Ο Κυμπουρόπουλος τα identity politics και το δικαίωμα στη διακοπή κύησης

Έλεγε ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος* πριν απο περίπου τρεις μήνες ότι το όραμα του ήταν «μια κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς για όλους». Ευτυχώς ήρθε η ώρα να μας εξηγήσει τι ακριβώς σήμαινε αυτό: «…η ανθρώπινη ζωή του παιδιού πρέπει πάντοτε να προστατεύεται, αρχής γενομένης από την στιγμή της σύλληψης«.

Τι μας λέει ακριβώς; Με την συγκεκριμένη ψήφο μας λέει ότι τα μέχρι στιγμής νόμιμα όρια παύσης κύησης που για την Ελλάδα είναι μέχρι τις 24 εβδομάδες πρέπει να καταργηθούν, και πως ζωή υπάρχει από πρώτη μέρα.

Πρόκειται φυσικά για μια κατάσταση που τα λόγια χάνουν το νόημά τους. Άραγε ο ευρωβουλευτής έχει σκεφτεί ποτέ πως είναι να είσαι εργαζόμενη μητέρα ή έφηβη μητέρα; Μήπως για τις περιπτώσεις βιασμού; Τι συνιστούν όλα αυτά τα παραδείγματα αν όχι καραμπινάτες περιπτώσεις αποκλεισμού; Δεν είναι, βέβαια, μόνο αυτοί οι λόγοι. Μπορεί, κάλλιστα, μια γυναίκα απλά να άλλαξε γνώμη και να μη γουστάρει πια να γίνει μάνα. Δεν είναι, δηλαδή, ανάγκη να υπάρχει «αντικειμενική» αιτία για το τι θα κάνει με το σώμα και τη μήτρα της. Τέλεια και παύλα.-

Προφανώς όλα αυτά τα επιχειρήματα τα έχουν ακούσει και τα ξέρουν πολύ καλά. Αλλά βρίσκονται σε ξεκάθαρη ιδεολογική τύφλωση, γιατί ακριβώς βλέπουν τις γυναίκες ως αναπαραγωγικό εργαλείο και όχι ως προσωπικότητες. Για τους Κυμπουρόπουλους του κόσμου, η άποψη και η γενικότερη κατάσταση μίας γυναίκας δεν έχει αξία, καθώς το καθήκον είναι ένα: η βιολογική αναπαραγωγή.

Πρόκειται για ξεκάθαρη ιδεολογική στρέβλωση. Τέτοια αντράκια είτε διέπονται από τις γνωστές μεταφυσικές ιδέες περί προγονικού αίματος, το οποίο πρέπει να συνεχιστεί, είτε έχουν κάποια θρησκευτική παράνοια, είτε βλέπουν στα παιδιά αυτά το κρέας για τις μελλοντικές τους στρατιωτικές επιδρομές. Στο μυαλό τους δεν βρίσκεται τίποτα άλλο παρά μία στατιστικούλα, που συγκρίνουν τις γέννες στην Ελλάδα σε σχέση με τις αντίστοιχες στην Τουρκία. Είναι τέτοιος ο τρόμος για την πιθανότητα να τους υπερνικήσει ο «εχθρός», που καταλήγουν να θέλουν να αποκτήσουν άποψη πάνω και στο αν είναι ορθό ή όχι να γεννήσει κάποια έγκυος. Είναι φτηνοί τσαμπουκάδες αίσχιστου είδους.

Και δυό λόγια συγκεκριμένα για τον Κυμπουρόπουλο και τι εκπροσωπεί. Εν τέλει το να είσαι ανάπηρος δεν σημαίνει ότι είσαι και άνθρωπος. Ο ανθρώπινος πόνος δεν σε εξανθρωπίζει απο μόνος του. Χρειάζεται να δουλέψει και λίγο το νιονιό. Και τι κατάφερε εν τέλει μέσα από τις σπουδές του στην ψυχιατρική; Τι κατάλαβε για τον ανθρώπινο πόνο; Κρίνοντας από τη θέση του για τις διακοπές κύησης πιθανότατα όχι πολλά. Φαίνεται ότι του είναι απολύτως φυσιολογικό να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των ανάπηρων ως μία ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα, και την ίδια στιγμή να επιβάλλεται με τον πιο ωμό τρόπο σε μία απόφαση που αλλάζει ριζικά την ζωή κάποιου. Φαίνεται πως δεν αντιλαμβάνεται την αντίφαση.

Ούτε αυτό είναι πάρα πολύ παράξενο. Ο Κυμπουρόπουλος εκπροσωπεί τα identity politics, δηλαδή τον ψήφισαν για να κάνει την μαριονέτα ως “inspiration porn”. Τον Κυμπουρόπουλο τον έβαλαν εκεί για να μας εμπνέει. Τώρα ακριβώς τι εμπνέει δεν ξέρουμε, τον αγώνα για ζωή, το να μην σταματάς ποτέ, το πάθος για ζωή; Μπορούμε να βρούμε πολλά ευκολοχώνευτα λογάκια αυτού του είδους. Την στιγμή που οι άνθρωποι με αναπηρία δέχονται άμεση ή έμμεση βία και το κράτος επί της ουσίας δεν κάνει τίποτα για την βελτίωση της θέσης τους, δίνουν μία θέση σε ένα αρχετυπικό παράδειγμα αναπηρίας για να αποδείξουν το ενδιαφέρον τους. Με τον ίδιο τρόπο που η Καμάλα Χάρις εκπροσωπεί τον πόνο των Αφροαμερικανών κλπ.

Τα Identity politics όμως δεν χρειάζονται να δεσμευτούν σε ένα αξιακό σύστημα, παρά μόνο στο συγκεκριμένο υποκείμενο που εκπροσωπούν. Είναι επί της ουσίας μία υποκλοπή ψήφου και συνειδήσεων, καθώς πάνω στον τεράστιο πόνο των αναπήρων και των οικογενειών τους χτίζεται μια ελπίδα καλύτερης αντιμετώπισης. Τα πέτρινα χρόνια τελείωσαν, ο Κυμπουρόπουλος έγινε Ευρωβουλευτής! Θα μας εκπροσωπεί καλύτερα τώρα! Ας μην νομίσουμε ότι αυτός ο πόνος δεν μπορεί να αξιοποιηθεί πολιτικά. Αξιοποιείται κανονικότατα, δυστυχώς κοροϊδεύοντας και διασπείροντας ψεύτικες ελπίδες.

Γιατί το να στηρίξεις την αναπηρία προϋποθέτει πρώτα από όλα να μην είσαι κανίβαλος. Δε θέλω να οδηγηθώ στην ηθικολογία, αλλά η ηθική είναι και αυτή πρωτο-πολιτική πράξη. Να μπορείς να καταλάβεις τον άλλο και τα προβλήματα του πέραν από το αν οι σχέσεις σου με αυτόν θα σου γεμίσουν την τσέπη. Οι κυμπουρόπουλοι δεν μπορούν, γιατί την αναπηρία την βλέπουν ως αφήγημα πάνω στο οποίο θα φτιάξουν μία ωραιότατη ΜΚΟ για να σιτίζονται αυτοί και οι υπολοιποι κανίβαλοι με ανθρωπιστικό πρόσωπο. Πλήρης αυτοδιάθεση των γυναικών πάνω στο δικαίωμα της διακοπής κύησης! Έξω οι κυμπουρόπουλοι από την ζωή μας!

 

One response to “Ο Κυμπουρόπουλος τα identity politics και το δικαίωμα στη διακοπή κύησης

  1. Δεν μπορω να συμφωνήσω περισσότερο πάνω στην οπτική απο θέση αρχης που βαζει το σχόλιο για τα identity politics.

    Με τη διαφορά ότι ο Κυμπουροπουλος δεν δικαιούται αυτή την αμερικανική εκδοχή των fake identities για δυο βασικούς λογους. Ακόμα και με την προϋπόθεση ότι θεωρούμε τις γυναίκες σε ρόλο μηχανων αναπαραγωγής και τους άντρες βέβαια που ξεχνάει η ψευτοφιλελευθερη αντιληψη σε αντίστοιχο διατροφής, προστασίας, διαπαιδαγωγησης..

    Η αντίληψη αυτή θα προυποθετε μονάχα ένα ολοκληρωμένο, αταξικο και πλούσιο σύστημα κοινωνικής αλληλεγγύης σε κατάσταση μαλιστα έκτακτης ανάγκης για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.

    Αλλά εδώ καμία απο αυτές τις προϋποθέσεις δεν παρουσιάζεται. Συνεπώς το ολο αφήγημα φαίνεται πολύ λιγότερο ρεαλιστικό ακόμα και από την πρακτική του Καιάδα, που για την εποχή του βέβαια υπηρετούσε τη χρησιμότητα της κοινωνικής οργάνωσης από ιστορικουλιστικη σκοπιά. Ειναι προφανές, δηλαδή, ότι ολο το αφήγημα είναι αντιεπιστημονικο και παραφυσικο με μοναδική σκοπιμότητα την ιδεολογική θεολογία πάνω στις υποτελεις τάξεις..

    Όποιος διαβάζει αυτές τις γραμμές είναι μοναδικά τυχερός απο άποψη συμπαντικης στατιστικής και βέβαια ‘ευλογημένος’ ώστε να διαβει τελικά τις πύλες του φυσικού μας κόσμου. Το αν ομως αξίζει κάνεις σεβασμό γι αυτό τον προσωπικό άθλο είναι κάτι που δεν καθορίζεται με όρους εξελικτικής μηχανικής αλλά οργανωμένης κοινωνίας.

    Και εδω αναρωτιέμαι πιο να είναι το νόημα στη συζήτηση που γίνεται πανω στο σεβασμό της ζωής η της προσωπικότητας ενός νέου ανθρώπου σε αναμονή είτε ειναι μιας είτε 168 ημερών κύησης? Λες και η ζωη ή η ακεραιότητα ενος φοιτητή για παράδειγμα 7000 γεννημενων ημερών ή αντίστοιχα ενός συνταξιούχου 70000 που ξυλοκοπειται έχει την παραμικρή αξια για τον Κυμπουροπουλο σε συνθήκες ταξικής καταπίεσης και κοινωνικού πολέμου. Έτσι που να σκέφτομαι, δηλαδή, ότι το ηθικό επιχείρημα του σεβασμού της ζωης με κάθε κόστος, σε τελευταία σκέψη, δεν είναι απλά μια ακόμη υποκριτική ρητορική αλλά ακριβώς το ίδιο το αφήγημα που διεκδικεί το ηθικό πλεονέκτημα του ευρύτερου εθνικού συμφέροντος έναντι νεκρών πεζοδρομίων η πείνας..

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s