Θεώρησέ με ένα σχισματικό-αυτονομιστή

borotsprey

Γράφει ο Βίκτορ Σαπίνοφ του Μποροτμπά. Σε μετάφραση του PanPap. Εδώ η πηγή.

Αν υπάρξει παραβίαση της αρχής της εδαφικής ακεραιότητας θα έρθει η Αποκάλυψη, θα πέσει ο ουρανός και τα ψάρια θα περπατήσουν στη γη. Τέτοιου τύπου είναι οι δηλώσεις των περισσότερων μέσων ενημέρωσης και πολιτικών της Ουκρανίας σχετικά με την απόσχιση των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ. Η εδαφική ακεραιότητα είναι η πρωταρχική αρχή του διεθνούς δικαίου, όπως προσπαθούν να μας πείσουν. Εκείνοι που την παραβιάζουν είναι αυτονομιστές και θα είναι καταραμένοι εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν.

Αλλά ας φανταστούμε ότι η «θεμελιώδης αρχή» αυτή δεν παραβιαζόταν ποτέ. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Κίεβο θα εξακολουθούσε να είναι, αν όχι το διοικητικό κέντρο της αυτοκρατορίας του Τζένγκις Χαν ή μια επαρχία του Γερμανικού Ράιχ, τότε σίγουρα η πρωτεύουσα της επαρχίας της «Αντι-Σοβιετικής Ένωσης Καπιταλιστικών Δημοκρατιών». Αντί για χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Ινδία, το Πακιστάν, ο Καναδάς και η Αυστραλία (η ίδια η ύπαρξη των οποίων αποτελεί κατάφωρη παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας της Βρετανικής Αυτοκρατορίας) – ο χάρτης θα έμοιαζε με αδιαίρετη ιδιοκτησία του βρετανικού στέμματος. Και ο κατάλογος συνεχίζεται. Απλά θα αναφέρω ότι δε θα υπήρχαν χώρες όπως η Νορβηγία, η Κορέα, η Ινδονησία, το Βιετνάμ, οι Φιλιππίνες, η Τσεχία, η Σλοβακία, η Ουγγαρία, η Ρουμανία, η Σερβία, η Αλβανία, η Φινλανδία, όλες οι αφρικανικές χώρες…

ΚΑΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ;

Για να μιλήσουμε σοβαρά, αν δεν είχαν παραβιάσει την αρχή της εδαφικής ακεραιότητας, τα σύγχρονα έθνη – κράτη (η ίδρυση των οποίων ήταν ένα μεγάλο επίτευγμα σε σχέση με τις φεουδαρχικές και καπιταλιστικές αυτοκρατορίες) δε θα υπήρχαν. Δε θα υπήρχαν ανεξάρτητα κράτη που προέκυψαν ως αποτέλεσμα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ενάντια στην αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό στον εικοστό αιώνα. Ας κοιτάξει κανείς τον πολιτικό χάρτη του κόσμου για να κατανοήσει πόσο ψεύτικη είναι η ερμηνεία που δίνει το Κίεβο στην «εδαφική ακεραιότητα» και τον «αυτονομισμό».

Η ίδια η αρχή της εδαφικής ακεραιότητας υιοθετήθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο για να αντιταχθεί αποτελεσματικά στην πολιτική προσαρτήσεων και αρπαγών, ώστε να μη μείνουν μικρά και μεγάλα έθνη υπό ξένη κατοχή. Σύμφωνα με τις διατάξεις που υιοθέτησαν οι χώρες που νίκησαν το φασισμό το 1945, η επιθυμία των λαών των οποίων τα δικαιώματα παραβιάζονται σε ένα συγκεκριμένο κράτος είναι πάνω από την «αρχή της εδαφικής ακεραιότητας».
Αυτό, παρεμπιπτόντως, έχει καταγραφεί στη Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών για τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, την οποία έχει υπογράψει και η Ουκρανία:

«Όλοι οι λαοί έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν ελεύθερα, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις, το πολιτικό τους καθεστώς και να επιδιώκουν την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική τους ανάπτυξη, και κάθε Κράτος έχει το καθήκον να σέβεται το δικαίωμα αυτό.»

«Η δημιουργία ενός κυρίαρχου και ανεξάρτητου Κράτους, η ελεύθερη σύνδεση ή ενσωμάτωση σε ένα ανεξάρτητο Κράτος ή η ένταξη σε οποιοδήποτε άλλο πολιτικό καθεστώς που αποφασίσθηκε ελεύθερα από τους λαούς, συνιστούν μεθόδους για την εφαρμογή του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης του συγκεκριμένου λαού.»

(Διακήρυξη των Αρχών του Διεθνούς Δικαίου. Αρχή των ίσων δικαιωμάτων και της αυτοδιάθεσης των λαών)

Συνεπώς οι δηλώσεις των πολιτικών και των δημοσιογράφων, ότι το κίνημα ανεξαρτησίας στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ είναι αντίθετο με το διεθνές δίκαιο, είναι απλώς ψέματα. Γιατί άραγε να μπορεί η Ουκρανία και η Ρωσία να παραβιάζουν την εδαφική ακεραιότητα της ΕΣΣΔ (όταν αποσχίζονταν από αυτή), αλλά το Ντονμπάς να μη μπορεί; Μήπως μόνο και μόνο επειδή η Σοβιετική Ένωση, στο πλαίσιο της κυρίαρχης νεοφιλελεύθερης αφήγησης, θεωρείται «μια ολοκληρωτική αυτοκρατορία» ενώ η Ουκρανία μια «αναδυόμενη δημοκρατία»;

Και τι γίνεται αν ο λαός του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ δε θέλει να ζήσει σε μια «αναδυόμενη δημοκρατία» όπου οι πολιτικοί αντίπαλοι καίγονται και σκοτώνονται, όπως στην Οδησσό, όπου οι αντιφρονούντες συλλαμβάνονται, ή, όπως στο Χάρκοβο, όπου άρματα μάχης και πυροβολικό χρησιμοποιούνται για την αποκατάσταση της «ενότητας» της χώρας; Το διεθνές δίκαιο δεν είναι φετίχ. Τι γίνεται με τη σωρεία των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν υπό το πρόσχημα της αντιμετώπισης των παραβιάσεων των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων»; Δεν είναι ο λαός – για ένα δικαίωμα, αλλά ένα δικαίωμα – για το λαό.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΛΥΣΗ

Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση είναι ο μόνος τρόπος για τη δημοκρατική επίλυση τέτοιων αντιφάσεων. Και η μόνη δημοκρατική λύση θα ήταν η συνεπής εφαρμογή της αρχής αυτής τόσο στη Ρωσία όσο και στην Ουκρανία. Οι Ουκρανοί πολιτικοί που έχουν οικειοποιηθεί την ταμπέλα του «δημοκράτη», ωστόσο, αρνούνται να το αναγνωρίσουν.

Ένα έθνος δε μπορεί να είναι ελεύθερο αν καταπιέζει άλλα έθνη – αυτή η γνωστή από παλιά αλήθεια συνεχίζει να «λειτουργεί» σήμερα. Η έλλειψη μιας δημοκρατικής λύσης στο πρόβλημα της γλώσσας στην Ουκρανία επιτρέπει σε διάφορους πολιτικούς να κάθονται στο σβέρκο του ουκρανικού λαού, αξιοποιώντας τεχνητά διογκωμένες γλωσσικές αντιθέσεις. Τώρα «κάθονται σε ξιφολόγχες», στέλνοντας τους νέους Ουκρανούς να σκοτώσουν τους συμπολίτες τους, προκαλώντας πολεμική υστερία, ώστε να συνεχιστεί η αρπαγή και η λεηλασία.

Φυσικά, το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, όπως και κάθε άλλο δικαίωμα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για κακό. Μια μειονότητα σε μια χώρα μπορεί να γίνει πιόνι στα χέρια μιας άλλης δύναμης. Ένα εθνικό κίνημα μπορεί να διευθύνεται από φεουδαρχικές δυνάμεις πιο αντιδραστικές από το κράτος από το οποίο προσπαθεί να αποσπάσει «αυτοδιάθεση» (π.χ. Θιβέτ). Δεν οδηγούν όλες οι περιπτώσεις αποχωρισμού σε θετικά αποτελέσματα.

Παρ’ όλα αυτά, ο μόνος τρόπος για τη διατήρηση των σχέσεων φιλίας μεταξύ λαών που μιλούν διαφορετικές γλώσσες σε ένα μεγάλο κράτος (το οποίο είναι γενικά πιο κερδοφόρο από ό, τι κατακερματισμένα μικρά κράτη), είναι η πλήρης εθνική και γλωσσική ελευθερία. Αυτό σημαίνει την απουσία κάθε προνομίου για οποιαδήποτε γλώσσα ή εθνικότητα. Ένα παράδειγμα εθνικής ενότητας στη βάση της ισότητας των γλωσσών και των λαών είναι η Ελβετία, όπου όχι μόνο η γαλλική και η ιταλική (που μιλιούνται από το 19% και το 8% του πληθυσμού, αντίστοιχα), αλλά και η ρομανική (η οποία χρησιμοποιείται από λιγότερο του 1% του πληθυσμού) είναι επίσημα αναγνωρισμένες γλώσσες του κράτους.

Ένα ανάποδο παράδειγμα είναι η Τουρκία, όπου η μη αναγνώριση των δικαιωμάτων του κουρδικού λαού οδήγησε όχι μόνο στον εμφύλιο πόλεμο που διήρκεσε αρκετές δεκαετίες, αλλά και στο σφετερισμό της εξουσίας από μια ανοιχτά μιλιταριστική ομάδα (που συνδέεται με τις ΗΠΑ), και στη συνέχεια σε συγκαλυμμένη στρατιωτική δικτατορία. Σίγουρα, κάποιοι θα ήθελαν να εφαρμόσουν μια τέτοιου τύπου, «τούρκικη» επιλογή στην Ουκρανία. Η πλειοψηφία του πληθυσμού, ωστόσο, είναι βέβαιο ότι θα προτιμούσε τον «ελβετικό» τρόπο.

Μια ελεύθερη, ομοσπονδιακή και δημοκρατική Ουκρανία χωρίς ολιγάρχες και εθνικιστές είναι ο μόνος τρόπος για να κρατηθεί η χώρα «ενωμένη». Για όσο η Ουκρανία δεν έχει τέτοια πολιτική, παρακαλώ να με θεωρείτε «αυτονομιστή». Οι Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, με όλες τις ατέλειές τους, είναι πολύ καλύτερες από το – εντελώς βυθισμένο στο φασισμό – καθεστώς του Κιέβου.

Βίκτορ Σαπίνοφ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s