Τώρα πέφτουν οι θρόνοι και τραντάζει η γη..

Το 2011 ξεκινά με την εξέγερση στην Τυνησία που ανέτρεψε το δικτάτορα Μπεν Αλί μετά από 24 χρόνια, αυτό το χαιδεμένο παιδί του γαλλικού-και όχι μόνο-ιμπεριαλισμού, στέλνοντας τον όχι απλά στην αγκαλιά των σαουδαράβων ομολόγων του, αλλά στα σκουπίδοτενεκέ της Ιστορίας. Ο απελπισμένος θάνατος του νεαρού Μπουαζίζι πυροδότησε μια ιλιγγιώδη κίνηση των μαζών που έφτασε σε λιγότερο από ένα μήνα στον πρώτο της στόχο:την ανατροπή του δικτάτορα. Το στοίχημα τώρα είναι αν η μεταπολίτευση που επιχειρείται θα είναι βελούδινη κι αφομοιώσιμη ή αντίθετα αν οι συνειδητά εξεγερμένοι Τυνήσιοι θα συνεχίσουν ακάθεκτοι. Η συνεχιζόμενη κατάσταση έκτακτης ανάγκης και οι δολοφονικές επιδρομές των παρακρατικών καθεστωτικών, δείχνουν πως η αντίδραση παίρνει θέση για την επόμενη μέρα. Επίσης μένει να φανεί αν η τυνησιακή εξέγερση αποκτήσει μεταδοτική δυναμική, μια προοπτική που τρέμουν τα διεφθερμένα αραβικά καθεστώτα, αλλά και ο ιμπεριαλισμός-δυτικός ή ανατολικός.
Οι γεωπολιτικές συνέπειες της εξέγερσης έχουν τη σημασία της, αλλά εμείς θέλουμε να σταθούμε σε κάποια πολιτικά συμπεράσματα και στην ελπίδα που γεννούν σε κάθε αγωνιστή τέτοια ιστορικά γεγονότα.
-Η αύξηση των τιμών των τροφίμων, απόρροια των «αόρατων» κερδοσκόπων που επενδύουν στα συμβόλαια τροφίμων τα πακέτα διάσωσης, η διαφθορά του καθεστώτος, η ανεργία στη μορφωμένη, στην πλειοψηφία της, νεολαία, οδήγησαν σε γενικευμένη διάψευση των προσδοκιών ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων.
Η εξέγερση είναι πολιτικό γεγονός με την ακόλουθη έννοια: οι εξεγερμένοι στη συντριπτική του πλειοψηφία νέοι άνεργοι κι εργαζόμενοι ήταν στους δρόμους όχι ως μέλη συνδικάτων, ούτε ως εργάτες που ζητούν αυξήσεις, αλλά ως πολίτες που στρέφονται κατά του καθεστώτος.
-Το γεγονός πως μόνο και μόνο η αυθόρμητη κίνηση των μαζών ανέτρεψε το δικτάτορα, πιστοποιεί πως οι επαναστάσεις προυποθέτουν πάντα τη ριζοσπαστικοποίηση ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων και δεν είναι απλά έργο φωτισμένων μειοψηφιών.
-Για να ολοκληρωθούν οι εξεγέρσεις απαιτείται όμως η συνειδητή μειοψηφία που καταλαμβάνει την εξουσία, ως ο φορέας των εξεγερμένων και που φέρνει σε πέρας το τεχνικό μέρος και τα οργανωτικά καθήκοντα της κατάληψης της εξουσίας. Οι επαναστάσεις δεν είναι το πανηγύρι της πλειοψηφίας, εκτός αν κάποιοι θεωρούν πως στους δρόμους της Τυνησίας βρίσκεται η πλειοψηφία της κοινωνίας ή το σύνολο της εργατικής τάξης
-Τα λέμε όλα αυτά για να το έχουμε υπόψη μας για την εγχώρια κατάσταση, όπου η κατάκτηση της πλειοψηφίας ή η γενική απεργία παραμένουν τα «καθαρά» σχήματα για μια ανατροπή, όσο κι αν η πραγματικότητα τα διαψεύδει.
Αλλά κυρίως για να κατανοήσουμε πως η αποφασιστικότητα και η οργή των εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών και η άρνηση τους να παραμένουν αντικείμενα εκμετάλλευσης αντανακλούν τις διαθέσεις εκατομμυρίων και ούτε η καταστολή των 100 νεκρών, ούτε η υποκρισία της Δύσης και η λογοκρισία των καθεστωτικών μέσων μπόρεσε να περιορίσει το εξεγερμένο προλεταριάτο.

Στα πρόσωπα των εξεγερμένων αντικρίζουμε την τόλμη, το μεγαλείο αλλά και τη δύναμη του συνειδητοποιημένου λαού που εισβάλλει στο προσκήνιο ως αστάθμητος παράγοντας και επιβάλλει τις δικές του λύσεις. Από τις ειρηνικές πορείες στην οργανωμένη αυτοάμυνα κι από τη διαμαρτυρία για την ακρίβεια και την ανεργία,στην πολιτική πράξη της εξέγερσης. Είναι ο δρόμος της συνειδητοποίησης των καταπιεσμένων κι αυτό είναι μια ιστορική νίκη, ένα σημείο εκκίνησης, ανεξάρτητα από την πορεία των εξελίξεων. Ας αφουγκραστούμε τις δονήσεις της εξέγερσης, να σταματήσουμε να θεωρούμε δεδομένη την παλιά ισορροπία και τα μέσα πάλης που της αντιστοιχούσαν γιατί αν ανατρέπεται μια δυτικού τύπου αραβική χούντα ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως πρόκειται για τοπική ιδιαιτερότητα και πως αυτά δε συμβαίνουν εδώ στην Ευρώπη;

Άκης Τζάρας

Advertisements

8 responses to “Τώρα πέφτουν οι θρόνοι και τραντάζει η γη..

  1. Για τον Μπεν Ἀλι άκουσα για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2006.

    Έφτασα με καράβι από τη Σικελία στο λιμάνι της Τύνιδας, και περίμενα να μου ελέγξουν το διαβατήριο, όταν μπροστά μου ή μάλλον από πάνω μου, σε διαστάσεις 4μ Χ 6μ ένα τεράστιο πανώ τον είχε να χαμογελάει αλά Δρακουμέλ, κάτι σαν τον Μητσοτάκη στη δεκαετία του 80, μόνο πιο τρομαχτικός. Είχε τα χέρια ενωμένα σαν να δίνει χειραψία στον εαυτό του (ρώτησα ένα ξενοδόχο τι σημαίνει αυτό, υπό το βλέμμα μιας Ολλανδής ακτιβίστριας, που μου λέει αυτά δεν τα ρωτάμε… Ο ξενοδόχος όμως γέλασε και μου λέει είναι γιατί εκφράζει την ενότητα, προφανώς με τον εαυτό του) Παρόμοιο πορτρέτο του έμελλε να δω πολλές φορές τις επόμενες δύο βδομάδες, σε κουρεία και καφενεία, σε σουπερμάρκετ και λεωφορεία, σε ξενοδοχεία και ταξί, παντού. Μέχρι και εκεί που γυρίστηκε ο Πόλεμος των Άστρων. Στην πόλη της Τύνιδας ήτο αδύνατον να ξεφύγεις από την καθησυχαστική του παρουσία. Είχε και ένα παράρτημα του Ερυθρού σταυρού, που είχε τον Πρόεδρο με κουστούμι, εκεί στο Προεδρικό μέγαρο, χωρίς παπούτσια αλλά με μαξιλαράκι κάτω από τα ποδαράκια του, κάτι πανέρια με λουλούδια και πολύ Λουδοβίκος XIV επιπλάκια, να δίνει αίμα σε μία κυρία νοσοκόμα.
    Στη γαλλόφωνη εφημερίδα, όλες επίσημες του καθεστώτος, τα γεγονότα τα ίδια ήταν το ανέκδοτο. Ο πρόεδρος συναντάει τον υπουργό παιδείας κτλ. Μια μέρα είχε ακριβώς την ίδια φωτογραφία στο πρωτοσέλιδο δύο φορές τυπωμένη, ο Πρόεδρος στο γραφείο του και ένας κύριος μαζεμένος και φοβισμένος, εμφανώς από το μεγαλείο του κου Προέδρου, να παίρνει εντολές. (Πάντα όλο το υπουργικό συμβούλιο έπαιρνε εντολές). Μου πήρε αρκετή ώρα να καταλάβω ότι ήταν άλλος υπουργός ο ένας από τον άλλο.;
    Ούτε LonelyPlanet έβρισκες, γιατί είχε το ιστορικό του πως ανέβηκε στην εξουσία, και έδειχνε μετριοπαθή συμπάθεια για τον προηγούμενο Πρόεδρο, Μπουρκίμπα νομίζω πως λεγότανε, ηγέτης στον αντιαποικιακό πόλεμο με τη Γαλλία. Αλλά αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση μετά ήταν πως ποτέ δεν διάβαζες τίποτα για την Τυνισία, πουθενά. Μόνο ο Μαμαλάκης είχε πάει και είχε χιλιοευχαριστήσει τον κ. Πρόεδρο για τη φιλοξενία!
    Εκεί κοντά, στην κεντρική λεωφόρο ήταν που κάνανε πιάτσα οι αρσενικές πόρνες, στα καφέ σε πλησιάζανε για να τους κεράσεις κάτι, ή για να τους δώσεις τσιγάρο, και μετά όταν σε ξαναβλέπανε σου ζητούσαν κανένα δινάριο. Άσε που «ξέρουν και τα μαγαζιά που πουλάνε μπίρα και χορεύουν γυναίκες!» Γενικά όμως έμοιαζε ο κόσμος να κάνει οποιαδήποτε δουλειά για να επιβιώσει, κυρίως οι μορφωμένοι νέοι. Ένα παιδί που με πήγε με το αυτοκίνητο σε κάτι απομακρυσμένα τζαμιά, μου λέει: Μη με κοιτάς που κάνω τον ταξιτζή, έχω σπουδάσει οικονομικά στο Πανεπιστήμιο. Και προφανώς μιλούσε και αγγλικά και γαλλικά. Και τα δύο τα μιλούσαν σχεδόν όλοι, ακόμα και κάτι τύποι που σου λέγανε να περιμένεις στα χαμάμ.
    Η απόσταση που χώριζε τον κόσμο από τις ελίτ, ήταν όση η διαφορά στην τιμή του τσαγιού. Στο πορτ Σαΐντ, λίγο έξω από την Τύνιδα, η τιμή του άλλαζε από τα χαμηλά προς τα ψηλά, από τα 200 σεντίμια, στα 2 δινάρια. Αν μένεις πολύ σε ένα μέρος συνηθίζεις στις τιμές, το ξέρεις αυτό, και είσαι πιο ευαίσθητος στις αλλαγές. Έπαθα τέτοια πλάκα που μέχρι και το γκαρσόνι συνέπασχε: Ακριβό, ε; μου κάνει.

    Τέλος πάντων, στα τσακίδια κε Πρόεδρε (έστω και με 1,5 τόνο χρυσό μαζί σου, όλο και κάποιος θα σε πετύχει, και να δούμε και τι θα γίνει κιόλας, από τη guardian δεν καταλαβαίνεις τίποτα, από τους Financial times κάπως καλύτερα, αλλά το γελοίο ήταν ο observer που χαρακτήρισε ειρηνική την εξέγερση, ειρηνική και αναίμακτη!). Όλοι εδώ πιστεύαν, έλπιζαν πως θα τη γλιτώσει…δεν υπήρχε περίπτωση. Να βλεπες μόνο τα γλυπτά στη μέση του πουθενά να καταρρἐουν ή εκείνα τα σπάνια καφενεία που δεν είχαν το πορτρέτο, ή τα παιδιά που σου πιάναν συζήτηση, κυρίως οι κοπελίτσες 16, 17, 18, και τις φάτσες της αριστοκρατίας τους, η γιαγιά με τσεμπέρι, η εγγονή με πλαστική στήθους, τους μαστουρωμένους οδηγούς λεωφορείων, όλα μοιάζαν έτοιμα από καιρό.

    Άντε και στα δικά μας!

    Μου αρέσει!

  2. Η κυβερνηση εθνικης ενοτητας καταρρειε σε 24 ωρες. Οι εξεγερμενοι απαιτουν τη συντριβη του καθεστωτος κι οχι τη διατηρηση του σε μια ψευδεπιγραφη μεταπολιτευση. Ολως τυχαιως οι καθεστωτικοι ειχαν κρατησει στην κυβερνηση τα υπουργεια του πραξικοπηματος:αμυνας και εσωτερικων. Ο λαος παραμενει στους δρομους της εξεγερσης και ηπραγματικοτητα απεχει απο καθε εκδοχη καπιταλιστικης ομαλοτητας.
    Εμπρος για τη δημιουργια ανταγωνιστικων δομων εξουσιας των εξεγερμενων

    Μου αρέσει!

  3. Τυνησία – Ο λαός δεν αναγνωρίζει τη νέα κυβέρνηση “ενότητας” παραίτηση υπουργών μέσα σε ένα 24ωρο

    Η κυβέρνηση συγκροτήθηκε στα γρήγορα από τον Γκανούσι, με υποτιθέμενη εντολή του μεταβατικού προέδρου Φ. Μεμπαζάα, επίσης στελέχους του δικτατορικού καθεστώτος. Ο πρωθυπουργός ανήγγειλε ότι θα ελευθερωθούν όλοι οι πολιτικοί κρατούμενοι, θα νομιμοποιηθούν όλα τα απαγορευμένα κόμματα και οργανώσεις και θα υπάρξει πλήρης ελευθερία του Τύπου. Επίσης ότι θα διεξαχθούν εκλογές με διεθνείς παρατηρητές εντός έξι μηνών.
    Τρεις βασικές προσωπικότητες της αντιπολίτευσης ανέλαβαν, παρέχοντας νομιμοποίηση στη μεταβατική κυβέρνηση παρά τις λαϊκές αντιδράσεις, ορισμένα υπουργεία. Ο Ν. Σεμπί, του Προοδευτικού Δημοκρατικού Κόμματος (νόμιμου επί Μπεν Αλί), το υπουργείο Ανάπτυξης. Ο Α. Ιμπραχίμ, του Κόμματος Αναγέννηση (πρώην Κ.Κ. Τυνησίας) που μετείχε στο κοινοβούλιο επί Μπεν Αλί, το υπουργείο Ανώτατης Εκπαίδευσης, και ο Μ. Μπεν Τζααφάρ , της Ένωσης για την Ελευθερία και την Εργασία , το υπουργείο Υγείας. Μια κατ΄ επίφαση δημοκρατική χειρονομία προς την “κοινωνία των πολιτών” ήταν ο διορισμός ενός μπλόγκερ που είχε φυλακιστεί ως υπουργού Νεολαίας και Αθλητισμού.
    Το βράδυ της Τρίτης 18/1, το Ασοσιέτεντ Πρες μετέδωσε ότι τέσσερις υπουργοί παραιτήθηκαν «εκφράζοντας τις ανησυχίες των διαδηλωτών που επιμένουν ότι είναι αδύνατη η δημοκρατική αλλαγή όσο διατηρούν κυβερνητικά και κρατικά αξιώματα μέλη του Συνταγματικού Δημοκρατικού Κόμματος». Σε μια κίνηση εκτόνωσης ο Μ. Γκανούσι και ο Φ. Μεμπαζάα (πρωθυπουργός και πρόεδρος αντίστοιχα) παραιτήθηκαν από το ΣΔΚ για να διαχωρίσουν την νέα κυβέρνηση από το κόμμα. Όμως, οι διαδηλωτές δεν υποχώρησαν και ζητούν τη διάλυση του ΣΔΚ. Ελάχιστες ώρες πριν ο Μ. Γκανούσι είχε υπεραμυνθεί της συμμετοχής του κόμματός του στην κυβέρνηση.
    Τρεις από τους υπουργούς που παραιτήθηκαν (Μεταφορών, Εργασίας και Άνευ Χαρτοφυλακίου) προέρχονταν από τις τάξεις της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Τυνησίας και ο τέταρτος (Υγείας) από την Ένωση για την Ελευθερία και την Εργασία. Μέλη της Συνοσπονδίας διαδήλωσαν μαζικά στην Τύνιδα την Τρίτη 18/1 καλώντας σε γενική απεργία και ζητώντας την άμεση απελευθέρωση φυλακισμένων συνδικαλιστών.
    Το Κ.Κ. Εργατών Τυνησίας, με ανακοίνωσή του, υποστηρίζει ότι η νίκη του λαού είναι ημιτελής. Η δημοκρατική αλλαγή “δεν μπορεί να επέλθει από τα ίδια κόμματα, τα σύμβολα, τους θεσμούς, τους μηχανισμούς και τους νόμους που υπηρετούσαν τη δικτατορία… Ο κίνδυνος που μπορεί να υπάρξει σήμερα είναι η κλοπή της νίκης του τυνησιακού λαού και … η διατήρηση του συστήματος του Μπεν Αλί χωρίς τον Μπεν Αλί”. Ζητά το σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης ή άλλου σώματος που να έχει εκτελεστικές εξουσίες, ώστε να αναλάβει τη διεξαγωγή εκλογών για Συντακτική Συνέλευση. Καλεί σε ενότητα όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις που έπαιξαν ρόλο στην πτώση του δικτάτορα –πολιτικές, συνδικαλιστικές, υπεράσπισης δικαιωμάτων, πολιτιστικές– επίσης προτείνει να σχηματίσουν αυτές οι δυνάμεις τοπικά και τομεακά συμβούλια και επιτροπές για να μπλοκάρουν τους ελιγμούς οπισθοδρόμησης και να σταματήσουν τις πράξεις λεηλασιών που θέλουν να σπείρουν το φόβο. Ζητά να καταργηθεί η κατάσταση έκτακτης ανάγκης και απευθύνεται στους στρατιώτες καλώντας τους να σεβαστούν τις επιλογές του λαού.
    Την κυβέρνηση δεν αναγνώρισαν επίσης τα συνδικάτα της Τυνησίας που έπαιξαν ρόλο στην λαϊκή εξέγερση και οργανώσεις πολιτών, όπως η Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που θεωρούν ότι μέσω αυτής συνεχίζεται απρόσκοπτα το παλιό διεφθαρμένο και ανελεύθερο καθεστώς του Μπεν Αλί. Η βρετανική εφημερίδα Independent παραθέτει δήλωση του Χαμπίμπ Τζερχίρ, της περιφερειακής ένωσης συνδικάτων της Τύνιδας, που δείχνει πώς αντιμετωπίζεται η νέα κυβέρνηση από τους διαδηλωτές “Το ΣΔΚ έφυγε από την πίσω πόρτα και μπήκε από το παράθυρο”.
    Η αστυνομία και οι δυνάμεις ασφαλείας εξακολουθούν να βρίσκονται υπό τον έλεγχο του ΣΔΚ και ανέλαβαν εν λευκώ να χειριστούν τις διαδηλώσεις αυτών των ημερών, τις οποίες διέλυσαν με χρήση χημικών και βίας. Ο Γκανούσι δήλωσε, υποκριτικά όπως φαίνεται από την αντιμετώπιση των συνεχιζόμενων διαδηλώσεων, ότι “πρόκειται” να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι για τους 78 θανάτους και 84 τραυματισμούς πολιτών , αλλά ότι δεν μπορεί να “πει το ίδιο” για τον εκδιωχθέντα πρόεδρο.
    Βασική αποστολή της μεταβατικής κυβέρνησης είναι να τερματιστεί η λαϊκή κινητοποίηση και να επανέλθει η “ομαλότητα”. Σ΄ αυτή τη γραμμή κινούνται και οι ανακοινώσεις για το πόσο “κόστισε” η εξέγερση (1, 6 δισ. ευρώ) κυρίως από τη διακοπή της οικονομικής δραστηριότητας και την πτώση των εξαγωγών, ανακοινώσεις που “χτυπούν το καμπανάκι” στους εμπόρους και εξαγωγείς. Ωστόσο, ακόμη τα καταστήματα και οι τράπεζες παραμένουν κλειστές.
    Οι αντιδράσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων έναντι της νέας κυβέρνησης συνίστανται , αναμενόμενα, σε παροχή συμβουλών και παροτρύνσεων για την “αποκατάσταση της τάξης”. Η Χ. Κλίντον, που έχασε έναν πιστό σύμμαχο στο πρόσωπο του Μπεν Αλί, ύμνησε τη νέα κυβέρνηση και την «προθυμία της να εργαστεί με πολιτικούς από όλο το φάσμα», και της συνέστησε να επαναφέρει “ταχύτατα” την τάξη. Για δε την κατά κύριο λόγο ενδιαφερόμενη Γαλλία, αρκεί να πει κανείς ότι κατά την κορύφωση της εξέγερσης η υπουργός Εξωτερικών του Σαρκοζί έσπευσε να προτείνει στον Μπεν Αλί βοήθεια για την καταστολή των διαδηλώσεων.
    Η Τυνησία εξακολουθεί να βρίσκεται σε μια κατάσταση πόλωσης όπως και πριν και είναι άκρως αμφίβολο αν η κυβέρνηση του Γκανούσι μπορεί να πείσει το λαό ότι εγγυάται τις δημοκρατικές ελευθερίες και την επίλυση των μεγάλων προβλημάτων της ανεργίας και της φτώχειας, παρά τη δημοκρατική επικάλυψη που της προσφέρει η συμμετοχή και άλλων κομμάτων. Οι πρώτες παραιτήσεις μελών της δεν φαίνεται ότι θα είναι η τελευταία πράξη.
    Η “επανάσταση των γιασεμιών”, όπως ονομάστηκε, είναι η πρώτη στον αραβικό κόσμο που ανατρέπει επικεφαλής κράτους και στο φόντο της επισιτιστικής κρίσης που αναπτύσσεται ταχύτατα όλα τα προβλήματα που πλήττουν τα φτωχά στρώματα του πληθυσμού, τα οποία ξοδεύουν το μισό και περισσότερο από το εισόδημά τους σε τρόφιμα, θα οξυνθούν περαιτέρω.
    Παράλληλα, το τυνησιακό παράδειγμα γίνεται σημαία σε άλλες αραβικές χώρες όπου η φτώχεια και η ανεργία είναι εξίσου ενδημικά φαινόμενα. Στο Κάιρο ένας ιδιοκτήτης μικρού εστιατορίου αυτοπυρπολήθηκε μπροστά στο Κοινοβούλιο, γιατί η κυβέρνηση δεν επιτρέπει να αγοράζουν αυτοί οι επαγγελματίες επιδοτούμενο ψωμί, με αποτέλεσμα να το πληρώνουν σε πενταπλάσιες τιμές. Στη Μαυριτανία έλαβε χώρα παρόμοιο γεγονός, ενώ στην Αλγερία έγιναν αυτοπυρπολήσεις σε εφτά πόλεις.
    Στη Λιβύη, σύμφωνα με το Reuters (18/1), στο πλαίσιο οξύτατης έλλειψης στέγης, σημειώνεται κύμα καταλήψεων σπιτιών που βρίσκονται στη φάση της οικοδόμησης καθώς και επιθέσεων στα γραφεία των ξένων εργολαβικών εταιριών που έχουν αναλάβει το έργο. Το φαινόμενο μάλλον είναι εκτεταμένο, αφού οι ιμάμηδες έλαβαν εντολή να προειδοποιούν τους πιστούς στα τζαμιά ότι αυτή η συμπεριφορά δεν συνάδει με τη θρησκεία τους. Και ο Μ. Καντάφι επαινεί δημοσίως τον Μπεν Αλί …

    (Πηγές: Reuters, BBC, France 24, Arabnews, WSWS)

    Μου αρέσει!

  4. Στρος Καν λέγεται ο επικεφαλής του ΔΝΤ.

    Μία μετάφραση μιας και το video είναι στα γαλλικά.

    Tunisia economic success

    Following his meeting with President Zine El Abidine Ben Ali of Tunisia, the head of the IMF praised the solidity of the Tunisian economy despite the global economic and financial crisis. Under the successful leadership of president Ben Ali, Tunisia is an emerging country that is progressing towards a better future.

    Tunisia economic success

    ο υπεύθυνος του ΔΝΤ, ο Στρος Καν, παρασημοφορείται από τον «πρόεδρο» της Τυνησίας.

    Ο δε Καν συγχαίρει την Τυνησία για το «οικονομικό της θαύμα». Το «θαύμα» στηρίχθηκε στην «βαριά βιομηχανία» της τον τουρισμό!

    Tα κόμματα του Καν και του Μπεν Άλι δεν είναι – ήταν μέλη της «διεθνούς» του gap;

    Μου αρέσει!

  5. (Από τον Fathi Chamkhi – αναδημοσίευση από το http://www.contra-xreos.gr)

    Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

    Ιδού η πολιτική κατάσταση στη Τυνησία τη Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2011 στις 17.30

    Από την αντεπαναστατική πλευρά

    1. Οι πολιτοφυλακές του RCD (το καθεστωτικό κόμμα του Μπεν Αλί) επιτέθηκαν χτες στα γραφεία της UGTT (Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Τυνησίας) στη Γκάφσα και στη Σους. Σήμερα, ήταν η σειρά των γραφείων ειδικά στο Κεφ.
    2. Φιλοκυβερνητικοί οργάνωσαν μικρές συγκεντρώσεις, για να ζητήσουν την επιστροφή στη δουλειά, ενάντια κατά λέξη «στη τεμπελιά» και για να πουν όχι στην «αταξία».
    3. Η «Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας» (GUN) διστάζει να κάνει τον ανασχηματισμό που ανακοίνωσε για χτες, και κατόπιν για σήμερα… Φαίνεται πως ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κιλανί ζήτησε από τη GUN να περιμένει για να δουν τι θα δώσουν οι διαπραγματεύσεις που διεξάγονται υπό την αιγίδα της UGTT.

    Από τη πλευρά της επανάστασης

    1. Συνέχιση των απεργιών που απαιτούν τη διάλυση της «Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας» και του RCD και το σχηματισμό μιας «προσωρινής κυβέρνησης» αντιπροσωπευτικής της επανάστασης.
    * Περιφερειακή Γενική Απεργία σε 5 επαρχίες μεταξύ των οποίων της Σφαξ, δεύτερης πόλης της Τυνησίας.
    * Αύριο, το Σίντι Μπουζίντ θα είναι σε γενική απεργία
    * Επίσης αύριο, εθνική γενική απεργία στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

    2. Διαδηλώσεις:
    Οι διαδηλώσεις συνεχίζονται σχεδόν παντού. Στη Τύνιδα, το μέγαρο του πρωθυπουργού είναι πάντα περικυκλωμένο. Αντίσκηνα, που αντιπροσωπεύουν διάφορες επαναστατικές πόλεις, έχουν στηθεί από τα «καραβάνια της ελευθερίας» στη πλατεία της Κάσμπα, όπου εδρεύει ο πρωθυπουργός. Εξάλλου, ο ανεφοδιασμός αυτών των χιλιάδων διαδηλωτών, που έχουν ήδη περάσει 3 νύχτες στο ύπαιθρο με θερμοκρασία 8 βαθμών, εξασφαλίζεται από πλήθος πολιτών που δεν έχουν σταματήσει να πηγαινοέρχονται φέρνοντας νερό και τρόφιμα στον καταυλισμό. Όλος ο κόσμος έχει καταλάβει ότι αυτός ο καταυλισμός είναι η επαναστατική φρουρά των κατακτήσεων της επανάστασης. Μερικοί πολίτες φτάνουν μάλιστα να κάνουν δεκάδες χιλιόμετρα για να φέρουν τρόφιμα, πακέτα με γάλα ή/και νερό, σάντουιτς, ζεστό μαγειρευτό φαγητό, χυμούς, καφέ.

    3. Στο επίπεδο της επαναστατικής κυβέρνησης
    Η σημερινή συνάντηση των διαφόρων πολιτικών, κοινωνικών και επαγγελματικών συνιστωσών, εξαιρουμένων της εργοδοσίας και του RCD, κατέληξε σε δυο θέσεις:
    * Σε εκείνη του δικηγορικού συλλόγου, για έναν, καθώς φαίνεται, ανασχηματισμό της GUN με διατήρηση του (πρωθυπουργού) Γκανουσί. Φαίνεται επίσης, ότι η GUN είναι έτοιμη να κάνει νέες παραχωρήσεις και ότι θα ήθελε, πέρα από τον Γκανουσί, να διατηρήσει τους σημερινούς υπουργούς Ζουϊνί και Σελμπί.
    * Διατυπώθηκε μια δεύτερη θέση, για την οποία έχω πολύ περισσότερες λεπτομέρειες καθώς τη στήριξα και εγώ, και η οποία εκπορεύεται από το «Μέτωπο της 14ης Ιανουαρίου» που αποτελείται από διάφορες συνιστώσες της ριζοσπαστικής αριστεράς και εθνικιστές. Συνοπτικά αυτή η θέση προτείνει:
    – Τη σύγκλιση ενός «εθνικού συνεδρίου για την υπεράσπιση της επανάστασης», που θα αποτελείται από όλες τις πολιτικές ευαισθησίες, τις ενώσεις, τα επαγγελματικά σώματα (δικηγόροι, δικαστές, γιατροί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες…), από αντιπροσώπους των τοπικών και περιφερειακών επιτροπών υπεράσπισης της επανάστασης, ανεξάρτητες προσωπικότητες, χωρίς την εργοδοσία, το RCD και τα πρώην μέλη της κυβέρνησης Μπεν Αλί.
    – Την αναγνώριση του προσωρινού προέδρου ως «εγγυητή της συνέχειας του Κράτους» αλλά και ως «πηγής νομιμότητας για τη μεταβατική κυβέρνηση»!!!
    – Διάλυση της GUN
    – Σχηματισμό μιας προσωρινής κυβέρνησης
    – Αρχή της λαϊκής κυριαρχίας
    – Συντακτική εθνοσυνέλευση
    Η Διοικητική Επιτροπή της UGTT θα συνεδριάσει αύριο για να μελετήσει τις δυο προτάσεις, και για να αντιδράσει στη καμπάνια ενάντια στην UGTT, και ειδικότερα στις επιθέσεις των πολιτοφυλακών του RCD ενάντια σε μερικά από τα περιφερειακά γραφεία της.
    Όλες οι συνιστώσες θα ξανασυναντηθούν τη Πέμπτη 28 Ιανουαρίου για να προσπαθήσουν να υιοθετήσουν μια ενωτική στάση.

    Fathi Chamkhi, RAID/ATTAC-CADTM Τυνησίας

    Μου αρέσει!

  6. Ο Ολιβιέ Μπεζανσενό μιλάει για την Τυνησία

    (αναδημοσίευση και μετάφραση από το site του International Viewpoint)

    Ο Ολιβιέ Μπεζανσενό, εκπρόσωπος του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (ΝΡΑ) βρέθηκε στην Τυνησία αυτές τις μέρες για να μάθει περισσότερα για την επανάσταση που συμβαίνει εκεί. Αυτές είναι οι εντυπώσεις του:

    Πώς κατέληξε το ταξίδι στην Τυνησία;
    Πρόκειται για κάτι που δεν το έχω ξαναδεί. Ανήκω σε μια γενιά επαναστατών που δεν είχαν ποτέ τους εμπειρίες από επαναστάσεις. Είναι η πρώτη φορά που ζω μία. Το είδα με τα ίδια μου τα μάτια. Αγάπησα αυτόν τον συλλογικό ενθουσιασμό, πρόκειται για κάτι μεταδοτικό, εθιστικό. Τώρα που μιλάμε χιλιάδες πολίτες βρίσκονται στους δρόμους, σε μπλόκα, εκατοντάδες άνθρωποι περιγράφουν τα γεγονότα στο facebook και το Twitter, συνδικαλιστές που κινητοποιούνται απαιτούν την παραίτηση της «νέας» κυβέρνησης. Εδώ, η επανάσταση συνεχίζεται.

    Ποιά είναι τα αισθήματά σου για αυτόν τον λαικό ξεσηκωμό;

    Η επανάσταση είναι μια περίπλοκη διαδικασία που κινείται αργά και στην πορεία δημιουργεί τα δικά της μονοπάτια. Η επανάσταση συνεχίζεται επέιδή έχει μόνο έναν στόχο: να ξεφορτωθεί αυτόν τον κυβερνητικό θίασο. Αυτή την στιγμή η ολιγαρχία την Τυνησίας ακόμα ελέγχει την χώρα. Ελέγχει την αστυνομία και κάθε τομέα της οικονομίας, και αυτό δεν αρέσει σε κανέναν εδώ. Η αντιπολίτευση ζητάει την σύγκλιση συντακτικής συνέλευσης για να αλλάξουν οι θεσμοί και να προχωρήσει η χώρα σε έναν άλλο δρόμο.

    Η επανάσταση λοιπόν δεν είναι ένα άπιαστο όνειρο, έτσι; Σου βάζει αυτό ιδέες;
    Βέβαια. Με γεμίζει ελπίδες (γέλια). Ξέρω τώρα ότι η επανάσταση είναι εφικτή, είναι εδώ, μπροστά στα ίδια μου τα μάτια. Καμία επανάσταση δεν μοιάζει με άλλη, δεν υπάρχει μοντέλο. Όπου έγιναν προσπάθειες να ξεπατικωθεί κάπου αλλού μια επανάσταση, η κατάληξη ήταν συχνά άσχημη. Εδώ βρίσκομαι ώστε να μάθω και να καταλάβω. Κρατάω σημειώσεις για την οργάνωση, τις δομές του κινήματος και είναι συναρπαστικό. Μια κοινωνική-δημοκρατική επανάσταση, αυτό είναι που χρειαζόμαστε και εμείς.

    Σηναντήθηκες με μερίδες της αντιπολίτευσης. Πιστεύεις ότι είναι έτοιμοι να πάρουν την εξουσία;
    Δεν είμαι εδώ να να μιλήσω εξ ονόματος του Τυνησιακού λαού – απέδειξαν ότι δεν χρειάζονται κανέναν για αυτή την δουλειά – ένα όμως από τα πρώτα πράγματα που είπαν είναι ότι «αυτή είναι η δική μας επανάσταση και δεν θέλουμε να μας την κλέψει κανείς». Δεν περίμεναν ότι θα πέρναγε τα σύνορα.

    Και εσύ;
    Όπως είπε και ο Κεν Λοουτς, «οι επαναστάσεις είναι μεταδοτικές». Τα γεγονότα στην Έγυπτο χθες και αυτό που εδώ και μερικές μέρες συμβαίνει στην Αλγερία είναι εξαιρετικά σημαντικό.

    Ελπίζεις να βρεθείς στην Αίγυπτο τις επόμενες μέρες;
    Δεν κάνω επαναστατικό τουρισμό (γέλια). Στην Τυνησία βρέθηκα μετά από πρόσκληση των εδώ συντόφων μου με του οποίους βρίσκομαι σε επαφή από την αρχή του κινήματος. Απλώς συμφωνήσαμε να επισκεφθώ την κατάλληλη στιγμή. Βρίσκομαι σε επαφή με ανθρώπους και στην Αίγυπτο φυσικά. Θα δούμε τι θα κάνουμε εκεί. Παρόλα αυτά, η δουλειά μας στην Γαλλία είναι να αγωνιστούμε εναντίον της δικιάς μας κυβέρνησης και του δικού μας ιμπεριαλισμού. Προφανώς δεν θα το κάνει η δεξιά αυτό.

    Και η αριστερά;
    Οι Σοσιαλιστές δεν πρόκειται πλέον να κάνουν τίποτα. Θα σας θυμίσω ότι μέχρι πριν λίγες μέρες ο Μπεν Αλί, ανήκε στην Σοσιαλιστική Διεθνή, και αυτή η κυβέρνηση διαχειρίστηκε αυτό το καθεστώς.

    Τι πιστεύουν οι Τυνήσιοι για την στάση της Γαλλίας απέναντί τους;
    Είναι εξαγριωμένοι. Οι δικαιολογίες του Σαρκοζί είναι γελοίες. Κανείς δεν τον πιστεύει. Έχω ήδη εξηγήσει ότι δεν στηρίζουν όλοι στην Γαλλία την κυβέρνηση και τις πράξεις της. Έχω ακούσει γαλλικά ΜΜΕ να κριτικάρουν την διστακτικότητα της κυβέρνησης, τα πράγματα όμως είναι χειρότερα – πρόκειται για ενεργή, συμπαγή, οικονομική συννενοχή.

    Ζητάνε κάτι από την Γαλλία;
    Δεν σκοπέυουν να ζήσουν σε δικτατορία, αυτό είναι σίγουρο. Δεν περιμένουν τίποτα από την γαλλική κυβέρνηση. Έχουν απογοητευτεί και δεν ζητάνε κάτι.

    Μου αρέσει!

  7. (αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα http://www.contra-xreos.gr)
    (των CHAMKHI Fathi, DUVAL Jerome, MILLET Damien, PERCHELLET Sophie)
    30 Ιανουαρίου 2011

    Μετά από το λαό της Τυνησίας, τώρα είναι πάνω από εκατό αιγύπτιοι πολίτες που πλήρωσαν με τη ζωή τους για να απαλλαγεί η χώρα τους από ένα δικτατορικό και διεφθαρμένο καθεστώς. Η επαναστατική διαδικασία που άρχισε στις 17 Δεκεμβρίου στο Σιντί Μπουζίντ στη Τυνησία, και που πέτυχε να διώξει τον Ζιν ελ Αμπιντίν Μπεν Αλί από την εξουσία ένα μήνα αργότερα, είναι η ίδια που βάζει φωτιά στην Αίγυπτο μετά από την ιστορική ημέρα της 28ης Ιανουαρίου. Αυτό το κίνημα, που παρόλη την άγρια καταστολή απλώνεται σε ολάκερη την Αίγυπτο, εκφράζεται από ένα και μόνο σύνθημα: «ο λαός θέλει να πέσει το καθεστώς». Τη τέταρτη μέρα της διαμαρτυρίας, η χώρα παίρνει φωτιά: οι διαδηλώσεις απλώνονται παντού και απαιτούν να φύγει ο δικτάτορας Μουμπάρακ που βρίσκεται στην εξουσία εδώ και 30 χρόνια. Παίρνοντας τον επαναστατικό δρόμο που άνοιξαν οι λαϊκές μάζες και η νεολαία στη Τυνησία, τίποτα δεν φαίνεται ικανό να σταματήσει την εξέγερση που είναι σε εξέλιξη. Οι αιγυπτιακοί δρόμοι παίρνουν φωτιά.

    Ο ηλικίας 82 ετών Χόσνι Μουμπάρακ, ο πιο στενός άραβας σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, επαναλαμβάνει το μοιραίο λάθος του Μπεν Αλί όταν διατάσσει την αστυνομία του να καταστείλει σκληρά τις διαδηλώσεις, ελπίζοντας έτσι να πνίξει στη γέννα της την επανάσταση που ξεπροβάλλει. Την ίδια ώρα, το Ίντερνετ λογοκρίνεται ολοκληρωτικά και ο βρετανικός γίγαντας των τηλεπικοινωνιών Vodafone επιβεβαιώνει ότι οι εταιρίες της κινητής τηλεφωνίας συμμορφώθηκαν με την εντολή να κόψουν όλες τις επικοινωνίες. Είναι αποκαλυπτικό το γεγονός ότι, μόλις αρχίζουν να λειτουργούν προς όφελος της επανάστασης, οι νέες επικοινωνιακές τεχνολογίες μπορούν να κόβονται αμέσως και ολοκληρωτικά σε κλίμακα ενός ολάκερου έθνους.

    (…) Το Ίντερνετ δεν είναι παρά ένα εργαλείο και δεν πρέπει να περισπά τη προσοχή μας από τη πραγματική αιτία αυτής της εξέγερσης: τη θέληση να τελειώνουμε με ένα δεσποτικό καθεστώς κάτω από ιμπεριαλιστική κυριαρχία ώστε να ικανοποιηθούν επιτέλους οι προσδοκίες του πληθυσμού. Αυτή η χώρα είναι πλούσια. Ξεπουλάει τους πόρους της για να ξεπληρώσει ένα χρέος που δεν ωφέλησε στο παραμικρό το λαό. Αντίθετα, χρησίμεψε ειδικά για να χρηματοδοτήσει τη καταστολή σε αυτές τις τρεις δεκαετίες δικτατορίας και για να πλουτίσει τα φιλαράκια της εξουσίας καθώς και τους πιστωτές. Τα δάνεια τα έχει καταχραστεί σε μεγάλο βαθμό η διεφθαρμένη ελίτ της χώρας, και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι δανειστές που άρα μοιράζονται την ευθύνη για αυτό. Η περιουσία του Μουμπάρακ, ακριβώς όπως και εκείνη του φυγάδα Μπεν Αλί, αποτελείται από παράνομα αποκτημένα αγαθά που πρέπει να επιστραφούν στο λαό.

    Από τότε που ο Μουμπάρακ έγινε πρόεδρος το 1981, μετά τη δολοφονία του προκατόχου του Ανουάρ ελ Σαντάτ, ο αιγυπτιακός λαός πλήρωσε για το εξωτερικό χρέος το ποσό των 68,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το χρέος που συνάφθηκε από το καθεστώς Μουμπάρακ είναι κατά πολύ απεχθές: κατά το διεθνές δίκαιο, είναι άκυρο και μηδέποτε γενόμενο. Πρέπει απλούστατα να καταγγελθεί. Για αυτό, πρέπει να γίνει από τις δημόσιες αρχές κάτω από τον έλεγχο των πολιτών, ένας λογιστικός έλεγχος του χρέους, συνοδευόμενος από το πάγωμα των πληρωμών χωρίς ποινές για καθυστέρηση πληρωμών, προκειμένου να οριστεί με ακρίβεια σε τι χρησίμεψαν οι διάφορες δανειακές συμβάσεις και να ακυρωθεί το άνομο τμήμα αυτού του χρέους.

    Μετά από δεκαετίες σιωπής, στρατιωτικής και εμπορικής συνεργασίας, οι ηγέτες των μεγάλων δυνάμεων έκαναν έκκληση υπέρ του σεβασμού των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Αφού τάχθηκε υπέρ της σταθερότητας του καθεστώτος, η υπουργός εξωτερικών Χίλαρη Κλίντον ανησυχεί τώρα για τη πορεία που παίρνουν οι εξελίξεις: «Είμαστε πολύ ανήσυχοι σχετικά με τα γεγονότα στην Αίγυπτο. Τα θεμελιώδη δικαιώματα πρέπει να γίνουν σεβαστά, η βία να αποτραπεί, και η ελευθερία επικοινωνίας να αποκατασταθεί». Γιατί όμως αυτές οι φωνές να μην έχουν ακουστεί νωρίτερα, όταν ο λαός ήταν φιμωμένος, τα μέσα επικοινωνίας υποταγμένα και η αντιπολίτευση στη φυλακή;

    Πέρα από το ότι είναι πιστός οικονομικός σύμμαχος των ΗΠΑ, η Αίγυπτος αποτελεί ένα σημαντικό γεωστρατηγικό πυλώνα, έναν εγγυητή της κατεστημένης αραβικής τάξης πραγμάτων και της περιφερειακής σταθερότητας απέναντι στο Ισραήλ. Για τον αντιπρόεδρο Τζόζεφ Μπάϊντεν, «ο Μουμπάρακ ήταν σύμμαχός μας στην εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ, δεν θα τον χαρακτήριζα δικτάτορα». Αυτές οι δηλώσεις δεν μπορούν να κρύψουν τη θέληση υπεράσπισης των οικονομικών και στρατηγικών συμφερόντων στη περιοχή. Ένας αριθμός τα λέει όλα: ο αιγυπτιακός στρατός χρηματοδοτείται από αμερικάνικες επιχορηγήσεις (1,3 δισεκατομμύρια δολάρια το 2010) για να διατηρήσει με την καταστολή την ολιγαρχία στην εξουσία.

    Η ανατροπή του Μουμπάρακ, όπως και εκείνη του Μπεν Αλί, δεν είναι αυτοσκοπός. Πρέπει να αποτελέσει τη πρώτη φάση προς τη κατεύθυνση μιας βαθιάς αλλαγής: από εδώ και πέρα, ο λαός αγωνίζεται και δείχνει ότι θέλει να πάρει τις τύχες του στα χέρια του. Πολύ γρήγορα, πρέπει να παρθούν πολλές αποφάσεις: Διακοπή των αποπληρωμών και λογιστικός έλεγχος του χρέους με στόχο τη καταγγελία του, βαθιές οικονομικές μεταρρυθμίσεις για μια δίκαιη αναδιανομή του πλούτου, ανάπτυξη των τομέων ζωτικής σημασίας (υγεία, εκπαίδευση, δημόσιες μεταφορές, στέγαση…), απόλυτη εξασφάλιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Ο δρόμος είναι μακρύς, αλλά η πτώση του Μουμπάρακ θα τον κάνει επιτέλους εφικτό.

    Fathi Chamkhi, Raid Attac/CADTM Τυνησίας

    Jerome Duval, Patas Arriba/CADTM Ισπανίας

    Damien Millet, CADTM Γαλλίας

    Sophie Perchellet, CADTM Γαλλίας

    Μου αρέσει!

  8. Τυνησία: το νόημα μιας εξέγερσης

    Ο Alex Callinicos εξετάζει τη φύση της εξέγερσης στην Τυνησία και τις δυνατότητες η εξέγερση να εξελιχθεί σε αμφισβήτηση του καπιταλισμού.

    Η επανάσταση στην Τυνησία έχει με δραματικό τρόπο ανατρέψει ό, τι περνούσε ως ομαλότητα στον αραβικό κόσμο. Παρά τις τεράστιες οικονομικές ανισότητες, τη μισητή κυριαρχία του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ, και τις συχνές δολοφονίες, η περιοχή χαρακτηρίζεται από εκπληκτική πολιτική στασιμότητα.

    Οι δύο πιο σημαντικές αραβικές χώρες κυβερνιούνται από άνδρες που βρίσκονται στην όγδοη δεκαετία της ζωής τους. Ο βασιλιάς Αμπντουλάχ είναι ο τελευταίος ηλικιωμένους γιος του ιδρυτικού μονάρχη της Σαουδικής Αραβίας, του Ιμπν Σαούντ. Ο Χόσνι Μουμπάρακ γιορτάζει το 30ο έτος του ως πρόεδρος της Αιγύπτου, και προετοίμαζε το γιο του Γκαμάλ για να τον διαδεχθεί.

    «Ο Αραβικός τρόπος διακυβέρνησης» συζητείται ευρέως στην πολιτική ατζέντα για τη Μέση Ανατολή, αλλά η βίαιη καταστολή τον κράταγε συχνά στο σκοτάδι. Σήμερα όλα αυτά άλλαξαν, στην Τυνησία, ο λαός μίλησε στους δρόμους με αποφασιστικότητα.

    Η ανατροπή του πρώην προέδρου Ζιν αλ-Αμπιντίν Μπεν Αλί ακολούθησε ένα κλασικό επαναστατικό μοτίβο.

    Το βαθύτατα διεφθαρμένο καθεστώς του κυβέρνησε με ένα μείγμα εξαγοράς και τρόμου. Το καθεστώς έπεσε θύμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που περιέκοψε τις εξαγωγικές αγορές και ώθησε τις τιμές των τροφίμων στα ύψη.

    Η Παγκόσμια Τράπεζα επαινούσε την Τυνησία για «αξιοσημείωτη πρόοδο, για δίκαιη ανάπτυξη που καταπολεμά τη φτώχεια και την επίτευξη καλών κοινωνικών δεικτών», ωστόσο το επίσημο ποσοστό ανεργίας έχει κολλήσει στο 14% την τελευταία δεκαετία.

    Η ανεργία των νέων υπολογίζεται ότι είναι πολύ υψηλότερη, γύρω στο 40% σε όλη τη χώρα, ένα εκρηκτικό ζήτημα για την Τυνησία, όπου το 42% του πληθυσμού είναι κάτω των 25.

    Τι μετατρέπει τις οικονομικές ανισότητες σε πολιτική κρίση;

    Όπως συμβαίνει πολύ συχνά ένα μικρό περιστατικό προκάλεσε την πυροδότηση της εξέγερσης, η αυτοκτονία ενός άνεργου πτυχιούχου, του Muhammad Bouazizi, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κατάσχεση των λαχανικών που πουλούσε.

    Η οικονομική μιζέρια αναμίχθηκε με τον θυμό για την κτηνωδία και τη διαφθορά του καθεστώτος. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσουν μαζικές διαδηλώσεις.

    Το καθεστώς αντέδρασε αρχικά με καταστολή. Όταν αυτό απέτυχε, προσπάθησε κάνοντας παραχωρήσεις. Όταν και αυτές απέτυχαν, ο Ben Ali υποσχέθηκε να παραιτηθεί το 2014. Μια ημέρα αργότερα, παραιτήθηκε και εγκατέλειψε τη χώρα.

    Η εξέγερση από τα κάτω διέσπασε τις δυνάμεις του καθεστώτος. Η κρίσιμη καμπή επήλθε όταν η Γενική Ομοσπονδία Εργατών της Τυνησίας (UGTT), μέχρι τότε ενσωματωμένη στους μηχανισμούς του καθεστώτος, διέρρηξε τους δεσμούς της με το καθεστώς συμμετέχοντας στις διαδηλώσεις, διοργάνωσε τον αποκλεισμό του υπουργείου Εσωτερικών και προκήρυξε γενική απεργία.

    Για να διαφυλαχθεί η υπάρχουσα δομή της εξουσίας, ο Ben Ali έπρεπε να θυσιαστεί.

    Ο διοικητής του στρατού αρνήθηκε να διατάξει πυρ κατά των διαδηλωτών. Φημολογείται ότι δεν απεδέχθη την απόλυση του και εξανάγκασε σε παραίτηση τον Ben Ali.

    Σήμερα -για άλλη μια φορά κατά το κλασικό πρότυπο- το επίκεντρο του αγώνα έχει μετατοπιστεί στο αν θα επιβιώσει η ουσιαστική δομή του καθεστώτος. Οι διαδηλώσεις συνεχίζονται, και τώρα η απαίτηση είναι όλοι οι υπουργοί που ανήκουν στο κόμμα RCD του Ben Ali να εκδιωχθούν από τη νέα «κυβέρνηση εθνικής ενότητας» υπό τον Mohamed Ghannouchi.

    Για άλλη μια φορά η UGTT έχει την ηγεσία, καλώντας σε διαδηλώσεις και γενική απεργία το περασμένο Σάββατο.

    Σύμφωνα με τους New York Times, «η UGTT είναι η μεγαλύτερη θεσμική δύναμη και ασκεί πιέσεις για τη διάλυση της προσωρινής κυβέρνησης.

    Η μικρή, νόμιμη αντιπολίτευση εκπροσωπείται στο υπουργικό συμβούλιο, και το παράνομο ισλαμικό κίνημα μόλις αρχίζει να ανασυντάσσεται».


    Η Τυνησία ως παράδειγμα

    Ποιο είναι το νόημα της επανάστασης στην Τυνησία; Ένα πράγμα είναι σίγουρο, δεν πρόκειται για τις «έγχρωμες» φιλοδυτικές επαναστάσεις που προωθούνται από τους νεοσυντηρητικούς των ΗΠΑ.

    Το καθεστώς του Μπεν Αλί ήταν πρότυπο νεοφιλελεύθερου καθεστώτος.

    Υπάρχει στο Facebook ένα «τείχος του αίσχους» γεμάτο εγκωμιαστικές δηλώσεις για το καθεστώς του Μπεν Αλί από εξέχουσες προσωπικότητες όπως ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, ο πρώην υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Ντόναλντ Ράμσφελντ, και ο Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Μπαν Κι-Μουν.

    Η επανάσταση στην Τυνησία είναι ένα πλήγμα στη δυτική κυριαρχία του αραβικού κόσμου. Ο φόβος ότι θα αποδειχθεί μεταδοτική έχει τρομοκρατήσει πολλά καθεστώτα.

    Οι φοιτητές στην Υεμένη διαδήλωσαν το περασμένο Σαββατοκύριακο κατά του προέδρου Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, ενός στενού σύμμαχου των ΗΠΑ, φωνάζοντας, «Ω, Ali, πήγαινε να βρεις τον φίλος σου Μπεν Αλί!»

    Ο Larbi Sadiki του Exeter University γράφει, «οι δυτικοί εμπειρογνώμονες ασφαλείας θα πρέπει να αγοράσουν ίσως το Das Kapital του Karl Marx για να πάρουν μια γεύση της πραγματικότητας.

    «Από την Τυνησία και την Αλγερία, στο Μαγκρέμπ και την Ιορδανία, την Αίγυπτο και την Αραβική ανατολή, ο πραγματικός τρόμος που κατατρώει τον κόσμο, κλονίζει κοινότητες και έθιμα, συμπεριλαμβανομένου του γάμου, είναι ο τρόμος της κοινωνικο-οικονομικής περιθωριοποίησης».

    Αυτό που είναι το άμεσο διακύβευμα στην Τυνησία σήμερα είναι η δυνατότητα πολιτικής επανάστασης.

    Οι διαδηλωτές εξακολουθούν να γεμίζουν στους δρόμους και θέλουν μια αλλαγή του καθεστώτος όχι μόνο την απομάκρυνση του Ben Ali, αλλά την αλλαγή του πολιτικού συστήματος του οποίου προήδρευε.

    Οι πολιτικές επαναστάσεις είναι κοινό γνώρισμα του σύγχρονου καπιταλισμού, από τη Γαλλία το 1830 και το 1848 μέχρι τις επαναστάσεις του 1989 που ανέτρεψαν τα σταλινικά καθεστώτα της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης.

    Ωστόσο άφησαν άθικτο το οικονομικό και κοινωνικό σύστημα -αυτό που ο Μαρξ αποκαλούσε τον τρόπο παραγωγής. Αντιπροσώπευαν μια πολιτική αναδιοργάνωσης του υπάρχοντος συστήματος, δεν ήταν κοινωνικές επαναστάσεις. Ο Κρις Χάρμαν, τότε εκδότης του Socialist Worker, περιέγραψε τις επαναστάσεις του 1989 ως «πλάγιες κινήσεις», από τη μία μορφή του καπιταλισμού στην άλλη.

    Αλλά η αλλαγή του πολιτικού καθεστώτος θα είναι αρκετή για να ικανοποιηθούν οι τυνησιακές μάζες;


    Οργή

    Η Τυνησία είναι μια μικρή χώρα, με πληθυσμό 10,5 εκατομμυρίων περίπου. Αλλά είναι εξαιρετικά αστικοποιημένη, με το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού στη βιομηχανία και τις υπηρεσίες.

    Η λαϊκή οργή επιδεινώθηκε από την παγκόσμια οικονομική κρίση που λειτούργησε ως όχημα προς την επανάσταση. Μια νέα κυβέρνηση και ένα δημοκρατικό σύνταγμα δεν θα λύσει τα προβλήματα. Υπάρχει ένας ομφάλιος λώρος που ενώνει οικονομία και πολιτική στην Τυνησία σήμερα.

    Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1905, ο Λέον Τρότσκι επισήμανε πως η πολιτική εξέγερση κατά του τσάρου Νικολάου ΙΙ, είχε την τάση να «μετασχηματίζεται» σε οικονομικούς αγώνες εναντίον των αφεντικών.

    Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι η βιομηχανική εργατική τάξη ήταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για τον εκδημοκρατισμό της Ρωσίας. Τα δημοκρατικά πολιτικά αιτήματα συγχωνεύονταν με την οικονομική μάχη ενάντια στο κεφάλαιο, οδηγώντας προς τη σοσιαλιστική επανάσταση.

    Ο Τρότσκι αποκάλεσε αυτή τη δυναμική «διαρκή επανάσταση». Αυτή η δυναμική κορυφώθηκε στη Ρωσία τον Οκτώβριο του 1917, όταν τα σοβιέτ, τα συμβούλια των εκπροσώπων των εργατών και των στρατιωτών, κατέλαβαν την εξουσία.

    Είναι πολύ νωρίς να πούμε αν η Τυνησία θα γνωρίσει μια παρόμοια διαδικασία διαρκούς επανάστασης. Το γεγονός ότι η UGTT παίζει κεντρικό ρόλο έχει μεγάλη σημασία.

    Φυσικά, οι ηγέτες των συνδικάτων που συνεργάστηκαν με τον Μπεν Αλί δεν αναζητούν κανενός είδους επανάσταση. Όμως, η πίεση για μία ολοκληρωτική εκκαθάριση του παλαιού καθεστώτος, μπορεί να απελευθερώσει τις δυνάμεις από τα κάτω που διαφεύγουν του ελέγχου τους. Όταν ένοπλοι υποστηρικτές του Μπεν Αλί προσπάθησαν να δημιουργήσουν χάος, οι άνθρωποι στις γειτονιές οργανώθηκαν και συνδέθηκαν μεταξύ τους για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.

    Η προσπάθεια να εκκαθαριστεί το κράτος από τα κατάλοιπα της δικτατορίας μπορεί να ωθήσει προς μια επαναστατική κατεύθυνση.

    Η μεγαλύτερη επαναστατική αναταραχή στη Δυτική Ευρώπη τα τελευταία 50 χρόνια ξεκίνησε στην Πορτογαλία, τον Απρίλιο του 1974 από ένα στρατιωτικό πραξικόπημα με αριστερό προσανατολισμό.

    Ένας από τους πρώτους στόχους των απελευθερωμένων μαζών ήταν η PIDE, η μισητή μυστική αστυνομία του παλαιού καθεστώτος. Οι εργαζόμενοι χρησιμοποίησαν το νεοαποκτηθέν τότε δικαίωμα στην απεργία και μαζί τους ενώθηκαν οι στρατιώτες στους δρόμους.

    Στην Τυνησία, η αστυνομία ήταν στην πρώτη γραμμή της προσπάθειας να συντριβεί η εξέγερση, ενώ ο στρατός παρακολουθούσε σε απόσταση. Αλλά το περασμένο Σάββατο, πάνω από 2.000 αστυνομικοί, μαζί με πυροσβέστες και μέλη της Εθνικής Φρουράς, φόρεσαν κόκκινα περιβραχιόνια και ενωθήκαν με τους διαδηλωτές.

    «Είπαν ότι θέλουν να είναι με το λαό τώρα, θέλουν να είναι μέρος της επανάστασης», το Al Jazeera μετέδωσε από την Τύνιδα.

    Όσο μεγαλύτερη είναι η διάσπαση στο εσωτερικό του μηχανισμών καταστολής του κράτους, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες για πραγματικό επαναστατικό μετασχηματισμό.

    Αλλά αυτές οι ευκαιρίες εξαρτώνται επίσης από την εμφάνιση μιας μαζικής πολιτικής οργάνωσης με την απαραίτητη κατανόηση της κατάστασης.

    Είναι αδύνατο για οποιονδήποτε εξωτερικό παρατηρητή να πει πόσο πιθανό είναι αυτό. Οι δυτικοί σχολιαστές έχουν εμμονή με την πιθανότητα το απαγορευμένο ισλαμικό κόμμα να αναλάβει την πρωτοβουλία.

    Δεν υπάρχει τίποτα το αναπόφευκτο σε αυτό. Η Τυνησία έχει παράδοση μιας κοσμικής Αριστεράς που μοιάζει να έχει επιζήσει της μακράς δικτατορίας δεκαετιών.

    Η αλήθεια είναι ότι μια επαναστατική διαδικασία έχει ξεκινήσει στην Τυνησία.

    Το νόημά της -για το λαό της Τυνησίας, για τις άλλες αραβικές χώρες και για τον κόσμο- θα γραφτεί στους αγώνες.

    Μετάφραση: Άγγελος Κ

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s