Καζακστάν: Στον απόηχο της ήττας μιας ακόμα πορτοκαλί επανάστασης

Κοινή ανακοίνωση οργανώσεων και συντρόφων από την Ελλάδα, τη Νότια Κορέα, τη Μεγάλη Βρετανία, την Τουρκία, την Αργεντινή, το Μπαγκλαντές και τη Βραζιλία.

Έγχρωμη Επανάσταση: Αλλαγή καθεστώτος υπέρ του ιμπεριαλισμού

Θεωρούμε την πρόσφατη 10ήμερη αντικυβερνητική ένοπλη εξέγερση στο Καζακστάν ως μία από τις στρατηγικές για την επέκταση της ισχύος του ΝΑΤΟϊκού ιμπεριαλισμού, που έχει ως κέντρο του τις ΗΠΑ. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την παλινόρθωση του καπιταλισμού, το ΝΑΤΟ κινείται προς τον απώτερο στόχο του, τη Ρωσία, υποτάσσοντας κοντινές χώρες στην Ευρώπη τη μία μετά την άλλη. Στόχος της επιχείρησης δεν είναι μόνο η αναβίωση του καπιταλισμού, αλλά η εγκαθίδρυση ενός υπάκουου φιλοϊμπεριαλιστικού καθεστώτος για τη μεγιστοποίηση των υπερκέρδους.

Το ΝΑΤΟ αποκαλεί τις επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτος που υλοποιούνται εδώ και δεκατίες «έγχρωμες επαναστάσεις». Πρόσφατα, το μέτωπο των επιχειρήσεων αλλαγής καθεστώτος υπέρ του ιμπεριαλισμού συνεχίστηκε κατά μήκος των ρωσικών συνόρων στο Καζακστάν, ακολουθώντας την Ουκρανία και τη Λευκορωσία. Στα αμερικάνικα θινκ τανκ θα βρει κανείς αρκετές εκθέσεις που θέτουν με έμφαση το ρόλο των χωρών της Κεντρικής Ασίας για την επίτευξη των στόχων του ιμπεριαλισμού.

Η ηγεσία της εξέγερσης και η εργατική τάξη του Καζακστάν

Η ήττα της πιο πρόσφατης πολύχρωμης επανάστασης, στο Καζακστάν, με τη βοήθεια του ΟΣΣΑ είναι καλό νέο για το συνειδητό προλεταριάτο και τις λαϊκές δυνάμεις παγκόσμια. Αν είχε νικήσει, το Καζακστάν μάλλον θα κατέληγε σε κάτι που μοιάζει με τη Λιβύη, τη Συρία ή την Ουκρανία. Θα έπρεπε να εγκαθιδρυθεί ένα καθεστώς-μαριονέτα στην υπηρεσία του ιμπεριαλιστικού χρηματιστικού κεφαλαίου, και οι εργάτες θα υπέφεραν κάτω από σκληρότερη εκμετάλλευση και καταπίεση.

Φυσικά, η σημερινή κυβέρνηση του Καζακστάν είναι ένα διεφθαρμένο καθεστώς που δουλεύει για το όφελος ενός μικρού αριθμού καπιταλιστών, όπως και η κυβέρνηση του Πούτιν στη Ρωσία. Από αυτή την άποψη, υποστηρίζουμε τον αγώνα του λαού του Καζακστάν για δημοκρατία, καλύτερες συνθήκες ζωής και σοσιαλισμό. Ωστόσο, οι δυνάμεις που ηγήθηκαν στην ένοπλη εξέγερση χρησιμοποίησαν μόνο ως προκάλυμμα τη δυσαρέσκεια των εργατών απέναντι στο καπιταλιστικό καθεστώς, με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν και οι «αντάρτες» στη Λιβύη και τη Συρία το 2011, το Μαϊντάν στην Ουκρανία το 2014 και η ηγεσία του Χονγκ Κονγκ που επεδίωκε την ανεξαρτησία από την Κίνα το 2019 , αλλά δεν είχε κανένα ενδιαφέρον να βελτιώσει την κατάσταση για τους εργάτες.

Ένοπλη εργατική εξέγερση και ιμπεριαλιστική επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος

Ιστορικά, για να φτάσει στην ένοπλη εξέγερση, που είναι και το τελικό μέσο, ο αγώνας των εργατών ενάντια στην εκμετάλλευση πρέπει να διανύσει μια επαρκή περίοδο ανάπτυξης στη συνείδηση και την οργάνωση. Για να προχωρήσει η Ρωσική Επανάσταση του 1917 στην ένοπλη εξέγερση ήταν απαραίτητο η ανάπτυξη στη συνείδηση και την οργάνωση να περάσει μέσα από διάφορες πολιτικές φάσεις. Οι διαδηλώσεις κατά της δικτατορίας στην Αίγυπτο και την Τυνησία από το 2010 έως το 2011 συνεχίστηκαν για δεκάδες ημέρες ή μήνες, αλλά απέτυχαν να προχωρήσουν σε μια οργανωμένη ένοπλη εξέγερση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια χώρα όπου η οπλοκατοχή είναι ένα μαζικά διαδεδομένο φαινόμενο. Ωστόσο, δεν υπήρξε οργανωμένη ένοπλη εξέγερση από το κίνημα Black Lives Matter που συγκλόνισε τις Ηνωμένες Πολιτείες για μήνες το 2020. Ωστόσο, συμπεριλαμβανομένης της περίπτωσης του Καζακστάν, στη Λιβύη και στη Συρία το 2011, στην Ουκρανία το 2014, στο Ιράν το 2018 και στο Χονγκ Κονγκ το 2019, τα κινήματα προχώρησαν από την αρχή σε συστηματικά οργανωμένες βίαιες διαδηλώσεις.

Ποια θέση να πάρει κανείς;

Τα καθήκοντα των κομμουνιστών που ζουν στο Καζακστάν είναι δύσκολα, καθώς πρέπει να ιεραρχήσουν τον ιμπεριαλισμό ως κύριο εχθρό διαφυλάσσοντας ταυτόχρονα την ταξική τους ανεξαρτησία από τις αστικές δυνάμεις της χώρας του. Το χειρότερο που μπορούν να κάνουν είναι να βάφουν με προοδευτικό χρώμα αντεπαναστατικά κινήματα. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τους κομμουνιστές στη Ρωσία.

Οι κομμουνιστές που ζουν σε χώρες που ανήκουν ή είναι σύμμαχοι με το δυτικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ έχουν πιο εύκολη δουλειά: την ανειρήνευτη πάλη για την ήττα των σχεδιασμών του «δικού τους» ιμπεριαλισμού. Το σαμποτάρισμα της περικύκλωσης της Ρωσίας και της Κίνας, και για την υπεράσπιση των χωρών στο στόχαστρο.

Αυτό που δεν κάνουμε είναι να κρυβόμαστε πίσω από εργάτες και καταπιεσμένους για να υποστηρίξουμε τον ιμπεριαλισμό. Ούτε τώρα, ούτε στο παρελθόν, ούτε ποτέ.

Αφήνουμε τον ποταπό αυτό ρόλο σε αυτούς που υπέγραψαν την κοινή ανακοίνωση «αλληλεγγύης στην εξέγερση στο Καζακστάν», οι οποίοι από ό,τι φαίνεται έχουν κάνει επάγγελμα την υποστήριξη του ιμπεριαλισμού μέσω της υποστήριξης πορτοκαλί κινημάτων. Οι κόκκινες επαναστάσεις τις οποίες υπερασπίζουμε προϋποθέτουν, στην παρούσα φάση του καπιταλισμού, την πάλη για απελευθέρωση ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Υπογράφοντες

Οργανώσεις

Bolshevik Group (볼셰비키그룹) – Νότια Κορέα

Consistent Democrats (Μεγάλη Βρετανία)

Liga Comunista (Βραζιλία)

Socialist Workers League (ΗΠΑ)

Tendencia Militante Bolchevique (Αργεντινή)

Communist Revolutionary Action (Κομμουνιστική Επαναστατική Δράση – Ελλάδα)

Άτομα

Safak Can – Ανεξάρτητος μαρξιστής αγωνιστής – Τουρκία

Mohammad Basir Ul Haq Sinha, Πρόεδρος, Rede de Imprensa Inter, Daca – Μπαγκλαντές

Nigel Singh, ανεξάρτητος αριστερός αγωνιστής, Οξφόρδη – Μεγάλη Βρετανία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s