Η Βενεζουέλα δεν είναι για τα μούτρα τους! Τα σχέδια της Αυτοκρατορίας, δακρύβρεχτες αλεπούδες και προφέσορες της επανάστασης

Βαγγέλης Δ. Μαρινάκης για το avantgarde

Τι συμβαίνει όταν ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών πιθανολογεί μια κυβερνητική αλλαγή με μπροστάρη τον στρατό, πρόταση που έχει πέσει ήδη στο τραπέζι από Βενεζουελάνο καθηγητή του Harvard λίγες μέρες πριν και ενώ ο Νίκος Μάνεσης στεναχωριέται για την ταλαιπωρία του ταλαίπωρου λαού της χώρας; Και ποια η θέση της εγχώριας Αριστεράς επί του θέματος; Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως.

«Να γίνει μια επέμβαση, να σωθεί ο κόσμος»

Με τον ερχομό του 2018 και πριν χωνέψουμε καλά-καλά τη γιορτινή γαλοπούλα, ένα άρθρο του καθηγητή Ricardo Hausmann ήρθε να μας ταράξει1. Αφού έχει φροντίσει να μας επισημάνει πως είχε προ 2 ετών προβλέψει τον επερχόμενο λιμό, συγκρίνει -όπως θα έκανε κάθε τίμιος φιλελές, προτού μάλιστα κλείσει την τρίτη παράγραφο- την κατάσταση που επικρατεί στη Βενεζουέλα με τον λιμό της Ουκρανίας του 1932-1933. Η έκφραση μάλιστα που χρησιμοποιεί (Holomodor) δεν είναι τυχαία, συνιστά SOS για το σημειωματάριο της παγκόσμιας αντεπανάστασης και ανάγει τον άγριο ταξικό πόλεμο εντός της ΕΣΣΔ, με τις εκατέρωθεν ολέθριες συνέπειές του, σε σχεδιασμένη πολιτική αντίστοιχη του Ολοκαυτώματος.

Ενώ όμως ο Hausmann περίτεχνα σε λίγες μόνο σειρές ξεπετάει την θεωρία των δύο άκρων, επιστρέφει στην περίπτωση της Βενεζουέλας για να μας παρουσιάσει μια θλιβερή εικόνα μιας χώρας που σπαράζεται από ασθένειες όπως η ελονοσία, ο καρκίνος και το AIDS ενώ η παραγωγή πετρελαίου δεν καταφέρνει να ξεπεράσει το όριο (που ο ίδιος βάζει επιτακτικά) των 350000 βαρελιών ανά ημέρα. Επιπλέον, κάνει αναφορά στο επισιτιστικό πρόβλημα της χώρας με στατιστικά στοιχεία των οποίων η πηγή δεν δημοσιεύεται, άρα δεν μπορεί να επαληθευτεί και από πουθενά.

«Ανοίγοντας» κανείς την ιστοσελίδα που παραπέμπει στο υγειονομικό σκέλος «πέφτει» σε άρθρο επιστημόνων του National Center for Biotechnology Information, που μέσω της Εθνικής Βιβλιοθήκης Φαρμάκων των ΗΠΑ (United States National Library of Medicine) και του  Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας (National Institutes of Health) υπάγεται στο Υπουργείο Υγείας των ΗΠΑ. Διαθέτουμε ελάχιστη εμπιστοσύνη στις κυβερνητικές υπηρεσίες και τις «ανεξάρτητες» αρχές των ιμπεριαλιστικών αρχών, που κατέχουν το know-how του μαγειρέματος στοιχείων, και το κείμενο τονίζει επανειλημμένα την πετρελαϊκή μονοκαλλιέργεια, την πληθωριστική επιλογή της εκτύπωσης χρήματος ή την απόσυρση ιδιωτικών χορηγιών ως αίτια του προβλήματος μην παραλείποντας να επεκταθεί σε ζητήματα εκτός υγειονομικού ενδιαφέροντος, μόνο και μόνο για να αντιπαραβάλει την δυστοπία των Chavez-Maduro με τα λαμπρά 50s των κυβερνήσεων Rómulo Betancourt και του Υπουργού Υγείας  -και συνεργάτη του ιδρύματος  Rockefeller παρεμπιπτόντως- Arnoldo Gabaldón. Ωστόσο, είναι αξιοσημείωτο πως το καθόλου φιλικό προς τη Μπολιβαριανή Δημοκρατία αυτό κείμενο καταλήγει στην έκκληση για συνεργασία ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέρη, συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης Maduro.

Όσο για την παραγωγή πετρελαίου, αυτή παρότι παρουσιάζει πτώση από 2,5 εκατομμύρια  σε 2,372 εκ. βαρέλια την ημέρα2 για το 2016 σύμφωνα με την σελίδα του ΟΠΕΚ (ή 2,277 όπως μας πληροφορεί η Διοίκηση Πληροφοριών Ενέργειας των ΗΠΑ χωρίς αυτό να αλλάζει κάτι επί της ουσίας3) δεν φαίνεται να καταρρέει. Πράγματι στα μέσα του 2017, όταν στην χώρα επιβάλλονταν κάθε είδους οικονομικές κυρώσεις η κατάσταση έδειχνε να χειροτερεύει, αλλά το τελευταίο εξάμηνο του χρόνου η κατάσταση βελτιώθηκε, χωρίς να έχουμε πλήρη εικόνα. Το όριο πάντως των 350000 βαρελιών ανά ημέρα ακόμη κι έτσι η Βενεζουέλα φαίνεται να το περνάει άνετα, αν αναλογιστούμε πως κράτη-παρίες όπως η Ανγκόλα και η Λιβύη κατορθώνουν να αγγίζουν να ξεπερνούν λίγο-πολύ το συγκεκριμένο όριο.

Τέλος, για το επισιτιστικό πρόβλημα που θίγεται στο κείμενο ο κ. καθηγητής φαίνεται να ξεχνά -μαζί με την πηγή των πληροφοριών που μας παραθέτει- πως οι κυβερνήσεις Ρωσίας και Βενεζουέλας έχουν έρθει σε συμφωνία για παραλαβή 600000 τόνων σιτηρών μέχρι τον Μάη του 2018, δίνοντας έτσι μια πρώτη απάντηση στο πρόβλημα. Αν πάντως η πηγή του για το διατροφικό ζήτημα είναι κείμενα και ρεπορτάζ σαν αυτά του Al-Jazeera, που μαζί με ένα δίλεπτο ρεπορτάζ από το Καράκας μάς πετάει μια έρευνα πανεπιστημίου που δεν κατονομάζει4, του συστήνουμε να ψαχτεί λίγο παραπέρα. Ένας πάγιος κανόνας κάθε καλού δραματουργικού επιτεύγματος άλλωστε είναι εκτός από ένα σενάριο που προκαλεί τη συγκίνηση και μια καλή σκηνοθεσία.

Ποια λύση όμως δίνει σε όλα αυτά ο Hausmann? Το σκεπτικό της επένδυσης στην επιδείνωση της οικονομίας, με αποτέλεσμα την απώλεια της εξουσίας από την κυβέρνηση δεν αποδίδει, γράφει, παρά την διεθνή υποστήριξη, καθώς η αντιπολίτευση είναι πιο αδύνατη από ό,τι το πρώτο εξάμηνο του 2017, τα τρία κύρια αντιπολιτευτικά κόμματα τέθηκαν εκτός λειτουργίας και το κυβερνών κόμμα «έκλεψε» τρεις θητείες (του το σφύριξε ένας αντικειμενικότατος φίλος του και μέλος της δεξιάς αντιπολίτευσης του οποίου κείμενο τρίτου ανήσυχου δημοκράτη με έδρα Μαϊάμι, Λονδίνο, Νέα Υόρκη και Καράκας παραθέτει ως έγκυρη πηγή5). Οι περισσότεροι Βενεζουελάνοι προσεύχονται για έναν «από μηχανής θεό» γράφει ο Hausmann και η προοπτική των καθαρών εκλογών που περνάει μέσα από την διαπραγμάτευση που εξελίσσεται στην Δομινικανή Δημοκρατία υποτιμά τη σκληρότητα του καθεστώτος, το οποίο ΟΠΩΣ οι σταλινικές δικτατορίες την δεκαετία του ’40 (με αναφορά στην σύγχρονη δασκάλα του αντικομμουνισμού Anne Applebaum) μπροστά στην εξουσία δεν λογαριάζει πτώματα. Φευ, θανατηφόροι αυτοί οι μουστακαλήδες.

Μια στρατιωτική δικτατορία εκ των έσω, συνεχίζει ο ανήσυχος καθηγητής μας, ενέχει το ρίσκο να μην γίνει αποδεκτή από τους πιο δημοκρατικούς πολιτικούς της χώρας, που επί λέξει «φοβούνται πως οι στρατιώτες δεν θα επιστρέψουν στους στρατώνες τους». Αλλά εκτός αυτού, το καθεστώς Maduro είναι ήδη μια στρατιωτική «δικτατορία» μαθαίνουμε, «με ανώτερους αξιωματικούς βαθιά διεφθαρμένους». Τώρα πως γίνεται εν τω μέσω στρατιωτικής δικτατορίας να δραστηριοποιούνται πολιτικοί της αντιπολίτευσης, είναι ένα αίνιγμα προς απάντηση. Όσο για κυρώσεις; Μισή δουλειά για τον γράφοντα, καθώς δεν φαίνεται να συνέτισαν χώρες όπως η Ρωσία, η ΛΔΒΚ, το Ιράν. Άσε που ο πόνος του για τους νεκρούς διαδηλωτές -της αντιπολίτευσης μόνο- και τους εκατομμύρια πρόσφυγες δεν του αφήνει την επιλογή της αναμονής. Εδώ χρειάζονται αστραπιαίες λύσεις. Έτσι, επιστρατεύεται η λύση της διεθνούς στρατιωτικής επέμβασης. Το να ανησυχούν κοινωνίες και κυβερνήσεις της Λ. Αμερικής είναι άτοπο, μάς βεβαιώνεται, είναι μια ιστορική αναλογία λανθασμένη. Λίγο Μπολιβάρ, μια πρέζα από την απελευθέρωση των Κάτω Χωρών από τους Συμμάχους στον Β’ΠΠ και έτοιμο το «δεν πειράζει». Και επειδή απαιτείται και μια κάποια νομιμοποίηση ο δαιμόνιος Hausmann έχει τη λύση. Πριν την επέμβαση χρειάζεται μια πρωτοβουλία της Εθνικής Αντιπροσωπείας, όπου η αντιπολίτευση διαθέτει πλειοψηφία, και ο Hausmann προκρίνει την αποπομπή Προέδρου-Αντιπροέδρου και τον διορισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης από το νομοθετικό σώμα, με παράλληλη απεύθυνση του σώματος προς τη διεθνή κοινότητα με σκοπό την συγκρότηση «συμμαχίας προθύμων».

Η Αυτοκρατορία ενεργεί για εσάς

dvz7b9sx4ayeb5q

Λίγες μέρες αργότερα, ο καλός άγγελος Rex Tilerson (υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ) ήρθε να δώσει διέξοδο στις ανησυχίες του καθηγητή μας. Σε ομιλία του στο Πανεπιστήμιο του Τέξας ενόψει επίσκεψης σε σειρά χωρών της Λ. Αμερικής υποστήριξε πως ενώ οι ΗΠΑ δεν συνηγορούν υπέρ μιας «αλλαγής καθεστώτος», θα ήταν πιο εύκολο για τον Maduro να αποχωρήσει. Παράλληλα σημείωσε πως υπάρχει η πιθανότητα ο στρατός να αναλάβει στρατιωτική δράση όπως συνηθίζεται σε χώρες της Λατινικής και Νότιας Αμερικής, εκπροσωπώντας στο περίπου την κοινωνία των πολιτών. Προέβλεψε ωστόσο «αλλαγή» στη Βενεζουέλα, αν και δεν έχει εικόνα αν και πότε θα γίνει αυτό.

Το ταξίδι του Tilerson σε Τζαμάικα και Λατινική Αμερική δεν ήταν καθόλου τυχαίο, αλλά συνιστούσε απάντηση στην αυξανόμενη επιρροή Κίνας και Ρωσίας στην «αυλή» της Αυτοκρατορίας, όπως αυτή εκφράστηκε και στο δεύτερο διυπουργικό forum μεταξύ Κίνας και της Κοινότητας Κρατών Καραϊβικής και Λατινικής Αμερικής που διεξήχθη στο Σαντιάγο της Χιλής. Εντός αυτού του πλαισίου, η αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την επικαιροποίηση της αμερικανικής ηγεμονίας στην ήπειρο, ενόψει και της 8ης Συνόδου κρατών της Αμερικής, από την οποία η Βενεζουέλα αποκλείστηκε κατόπιν πρωτοβουλίας της διοργανώτριας χώρας του Περού6,ύστερα από την απόφαση της κυβέρνησης οι προεδρικές εκλογές να διεξαχθούν στις 22 Απρίλη, νωρίτερα από το τέλος του χρόνου όπως συνηθιζόταν άλλες φορές. Η απόφαση πάρθηκε μετά την κατάρρευση των συνομιλιών μεταξύ ηγετών κυβέρνησης και αντιπολίτευσης για το πότε και πώς θα διεξαχθούν οι εκλογές. Εκτός του ότι η πρωτοβουλία από πλευράς Περού ήρθε λίγες μέρες μετά το ταξίδι Tilerson, είναι αξιοσημείωτο να δούμε σε τι πολιτική κατάσταση βρίσκονται οι χώρες που επισκέφτηκε ο Αμερικανός Υπ.Εξ.

Η Αργεντινή του M. Macri μέχρι τον Δεκέμβρη συγκλονιζόταν από συγκρούσεις διαδηλωτών-αστυνομικών με τουλάχιστον 150 τραυματίες. Αιτία της σύγκρουσης αποτέλεσε το νομοσχέδιο που προέβλεπε μείωση συντάξεων, περικοπές επιδοτήσεων σε επιχειρήσεις κοινής ωφελείας και απολύσεις στο Δημόσιο, ενώ ήδη 16000 είχαν απολυθεί από όταν ανέλαβε ο Macri Πρόεδρος[7][8]. Στο Περού, η κυβέρνηση Kuczynski έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων μετά την απόφασή της για απονομή χάριτος στον δικτάτορα Fujimori, ο οποίος εξέτιε ποινή κάθειρξης 25 ετών για διαφθορά και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η απόφαση προκάλεσε πολλές επικρίσεις από το εξωτερικό, δύο παραιτήσεις υπουργών και διαδηλώσεις χιλιάδων Περουβιανών, οι οποίοι κατηγόρησαν τον Kuczynski πως παζάρεψε αυτήν την απόφαση για να εξασφαλίσει την παραμονή του στην εξουσία με τη βοήθεια μερίδας κοινοβουλευτικών του κινήματος που είχε ιδρύσει ο Fujimori9. Στο Μεξικό, η δημοτικότητα του Προέδρου Nieto σημειώνει αρνητικά ρεκόρ λόγω καταγγελιών για διαφθορά και ανικανότητα, βασικές υπηρεσίες του κράτους θυμίζουν παράρτημα της Μαφίας, ενώ μεξικανικά και αμερικανικά media δεν παραλείπουν να αναφέρουν ως επικίνδυνη  μια νίκη του υποψηφίου της Αριστεράς, Lopez Obrador10.

Μέσα σε όλη αυτή την ευχάριστη ατμόσφαιρα -και με δεδομένη την δεξιά στροφή σε σχεδόν όλες τις χώρες του πρώην pink tide- όλοι οι καλοί αυτοί κύριοι που τόσο κόπτονται για τη δημοκρατία στη χώρα τους έχουν την τελευταία διετία συγκροτήσει μια συμμαχία απόλυτα εχθρική στην κυβέρνηση Maduro, σε απόλυτη αρμονία με ΗΠΑ και Καναδά. Ο παίκτης-κλειδί ωστόσο στα πλαίσια του ευρύτερου σχεδιασμού για την αλλαγή καθεστώτος είναι η Κολομβία. Η χώρα, που έχει δηλώσει πως δεν θα αναγνωρίσει το αποτέλεσμα των εκλογών και αποτελεί καταφύγιο συνωμοτών της δεξιάς αντιπολίτευσης11, της οποίας τις διεθνείς σχέσεις έχουν αναλάβει πρώην Πρόεδροι της ναρκοχώρας σαν τον Alvaro Uribe και τον Andres Pastrana, δεν δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για κινήσεις παραστρατιωτικών ομάδων σαν τους «Los Pelusos» ή την Gaitanist Self-defense of Colombia (AGC) οι οποίες συγκρούονται στα σύνορα των δύο χωρών και συγκεκριμένα στην πόλη της Villa del Rosario για τον έλεγχο τμημάτων της πόλης, ενώ στην πόλη της Cucuta σημειώνεται παρουσία ένοπλων ομάδων σε 8 από τους 10 τομείς της12. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις για μετακίνηση 415 μελών της Αεροπορίας των ΗΠΑ από τον Παναμά, ενώ πριν λίγους μήνες το Ναυτικό των ΗΠΑ διενεργούσε άσκηση μόλις 100 χλμ. μακριά από τις ακτές της Βενεζουέλας και δυνάμεις του αμερικανικού στρατού (όλα τα όπλα στο παιχνίδι) συμμετείχαν σε στρατιωτικές ασκήσεις -τις μεγαλύτερες που έγιναν ποτέ στον Αμαζόνιο- επιμελητειακού χαρακτήρα που διοργανώθηκαν από στρατεύματα της Βραζιλίας, του Περού και της Κολομβίας[13][14]. Σε περίπτωση ανάγκης για ανθρωπιστική βοήθεια και ανακούφιση των τοπικών πληθυσμών, βεβαίως-βεβαίως. Μα πού πήγε το πονηρό μυαλό σας;

Διεθνισμός από την ανάποδη

Τι νομίζετε όμως, πως μόνο οι Λατινοαμερικάνοι πολιτικοί έχουν ευαισθησίες για τον λαό της Βενεζουέλας; Όχι, είναι και οι εγχώριοι τηλεοπτικοί παράγοντες που συγκινούνται με δράμα του ταλαίπωρου λαού της ταλαίπωρης χώρας. Ο Alpha, το Star και μια σειρά sites (iefimerida, newsit, cnn.gr) είχαν κερδίσει την προσοχή μας παλιότερα με το δακρύβρεχτο αφιέρωμα στον βιολιστή-διαδηλωτή που έκανε αντίσταση στον αιμοβόρο Maduro βαρώντας δοξαριές15. Με το που μπήκε το 2018, ο Alpha έδειξε ιδιαίτερο ζήλο ενημερώνοντάς μας για την εκτέλεση αντιπάλου του Maduro16. Αρχικά ο αποθανών Oscar Perez -βρε τι μας λέει το όνομα- χαρακτηρίζεται «πολέμιος του Μαδούρο» και «σύμβολο για τη χώρα», πριν μας θυμίσουν πως πρόκειται για εκείνο το καλόπαιδο που πέταγε βόμβες από το ελικόπτερό του προς το Ανώτατο Δικαστήριο και το Υπουργείο Εσωτερικών. Λίγες μέρες πριν, ένας Νίκος Μάνεσης σε κατάθλιψη μάς ενημέρωνε για την αγελάδα που κυνηγούν απελπισμένοι πεινασμένοι πολίτες17, μια είδηση που δεν επιβεβαιώνεται από ΚΑΝΕΝΑ σοβαρό μέσο παγκοσμίως, εκτός αν θεωρούμε την Daily Mail ως αξιόπιστη πηγή (εμείς όχι, ούτε η Wikipedia καν17). Επίσης, η ελληνική εκδοχή του Euronews κάνει λόγο για  λιμό και αγανάκτηση. Όμως, μια πιο προσεκτική ματιά στο video δείχνει πολίτες -σε δύσκολη κατάσταση βεβαίως- των οποίων οι κατηγορίες στρέφονται και κατά των αλυσίδων super market19.

venezuelan-violinist

Κι αυτοί… το βιολί τους.

Αν γνώμονας ήταν, πέραν του εντυπωσιασμού με όρους τηλεθέασης, η αντικειμενική ενημέρωση, θα περίμενε κανείς να προβληθεί η δήλωση του ανεξάρτητου εμπειρογνώμονα του ΟΗΕ Alfred de Zayas ο οποίος δήλωσε πως δεν υπάρχει ανθρωπιστική κρίση στη Βενεζουέλα, ενώ αναγνώρισε πως η χώρα υφίσταται οικονομικό πόλεμο, φέρνοντας το παράδειγμα της απαγόρευσης της πώλησης φαρμάκων από την Κολομβία20. Τα λέει άλλωστε κι ο οικονομολόγος Francisco Rodríguez, πρώην στέλεχος της τράπεζας Merrill Lynch, πρώην επικεφαλής έρευνας στο Γραφείο Ανθρώπινης Ανάπτυξης του ΟΗΕ, σε άρθρο του στο υπεράνω σοσιαλιστικής υποψίας Foreign Policy21, επισημαίνοντας πως η δημοτικότητα του Maduro παραμένει στο 25%, πως η πολιτική κληρονομιά του Chavez αποτιμάται θετικά, πως ο κυβερνών συνασπισμός κατόρθωσε να κινητοποιήσει περίπου 6 εκατομμύρια πολίτες υπέρ του στις τελευταίες εκλογές, ότι οι οικονομικές κυρώσεις, αποκλείοντας τη χώρα από τις διεθνείς αγορές χρήματος και εμποδίζοντας την αναπροσαρμογή του χρέους, μετατρέπουν την ανθρωπιστική κρίση σε καταστροφή και πως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών προκρίνουν ως λύση τον διάλογο κυβέρνησης-αντιπολίτευσης. Αλλά δεν υπάρχει χώρος σε ηλεκτρονικό και έντυπο Τύπο για τέτοιες απόψεις. Οι ρόλοι έχουν μοιραστεί και ο Maduro είναι ο κακός του έργου, χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Τι συμβαίνει όμως και άνθρωποι  σαν τον Nieto που δεν μπορούν και δεν θέλουν να λύσουν τα προβλήματα των χωρών που κυβερνούν και δημοσιογραφίσκοι επιπέδου Μάνεση που έχουν εξολοθρεύσει σμήνη καλαμαροχτάποδων στις ταξιδιωτικές εκπομπές που παρουσίαζαν συναντιούνται μπροστά στο δράμα του βενεζουελάνικου λαού; Η ταύτιση διεθνών και εγχώριων ΜΜΕ και ο συγχρονισμένος καημός αποτυχημένων πολιτικών της Λατινικής Αμερικής, ελληνικών sites και καθηγητών που γράφουν λόγους για την φτώχεια στη θαλπωρή του Harvard δεν είναι τυχαία. Συνιστά ντοκουμέντο διεθνισμού, του διεθνισμού της δικής τους πλευράς, που σιχαίνεται κάθε εναλλακτικό υπόδειγμα που τολμά να εννοήσει την αναδιανομή πλούτου ως κάτι παραπέρα από μια ελεημονούσα επιδοματική πολιτική. Είναι η οικουμενική γλώσσα των καταπιεστών που τους ενώνει στην ίδια ομάδα, αυτή των εχθρών του «καθεστώτος» που καταπιέζει βάναυσα και εξαθλιώνει τους πολίτες του επειδή ο Maduro την είδε τύραννος, αλλά δεν τους καίγεται καρφί για τα αίσχη της «αντιπολίτευσης» ή τους εξαθλιωμένους στις χώρες τους, και δεν έχουν καμία ιδιαίτερη ανησυχία για την Υεμένη όπου οι σκοταδιστές Σαούδ χτυπούν βάναυσα τους άμαχους με βόμβες διασποράς made in&by USA ή για τη Λιβύη που έχει χωριστεί στα 3 και έχει μετατραπεί σε χαρά του δουλέμπορα. Τι έγινε Νίκο Μάνεση και λοιποί λεβέντες της εγχώριας δημοσιοκαφρίλας; Ο ήλιος δεν ξημέρωσε για τους κατοίκους του υπόλοιπου κόσμου;

Το καθηκοντολόγιο και οι ροζ προσδοκίες

Το ωραίο όμως της υπόθεσης είναι το πόσο η Αριστερά έχει εγκαταλείψει την ιδέα της συμπαράστασης με τα σοσιαλιστικά πειράματα των χωρών του Νότου. Ένα καταθλιπτικό παράδειγμα είναι η στάση της πολιτικής ομάδας της Αριστεράς (GUE/NGL) κατά τη διάρκεια της απονομής του βραβείου Ελευθερίας Ζαχάρωφ από το Ευρωκοινοβούλιο στην «αντιπολίτευση» της Βενεζουέλα, μια ομάδα που έχει επιτεθεί στους δημοσιογράφους και έχει βάλει φωτιά σε καμιά εικοσαριά ανθρώπους επειδή είχα το λάθος χρώμα δέρματος ή τους φάνηκαν αρκετά φτωχοί και συνεπώς chavistas22. Αν βιαστεί κανείς να παρατηρήσει πως η συγκεκριμένη πολιτική ομάδα αποτελεί τον ορισμό της θεσμικής Αριστεράς με τις θέσεις της να κινούνται περισσότερο στο πλαίσιο μιας παλιάς «καλής» σοσιαλδημοκρατίας αλά 80s, δεν θα πάρει λιγότερη απογοήτευση αν δει τι γράφεται από ανθρώπους και κόμματα που δηλώνουν ριζοσπαστικότεροι/α.Στο site Socialist Worker της ISO, το τελευταίο άρθρο που συναντάμε είναι ένα του Ιούνη που μας εξηγούν γιατί ΔΕΝ έχει σοσιαλισμό στη Βενεζουέλα και ότι πρέπει να δουλέψουμε «από τα κάτω» για να γίνει αφετηρία ο σοσιαλισμός για έναν νέο κόσμο23. Δεν ξέρουμε σε ποιόν κόσμο αναφέρονται οι σύντροφοι -λέμε τώρα- πάντως αν ακολουθήσουμε τις συμβουλές τους είναι σίγουρο σχεδόν πως στον άλλο κόσμο θα έχουμε περισσότερες πιθανότητες για σοσιαλισμό. Την ίδια στιγμή που η αντεπανάσταση χτυπάει την πόρτα με τις πιο άγριες διαθέσεις, την ώρα που ό,τι πιο συντηρητικό έχει συντονιστεί σε μια πρωτοφανή επίθεση κατά αυτών που βρήκαν έκφραση και φωνή μέσα από το ρεύμα του τσαβισμού, η Eva Maria μας πληροφορεί πως τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν δεν είχαν ξεφύγει στην κυβέρνηση μερικές κρατικοποιήσεις και αν οι κομμούνες λειτουργούσαν όπως πρέπει. Μας προτείνει να διαβάσουμε και λίγο Hal Draper και θα πιάσουμε το νόημα.

Ένα άλλο, λίγο πιο πρόσφατο άρθρο του ίδιου site μάς μιλάει για την ανάγκη να υπάρξει ένας τρίτος επαναστατικός πόλος που δεν θα περιλαμβάνει την αντιπολίτευση -γιατί όχι ρε παιδιά;-, ούτε τα ανώτερα κλιμάκια του κυβερνώντος PSUV. Η απογοήτευση από την πολιτική Maduro, γράφει, θα απογοητεύσει τμήματα της νεολαίας και των συνδικάτων και εκεί πρέπει να δοθεί το βάρος της συγκρότησης του νέου φορέα24. Είναι να απορείς μετά που αρκετοί  έβλεπαν αυτοδιαχειριστικά πειράματα στην Ουκρανία και σοσιαλιστικά υποκείμενα στη Συρία; Ας είναι, αν ποτέ έρθει στα πράγματα η συμμορία του Leopoldo Lopez και της παρέας του να δούμε ποια σοσιαλιστική επανάσταση θα σκαρφιστούν όσο θα φτιάχνουν τον οδικό χάρτη της εξέγερσης με τις ακριβείς συντεταγμένες του, την ίδια στιγμή που το ΔΝΤ θα πιάνει δουλειά και οτιδήποτε αριστερό θα χτυπιέται ανηλεώς. Τέλος στα «δικά μας», ο Άρης Χατζηστεφάνου θυμώνει του Maduro όταν ανακοίνωσε ότι τα κόμματα που μποϊκοτάρισαν τις δημοτικές εκλογές χάνουν το δικαίωμα συμμετοχής στις προεδρικές εκλογές του 2018. «Έχασε τον κόσμο» μάς πληροφορεί ο τίτλος και αναρωτιόμαστε από πότε η κομμουνιστική Αριστερά την οποία υποτίθεται εκπροσωπεί ο Χατζηστεφάνου ανησυχεί για την άποψη του Guardian και του ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Λοιπόν, για να τελειώνει το παραμύθι με τα ροζ σύννεφα και τη λίστα καθηκόντων που αραδιάζουν όλοι οι προηγούμενοι που αναφέρθηκαν. Τι περιμένουν πως είναι η επανάσταση, ένα ατέλειωτο πανηγύρι δημοψηφισμάτων και ανοικτών συνελεύσεων; Ή έχουν την εντύπωση πως ο σοσιαλισμός που επαγγέλονται διαφέρει από το καθάριο κήρυγμα του ιερέα στην εκκλησία; Κυρίες και κύριοι όταν τα πράγματα ζορίζουν και σε στριμώχνουν με σφαίρες, καδρόνια, λοστούς και χειροβομβίδες, εμείς λέμε ότι πρέπει να απαντήσεις άμεσα και δυναμικά. Και όταν η μάχη εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια σου, δεν είναι ώρα για ανύπαρκτες εναλλακτικές  στη βάση του «ούτε-ούτε». Τα πράγματα είναι καθαρά: η κυβέρνηση Maduro είναι σοσιαλιστική κυβέρνηση που έχει απέναντί της την αντεπανάσταση με όλα της τα μέσα σε εσωτερικό και εξωτερικό. Ίσως δεν είναι η σοσιαλιστική κυβέρνηση που θα θέλαμε, ούτε πιστεύουμε πως το τραπέζι διαλόγου μεταξύ κυβέρνησης  και αντιπολίτευσης έχει πολλά να προσφέρει26 μακροπρόθεσμα στην υπόθεση του σοσιαλισμού. Όμως δεν είμαστε στη Βενεζουέλα για να καθορίσουμε τις εξελίξεις, ούτε έχουμε την τύχη να υπάρχει Κομμουνιστική Διεθνής για να στηρίξει το όλο εγχείρημα. Εμάς μας αρκεί που υπάρχει ένα αγκάθι στη φτέρνα της ιμπεριαλιστικής μπότας με ισχυρές σοσιαλιστικές αναφορές και από τη μεριά μας το στηρίζουμε δίχως όρους και «ναι μεν, αλλά». Αυτή την Αριστερά έβγαλε η κοινωνική δομή και η ιστορική παρακαταθήκη της εκεί κοινωνίας, και δεν μας παίρνει  να αλλάξουμε κοινωνία για να βολέψουμε τις ηθικές αρχές κάποιων. Εμείς είμαστε στο πλάι των καταπιεσμένων που δίνουν τη μάχη κόντρα στην Αυτοκρατορία και τον κοινωνικό κανιβαλισμό με τον τρόπο και τη διαμεσολάβηση που αυτοί επιθυμούν. Τα υπόλοιπα είναι για τους προφέσορες της επανάστασης που ονειρεύονται έναν κόσμο που θα γκρεμίζει την εκμετάλλευση εν μέσω εμπάργκο και δίχως να θυσιάζει τις εκλογικές αρχές. Αν ζούσε ο Λένιν, το λιγότερο θα γέλαγε μαζί τους.

Παραπομπές

1, https://www.project-syndicate.org/commentary/venezuela-catastrophe-military-intervention-by-ricardo-hausmann-2018-01

2, http://www.opec.org/opec_web/en/about_us/171.htm

3,https://www.eia.gov/beta/international/data/browser/#/?pa=00000000000000000000000000000000002&c=ruvvvvvfvtvnvv1vrvvvvfvvvvvvfvvvou20evvvvvvvvvvvvuvo&ct=0&tl_id=5-A&vs=INTL.57-1-AFG-TBPD.A&vo=0&v=H&start=2014&end=2016

4,https://www.aljazeera.com/news/2017/09/venezuelan-families-scavenge-food-survive-hunger-170925165215474.html

5, https://pararescatarelporvenir.com/2017/10/20/langue-anglaise-how-maduro-stole-the-venezuela-governor-elections-part-1-by-russ-dallen/

6, http://abcnews.go.com/International/wireStory/summit-host-yanks-venezuelas-invitation-early-election-53062916

7, http://gr.euronews.com/2017/12/19/ektos-elegxou-h-katastasi-sthn-argentini-sovara-epeisodia-logw-perikopwn-stis-sintaxeis

8, https://www.theguardian.com/world/2016/feb/24/argentina-president-mauricio-macri-nationwide-strike-by-public-sector-workers

9, https://www.ft.com/content/80140ee2-ebe1-11e7-bd17-521324c81e23

10, https://www.axios.com/mexican-elections-lopez-obrador-trump-705e0cfd-dafa-4050-99e5-b7b9df1b937d.html

11, https://www.theguardian.com/world/2017/nov/17/venezuela-antonio-ledezma-opposition-leader-flees-to-colombia

12,https://www.telesurtv.net/english/opinion/The-Combat-Order-Was-Given-Santos-War-Against-Venezuela-20180211-0018.html

13, http://www.southcom.mil/Media/Special-Coverage/Tradewinds-2017/

14, https://www.reuters.com/article/us-brazil-usa-military/u-s-military-joins-brazil-army-exercises-in-amazon-idUSKBN1D8347

15, https://www.newsit.gr/kosmos/eleytheros-o-violistis-tis-venezouelas-ton-edeiran-violi-tou-pics-vids/2185949/

16, http://www.alphatv.gr/news/international/venezoyela-ektelesan-antipalo-toy-madoyro

17, http://www.alphatv.gr/news/international/venezoyela-peinasmenoi-politeslithovolisan-mehri-thanatoy-mia-agelada

18,https://www.theguardian.com/technology/2017/feb/08/wikipedia-bans-daily-mail-as-unreliable-source-for-website

19, https://www.youtube.com/watch?v=Ewjd3h4llvQ

20, http://prensa-rebelde.blogspot.gr/2018/02/blog-post_26.html

21, http://foreignpolicy.com/2018/01/12/why-more-sanctions-wont-help-venezuela/

22, https://youtu.be/r8w7CKp1FM0

23, https://socialistworker.org/2017/06/07/did-socialism-fail-in-venezuela

24, https://socialistworker.org/2017/08/15/supporting-the-lesser-evil-in-venezuela

25, http://www.efsyn.gr/arthro/o-madoyro-kerdise-tis-ekloges-ki-ehase-ton-kosmo

26, https://www.bloomberg.com/news/articles/2018-02-26/venezuelan-opposition-is-said-to-make-renewed-push-to-delay-vote

 

Advertisements

7 responses to “Η Βενεζουέλα δεν είναι για τα μούτρα τους! Τα σχέδια της Αυτοκρατορίας, δακρύβρεχτες αλεπούδες και προφέσορες της επανάστασης

  1. «Αυτή την Αριστερά έβγαλε η κοινωνική δομή και η ιστορική παρακαταθήκη της εκεί κοινωνίας, και δεν μας παίρνει να αλλάξουμε κοινωνία για να βολέψουμε τις ηθικές αρχές κάποιων». Αυτη ειναι η πραγματικη επαναστατικη σταση. Δεν θα χτισουμε εμεις την αριστερα που θελουμε η που ειπε ο καθε Λενιν πριν μια χιλιετια. Αυτα ειναι παπαδιστικα. Οπως τα βρηκαμε θα τα αφησουμε δίχως όρους και «ναι μεν, αλλά». Φουλ σαππορτ στον Μαδουρο μακαρι να φτιαξει και Διεθνη να παμε να μπουμε να σωθουμε.

    Μου αρέσει!

  2. Δυνατο στην πολεμικη του στον αντιπαλο το αρθρο του Βαγγελη. Ιδιατερα συμφωνω με το «δεν είναι ώρα για ανύπαρκτες εναλλακτικές στη βάση του «ούτε-ούτε»». Για την ακριβεια θα το διατυπωνα ως εξης: δεν υπαρχει καμια ωρα στην οποια θα συζητησω οποιαδηποτε εναλλακτικη με οποιονδηποτε κραταει σταση ισων αποστασεων μεταξυ τσαβισμου και δεξιας αντιπολιτευσης.
    Απ αυτην την αποψη σε οποιεσδηποτε «εναλλακτικες» προβαλλονται στην βαση του ουτε – ουτε, το κραξιμο ειναι η μονη απαντηση που αρμοζει. Σαν πολιτικη σταση δεν πρεπει καν να τους γινεται η χαρη να εξεταστουν αυτες καθ’ αυτες. Απορριπτονται εκ προοιμίου.

    Τουτων λεχθεντων, μερικα σχολια επι του αρθρου και περα απο το αρθρο, για την κατασταση στην Βενεζουελα.

    α) περι «σοσιαλιστικης κυβερνησης»

    Η κυβερνηση της Βενεζουελας δεν ειναι μια «σοσιαλιστικη κυβερνηση». Φανταζομαι οτι το σοσιαλιστικη κυβερνηση δεν μπαινει στο κειμενο με βαση απλα το ονομα του κυριου κομματος ( Ενωμενο Σοσιαλιστικο Κομμα Βενεζουελας – PSUV ) στο συνασπισμο (Μεγαλος Πατριωτικος Πολος – GPP-Simon Bolivar) που κυβερνα.

    Σε επιπεδο πολιτικης και ιδεολογικης αναλυσης, ο ιδιος ο Τσαβες και το σχετικο κινημα, ο Τσαβισμος, αυτοχαρακτηριζονταν ως Μπολιβαριανα. Το αρχικο κομμα του Τσαβες (προτου συγχωνευτει με αλλα στο PSUV το 2007) ιδρυθηκε το 1997 ως «Κινημα Πεμπτης Δημοκρατιας – MVR» με διακηρυγμενο σκοπο την Μπολιβαριανη Επανασταση. Ο Μπολιβαριανισμος, θεωρει τον σοσιαλισμο ως στοιχειο της ιδεολογιας του και οχι ως την ιδεολογια του καθ’ αυτη. Ο Τσαβες εχει μιλησει για τον «δημοκρατικο σοσιαλισμο» ως στοιχειο του μπολιβαριανισμου.
    Για ενα διαστημα υπηρχε στην πιατσα η ορολογια «σοσιαλισμος του 21ου αιωνα» που περιλαμβανε κι αλλες αριστερες κυβερνησεις της Λατινικης Αμερικης. Ο ορος ωστοσο ψιλοχαθηκε στην πορεια. Ειναι λιγο δυσκολο να εφαρμοσουμε ακριβως ορολογιες της πρωτοκοσμικης πολιτικης παραδοσης στην Λατινικη Αμερικη καθως δεν κουμπωνουν ακριβως. Μ΄αυτον τον αστερισκο, ο «σοσιαλισμος του 21ου αι» ηταν πατριωτικη/εθικοαπελευθερωτικη/αντιμπεριαλιστικη και πανλατινοαμερικανικη ριζοσπαστικη σοσιαλδημοκρατια.

    Η ιδια η κυβερνηση της Βενεζουελας αυτοαποκαλειται Μπολιβαριανη. Προτιμω να την πω ετσι. Ουτε σοσιαλδημοκρατικη, ουτε σοσιαλιστικη. Ειναι μια ιδιαιτερη ιδεολογια που γεννηθηκε στις λατινοαμερικανικες συνθηκες.

    Αν εξετασουμε την Βενεζουελα και την κυβερνηση της απο τη σκοπια του κοινωνικοοικομικου της συστηματος, εδω οφειλουμε να ειμαστε πιο αυστηροι με τις ορολογιες. Το κοινωνικοοικονομικο συστημα της Βενεζουελας δεν ειναι σοσιαλιστικο (ουτε και θα μπορουσε να ειναι, αν το συζητησουμε πολυ αυστηρα σε σχεση με το τι ειναι η μεταβαση και τι ο σοσιαλισμος αλλα δεν θα το τραβηξω τοσο). Δεν εχει ανατραπει ουτε η ιδιωτικη ιδιοκτησια στα μεσα παραγωγης, ουτε το κρατος. Υπαρχει εθνικοποιηση καποιων τομεων της παραγωγης, εκτεταμενη φιλολαικη, προνοιακη πολιτικη καθως και φιλολαικος «εκδημοκρατισμος» του κρατους. Υπαρχουν ακομα ενδιαφερουσες διαδικασιες ενος «παραλληλου κρατους» με τις «κομμουνες» και την διαδικασια της Εθνικης Συντακτικης Συνελευσης .

    Το ιδιο το Συνταγμα της Βενεζουελας (που θεσπιστηκε απο τον Τσαβισμο το 1999) δεν αναφερει πουθενα την λεξη σοσιαλισμος. Ειναι ενα Συνταγμα που αποτυπωνει την ιδεολογια του Μπολιβαριανισμου, με πολλα στοχεια «σοσιαλιζοντα» και στην οικονομια και στην πολιτικη, ενα πολυ προωθημενο κειμενο σε σχεση με οποιαδηποτε αστικη δημοκρατια στον πλανητη. Ωστοσο οριζει ρητα στο αρθρο 112 οτι εγγυαται την ελευθερη οικονομικη δραστηριοτητα και οτι το κρατος προωθει την ιδιωτικη πρωτοβουλια και στο αρθρο 115 εγγυαται τo δικαιωμα στην ιδιοκτησια. Στο δε κεφαλαιο VI, που οριζεται το κοινωνικοοικονομικο συστημα της Βενεζουελας, επισης δεν υπαρχει κανενας σοσιαλισμος (οπως και σε ολο το Συνταγμα αλλωστε). Αντιθετως αναφερεται ρητα στο αρθρο 229 οτι το κρατος απο κοινου με την ιδιωτικη πρωτοβουλια προωθει την αρμονικη αναπτυξη της εθνικης οικονομιας.
    Δεν ειναι αναγκη να ανατρεξουμε ουτε στους «κλασσικους» ουτε στην ΕΣΣΔ για μια συγκριτικη μελετη. Μπορουμε να παρουμε το παραδειγμα της Κουβας που ειναι πιο κοντινο χρονικα και γεωγραφικα με την Βενεζουελα.
    Το Συνταγμα της Κουβας (αναθεωρημενο το 2002) ορίζει από το άρθρο 1 την Κουβα ως σοσιαλιστικο κρατος και στα αρθρα 13 ως 25 οριζει σοσιαλιστικες μορφες ιδιοκτησιας (μαζι με καποια απαραιτητη και σαφως ορισμενη «ΝΕΠ»)

    β) περι της πολιτικης καταστασης στην Βενεζουελα

    Αρχικα, δεν ειναι αληθες ακριβως οτι η κυβερνηση απεκλεισε τα αντιπολιτευτικα κομματα απο τις επομενες προεδρικες εκλογες επειδη μποϋκαταραν την διαδικασια των δημοτικων εκλογων και της Συντακτικης Συνελευσης. Υπαρχει συνταγματικη προβλεψη που οριζει οτι τα κομματα που δεν θα συμμετασχουν στις οποιες τρεχουσες εκλογες χανουν το αυτοδικαιο δικαιωμα τους να συμετασχουν στις επομενες εκλογες και πρεπει να κανουν μια προβλεπομενη διαδικασια επανεγραφης τους στα σχετικα μητρωα. Φυσικα η κυβερνηση μπορει να προσπαθησει να τους δημιουργησει γραφειοκρατικα προσκομματα στην επανεγραφη τους αλλα η κλαψα των δυτικων μηντια οτι «ο δικτατορας Μαδουρο αποκλειει αντιδημοκρατικα την αντιπολιτευση» ειναι απλα φιλοιμπεριαλιστικη προπαγανδα. Προκειται για συνταγματικη προβλεψη κι οχι για μια αυθαιρετη αποφαση της κυβερνησης. Μαλιστα, η πραγματικοτητα ειναι οτι αυτη η συνταγματικη προβλεψη μαλλον δυσκολευει τα μικρα κομματα που στηριζουν κριτικα τον τσαβισμο να επανεγραφουν στις λιστες (γιατι εχει προυποθεσεις υπογραφων κλπ κλπ ) παρα τα μεγαλα κομματα της αντιπολιτευσης. Για περισσοτερες λεπτομερειες επι του συγκεκριμενου θεματος της κλαψας των δυτικων ΜΜΕ και του τι πραγματικα ισχυει πολυ κατατοπιστικο ειναι το εξης αρθρο: Has Venezuela really banned opposition parties from elections?

    Δεν ειμαστε στη Βενεζουελα για να καθορισουμε τις εξελιξεις οντως. Και δεν εχουμε να συζητησουμε τιποτα με τους ισαποστασκηδες και οσους επανηλλειμενα σε διαφορες περιπτωσεις τα τελευταια χρονια εφευρισκουν ή επενδυεουν σε συνελευσεις, κομμουνες κλπ για να στηριξουν αντεπαναστατικα κινηματα και ιμπεριαλιστικες επεμβασεις.
    Ωστοσο, αν και δεν ειμαστε στην Βενεζουελα μπορουμε να σκυψουμε με λιγο παραπανω προσοχη στο τι γινεται στο εσωτερικο αυτης της πολυ σημαντικης κοινωνικης και πολιτικης διαδικασιας που εβγαλε η δομη και η παρακαταθηκη της εκει κοινωνιας. Η Αριστερα λοιπον που εβγαλε αυτη η διαδικασια, δεν περιοριζεται στην κυβερνηση του Μαδουρο. Υπαρχει ενας αρκετα μεγαλος γαλαξιας τοσο πολιτικων οσο και κοινωνικων διεργασιων που αφορα δεκαδες κομματα και οργανωσεις, λαικες συνελευσεις, αυτοδιοικητικες «κομμουνες», κινηματα ιθαγενων και παει λεγοντας. Αυτα ειναι πολυ πραγματικα. Υπαρχει πλουσια ζωη, υπαρχει συζητηση, υπαρχουν αντιπαραθεσεις και ταυτοχρονα υπαρχει και σκληρο κοινο μετωπο οταν προκειται για κοντρα με την δεξια αντιπολιτευση. Τις περιοδους που δεν υπαρχει επειγουσα μαχη εναντιον της αντιπολιτευσης, η συζητηση στο εσωτερικο του τσαβισμου (και οσων τον στηριζουν κριτικα αλλα απεναντι στον ταξικο αντιπαλο αταλαντευτα ) για το που παει η μπολιβαριανη διαδικασια κλπ ειναι εντονοτατη

    Στις προσφατες δημοτικες και συντακτικες εκλογες (Constituent National Assembly ANC) η συζητηση αυτη φουντωσε ιδιαιτερως καθως ηταν η πρωτη φορα μετα απο καιρο που διεξηχθη μια εκλογικη διαδικασια στην οποια δεν συμετειχε η αντιδραστικη αντιπολιτευση. Αυτο ομως σηματοδοτησε μιας πρωτης ταξεως ευκαιρια να ανοιξουν οι διαφορές, οι στρατηγικες και οι ανταγωνισμοι εντος του δικου μας μπλοκ. Η σταση του Μαδουρο και του κομματος του ηταν πολυ φοβικη και γραφειοκρατικη. Κατηγορουσε οσους κατεβαζαν ξεχωριστους υποψηφιους ως «σεχταριστες». Οχι συντροφε Μαδουρο. Σε ψηφιζουμε και σε ξαναφηψιζουμε. Τωρα που δεν συμμετεχει ομως η αντιδραση στις εκλογες, ασε τις μπουρδες για «σεχταρισμο». Τωρα θα ανθισουν ολα τα λουλουδια και εκλογικα. Υπηρξαν εντονες και μαζικες διεργασιες προβολης εναλλακτικων απο τους επισημους του PSUV υποψηφιων ειτε λογω γενικοτερων διαφωνιων ειτε και για τοπικους λογους (υποψηφιοι του PSUV που ηταν αντιδημοφιλεις, κατηγορουνταν για διαφθορα, για αδιαφορια για τα πρβληματα κλπ).
    Μπορει να παρει κανεις μια εικονα γι αυτην την διαδικασια, ενδεικτικα στα παρακατω αρθρα:

    https://venezuelanalysis.com/ANALYSIS/13503
    https://venezuelanalysis.com/ANALYSIS/13534
    https://venezuelanalysis.com/news/13521
    https://venezuelanalysis.com/ANALYSIS/13559
    https://venezuelanalysis.com/news/13497
    https://venezuelanalysis.com/news/13562
    https://venezuelanalysis.com/ANALYSIS/13549
    https://venezuelanalysis.com/analysis/13539

    Να σημειωσω οτι το συγκεκριμενο σαιτ ειναι το κατα καποιο τροπο «επισημο» σαιτ/φορουμ του «όλου» δικου μας στρατοπεδου και ειναι αναγνωρισμενο επισημως απο την κυβερνηση και το «σχεδιο δρασης του Καρακας» (με βαση το οποιο στηνονται και οι Todos Somos Venezuela επιτροπες ανα τον κοσμο) ως ενα μεσο στην υπηρεσια της αλληλεγγυης στην Βενεζουελα.

    Να προσθεσω επισης οτι οι εναλλακτικοι υποψηφιοι για τους οποιους εγιναν οι μεγαλυτερες κοντρες στις δημοτικες εκλογες, δεν ειναι τιποτε αντεπαναστατες. Ειναι υποψηφιοι που ειτε προερχονταν απο τις διαφορες «κομμουνες» και συνελευεσεις (πολιτων, ιθαγενων, γειτονιων κλπ) ειτε απο πολιτικα κομματα που στηριζουν κριτικα την μπολιβαριανη διαδικασια οπως παραδειγματος χαριν το ΚΚ Βεβεζουελας (PCV) και το κομμα «Πατριδα για Ολους» (PPT). Και τα δυο κομματα αυτα, ενω εχουν κατα καιρους κοντρες με το PSUV στηριζουν την μπολιβαριανη διαδικασια. Μαλιστα, ενω ειχαν αυτην την πολυ προσφατη κοντρα με το PSUV στις δημοτικες και συντακτικες εκλογες, και τα δυο ανακοινωσαν προσφατα την εκλογικη τους συνεργασια και στηριξη ενοψει των προεδρικων εκλογων με κοινες ανακοινωσεις «προγραμματικης συμφωνιας» με το PSUV. Εδω ειναι η κοινη ανακοινωση KK – PSUV και εδω στα ισπανικα για το PPT. Παρεπιπτοντως στην κοινη ανακοινωση KK – PSUV δεν γινεται λογος για βενεζουελανικο σοσιαλισμο. Αντιθετως μιλανε για την κριση του «εξαρτημενου και ραντιερικου βενεζουελανικου καπιταλισμου» και λενε διαφορα για το τι πρεπει να γινει.

    Ξαναλεω λοιπον κλεινοντας οτι κι εμενα δεν με ενδιαφερει να συζητησω τι προτεινουν οι διαφοροι «ουτε – ουτε». Με ενδιαφερει πολυ ομως να συζητησω τι λενε οι διαφορες φυλες του δικου μας στρατοπεδου (και ειναι πολλες!). Μπορουμε να απαξιωνουμε τις προτασεις των «ουτε – ουτε». Ακριβως επειδη ειναι ισαποστακηδες.
    Αυτη η απαξιωση ομως δεν πρεπει να διατυπωνεται με εναν τροπο που θα δημιουργει την εντυπωση της απαξιωσης στους συντροφους του δικου μας στρατοπεδου που εχουν μια -αντιπολιτευτικη στο PSUV αλλα με μισος για την Δεξια- αποψη οτι πρεπει να γινουν περισσοτερες κρατικοποιησεις ή οτι πρεπει να λειτουργουν καλυτερα ή κομμουνες ή οτιδηποτε αλλο. Υπαρχουν παρα πολλες τετοιες φωνες και στο εσωτερικο «οσων βρηκαν εκφραση και φωνη μεσα (ή γυρω) απο το ρευμα του τσαβισμου». Ευτυχως η Βενεζουελα δεν ειναι Συρια (που ο ριζοσπαστισμος και η πολιτικη αναζητηση κι ανησυχια που γεννησε ο παναραβισμος εχει εξατμιστει προ πολλου). Η Βενεζουελα ειναι ακομα μια ζωντανη κοινωνικα και πολιτικα, και ενεργη ιδεολογικα διαδικασια. Πρεπει να μας ενδιαφερει πολυ να ακουσουμε αυτες τις φωνες, κι ακομα και να μπορεσουμε να επικοινωνησουμε μαζι τους. Και τον Μαδουρο θα πρεπει να τον ενδιαφερει, αν δεν θελει το ορμητικο ποταμι που εφερε τον τσαβισμο στην εξουσια -και τα τελευταια χρονια μοιαζει να ζοριζεται και να απογοητευεται- να χασει κι αλλο την ορμη του και να βρει χωρο ο αντεπαναστατικος βοθρος της δεξιας αντιπολιτευσης να παρει τη εξουσια στα χερια του.

    Μου αρέσει!

  3. Δεν ξέρω ποιοι είναι οι «ισαποστάκηδες» και αν υπάρχουν καν. Για μένα, ενάντια στην Δεξιά και τον ιμπεριαλισμό προσφέρουμε κριτική υποστήριξη στον Μαδούρο (κριτική με την έννοια ότι δεν είναι εργατικό κράτος ή σοσιαλιστική κυβέρνηση προκειμένου να έχει περισσότερη υποστήριξη και με την έννοια οτι πιέζουμε για περισσότερες καταχτήσεις του προλεταριάτου). Τι σημαίνει κριτική υποστήριξη; Τίποτε παραπάνω ή παρακάτω από το ενιαίο μέτωπο. Αυτό δεν είναι «ούτε – ούτε».

    Μου αρέσει!

  4. A.Parvis. μπορεί να εννοεί το international viewpoint που φιλοξενεί άρθρα αυτών που στηρίζουν κριτικά τη βενεζουέλα, δίπλα στους ισοαποστάκηδες του τρίτου δρόμου και του Fuera Maduro.

    Μου αρέσει!

  5. Παράθεμα: Tο καθηκοντολόγιο και οι ροζ προσδοκίες (της ευρωπαϊκής αριστεράς για την Βενεζουέλα) – Solidaridad_griega·

  6. Τα αμερικανικά ειδησεογραφικά πρακτορεία όπως το Ρόιτερς και το Ασοσιέιτεντ Πρες, αλλά και ανθρωπιστικές οργανώσεις που χρηματοδοτούνται από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, παρουσιάζουν την Βενεζουέλα σαν εικόνα βγαλμένη από την κόλαση του Δάντη. Το Ρόιτερς σε μια πρωτοφανή διαστρέβλωση της πραγματικότητας, έφτασε στο σημείο να συγκρίνει την έξοδο μεταναστών, λόγω της οικονομικής κρίσης, με τις εικόνες χάους στα σύνορα της Μιανμάρ με το Μπαγκλαντές. Ενδεικτική της πολιτικής των αμερικανικών ΜΜΕ ήταν και η απαξιωτική στάση που κράτησαν απέναντι στον ανεξάρτητο παρατηρητή του ΟΗΕ, Άλφρεντ Ντε Ζάγιας, ο οποίος ύστερα από επιτόπια έρευνα στη Βενεζουέλα δήλωσε ότι η χώρα αντιμετωπίζει τρομακτικές δυσκολίες αλλά όχι ανθρωπιστική κρίση.
    Τα ελληνικα βωθροκαναλα ακομα και η ΕΡΤ ακολουθούν σαν τα προβατα την ιδια γραμμη δειχνοντας μια Βενεζουέλα να πεθαινει κυριολεκτικά της πεινας. Η μποχα σπαει ολα τα ρεκορ. Οι κουφαλες όπως και στη Συρια δεν εχουν κανενα οριο στον γκεμπελισμο τους.
    Η προσπάθεια να χαρακτηριστεί η Βενεζουέλα σαν χώρα σε κατάσταση ανθρωπιστικής κρίσης, ξεκινά απευθείας από την Ουάσιγκτον, η οποία ελπίζει έτσι να ενεργοποιήσει ρυθμίσεις του διεθνούς δικαίου, όπως η λεγόμενη «ευθύνη προστασίας», με την οποία «νομιμοποιείται» η εισβολή ξένων δυνάμεων με πρόσχημα την προστασία του πληθυσμού.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s