Η μέθοδος των 12 βημάτων για αλλαγή καθεστώτων

Faustino Perez, 1969: Ημέρα Αλληλεγγύης με τον Λαό της Βενεζουέλας,

Αναδημοσιεύουμε το κείμενο του Ινδού Μαρξιστή διανοούμενου Vijay Prashad για το site του Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών Tricontinental, σε μια προσπάθεια να καταλάβουμε το διεθνές πλαίσιο εντός του οποίου εξελίσσεται η μάχη στη Βενεζουέλα, αλλά και το πως η εκμετάλλευσή μιας σειράς χωρών αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ευημερία της Αυτοκρατορίας και των συμμάχων της.

Αυτή την ώρα και όσο διαβάζετε το κείμενο η κατάσταση στη Βενεζουέλα είναι οριακή, με τον Ν. Μαδούρο να προτείνει διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών, καλώντας εκ νέου σε διάλογο, το τελεσίγραφο 6 ευρωπαϊκών χωρών για προκήρυξη προεδρικών εκλογών να λήγει, και δύο διαφορετικές κινητοποιήσεις να λαμβάνουν χώρα χθες. Η μια υπέρ του πραξικοπηματία Γουαϊδό, η άλλη για τον εορτασμό είκοσι ετών από την αφετηρία της μπολιβαριανής επανάστασης του Hugo Chavez. Κάθε άνθρωπος που αυτοαποκαλείται επαναστάτης κομμουνιστής εύχεται τη συντριβή του πραξικοπήματος και των ιμπεριαλιστικών σχεδίων. Αυτό είναι το απόλυτο προαπαιτούμενο για οποιαδήποτε εναλλακτική κομμουνιστική προοπτική στη Βενεζουέλα.

Βαγγ.Μαρ. για το Avantgarde

Vijayprashad.jpgΗ μέθοδος των 12 βημάτων για αλλαγή καθεστώτων

Vijay Prashad σε μετάφραση Βαγγ.Μαρ. για το Avantgarde

Στις 15 Σεπτεμβρίου 1970, ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Χένρι Κίσινγκερ εξουσιοδότησαν την αμερικανική κυβέρνηση να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να υπονομεύσει την κυβέρνηση του Προέδρου της Χιλής Σαλβαδόρ Αλιέντε. Ο Νίξον και ο Κίσινγκερ, σύμφωνα με τις σημειώσεις του Διευθυντή της CIA Richard Helms, ήθελαν να «κάνουν την οικονομία να βουλιάξει» στη Χιλή. δεν «ενδιαφέρονταν για [τους] κινδύνους που θα προέκυπταν». Ο πόλεμος ήταν αποδεκτός από αυτούς φτάνει να απομακρυνόταν η κυβέρνηση του Allende από την εξουσία. Η CIA ξεκίνησε το σχέδιο FUBELT, με 10 εκατομμύρια δολάρια ως πρώτη δόση για να ξεκινήσει τη συγκεκαλυμμένη αποσταθεροποίηση της χώρας.

Υπόμνημα της CIA για το σχέδιο FUBELT, 16 Σεπτεμβρίου 1970.
Οι αμερικανικές επιχειρήσεις, όπως ο τηλεπικοινωνιακός γίγαντας ITT, ο κατασκευαστής αναψυκτικών Pepsi Cola και τα μονοπώλια χαλκού όπως η Anaconda και η Kennecott άσκησαν πίεση στην αμερικανική κυβέρνηση, όταν ο Allende εθνικοποίησε τον τομέα του χαλκού στις 11 Ιουλίου 1971. Οι χιλιανοί γιόρτασαν εκείνη την ημερομηνία ως ημέρα εθνικής αξιοπρέπειας ( Dia de la Dignidad Nacional ). Η CIA ήρθε σε επαφή με τμήματα του στρατού που θεωρούνταν ότι ήταν εναντίον του Allende. Τρία χρόνια αργότερα, στις 11 Σεπτεμβρίου 1973, αυτοί οι στρατιωτικοί κινήθηκαν εναντίον του Allende, ο οποίος σκοτώθηκε στην επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος. Οι ΗΠΑ «δημιούργησαν τις συνθήκες», όπως το έθεσε ο Αμερικανός Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Henry Kissinger, στον οποίο ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον απάντησε: «αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού ». Αυτή είναι η τάση του διεθνούς γκανγκστερισμού.

Τηλεφωνική κλήση μεταξύ Richard Nixon (P) και Henry Kissinger (K) στις 16 Σεπτεμβρίου 1973.

Η Χιλή μπήκε στη σκοτεινή νύχτα μιας στρατιωτικής δικτατορίας που έστρεψε τη χώρα στις αμερικανικές μονοπωλιακές επιχειρήσεις. Αμερικανοί σύμβουλοι έσπευσαν στο πλευρό του υπουργικού συμβουλίου του στρατηγού Αουγκούστο Πινοσέτ.

Αυτό που συνέβη στη Χιλή το 1973 είναι ακριβώς αυτό που προσπάθησαν να κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες σε πολλές άλλες χώρες του Παγκόσμιου Νότου. Ο πιο πρόσφατος στόχος της αμερικανικής κυβέρνησης -και του Δυτικής μεγάλου κεφαλαίου- είναι η  Βενεζουέλα. Αλλά αυτό που συμβαίνει στη Βενεζουέλα δεν είναι κάτι το μοναδικό. Αντιμετωπίζει μια επίθεση από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους της, που είναι γνωστή σε χώρες όπως η Ινδονησία και η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Η φόρμουλα είναι δεδομένη. Είναι σύνηθες, ένα σχέδιο δώδεκα σταδίων για την παραγωγή κλίματος πραξικοπήματος, για να δημιουργηθεί ένας κόσμος κάτω από την μπότα της Δύσης και του Δυτικού μεγάλου κεφαλαίου.

Tweet από τον γερουσιαστή των ΗΠΑ Marco Rubio στις 24 Ιανουαρίου 2019.

Βήμα 1ο: Οι παγίδες της αποικιοκρατίας.

Το μεγαλύτερο μέρος του Παγκόσμιου Νότου παραμένει παγιδευμένο από τις δομές που δημιουργήθηκαν από την αποικιοκρατία. Τα αποικιακά όρια εγκλωβίζουν τα κράτη που είχαν την ατυχία να είναι μεμονωμένοι παραγωγοί εμπορευμάτων – είτε ζάχαρη για την Κούβα, είτε πετρέλαιο για τη Βενεζουέλα. Η αδυναμία διαφοροποίησης των οικονομιών τους σήμαινε ότι οι χώρες αυτές κερδίζουν το μεγαλύτερο μέρος των εξαγωγικών εσόδων τους από τα μοναδικά τους εμπορεύματα (το 98% των εξαγωγικών εσόδων της Βενεζουέλας προέρχεται από το πετρέλαιο). Όσο οι τιμές των εμπορευμάτων παρέμεναν υψηλές, τα έσοδα από εξαγωγές ήταν ασφαλή. Όταν οι τιμές μειώθηκαν, τα έσοδα γκρεμίστηκαν. Αυτή είναι η κληρονομιά της αποικιοκρατίας. Οι τιμές του πετρελαίου μειώθηκαν από $ 160,72 ανά βαρέλι (Ιούνιος 2008) σε $ 51,99 το βαρέλι (Ιανουάριος 2019). Τα έσοδα από τις εξαγωγές της Βενεζουέλας κατέρρευσαν αυτή τη δεκαετία.

Βήμα 2ο: Η διάψευση της Νέας Διεθνούς Οικονομικής Τάξης.

Το 1974, οι χώρες του Παγκόσμιου Νότου επιχείρησαν να επαναλάβουν την αρχιτεκτονική της παγκόσμιας οικονομίας. Ζήτησαν τη δημιουργία μιας νέας Διεθνούς Οικονομικής Τάξης (NIEO) που θα τους επέτρεπε να ξεφύγουν από την αποικιοκρατική εξάρτηση από ένα εμπόρευμα και να διαφοροποιήσουν τις οικονομίες τους. Καρτέλ πρώτων υλών -όπως το πετρέλαιο και ο βωξίτης- θα δημιουργούνταν ώστε οι χώρες του ενός αγαθού θα είχαν κάποιο έλεγχο στις τιμές των προϊόντων στα οποία βασιζόντουσαν. Ο Οργανισμός Χώρων Εξαγωγών Πετρελαίου (ΟΠΕΚ), που ιδρύθηκε το 1960, ήταν πρωτοπόρος αυτών των καρτέλ εμπορευμάτων. Άλλα δεν επετράπη να σχηματιστούν. Με την ήττα του ΟΠΕΚ τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, τα μέλη της -όπως η Βενεζουέλα (η οποία έχει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου παγκοσμίως)- δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τις τιμές του πετρελαίου. Πλέον βρίσκονται στο έλεος των ισχυρών χωρών του κόσμου.

Βήμα 3ο: Ο θάνατος της Γεωργίας του Νότου.

Τον Νοέμβριο του 2001, υπήρχαν περίπου τρία δισεκατομμύρια μικροκαλλιεργητές και άκληροι αγρότες στον κόσμο. Τον ίδιο μήνα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου συναντήθηκε στη Ντόχα (Κατάρ) για να «απελευθερώσει» την παραγωγικότητα της βόρειας αγροτοβιομηχανίας ενάντια στα δισεκατομμύρια μικρούς και άκληρους αγρότες από τον Παγκόσμιο Νότο. Η εκβιομηχάνιση και οι μεγάλης βιομηχανικής κλίμακας φάρμες στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη αύξησαν την παραγωγικότητα σε περίπου 1 έως 2 εκατομμύρια κιλά σιτηρών ανά αγρότη. Οι μικροκαλλιεργητές και οι άκληροι αγρότες στον υπόλοιπο κόσμο προσπάθησαν να καλλιεργήσουν 1.000 κιλά σιτηρών ανά αγρότη. Πουθενά δεν ήταν τόσο παραγωγικοί. Η απόφαση της Ντόχα, όπως έγραψε ο Samir Amin, προμηνύει την εκμηδένιση του μικρού αγρότη και του αγρότη χωρίς γη. Τι πρέπει να κάνουν αυτοί οι άνδρες και οι γυναίκες; Η παραγωγή ανά εκτάριο είναι υψηλότερη στη Δύση, αλλά η εταιρική ανάληψη της γεωργίας (όπως δείχνει το στέλεχος του Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών Tricontinental, P. Sainath) οδηγεί σε αυξημένη πείνα καθώς ωθεί τους αγρότες μακριά από τη γη τους και τους αφήνει να λιμοκτονούν.

Βήμα 4ο: Κουλτούρα λεηλασίας.

Αναζωογονημένοι από τη δυτική κυριαρχία, οι μονοπωλιακές επιχειρήσεις δρουν περιφρονώντας τον νόμο. Όπως γράφω και εγώ με τον Kambale Musavuli για τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, ο ετήσιος προϋπολογισμός του, ύψους 6 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ληστεύεται συνήθως για τουλάχιστον 500 εκατομμύρια δολάρια από μονοπωλιακές επιχειρήσεις εξόρυξης, κυρίως από τον Καναδά – τη χώρα που τώρα οδηγεί την επίθεση εναντίον της Βενεζουέλας. Τα σχήματα διαστρέβλωσης των τιμολογήσεων και φοροαποφυγής επιτρέπουν σε αυτές τις μεγάλες επιχειρήσεις (Agrium του Καναδά, Barrick και Suncor) να κλέβουν συνήθως δισεκατομμύρια δολάρια από φτωχές χώρες.

Βήμα 5ο: Το χρέος σαν τρόπος ζωής.

Αδύναμες να αντλήσουν χρήμα από πώληση αγαθών, περίκλειστες από ένα καταρρέον γεωργικό σύστημα και θύματα της κουλτούρας λεηλασίας, οι χώρες του Παγκόσμιου Νότου αναγκάζονται να πάνε ζητιανεύοντας σε εμπορικούς δανειστές για χρηματοδότηση. Κατά την τελευταία δεκαετία, το χρέος που κατέχουν τα κράτη της Νότιας Παγκόσμιας έχει αυξηθεί, ενώ οι πληρωμές του χρέους αυξήθηκαν κατά 60%. Όταν οι τιμές των βασικών προϊόντων αυξήθηκαν μεταξύ του 2000 και του 2010, το χρέος του Παγκόσμιου Νότου μειώθηκε. Καθώς οι τιμές των βασικών προϊόντων άρχισαν να μειώνονται από το 2010, τα χρέη αυξήθηκαν. Το ΔΝΤ επισημαίνει ότι από τις 67 φτωχές χώρες που ακολουθούν, οι 30 βρίσκονται σε δυσπραγία χρέους, αριθμός που έχει διπλασιαστεί από το 2013. Περισσότερο από το 55,4% των εσόδων από τις εξαγωγές της Αγκόλα καταβάλλεται για την εξυπηρέτηση του χρέους της. Και η Αγκόλα, όπως και η Βενεζουέλα, είναι εξαγωγέας πετρελαίου. Άλλοι εξαγωγείς πετρελαίου όπως η Γκάνα, το Τσαντ, η Γκαμπόν και η Βενεζουέλα υποφέρουν από υψηλά ποσοστά χρέους προς το ΑΕΠ. Δύο από τις πέντε χώρες χαμηλού εισοδήματος βρίσκονται σε σοβαρή οικονομική δυσπραγία.

Βήμα 6ο: Τα Δημόσια Οικονομικά πάνε κατά διαόλου.

Με λίγα εισερχόμενα έσοδα και χαμηλά ποσοστά είσπραξης φόρων, τα δημόσια οικονομικά στον Παγκόσμιο Νότο έχουν πληγεί από κρίση. Όπως επισημαίνει η Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη, «τα δημόσια οικονομικά συνέχισαν να ασφυκτιούν». Τα κράτη απλά δεν μπορούν να συγκεντρώσουν τα αναγκαία κεφάλαια για τη διατήρηση των βασικών λειτουργιών του κράτους. Οι κανόνες των ισορροπημένων προϋπολογισμών καθιστούν δύσκολο το δανεισμό, γεγονός που ενισχύεται από το γεγονός ότι οι τράπεζες χρεώνουν υψηλά επιτόκια για χρήματα, μνημονεύοντας τους κινδύνους δανεισμού σε χρεωμένες χώρες.

Βήμα 7ο: Βαθιές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες.

Αδύνατες να συγκεντρώσουν κεφάλαια, παγιδευμένες από την αστάθεια των διεθνών οικονομικών οι κυβερνήσεις αναγκάζονται να προβούν σε βαθιές περικοπές των κοινωνικών δαπανών. Η εκπαίδευση και η υγεία, η διατροφική αυτάρκεια και η οικονομική διαφοροποίηση – όλα αυτά πηγαίνουν στο περιθώριο. Διεθνείς οργανισμοί όπως το ΔΝΤ υποχρεώνουν τις χώρες να διεξάγουν «μεταρρυθμίσεις», μια λέξη που σημαίνει εξόντωση της ανεξαρτησίας. Όσες χώρες αντιστέκονται αντιμετωπίζουν τρομακτική πίεση να υποταχθούν κάτω από τον πόνο της εξαφάνισης, όπως το έθεσε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο (1848).

Βήμα 8ο: Η κοινωνική δυσαρέσκεια οδηγεί στη μετανάστευση.

Ο συνολικός αριθμός των μεταναστών στον κόσμο είναι τώρα τουλάχιστον 68,5 εκατομμύρια. Αυτό καθιστά τη χώρα που ονομάζεται Μετανάστευση την 21η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο μετά την Ταϊλάνδη και μπροστά από το Ηνωμένο Βασίλειο. Η μετανάστευση έχει γίνει μια παγκόσμια αντίδραση στην κατάρρευση των χωρών από το ένα άκρο του πλανήτη στο άλλο. Η μετανάστευση από τη Βενεζουέλα δεν είναι μοναδική για τη χώρα αυτή, αλλά τώρα είναι απλώς η φυσιολογική αντίδραση στην παγκόσμια κρίση. Οι μετανάστες από την Ονδούρα που πηγαίνουν βόρεια προς τις Ηνωμένες Πολιτείες ή μετανάστες από τη Δυτική Αφρική που πηγαίνουν προς την Ευρώπη μέσω της Λιβύης αποτελούν μέρος αυτής της παγκόσμιας εξόδου.

Βήμα 9ο: Ποιος ελέγχει την αφήγηση.

Τα μονοπωλιακά εταιρικά μίντια λαμβάνουν τις παραγγελίες τους από την ελίτ. Δεν υπάρχει συμπάθεια για τη διαρθρωτική κρίση που αντιμετωπίζουν οι κυβερνήσεις από το Αφγανιστάν ως τη Βενεζουέλα. Αυτοί οι ηγέτες που υποκύπτουν στη δυτική πίεση έχουν ελευθέρας από τα media. Εφόσον διεξάγουν «μεταρρυθμίσεις», είναι ασφαλείς. Απεναντίας οι χώρες που τάσσονται κατά των «μεταρρυθμίσεων» είναι ευάλωτες σε επίθεση. Οι ηγέτες τους γίνονται «δικτάτορες», οι λαοί τους όμηροι. Οι αμφισβητούμενες εκλογές στο Μπαγκλαντές ή στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό ή στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποτελούν αιτία αλλαγής του καθεστώτος. Αυτή η ειδική μεταχείριση αφήνεται για τη Βενεζουέλα.

Βήμα 10ο: Ποιος είναι ο αληθινός Πρόεδρος;

Οι επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτος ξεκινούν όταν οι ιμπεριαλιστές αμφισβητούν τη νομιμότητα της κυβέρνησης στην εξουσία: βάζοντας το βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών πίσω από ένα μη εκλεγμένο άτομο, αποκαλώντας τον νέο πρόεδρο και δημιουργώντας μια κατάσταση στην οποία υπονομεύεται η εξουσία του εκλεγμένου ηγέτη. Το πραξικόπημα λαμβάνει χώρα όταν μια ισχυρή χώρα αποφασίσει -χωρίς εκλογή- να χρίσει τον δικό της πληρεξούσιο. Αυτό το άτομο -στην περίπτωση της Βενεζουέλας ο Juan Guaidó– πρέπει ταχύτατα να καταστήσει σαφές πως θα γονατίσει στην εξουσία των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση προθύμων – αποτελούμενη από πρώην κυβερνητικούς αξιωματούχους με στενούς δεσμούς με τις ΗΠΑ (όπως ο Ricardo Hausmann του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και ο Moisés Naim του Carnegie) θα καταστήσει σαφές ότι θέλουν να ιδιωτικοποιήσουν τα πάντα και να ξεπουλήσουν τον λαό της Βενεζουέλας στο όνομα του λαού της Βενεζουέλας.

Βήμα 11ο: Κάντε την οικονομία να ουρλιάξει.

Η Βενεζουέλα αντιμετώπισε σκληρές κυρώσεις από το 2014, όταν το αμερικανικό Κογκρέσο ξεκίνησε αυτόν τον δρόμο. Την επόμενη χρονιά, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα αποκάλεσε τη Βενεζουέλα «απειλή για την εθνική ασφάλεια». Η οικονομία άρχισε να ουρλιάζει. Τις τελευταίες ημέρες, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο έκλεψαν ξεδιάντροπα δισεκατομμύρια δολάρια από τη Βενεζουέλα, έβαλαν τα δεσμά των κυρώσεων στον μόνο τομέα παραγωγής εσόδων (πετρέλαιο) και παρακολουθούσαν τον πόνο που έπληττε τη χώρα. Το ίδιο έκαναν οι ΗΠΑ στο Ιράν και την Κούβα. Ο ΟΗΕ λέει ότι οι αμερικανικές κυρώσεις στην Κούβα έχουν κοστίσει το μικρό νησί 130 δις δολάρια. Η Βενεζουέλα έχασε 6 δις δολάρια στο πρώτο έτος των κυρώσεων του Trump, δεδομένου ότι ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 2017. Περισσότερα αναμένεται να χαθούν καθώς περνάνε οι ημέρες. Δεν είναι περίεργο ότι ο ειδικός εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών, Idriss Jazairy, λέει ότι «οι κυρώσεις που μπορούν να οδηγήσουν σε λιμοκτονία και ιατρικές ελλείψεις δεν είναι η απάντηση στην κρίση στη Βενεζουέλα»… Οι κυρώσεις «δεν είναι θεμέλιο για την ειρηνική επίλυση των διαφορών». Και συνέχισε: «Ανησυχώ ιδιαίτερα για τις εκθέσεις ότι αυτές οι κυρώσεις αποσκοπούν στην αλλαγή της κυβέρνησης της Βενεζουέλας». Κάλεσε για «συμπόνια» για τον λαό της Βενεζουέλας.

Βήμα 12ο: Πηγαίνετε σε πόλεμο.

Ο Αμερικανός Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας John Bolton κρατούσε ένα κίτρινο σημειωματάριο με τις λέξεις «5.000 στρατιώτες στην Κολομβία» γραμμένες πάνω του. Πρόκειται για αμερικανικά στρατεύματα που έχουν ήδη αναπτυχθεί στη γείτονα της Βενεζουέλας. Η Αμερικανική Νότια Διοίκηση είναι έτοιμη. Προτρέπουν τη Βραζιλία και την Κολομβία να κάνουν ότι τους αναλογεί. Καθώς το πραξικόπημα είναι σε εξέλιξη, μια ώθηση θα είναι απαραίτητη. Θα πάνε σε πόλεμο.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s