Περιμένουμε κάτι από τον Μπέρνι Σάντερς στην Αμερική;

του Νίκου Χ. για το Avantgarde

Η ανάδειξη του ριζοσπάστη Sanders στον γύρο στον προεδρικών εκλογών έχει προκαλέσει παγκόσμιο ενδιαφέρον, και όχι άδικα. Για πρώτη φορά φαίνεται να βγαίνει στην δημοσιότητα ένας πολιτικός που αυτοονομάζεται δημοκράτης σοσιαλιστής, με αρκετά ριζοσπαστικές θέσεις σε σχέση με τον μέσο όρο της πολιτικής που βλέπουμε στις ΗΠΑ. Μεταρρύθμιση των νόμων για την χρηματοδότηση των υποψηφίων για τις προεδρικές εκλογές, καθολικό σύστημα υγείας, θέσπιση κατώτατου μισθού στα 15 δολάρια, αναμόρφωση του σωφρονιστικού συστήματος καθώς και κατάργηση των διδάκτρων στα δημόσια πανεπιστήμια.

Ο διάβολος όμως κρύβεται στις λεπτομέρειες. Όσο και αν μας εντυπωσιάζουν αυτά τα αιτήματα στην πατρίδα του νεοφιλελεύθερισμού είναι αναγκαίο να εξετάσουμε τον Σάντερς, όχι απλά στη βάση μερικών αιτημάτων. Πριν λοιπόν αρχίσουμε τα χαμόγελα και τις φρούδες αισιοδοξίες είναι αναγκαίο να δούμε πιο αναλυτικά την τοποθέτηση του όσον αφορά την οικονομία και τον πόλεμο.

Οικονομική Κρίση και Wall Street

Αιχμή του δόρατος του Σάντερς στις εκλογές του Δημοκρατικού κόμματος είναι η κριτική της Wall Street. Από το σάητ του αλλά και τις δημόσιες τοποθετήσεις φαίνεται να υιοθετεί την άποψη ότι για την κρίση φταίει η έλλειψη ελέγχου και οι τεράστιες φοροαπαλλαγές του χρηματιστηριακού συστήματος. «… να θεσπιστεί ένας φόρος για τους κερδοσκόπους της Wall Street, των οποίων η απληστία, απερισκεψία και παράνομη συμπεριφορά σχεδόν κατέστρεψε την οικονομία πριν από εφτά χρόνια».

Είναι βέβαιο ότι οι προοδευτικές χαλαρώσεις του ελέγχου συνέβαλαν στη μορφή με την οποία εκδηλώθηκε η οικονομική κρίση στην Αμερική με τα στεγαστικά δάνεια. Όμως αυτή η ρητορική απαλείφει τον δομικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και πρώτα από όλα το γεγονός ότι η αδυναμία αποπληρωμής των χρεών από τα στεγαστικά δάνεια οφειλόταν κατά κύριο λόγο στην πραγματική πτώση των μισθών έπειτα από την πετρελαϊκή κρίση του 1970. Το κεφάλαιο αποπειράθηκε να αντικαταστήσει την έλλειψη ζήτησης δανείζοντας για να διατηρήσει τα επίπεδα ανάπτυξης. Η απουσία αυτής της κριτικής και η αναγωγή της κρίσης στην ανευθυνότητα του χρηματιστηρίου δείχνει ότι ο Σάντερς δεν φαίνεται να διαφέρει ιδιαίτερα για τα δεδομένα του Δημοκρατικού Κόμματος.

Παρόλα αυτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η δημόσια διαφωνία του για την TTIP και για άλλες διεθνείς εμπορικές συμφωνίες που έχει συνάψει η κυβέρνηση των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια. Στο παρελθόν έχει εκφράσει την τοποθέτηση ότι οι κακές εμπορικές συμφωνίες που οδηγούν το κεφάλαιο στο εξωτερικό σε χώρες με χαμηλό εργατικό κόστος είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχει ανεργία, μείωση μισθών και λιτότητα στις ΗΠΑ. Η αντίληψη περί μη «πατριωτικών» εταιριών που επενδύουν στην Κίνα και το Μεξικό, δεν μπορεί να αντέξει σε κριτική. Πέραν από το ότι εκκινεί από την αφετηρία ότι υπάρχουν και καλοί καπιταλιστές, εν τέλει καλλιεργεί και την θεώρηση ότι οι εργαζόμενοι μίας χώρας πρέπει να παλέψουν για να κρατήσουν το κεφάλαιο στη χώρα τους, και άρα να συμβιβαστούν με όποιους όρους θέτει για την παραμονή του.

Όταν ο Τραμπ λέει ότι η Κίνα, η Ινδία και η Ιαπωνία κλέβουν τους δουλειές των αμερικανών εργαζομένων λόγω των κακών εμπορικών συμφωνιών που οδηγούν τους επενδυτές εκτός συνόρων διαφοροποιείται ουσιαστικά από τον Μπέρνι;

Εξωτερική Πολιτική

Στην εξωτερική πολιτική φαίνεται ίσως ακόμα καλύτερα η πολιτικής του Σάντερς. Στο debate της 11ης φεβρουαρίου δήλωσε χαρακτηριστικά

 «Οι επιθετικές κινήσεις της Ρωσίας στην Κριμαία και την Ουκρανία μας έχουν οδηγήσει σε μία κατάσταση στην οποία ο πρόεδρος Ομπάμα και το ΝΑΤΟ –πολύ σωστά κατά τη γνώμη μου – θεωρεί ότι πρέπει να ενισχύσουμε τη παρουσία των στρατευμάτων μας σε αυτό το κομμάτι του κόσμου και να δηλώσουμε στον Πούτιν ότι η προκλητικότητα του δεν πρόκειται να παραμείνει αναπάντητη… Πρέπει να δουλέψουμε με το ΝΑΤΟ για να προστατεύσουμε την Ανατολική Ευρώπη ενάντια σε αυτού του είδους την Ρωσική επιθετικότητα».

Η υπεράσπιση της εξωτερικής πολιτικής της τωρινής κυβέρνησης των ΗΠΑ, μίας κυβέρνησης η οποία ευθύνεται ή συνέβαλε σε ένοπλα πραξικοπήματα σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή είναι εκτός των ορίων του απλά προβληματικού. Όταν οι αντιδράσεις των υπόλοιπων κρατών στην αυταρχικότητα που πηγάζει κυρίως από τις ΗΠΑ βαφτίζονται επιθετικότητα και πρόκληση για την δημόσια ασφάλεια, τότε κάτι πάει στραβά. Μπορεί ο ίδιος να πλασάρεται ως αυτός που είχε εναντιωθεί στην εισβολή στο Ιράκ, ωστόσο δεν μπορούμε να πούμε ότι η αντίθεση του είχε κάποιο αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα. Άλλωστε η θετική στάση του απέναντι στο πόλεμο στη Σερβία δικαιολογήθηκε με όρους προστασίας των Βαλκανίων από την εθνοκάθαρση. Τέλος να σημειώσουμε ότι ο ίδιος στήριξε την εισβολή στο Αφγανιστάν διότι έπρεπε «να κυνηγηθούν οι τρομοκράτες που μας επιτέθηκαν».

Η αναπαραγωγή των κυρίαρχων ιδεολογημάτων των αμερικανικών ιμπεριαλιστικών πολέμων με τα οποία  πολιτεύεται ο Σάντερς φανερώνει ότι δεν πρόκειται να αποτελέσει εξαίρεση στο ιστορικό των Δημοκρατικών προέδρων που σφάγιασαν λαούς στο βωμό του κέρδους.

Ορισμένα πρώιμα συμπεράσματα

Ας μην μας προκαλεί εντύπωση το ποια πολιτικά πρόσωπα και ιδέες θα μπορούσε να επιλέξει το κατεστημένο για να μπορέσει να ανασυγκροτήσει τους δεσμούς πολιτικής εμπιστοσύνης με τα εκατομμύρια των Αμερικανών οι οποίοι είναι άνεργοι, άστεγοι, άποροι, θύματα του πολέμου και χωρίς κοινωνική ασφάλιση. Το βασικό δεδομένο στην τελική δεν είναι η επιλογή κανενός από τους υποψηφίους ή ακόμα και πολιτικής. Παρακολουθώντας τις προεκλογικές πολιτικές συζητήσεις γίνεται φανερό ότι θεμελιώδης στόχος των εκλογών είναι η δημιουργία όρων διευρυμένης πολιτικής συναίνεσης μέσω της ψευδαίσθησης της συμμετοχής.

Η υιοθέτηση μερικών συνθημάτων κοινωνικής δικαιοσύνης από το επιτελείο του Σάντερς, που εκφράστηκαν στα κινήματα των προηγούμενων χρόνων (Occupy, Blacklivesmatter)  εκφράζει ακριβώς μία τέτοια προσπάθεια επανασυγκρότησης των δεσμών. Όπως γράφει και ένα από τα σημαντικότερα think tanks της αστικής τάξης των ΗΠΑ το Brookings «Οι υποψήφιοι αυτοί (Τράμπ και Σάντερς) φέρνουν τους ανθρώπους που νιώθουν ότι δεν εκπροσωπούνται στην πολιτική συζήτηση… Αυτά είναι δημοκρατικά οφέλη τα οποία όλοι θα έπρεπε να αναγνωρίσουν». Και όταν το Brookings γράφει για δημοκρατικά οφέλη σαφώς και αναφέρεται στην αναζωογόνηση της πολιτικής εμπιστοσύνης στο αστικό πολιτικό σύστημα, και όχι σε κάποια αφηρημένη προσέγγιση της δημοκρατικότητας.

Έχοντας επίσης ως δεδομένο το γεγονός ότι στις ΗΠΑ η κομμουνιστική αριστερά δεν αποτελεί κίνδυνο για την αμερικανική πολιτική, ας μην μας παραξενέψει μία προσπάθεια οικειοποίησης των όρων του σοσιαλισμού για την επιτέλεση αλλότριων στόχων. Επομένως εκεί που μερικοί σύντροφοι στην Ελλάδα βγάζουν τα συμπεράσματα τους όσον αφορά τον Σάντερς βασιζόμενοι κυρίως στη σχετική ιδεολογική και προγραμματική διαφορά του σε σχέση με τους υπόλοιπους υποψηφίους στο Δημοκρατικό και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, η κομμουνιστική αριστερά καλά θα κάνει να δει αν η εκλογή του Σάντερς μπορεί να δημιουργήσει ουσιαστικά καλύτερους όρους για την αριστερά στις ΗΠΑ.

Και η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι. Οι ΗΠΑ χρειάζονται τώρα μία δυνατή πρωτοπορία που να μπορέσει να ανασυγκροτήσει το προλεταριάτο σε νέα κατεύθυνση. Τα πλήγματα από τον μακαρθισμό την αντεπανάσταση και τον θεωρητικό εκφυλισμό έχουν αφήσει ένα τεράστιο κενό στην κομμουνιστική αριστερά των ΗΠΑ.  Σε αυτό το πλαίσιο χρειάζεται κομμουνιστική ανασυγκρότηση και δημιουργία ταυτότητας και όχι αυταπάτες περί του ρόλου ενός Μπέρνι Σάντερς. Αν δείχνουν κάτι οι προεδρικές εκλογές αυτό είναι ότι η αμερικανική κοινωνία κρύβει μέσα της αρκετό μπαρούτι. Η στροφή όλων του υποψηφίων του Ρεπουμπλικανικού κόμματος προς ακραία αντιδραστικές θέσεις, την ξενοφοβία, τον ρατσισμό πρέπει να αποτελέσει σημάδι για τις ευρύτερες διεργασίες που γίνονται στο αντίπαλο στρατόπεδο. Γιατί ο Τράμπ και ο κάθε Τράμπ δεν είναι ποτέ απλά ένας αυτοαναφορικός δισεκατομμυριούχος που αποφάσισε να κατακτήσει άλλο ένα διαμάντι για το στέμμα του. Αποτελεί συστημική πολιτική του πως επιδιώκει η αστική τάξη να επικοινωνεί με τον αμερικανικό λαό, στη βάση ενός νέου είδους συναίνεσης. Από την άλλη ο ενθουσιασμός των από τα κάτω για τον Σάντερς, σίγουρα δείχνει ότι υπάρχει ένα κομμάτι της αμερικανικής κοινωνίας που ακούει και δεν έχει παθητικοποιηθεί πολιτικά. Εκεί η αριστερά θα πρέπει πρωτίστως να στρέψει τα βέλη της.

sortlink: http://wp.me/pryYN-2ob

14 responses to “Περιμένουμε κάτι από τον Μπέρνι Σάντερς στην Αμερική;

  1. ΄΄Από την άλλη ο ενθουσιασμός των από τα κάτω για τον Σάντερς, σίγουρα δείχνει ότι υπάρχει ένα κομμάτι της αμερικανικής κοινωνίας που ακούει αλλά έχει παθητικοποιηθεί πολιτικά΄΄.Πως γίνεται ενθουσιασμός και παθητικοποίηση ταυτόχρονα,ας μας εξηγηθεί.Γνώμη ταπεινή ο Σάντερς παρουσιάζει ομοιότητες ως προς το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ το ’12(με αρκετές διαφορές φυσικά),κυρίως στο ότι κατάφερε να οικειοποιηθεί μια κινηματική δυναμική των κινημάτων που αναφέρθηκαν.Αλλά στα πλαίσια των ΗΠΑ,όπως κι εδώ άλλωστε η κομμουνιστική Αριστερά,οφείλει να πιάσει την σκυτάλη του ρεφορμιστή Σάντερς από εκεί που θα πέσει.Εκεί δεν διαφωνώ.

    avantgarde: λάθος διατύπωση, ευχαριστούμε για την παρατήρηση. Η σωστή, που έχει διορθωθεί στο κείμενο, είναι η εξής: «Από την άλλη ο ενθουσιασμός των από τα κάτω για τον Σάντερς, σίγουρα δείχνει ότι υπάρχει ένα κομμάτι της αμερικανικής κοινωνίας που ακούει και δεν έχει παθητικοποιηθεί πολιτικά»

    Μου αρέσει!

  2. Απογοητευτικη προσεγγιση.. Μεχρι την ανασυγκροτηση της επαναστατικης κομμουνιστικης πρωτοποριας μπορουμε να περιμενουμε την ελευση του Τραμπκορνιλωφ.. Επισης, μπορουμε να περιμενουμε την εκκρηξη των υποτελων γιουεσεικων ταξεων αυθορμητα και σιγουρα πετυχημενα.. Το φαινομενο εμφανισης μαζικης σοσιαλδημοκρατιας στον Καναδα και σοσιαλδημοκρατη δημοκρατικου στις ΗΠΑ ειναι τα σημαντικοτερα προσφατα γεγονοτα της κεντρικης πολιτικης σκηνης. Τωρα, αν το αρθρο μας ενημερωνει πως η συμμετοχη στις γιουεσεικες εκλογες ειναι αυταπατη ενσωματωσης ή οτι ο Σαντερς δεν ειναι Τροτσκι ειναι αλλη ιστορια. Οχι ομως η ιστορια του κατωτερου 15δολ/ωρα, της απασχολησης, της κοινωνικης ασφαλισης και δωρεαν παιδειας καθολικα, κλπ που ειναι αυτα που αφορουν ολοκληρο το αμερικανικο προλεταριατο. Και αυτα στην αυταπατη εστω ενος αδυνατου νεου κοινωνικου συμβολαιου σε περιβαλλον δομικης κρισης και καταστροφης παραγωγικων συντελεστων ειναι αρκουντως επαναστατικα για να διεκδικησουν ελαχιστη απ τη σοβαροτητα μας..

    Μου αρέσει!

  3. Οσο για τα 15 δολ την ωρα (το τονιζω ξανα και οχι μηνιατικο οπως εκ παραδρομης γραφεται) εχει την αξια του σαν οριακη πνοη επιβιωσης για τα πληβιακα αμερικανικα στρωματα. Μεταναστες, χρεωμενα νοικοκυρια, κατωτερα τμηματα των υποτελων ταξεων, νεοπτωχοι, κλπ.

    Γιατι στην αμερικη ολοι υπολογιζουν την αξια της αμοιβης τους με την ωρα. Σαν ωρομισθιοι που θα λεγαμε εδω. Και η ωρες λογω κρισης λιγοστευουν.. Ανεξαρτητα αν παιρνεις wage or salary υπολογιζεις και το τελευταιο σεντ στον προυπολογισμο σου, αφου οταν εισαι ωρομιθιος πληρωνεσαι εργασιμες ωρες ενω αν εισαι υπαλληλος που εχεις μεν μισθο ΥΠΟπληρωνεσαι ανα εξτρα ωρα προσθετη του 8ωρου..

    Επιπλεον ειναι σημαντικο το 15δολλαρο γιατι αφορα τον πατο της ταξικης εκμεταλλευσης και τα πιο πλατια προλεταριακα στρωματα. Οταν για παραδειγμα ο δικηγορακος του διπλανου ψιλικατζηδικου χρεωνει κατ ελαχιστον 300δολ/ωρα.

    Τον σεπτεμβρη που περασε στον Καναδα υπηρξε αντιστοιχη αυξηση της κατωτερης αποζημιωσης ανα ωρα αναλογα την «πολιτεια», 11δολ/h στο Οντεριο, 13δολ/h στην Αλμπερτα, αντε βαρια 14 στα κατσαβραχα του αρτικου κυκλου ή σε απομακρυσμενες και ακατοικητες σχεδον περιοχες. Αν υπολογισεις τη συναλλαγματικη διαφορα των δυο δολλαριων με περιπου κοινο το κοστος ζωης, τα 15 γιουεσεικα δολ/h σαν ελαχιστη αμοιβη κανει αισθηση για το προλεταριατο πρωτης εισαγωγης σε αγορα, τους μεταναστες και παρταιμερς.

    Για να μη παμε στα πολυ σοβαρα ζητηματα κοινωνικου κρατους που θετει, προφανως ανεφαρμοστα και που αποτελουν ονειρο θερινης νυχτος ακομα και για την αφροκρεμα της εργατικης αριστοκρατιας που στην καλυτερη περιπτωση θα παρουν στο συμβολαιο τους οδοντιατρικο εταιρικο βοηθημα και μινι ιδιωτικο ασφαλιστικο.. Θελω να πω οτι αυτες οι υπερφιαλες ρεφορμιστικες κορωνες ακουγονται σαν τη γη της επαγγελιας για τους αμερικανους εργαζομενους των ηπα.Ταυτοχρονα ανοιγουν ΜΕΓΑ ιδεολογικο μετωπο στην επελαση του νεοφιλελευθερισμου και αμφισβητουν τον κοινωνικο αυτοματισμο..

    Τα υπολοιπα ειναι προφανη. Σιγουρα αν ζουσαμε στις ηπα θα ηταν πολυ δυσκολο να πουλησουμε επαναστατικη εξυπναδα και αδιαμεσολαβητη χειραφετηση των μελλοντικα εκκρηγμενων προτεινοντας αποχη ή ψηφιζοντας γιουεσεικο κκε-μλ αντι να χτισουμε ενα προγραμμα μεταβατικων διεκδικησεων και ταυτοχρονης συγκρουσης με το κρατος για την υλοποιηση τους

    Μου αρέσει!

  4. red reader, δεν ειναι σωστο οτι »Η αναπαραγωγή των κυρίαρχων ιδεολογημάτων των αμερικανικών ιμπεριαλιστικών πολέμων με τα οποία πολιτεύεται ο Σάντερς φανερώνει ότι δεν πρόκειται να αποτελέσει εξαίρεση στο ιστορικό των Δημοκρατικών προέδρων που σφάγιασαν λαούς στο βωμό του κέρδους.»; Αν ειναι σωστο πως θα πεις στους εργατες να κανουν μετωπο με τον Σαντερς; Δεν πρεπει να τους εξηγησεις οτι ναι μεν υποσχεται ορισμενα πραγματα αλλα ειναι αδυνατο να τα πραγματοποιησει;

    http://4th-international.simplesite.com

    Μου αρέσει!

  5. Καλυφθηκα συντροφε. Επισης, δεν εκανα τον κοπο να βρω τις θεσεις των αυθεντικων τροτσκιστων στις ηπα. Παντως γνωριζω οτι με 15 δολ μισθο δε ζεις ουτε μια μερα. Εινα σιγουρο πως ερχεται επανασταση

    Μου αρέσει!

  6. Συμφωνώ απόλυτα με τον red reader.
    Αλήθεια ποιες ήταν οι θέσεις του Σύριζα για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, για το ΝΑΤΟ, για την Ε.Ε. και για την Ουκρανίας όταν η ΚΕΔ – avantgarde πρότεινε πολύ σωστά την κριτική υποστήριξη του Σύριζα στις εκλογές τις 25 Γενάρη

    Μου αρέσει!

  7. Ας πω κι εγώ πολύ σύντομα τη δική μου άποψη, χωρίς να έχει κάποια ιδιαίτερη αξία και χωρίς να ισχυρίζομαι ότι έχω καμιά σοβαρή γνώση τής κατάστασης στις ΗΠΑ. Θα μπορούσα να συζητήσω μια τακτική στήριξη στον Σάντερς, και ας είναι σοσιαλδημοκράτης, αν όμως ήταν σε κάποιο κόμμα-πυροτέχνημα όπως ο σύριζα, σε κάποιο κόμμα που να μην ήταν ακριβώς οργανικό κομμάτι τού αμερικάνικου αστικού συστήματος. Αλλά το δημοκρατικό κόμμα δεν είναι τίποτα από όλα αυτά. Δεν είναι ούτε ρεφορμιστικό, ούτε αστικό-εργατικό όπως είναι πχ οι εργατικοί στη βρετανία. Είναι καθαρά αστικό, βασικός πυλώνας τού αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, τελεία και παύλα. Ή έστω θα μπορούσα να πω να ψηφιστεί ο σάντερς αν τα έκανε όλα μπουρδέλο στο κόμμα αυτό, αν έτρεχε την Κλίντον, όπως κάνει ο τραμπ στους ρεπουμπλικάνους. Να καλέσουμε δηλαδή σε ψήφο σε αυτόν τον τύπο, για να αποσταθεροποιηθεί το πράμα και να υπάρξουν ευκαιρίες για το (όποιο) δικό μας στρατόπεδο να κάνει το τάδε ή το δείνα. Αλλά δεν το κάνει.

    Συμφωνώ λοιπόν με το άρθρο, ότι χονδρικά ο Σάντερς και η καμπάνια του είναι κομμάτι τής ανασύνθεσης τού αστικού πολιτικού σκηνικού στην Αμερική (το λέω με δικά μου λόγια). Αυτό δε σημαίνει ότι η εισαγωγή όρων όπως «σοσιαλισμός» στη σφαίρα τής δημόσιας συζήτησης των ΗΠΑ δεν έχει τα καλά της, παρέχοντας στους εκεί συντρόφους χώρο για να κάνουν τα δικά τους.

    Μου αρέσει!

  8. Δεν εχω καμια προθεση να το συνεχισω. Δε βλεπω το ζητημα σαν υποθεση καποιων αμερικανων συντροφων.. Το αισθανομαι σαν δικο μου ζητημα και σιγουρα δεν ειμαι απο αυτους που θεωρουν την ευρωπη κεντρο του επαναστατικου κοσμου ή την ελληνικη αριστερα αυθεντια της μαρξιστικης σκεψης.

    Με αφορμη ομως την παρεμβαση του σ.Θαλασσινου θα συμπληρωνα πως μια καμπανια κριτικης στηριξης Σαντερς (οσο ακομα εχει αξια η υποψηφιοτητα του) θα επρεπε να βαζει και το ζητημα της ΔΙΑΣΠΑΣΗΣ του Δημοκρατικου κομματος. Να υπαρξουν οι προυποθεσεις για ενα μαζικο ρεφορμιστικο σοσιαλδημοκρατικο κομμα και στις ηπα. Αυτο δε σε βαζει αναγκαστικα σε καθηκοντα εισοδισμου ή προσανατολισμου, αυτο που ειναι δικη σου δουλεια ειναι να σηκωσεις το ζητημα του σοσιαλισμου, του μεταβατικου προγραμματος και να οργανωσεις δυναμεις για τα νεα κινηματα «κοινωνικου κρατους» κοντρα στον κοινωνικο μακαρθισμο, τα tea parties, ku klux klan και τη βρωμια της αντεπαναστασης. Με αυτο τον τροπο θα μπορουσες να ερθεις σε επαφη με πρωτοπορους αγωνιστες στο χτισιμο δυναμεων της συγκροτημενης επαναστατικης μειοψηφιας.

    Κατα τη γνωμη μου ο σ.Pap βλεπει διπλα λαθεμμενα το ζητημα της πιθανοτητας διασπασης των Ρεμπουπλικανων και κυριως το ιστορικο σχημα της βρετανικης σοσιαλδημοκρατιας. Οι πρωτη περιπτωση δεν ειναι κοντρα αισθητικης ή αυτοαναφορικης αλαζονιας ενος φασιζοντα μεγαλοαστου. Ειναι δομικα συγκρουομενα αστικα σχεδια σε συνθηκες αδυναμιας να ξεπεραστει η κριση με τους κοινωνικους παριες ορθιους. Στην πραγματικοτητα το σχεδιο Τραμπ ειναι αυτο που χρεωνει ο Pap στον Σαντερς, μια νεα κοινωνικη συμμαχια – συμβολαιο με βαση τον εθνικο κορμο που στηριζεται στην επιθετικοτητα του αμερικανικου νατοικου ιμπεριαλισμου, την επιταχυνση της εσωτερικης αντεπαναστασης, τον κρατικο φυλετικο αυταρχισμο, το τσακισμα καθε κοινωνικου βοηθηματος, κλπ. Η βρετανικη σοσιαλφιλελευθερη σοσιαλδημοκρατια (που ακολουθει τους φιλελευθερους στη διαλυση του κοινωνικου κρατους σημερα) γιατι ειναι καλυτερη απ τον καθε Σαντερς? Σαμπως η Χιλαρι δεν κατεβαινει με την ΕΠΙΣΗΜΗ στηριξη των γιουεσεικων (ξεπουλημενων) συνδικατων και των αφροαμερικανικων κοινοτητων? Μηπως πρεπει να στηριξουμε Χιλαρι?

    Το ξαναλεω, λυπαμαι που ο Σαντερς δεν ειναι Τροτσκι και οι επανασταταραδες ελληνες μαρξιστες στη θεση του οδηγου. Επισης λυπαμαι που δεν υπαρχει καποια επιθυμητη (για εμας) «ανασυνθεση του πολιτικου σκηνικου». Τελος με δεδομενο πως στην ελλαδα ο ορος αμερικανικο προλεταριατο ειναι περιπου συνωνυμο του ΖΩΟΥ δε μου κανει εντυπωση η ευκολια να εξαντλουμε την κριτικη μας στους πρωτογονους ιθαγενεις της ιμπεριαλιστικης σκλαβιας και ταυτοχρονα να μη προτεινουμε οτιδηποτε ή να καλουμε σε αυτοσχεδιασμο τους γιουεσεους «συντροφους»

    συγνωμη για την καταχρηση του χωρου
    ευχαριστω

    avantgarde: καμιά κατάχρηση, νιώσε ελεύθερα!

    Μου αρέσει!

  9. http://www.theatlantic.com/magazine/archive/2016/01/the-great-republican-revolt/419118/

    αστικο αρθρακι της πλακας, σε απλα αγγλικα που δειχνει πως το σχεδιο του εθνικου κορμου χωρις τους παριες ειναι η αμερικανικη εκδοχη του ευρωπαικου αυτοματισμου οπως την αντιλαμβανεται ο «μεσος» γιουεσεος ψηφοφορος του Τραμπ

    Μου αρέσει!

  10. Και κατι ακομα, στην περιπτωση που ενδιαφερει καποιο ελληνα μαρξιστη. Εικονες και οχι επιχειρηματα:

    Η νικη των φιλελευθερων στον καναδα -κοντρα σε καθε προσδοκια- δεν ηταν μονο μια ταπεινωτικη ηττα για τον καναδο Σαμαρισκο (απειλη αφαιρεσης υπηκοοτητας για κατηγορουμενους τρομοκρατιας και προληπτικων συλληψεων για ριζοσπαστικοποιημενους μουσουλμανους) αλλα και ηττα της γραμμης λιτοτητας για τη στηριξη των τραπεζιτων και της φουσκας της αγορας ακινητων.

    Ολο το νομικο βαρος των κατηγορουμενων για τρομοκρατια το σηκωσαν οι φιλελευθεροι και το πληρωθηκαν σαν υπερασπιστες των ατομικων ελευθεριων. Παντως μπροστα στον κινδυνο για πρωτη φορα στα 180 χρονια εκλογικων αναμετρησεων να νικησουν οι σοσιαλδημοκρατες (γαλλοφωνοι βασικα) που μαλιστα προηγουνταν δημοσκοπικα ωθησαν τους φιλελευθερους στην υιιοθετηση της «αριστεροτερης» γραμμης του NDP σε σημειο που να μη μπορεις να τους διακρινεις. Προγραμματικη τους σημαια η -καθολικη- υπερασπιση του κοινωνικου κρατους, ατομικες ελευθεριες, απεμπλοκη απο νατοικες επεμβασεις.

    Η μεταναστευτικη γραμμη επικοινωνηθηκε και στα ελληνικα μμε (λαζοπουλος, κλπ) παρουσιαζοντας τον νεοεκλεγεντα καναδο πρωθυπουργο να καλοσωρησει προσωπικα τους συρους προσφυγες δινοντας μονιμοτητα, επιδοματα και δυνατοτητα υπηκοοτητας. Η διαδικασια εγινε μεσω πρεσβιας με προεγραφες αιτουντων ασυλο και αεροπορικη μεταφορα. Στα καναδικα μμε (ή στα head lines στο subway) θα εβλεπες με απογοητευση οτι δεν ειχε ακομη καλυφθει ο στοχος των 30χλ προσφυγων. Ποσο αληθεια μoιαζει ο Καμερον του Τριντο; Και προφανως δεν υπαρχει καμια αυταπατη.. Μπορουσα να βαλω και αλλα, απλα ηθελα να σημειωσω πως δεν μπορουμε να γενικευουμε οταν μιλαμε για εργατικους, φιλελευθερους, κλπ με τη μηχανιστικη ασφαλεια της ιστορικης γνωσης και εξω απ το ειδικο πλαισιο της ταξικης παλης.

    Τα παραπανω τα αναφερω επισης με αφορμη την ειδηση οτι μετα την μεγαλη Τριτη (νικη Τραμπ εναντι των ανταγωνιστων του ανεβηκαν κατα 350% τις αναζητησεις γιουεσεων πολιτων για μεταναστευση στον καναδα). Να υποθεσω οτι αυτοι δεν ειναι φασιστες, αλλα εργατες και μικροαστοι με καποιο θετικο προσημο που δεν θα ηθελαν να ζησουν σε μια νεομακαρθικη ηπα. Στο παραπανω αρθρο που προτεινα υπαρχουν ενδιαφεροντα στοιχεια για την εξελιξη της συνειδησης στη γιουεσεκη κοινωνια. Διπλα στα κινηματα και τις αγνωστες τοπικες δρασεις μπορουμε να κρατησουμε και τα πιο ανωδυνα οπως τη σχεση συμμετοχης στις εκλογες με βαση το ταξικο επιδικο (μεταναστες, ελαχιστο κοινωνικο κρατος) την πολιτισμικη πολωση (συγκριση 1960 με σημερα στην ανοχη της πολιτικης ταυτοτητας του αλλου μεταξυ των αστικων κομματων Ρεμπουπλικανων – Δημοκρατων) ή παλι την κοινωνικη οταν ορισμενη προσωπικη σταση (ανυπαντρες γυναικες, κλπ) σε θετει περιπου εκτος εθνικου κορμου και του πατρις θρησκεια οικογενεια.

    Ακομα περισσοτερα μπορει κανεις να προσθεσει και σιγουρα χρειαζεται μελετη των αναλυσεων που προσφερουν οι εκει επαναστατικες οργανωσεις. Το ζητημα ειναι πως τα «καζανια που βραζουν» και οι μελλοντικοι εκκρηγμενοι δεν θα ειναι διαθεσιμοι για παντα ή με τον επιθυμητο τροπο στην αισθητικη μας. Αυτο που φαινεται ειναι ενα ραγισμα στον βρετανογαλλοαμερικανικο καναδα και μια αντιστοιχη διεργασια στις αμερικανοισπανοφωνοποιουμενες ηπα που ακομα δεν πηρε μορφη μαζικης ρεφορμιστικης εκπροσωπησης. Ναι, αυτη θα ειναι «πατριωτικη», προστατευτικη στο εγχωριο κεφαλαιο, θα εχει ολα τα κουσουρια της ταξικης συνεργασιας και της απελπιδας προσπαθειας για ενα νεο κοινωνικο συμβολαιο που θα αναδιαρθρωσει το κοινωνικο μπλοκ της αστικης εξουσιας. Θα ειναι εντος της αυτοκρατορικης ηγεμονιας και υπερ μιας επιθετικης εξωτερικης πολιτικης.

    Ομως αυτα δεν υπηρξαν ακομα. Και δεν ειναι δουλεια μας να τα δημιουργησουμε.Αυτες ειναι πιθανολογουμενες δυνατοτητες της κρισης σε συνθηκες παρατεταμενου αδιεξοδου. Δεν πρεπει να τις βλεπουμε απλα σαν σχεδια ιμπεριαλιστικης συνωμοσιας, παγιδες ταξικης ενσωματωσης: χειροτερα σαν ευκαιριες προκαταβολικης επιβεβαιωσης μας. Δεν ξερω που βρισκεται η ετοιμη και πανοπλη εθνικοδιεθνιστικη κομμουνιστικη αριστερα που περιμενει να ηγηθει εκατομμυριων εξαγριωμενων προλεταριων στην καταληψη του κρατους, αλλα ξερω οτι ο επαναστατικος κομμουνισμος σημερα πρεπει να χτιστει σαν μαχημες μειοψηφικες δομες μεσα στο πλατος των αντιφασειων της εποχης του.

    Μου αρέσει!

  11. @ O. Θαλασσινός: ας συζητήσουμε όσο θέλουμε για τον Σάντερς αλλά ας αφήσουμε το ΣΥΡΙΖΑ έξω από τη συζήτηση. Η αναλογία με το ΣΥΡΙΖΑ είναι άτοπη. Κι όποιος επιμένει ότι είναι σχετική, θα πρέπει να μας υποδείξει την αντίστοιχη κινηματική συγκρουσιακή διετία 10-12 των ΗΠΑ, την κατάρρευση του αμερικανικού δικομματισμού, τα αμερικανικά μνημόνια, το ρεφορμιστικό αριστερό κόμμα του 4% που έφτασε να διεκδικεί την κυβέρνηση κλπ κλπ, οτιδηποτε τελοσπάντων που να στοιχειοθετεί κάπως την έννοια της «αναλογίας».
    Αν είναι να γίνει συζήτηση με τέτοιους όρους, εγώ έχω να προτείνω μια αναλογία που στέκει περισσότερο απ τον ΣΥΡΙΖΑ: την εκλογή του Γιωργάκη Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και την εκλογική του καμπάνια το ΄09, με σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» και «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα».
    Αλήθεια, έπρεπε να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ κανείς στις εκλογές του ’09;
    Λοιπόν, ας αφήσουμε το ΣΥΡΙΖΑ στην ησυχία του. Δεν βοηθάει σε κάτι στην προκειμένη περίπτωση.

    Μου αρέσει!

  12. Οταν θελουμε να δωσουμε βιωματικη εμφαση σε ενα οικειο εμπειρικο δεδομενο, συνηθως λεμε ρωτησα τη μανα ή τη γιαγια μου να μου κανει ενα τρεχον πολιτικο σχολιο. Αυτο εκανα και γω ρωτωντας τον 39χρονο καυκασιο, μικροαστο, οικογενειαρχη, αμερικανο μου ξαδελφο, παραδοσιακο ψηφοροφο των Ρεμπουπλικανων. Και το κανει τηλεγραφικα:

    Ηillary-she is just bad and we shouldn’t have her as a president.

    Sanders-I like him but as a socialist he will fail in this country and make it worse.

    Trump-bully, egotistic, self important opportunist and a horrible business man.

    Rubio-would be the republican Obama so not enough experience and make things worse.

    Cruz-he is a tea party member so they are just a bunch of racist supremacists who confuse themselves for conservatives.

    Κasich-the only decent option but right now it doesn’t seem like he is going anywhere.

    We have such a ridiculous year of politics it is embarrassing and extremely frightening.Anyway, I follow this crap everyday and it is just upsetting.

    Greece is in shambles, Europe is a joke and the US still thinks it is a superpower! How much worse can it get???…i guess we should be thankful it isn’t worse because it can be.

    Μου αρέσει!

  13. Έχουμε την διεθνή πρωτοτυπία δυο τροτσκιστικές οργανώσεις να κατεβαίνουν αυτόνομα στις εκλογές. Στις ΗΠΑ ο σεχταρισμός του SEP/WSWS είναι απλώς απίστευτος (αν δεν έχει κανείς ιδέα, βέβαια, από την ΔΕΤΔ). Και η συζήτηση είναι περί επαναστατικής μειοψηφίας κάνοντας ένα άλμα πάνω από την αναγκαία φάση της ενότητας των δυνάμεων με αναφορά στην 4η Διεθνή σε παγκόσμιο επίπεδο. Απλώς δεν βγαίνει η εξίσωση.

    Μου αρέσει!

  14. Μετά από 6 μήνες ο μπέρνι εν τέλει έχασε τις εσωκομματικές εκλογές. Ένας αγώνας που άνοιξε τη συζήτηση σε όλο τον κόσμο για τις προοπτικές της αριστεράς ακόμα και για το κέντρο της ιμπεριαλιστικής σταθερότητας. Οι περισσότεροι σύντροφοι και στην Ελλάδα υιοθετούσαν μία μέθοδο συγκριτικης παραβολής σε σχέση με τον μέσο όρο της συζήτησης θεωρώντας ότι η εκλογή του μπέρνι μπορεί να αλλάξει τη συζήτηση ή τουλάχιστον να αποτελέσει ανάχωμα για τον πολιτικό βούρκο που ονομάζεται τράμπ. Και να που τώρα ήρθε ο λογαριασμός. Ο μπερνι εν τέλει συνθηκολόγησε με το εσταμπλισμεντ. Και αυτός ο καλούλης γεράκος που στα 70 του φαινόταν να προσπαθεί όντως να κάνει κάτι, τον ακούσαμε εχθές να λέει ότι οι διαφορές μας με την Χίλαρι ειναι υπαρκτές, ωστόσο αυτή είναι η αξία της δημοκρατίας, ή ότι επηρεάσαμε το προγραμμα των δημοκρατικών με αποτέλεσμα το δημοκρατικό κομμα να έχει το πιο ριζοσπαστικο προγραμμα όλων των εποχών.
    Με τέτοιες αηδίες προσπαθεί λοιπόν να προσδέσει αυτο το κύμα χιλιάδων που βρεθηκε να συγκινείται απο τον λόγο του. Σε αυτό το κρίσιμο σημείο επιβεβαιώνεται η εκτίμηση ότι ο Σάντερς λειτουργεί ως μορφή ανασυγκρότησης του πολιτικού σκηνικού στις ΗΠΑ. Θα μπορούσε να κάνει πολλά άλλα. Αν όντως ήταν και ψιλοανεξάρτητος απο το δημοκρατικό κόμμα, όπως είχε δηλώσει αυτή ήταν και η ευκαιρία του να αποδείξει ότι στόχος της καμπάνιας του ήταν όντως να ταράξει τα νερά και όχι άλλο ένα change ομπαμικού τύπου. Ας έφευγε, ας έφτιαχνε δικο του κόμμα, έστω τουλάχιστον να μην κατέβαινε στο ίδιο πλατώ.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s