες οι συνθήκες παραμένουν οι ίδιιες- για ένα test της ισχύος των δικών μας σχηματοποιήσεων για την εγχώρια πολιτική σκηνή.

Τι κατάσταση έχουμε τώρα; Από ότι καταλαβαίνουμε, η Ουκρανία προσπαθεί να γίνει το Ισραήλ της Ανατολικής Ευρώπης. Δέχεται όπλα, εξοπλισμούς, μισθοφόρους (δηλαδή εξοπλισμένους από τις μυστικές υπηρεσίες), χρήματα, πλείστες άλλες υπηρεσίες (πληροφορίες) καθώς και αμέριστη πολιτική υποστήριξη.

Οι ροές χρημάτων, εξοπλισμών και ανθρώπων συνεχίζουν κανονικά. Και μάλιστα όσο περνά ο καιρός αναβαθμίζονται κιόλας. Λέγεται ότι τα αποθέματα σε αντιαρματικά όπλα javelin στερεύουν στην αμερική, ακόμα ότι έχουν αρχίσει να στέλνουν μέχρι και κομμάτια από στρατιωτικά αεροπλάνα. Αν λοιπόν ο μισός πόλεμος είναι η εξασφάλιση δρόμων ανεφοδιασμού, μπορούμε να πούμε ότι η Δύση έχει αναλάβει ένα τεράστιο κομμάτι των logistics των ουκρανοναζίδων.

Δεν είναι καθόλου εκτός πραγματικότητας να φανταζόμασταν λοιπόν να άρχιζαν να ανατινάσσονται συστοιχίες τανκ σε πολωνικούς σιδηροδρόμους που προορίζονται για τους κάπως εριστικούς υπηρέτες της εθνικής απελευθέρωσης. Βέβαια κάτι τέτοιο θα ήταν εντελώς προεόρτια παγκοσμίου πολέμου, αλλά ας μείνουμε μέχρι εκεί στην μαντική. Αντίστοιχα λοιπόν, αν ισχύει το ότι η αμερικάνικη βάση της Αλεξανδρούπολης έχει καταστεί σημαντικός κόμβος μεταφοράς στρατιωτικού υλικού, τότε είναι εν δυνάμει στόχος.

Εισερχόμενοι λοιπόν στην γκρί ζώνη της μαντικής και της πρόγνωσης, αναρωτιόμαστε, ποιες θα ήταν οι αντιδράσεις των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα, στη περίπτωση που ένας πύραυλος έπεφτε σε τίποτα συστοιχίες τανκ καθ’οδόν προς το Κίεβο;

Αρχικά οι μητσοτάκιδες πιθανότατα θα ήταν πανευτυχείς. Οποία δυνατότητα να πουλήσουν τον εαυτό τους ως θύματα της ρωσικής επιθετικότητας, η οποία έχει γίνει κάτι σαν κοινός τόπος τις τελευταίες μέρες. Μία ευκαιρία να μασουλήσουν κανένα έκτατο ευρωκονδύλιο αποκατάστασης της πολιτιστικής κληρονομιάς, υποστήριξης των θυμάτων και επαναστρατιωτικοποίησης. Αλλά και μια ευκαιρία να αναβαθμίσουν το διπλωματικό τους κεφάλαιο, γινόμενοι δεύτερο θύμα της Ρωσίας. Μπορούμε να πούμε με σχετική ασφάλεια ότι -με ορισμένες εξαιρέσεις- η ντόπια αστική πολιτική ελπίζει μονόμπατα στον αυτοκρατορικό μονόδρομο, δίνοντας πολλά για να εξασφαλίσουν την εύνοια των αμερικάνων.

Τα κλασικά κόμματα της αστικής πολιτικής θα επέλεγαν την κλιμάκωση, και υποθέτουμε θα προσπαθούσαν μάλιστα να αξιοποιήσουν την  υπάρχουσα στρατιωτική δύναμη (μήπως ρε παιδιά τα ραφάλ και οι φρεγάτες δεν ήταν τελικά για τη τουρκία;) για να ανοίξουν ίσως άλλο ένα μέτωπο στα νότια και την μαύρη θάλασσα. Βεβαίως η πληροφοριακή πανούκλα με την οποία μας ταίζουν εδώ και 2 μήνες θα γιγαντωνόταν. Ανάλογη στάση βεβαίως θα είχε και ο Σύριζα πλαισιώνοντας ίσως με διαφορετικά λογάκια -λίγο πιο ανθρωπιστικά- την ίδια πολιτική στάση.

Το στοίχημα όμως εδώ είναι η αριστερά. Θα καταδίκαζε την επίθεση το ΚΚΕ, και η πρωτοβουλία των 9 οργανώσεων που συνυπέγραψαν το την αντιπολεμικη δήλωση; Κατά την άποψη μας, αυτές οι οργανώσεις έχουν συγγενική γραμμή: ο πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός από τις δύο πλευρές, έξω όλοι οι στρατοί από την ουκρανία, αποκατάσταση των διαπραγματεύσεων και της ειρήνης τώρα. Φυσικά υπάρχουν σημαντικές διαφορές, όμως στο συγκεκριμένο ζήτημα οι απόψεις συγκλίνουν, διότι για αυτούς η Ρωσία είναι ιμπεριαλιστική χώρα.

Υποθέτουμε ότι μπροστά σε ένα τέτοιο γεγονός, αυτές οι οργανώσεις θα έβρισκαν επιτέλους τα γεγονότα που χρειάζονται για να δέσει η θεωρητική τους σάλτσα. Το ξέρουμε, είναι λίγο δύσκολο να βγάζεις από τη μύγα ξύγκι, αναπαράγοντας όλα ή κάποια από τα δυτικά ιμπεριαλιστικά ψέμματα, για να βγάζει νόημα το θεωρητικό σχήμα του ούτε- ούτε. Αλλά τώρα θα ήταν εξαιρετική ευκαιρία! Και ιδιαίτερα στη χώρα σου! Τεράστια ευκαιρία να διαδηλώσεις για την ειρήνη, να βρωντοφωνάξεις επιτέλους και ενάντια στον ρωσικό ιμπεριαλισμό που έβαψε (και) με ελληνικό αίμα τα χέρια του. «Επιτέλους, ήρθε η ώρα να εισβάλουμε και στην ρωσική πρεσβεία, όπως το ΕΚΚΕ είχε εισβάλει στην αμερικάνικη το 1976». Επομένως κρίνουμε ότι στο πλαίσιο μίας τέτοιας επίθεσης αυτή η αριστερά θα έβρισκε μια ευκαιρία να επιβεβαιώσει το ούτε-ούτε θεωρητικό της σχήμα, αλλά και να καταγγείλει τη Ρωσία.

Μπορεί, όποιος φωνάζει για ειρήνη να μην σκέφτεται τον πόλεμο, αλλά σίγουρα ο Μητσοτάκης χαίρεται όταν η κοινή γνώμη θεωρεί ότι η μεγαλύτερη απειλή κατά της ειρήνης είναι η Ρωσία. Όταν η κοινωνία δεν ακούει τον αντίλογο μπορεί να χακαριστεί από τους νατοπολεμοκάπηλους, οι οποίοι θα επιστρατεύσουν όλο το πληροφοριακό ζόφο ενάντιον της Ρωσίας.

Τα αδιέξοδα της πατριωτικής αριστεράς

Και εδώ τίθεται και ένα άλλο σημαντικό ζήτημα για μια μερίδα της αριστεράς. Διαβάζουμε για παράδειγμα στα άρθρα τους, ότι το βασικό πρόταγμα αυτή τη στιγμή είναι η έξοδος της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ.

Αυτή η τοποθέτηση έχει ενδιαφέρον, επειδή πράγματι στη πράξη, το καθήκον των κομμουνιστικών δυνάμεων είναι «η εναντίωση τους με τον ιμπεριαλισμό στον οποίο υπάγεται η Ελλάδα». Αλλά αν αυτό τεκμηριώνεται από την ανάγκη να παραμείνουμε έξω από τις αντιπαραθέσεις, από φόβο μήπως συμπαρασύρει και εμάς η δίνη της στρατιωτικής αντιπαράθεσης, τότε αυτό είναι στη πραγματικότητα πασιφισμός. Δηλαδή εναντιωνόμαστε στο ΝΑΤΟ επειδή θέλουμε να γίνουμε Ελβετία;

Στα αυτιά μας αυτό μεταφράζετε σαν «Μην ταλαιπωρείστε ρε παιδιά με το αν είναι η ρωσία ιμπεριαλιστική, ας το λύσουμε πρακτικά το θέμα, εμείς ως έλληνες βασικά δεν θέλουμε να εμπλακούμε».  Δηλαδή -για να καταλάβουμε και εμείς- η ιδιαίτερη άποψη σας κρίνεται από το αν τα γεγονότα σας επηρρεάζουν ή όχι; Υπάρχει ή δεν υπάρχει αυτό που λέμε δίκαιο και άδικο ή μηπως αυτό κρίνεται από το αν κάποιος βλάπτει εμάς προσωπικά; Δηλαδή με αυτή τη λογική τα κράτη της μικρονησίας θα πρέπει να λένε πάνω κάτω ότι δεν μας πολυνοιάζει και να σφάζονται, αρκεί να μην πέσει καμια πυρηνική και λιώσουν τίποτα πάγοι. Μόνο τότε δηλαδή εκφράζουμε άποψη; Ή εκφράζουμε άποψη από την προοπτική των στενών μας συμφερόντων;

Ίσως τελικά η γκρίνια για το ότι ο Ζελένσκι δεν μίλησε για την Κύπρον «μας», να μην είναι αφέλεια, αλλά η ουσία της πολιτικής στάσης ορισμένων. Ίσως αυτοί οι αριστεροί να είναι πρώτα έλληνες και έπειτα κομμουνιστές, καθώς το μόνο που τους απασχολεί να είναι ο περιορισμός μίας φωτιάς κάπου παραδίπλα, αρκεί να μην εξαπλωθεί μέχρι τα σύνορα μας. Το διακύβευμα είναι όντως να μην εμπλακούν Έλληνες φαντάροι;  Ίσως ακόμα αυτό να εξηγεί και το γιατί αυτοί οι αριστεροί επιδεικνύουν πρωτεία στοιχειώδους άγνοιας της ιστορίας και της πολιτικής πραγματικότητας της ουκρανίας, από τη στιγμή που τα γνωσιολογικά τους ενδιαφέροντα φτάνουν μέχρι το Διδυμότειχο.

Δηλαδή η εναντίωση τους στο ΝΑΤΟ συμβαίνει επειδή το τελευταίο έλαχε να καταπιέζει εμάς ή πρόκειται να μας εμπλέξει σε περιπέτειες, και όχι λόγω του ιστορικού του ρόλου ως θεμελιώδες εργαλείο άσκησης της αυτοκρατορικής πολιτικής της Δύσης. Καλλιεργεί σε τελευταία ανάλυση πολιτικές αυταπάτες, καθώς όπως μας έδειξε και η περιπέτεια του Δημοψηφίσματος, η έξοδος από αυτούς τους οργανισμούς δεν είναι ακριβώς -ιδίως σε αυτή την εποχή- ένα τυπικό κοινοβουλευτικό ψήφισμα. Και ποιοι νομίζουν άραγε ότι θα σπεύσουν να υποστηρίξουν μία αντι-νατοϊκή Ελλάδα;

Φυσικά αυτή η πλευρά έχει και θετικές πλευρές, σίγουρα πολύ καλύτερο από τον ωμό νατοισμό άλλων μερίδων του ευρύτερου κινήματος που λένε πως το πρώτο καθήκον είναι «η ήττα της ρωσικής εισβολής». Από αυτή την αριστερά έχουμε να αναμένουμε ωραίες κινήσεις, και κινηματικές εκδηλώσεις όπως το μποικοτάζ στα τρένα, όμως δυστυχώς στην περίπτωση που η ρωσία αρχίζει να κάνει όντως την παρουσία της αισθητή, τότε πολύ φοβόμαστε ότι θα αρχίσουν οι καταγγελίες και για την ανάποδη. Η υποταγή λοιπόν στο εθνικό αφήγημα, έστω και με αριστερή φρασεολογία είναι η ουσία που βρίσκεται πίσω από το «να φύγει η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ».

Αναζητώντας την διεθνιστική πολιτική

Μια αληθινά όμως διεθνιστική αντιπολίτευση στο ΝΑΤΟ μιλά στο όνομα των συμφερόντων ολόκληρης της ανθρωπότητας. Αυτή η προοπτική δεν είναι ο γνωστός βερμπαλισμός με τον οποίο ντύνουν τις προκηρύξεις τους άνθρωποι που έχουν χάσει εντελώς την σχέση τους με τον κομμουνισμό. Σημαίνει το να αντιλαμβάνεσαι ότι η ήττα της αμερικάνικης αυτοκρατορίας θα σημάνει την ήττα του παγκόσμιου αστυνόμου, ο οποίος ρυθμίζει τη πολιτική ζωή ολόκληρου του πλανήτη. Πρέπει να ηττηθεί ο παγκόσμιος οργανωτής πραξικοπημάτων. Να ηττηθεί ο παγκόσμιος εγγυητής της χρηματοπιστωτικής ληστείας, και της ληστείας του παγκόσμιου Νότου. Να ηττηθεί το κέντρο του νεοφιλελευθερισμού, της διαρκούς λιτότητας και των αντεργατικών πολιτικών.

Για αυτό και για εμάς η πτώση του πρωθυπουργού του Πακιστάν, μια μελλοντική επίθεση στην Ταιβάν, ένα νέο πραξικόπημα σε χώρα που επιχειρεί ανεξάρτητη πολιτική όπως στο Καζακστάν αξιολογούνται κυρίως υπό αυτό το πρίσμα. Μπορεί να βρίσκονται στην άλλη άκρη του κόσμου, να μην έχουν καμία απολύτως σχέση με την Ελλάδα, όμως αντιλαμβανόμαστε ότι ένα πιθανό στραπάτσο εκεί, θα παράξει τις αντίστοιχες αναταράξεις εδώ. Διότι στο βαθμό στον οποίο η Αυτοκρατορία είναι σύστημα και διέπεται από τις αρχές της οργανικότητας, το στραπάτσο εκεί θα μεταφραστεί σε διαδηλώσεις εδώ. Για εμάς ιδιαίτερα, δεν χρειάζεται να μπούμε στη διαδικασία της ταύτισης με τα όσα υποκείμενα παλεύουν εναντίον της νατοϊκής μονοκρατορίας. Η εθνική τους αυτοδιάθεση είναι ένας σημαντικότερος πολιτικά στόχος, ακόμα και αν αυτή χτίζεται με στοιχεία συντηρητισμού και αντιδραστικής πολιτικής. Δεν χρειάζεται να ταυτιστούμε ούτε με κανέναν Χαμενεί ή Ταλιμπάν ή Συριακό στρατό ως προϋπόθεση για να πούμε ότι πραγματοποιούν έναν ιστορικά προοδευτικό αγώνα. Άλλωστε στο βαθμό στον οποίο δρουν κομμουνιστικές δυνάμεις εκεί (χωρίς καμία διάθεση να σηκώσουμε το δάχτυλο σε κανένα σύντροφο που ζει και αγωνίζεται στο τρίτο κόσμο) μπροστά στη προοπτική της νατοικής ισοπέδωσης, θα έπρεπε να αγωνίζεται πλάι σε αυτούς εναντίον του ΝΑΤΟ και των συμμάχων του. Χωρίς όμως να ξεχνά ότι σε όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά, αντιιμπεριαλιστικά κινήματα, η ήττα των ιμπεριαλιστών οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια σε εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στην ανάμεσα στις κομμουνιστικές και εθνικιστικές αντιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ο αγώνας για την ανάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές δεν μπορεί να τεθεί ως δυνατότητα σε συνθήκες ιμπεριαλιστικής παντοδυναμίας.

Τι θα γίνει όμως αν κερδίσει το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία; Θα είναι σαφώς το πρώτο βήμα για την διάλυση της Ρωσικής ομοσπονδίας και τον γεωπολιτικό εγκλωβισμό της Κίνας. Η αριστερά των ίσων αποστάσεων δεν έχει καταλάβει ότι με την δυναμική που έχει πάρει η αντισοβιετική υστερία στην ευρώπη, έπειτα από τα αγάλματα, έρχεται η δική μας σειρά. Το αζόφ δεν είναι μια μεραρχία, το αζόφ ελέγχει την ουκρανική κυβέρνηση, και όσο το ΝΑΤΟ στηρίζει Αζοφ, τόσο αζοφοποιείται το ΝΑΤΟ και οι χώρες του. Η ευρώπη παρατάει και τα τελευταία αριστερά βαρίδια της και αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο του ιμπεριαλισμού. Όσο η ρωσία «αποναζιστικοποιεί» (χωρίς να πιστεύουμε ακριβώς ότι το κάνει με όλο το βάρος μιας τέτοιας έννοιας), τόσο η Ευρωπη και η Αμερική ναζιστικοποιείται.

Οι «ήρωες του Αζόφ» θα είναι αυτοί που θα περιδιαβαίνουν στα κοινοβούλια και τα μέγαρα της Ευρώπης και της Αμερικής, φυσικά χωρίς να κρύβουν τα ναζιστικά τους σήματα. Αυτοί που «έσωσαν την Ευρώπη» από την νέα «σταλινοποίηση της Ευρώπης» και τα «ορκ του Καντίροφ» δεν θα τονώσουν απλώς την ακροδεξιά στην Ευρώπη, αλλά θα την καταστήσουν σε πολλές χώρες πρώτο πολιτικό κόμμα. Ποιες θα είναι οι  παγκόσμιες συνέπειες μίας Αζοφοποίησης της Ευρώπης, των ΗΠΑ και γενικά του ΝΑΤΟ. Πέρασαν 70 χρόνια περίπου από το Ραιχσταγκ, και η Δύση ποτέ δεν συγχώρεσε την Σοβιετική Ένωση για το πλήγμα που επέφερε αυτή στην λευκή ανωτερότητα και το δικαίωμα ο λόγος του δυτικού να έχει μεγαλύτερη αξία από το λόγο όλων των υπολοίπων λαών της υφηλίου. Αυτός ο πόλεμος είναι από πολλές απόψεις η ρεβάνς, μια ευκαιρία να ξεδιαγράψουν μια και καλή το παρελθόν, την μνήμη του β’ ππ. Το μόνο που απαιτείται δεν είναι τίποτα λιγότερο από το τσάκισμα τους, όπως ακριβώς έκαναν οι παππούδες μας.

2 responses to “Ασκήσεις μαντικής

  1. Καμία διάθεση κριτικής η προσθήκης σε ένα κείμενο που υπερασπιζεται θερμοπύλες αρχών επαναστατικής γεωπολιτικής. Αλλά ρε σύντροφε αυτές οι δύο λέξεις που σου ξέφυγαν (τρίτος κόσμος) και γραμμένες από πολίτη περιφερειακου περιγελου πτωχευμενου καπιταλισμού με σοκάραν..

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s