Γιατι τρεμουν την κυβερνηση της αριστερας

Τι σημαίνει πολιτική μάχη;

Στην αριστερά υπάρχει μια τρομερή αδυναμία διάκρισης της προπαγάνδας από την πολιτική μάχη. Πολλοί νομίζουν ότι το να αραδιάζουν ένα τσούρμο από πολιτικές θέσεις ή συνθήματα, τους κάνει πιο αριστερούς ή πιο επαναστάτες από κάποιους άλλους. Βεβαίως έχει την αξία του να έχει κανείς πολιτικές θέσεις και ιδεολογικές αρχές. Όλα αυτά είναι αναγκαία για να αποκτήσει μια ταυτότητα. Να τοποθετηθεί στην πολιτική κλίμακα, από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά. Αυτό είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο και ειδικά όταν ζει κανείς σε μια -έστω και κουτσουρεμένη- αστική δημοκρατία. Από κει και πέρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Τι αξία έχουν αυτές οι θέσεις, όταν δεν μπορούν να βρουν ένα δρόμο για να πραγματοποιηθούν; Όταν παραμένουν στο επίπεδο ενός διακηρυκτικού λόγου; Όταν αδυνατούν να επηρεάσουν την πραγματική ζωή; Αυτό είναι κάτι που πρέπει να σκεφτεί όποιος ασχολείται με τα κοινά και δεν το κάνει μόνο για να σώσει την ψυχή του στη μεταθάνατο ζωή.

Πολιτική δεν είναι να παίζουμε την κασέτα με τις αρχές μας και τους απώτερους στόχους μας. Πολιτική είναι ανοίγουμε δρόμο για να πραγματοποιηθούν αυτοί οι στόχοι. Πολιτική είναι ένα σύνολο μέτρων, μια γέφυρα που οδηγεί στο στόχο. Μέτρα που διαμορφώνουν ένα ευνοϊκό συσχετισμό δύναμης για να δώσουμε τη μάχη, για να οργανώσουμε καλύτερα τις δυνάμεις μας, για να στριμώξουμε τον αντίπαλο, προκείμενου να του επιβληθούμε. Είναι μια σειρά τακτικών κινήσεων ενταγμένα σε μια στρατηγική. Στο πλαίσιο αυτό κανείς μπορεί να κάνει υποχωρήσεις, συμμαχίες, μέτωπα εκεί που πιστεύει ότι κάτι τέτοιο θα ευνοούσε το δικό του σχέδιο. Για παράδειγμα δεν υπάρχει αριστερός που να μην υποστηρίζει τον αγώνα των παλαιστινίων για την εθνική τους αυτοδιάθεση, ακόμα κι αν το όραμά μας είναι ένας κόσμος χωρίς σύνορα. Γιατί μέχρι να γίνει αυτό δεν μπορούμε να ανεχτούμε να ζει ένας λάος κάτω από την μπότα ενός άλλου. Επίσης δεν θα υπήρχε αριστερός ανεξάρτητα από την κριτική που κάνει στον Τσάβες που δεν θα υποστήριζε τη νίκη της Βενεζουέλας σε περίπτωση που θα δεχόταν επίθεση από τις ΗΠΑ. Ή που δεν θα υποστήριζε μια απεργία με το επιχείρημα ότι στην ηγεσία της βρίσκονται γραφειοκράτες συνδικαλιστές. Την ώρα της μάχης δεν μπορεί κανείς να μένει ουδέτερος. Κάθε ουδετερότητα είναι έμμεση υποστήριξη στον κυρίαρχο. Όταν πέφτουν βόμβες στη Βαγδάτη, ή όταν μπουκάρουν τα τανκς στη Γάζα όποιος θεωρεί ότι το πρωτεύων θέμα είναι η καταπίεση των γυναικών στο μουσουλμανικό κόσμο, απλά παίρνει θέση υπέρ των ιμπεριαλιστών. Την ώρα της μάχης επαναστατική πολιτική είναι να πάρεις θέση στο σωστό οδόφραγμα χωρίς όρους. Μετά τη μάχη μπορούμε να λύσουμε τις διαφορές μας.

Μια αντιπαράθεση δεν διεξάγεται με τους όρους και τις προϋποθέσεις που θα επιθυμούσε ο καθένας. Πολλές φορές τα πράγματα παίρνουν το δρόμο τους, χωρίς να μας ρωτάνε αν είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε. Ή να περάσουν από ένα δρόμο που δεν είχαμε φανταστεί. Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει όχι πριν από 6 μήνες, αλλά και πριν από μια βδομάδα (από την 6η Μάη) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιρνε 17% και στις 17 Ιούνη θα διεκδικούσε 30% και τη δυνατότητα να συγκροτήσει κυβέρνηση; Αυτό είναι ένα στοιχείο που από μόνο του ανατρέπει όλες τις προηγούμενες ισορροπίες και επιβάλει νέους σχεδιασμούς σε όλα τα επιτελεία. Κι όμως για την υπόλοιπη αριστερά, φαίνεται ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα που να επιβάλλει μια διαφορετική τακτική.

Το ερώτημα λοιπόν είναι συγκεκριμένο και κανείς δεν μπορεί να συνεχίζει να παριστάνει τον τουρίστα σαν να μην συμβαίνει τίποτα: Είναι η 17η Ιούνη μια μάχη που πρέπει κάποιοι να ηττηθούν ή απλώς δεν μας ενδιαφέρει όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα; Όταν λέμε να ηττηθούν δεν εννοούμε να δεχτούν πλήγμα ή να «κοντύνουν» που λεει και η Παπαρήγα. Ούτε απλά για να ξινίσει η μούρη τους όταν θα δουν την αριστερά ενισχυμένη που λέγαμε και εμείς, ούτε να απονομιμοποιηθεί η πολιτική τους που λένε οι επίγονοι του Αλτουσέρ που τους απασχολούν δεόντως οι ΙΜΚ (Ιδεολογικοί Μηχανισμοί του Κράτους). Εδώ δεν μιλάμε για όλα αυτά. Εδώ μιλάμε για την ήττα τους. Εδώ και τώρα, όχι απλά για όσους στήριξαν το μνημόνιο, αλλά κάτι πολύ περισσότερο, για όσους διαχειρίζονται εδώ και 38 χρόνια τις υποθέσεις της άρχουσας τάξης, και που γύρω τους συγκροτείται το αστικό μπλοκ εξουσίας. Αυτό έχει καμία σημασία για την αριστερά όλων των ειδών, ναι ή όχι; Ξεκάθαρα πράγματα. Άσχετα με τις παλινωδίες του Σύριζα και των στελεχών του, άσχετα αν θέλουν να κάνουν ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά, άσχετα αν νομίζουν ή κάνουν ότι νομίζουν ή θέλουν να νομίζουν ότι θα εφαρμόσουν έστω και το 1/10 του προγράμματός του εντός της ΕΕ ή εντός του καπιταλισμού. Αυτό θα το συζητήσουμε αργότερα. Το θέμα δεν είναι τι έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του ο καθένας, το θέμα είναι πάνω σε τι προσδοκίες ανέρχεται, τι ταξικές προσδοκίες αντανακλά η εκρηκτική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, και τι σημαίνει η συντριβή του αστικού μπλοκ εξουσίας για την συνέχεια όχι απλά της αστικής αντεπανάστασης, αλλά για την επιβίωση του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος.

Σε άλλη διάσταση

Και ενώ το διακύβευμα είναι αυτό, η υπόλοιπη αριστερά νομίζει ότι ο Τσίπρας ως νέος Ανδρέας και το ΣΥΡΙΖΑ ως νέο ΠΑΣΟΚ έρχεται με τις επευφημίες «επιχειρηματικών κύκλων» να τους πάρει για 3η φορά τη μπουκιά από το στόμα (1η: 1974, 2η:1981) μετά την μεταπολίτευση. Αντιλαμβάνονται όσα συμβαίνουν όχι σαν μάχη με το αστικό μπλοκ εξουσίας αλλά σαν μια εσωτερική αντιπαράθεση με το ρεφορμισμό και τον οπορτουνισμό. Με τον εγωισμό ενός 15χρόνου που δεν βλέπει τίποτα γύρω του εκτός από τους δυνάστες γονείς του που δεν τον αφήνουν να κάνει ότι του καπνίσει.

Η αριστερά αυτή επιδίδεται σε μια κριτική που δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να αναπαράγει την κυρίαρχη αστική προπαγάνδα εναντίον του Συριζα γαρνιρισμένη με αριστερές σοφιστείες. Τι μας λεει λοιπόν αυτή η αριστερά; Ότι αυτά που διακηρύττει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν γίνουν εντός ΕΕ γιατί όπως επιβεβαιώνει και η σ. Αλέκα στις 2 Ιούνη

«η δανειακή συνθήκη που ψηφίστηκε στις 12 Φλεβάρη 2012 έχει συγκεκριμένο άρθρο που λέει ότι είναι πακέτο με το μνημόνιο και ότι η χρηματοδότηση που δίνεται στην Ελλάδα θα γίνεται ανάλογα με το πώς προχωράει και εφαρμόζεται το μνημόνιο. Και όχι μόνο η χρηματοδότηση, αλλά και η κατανομή των χρημάτων καθορίζεται και από τη δανειακή συνθήκη και από τις ανάγκες του μνημονίου. Επομένως, είναι απάτη να μιλάει κανείς μόνο για το μνημόνιο».

Και τι αντιπροτείνει το ΚΚΕ σύμφωνα με την γ.γ. του;

«Αυτό που θα απάλλασσε την Ελλάδα από τις νέες βαριές δεσμεύσεις της ΕΕ, σε συνθήκες κρίσης, θα ήταν ένα πράγμα. Πρώτα η διαγραφή του χρέους… Κατά συνέπεια, διαγράφοντας το χρέος δεν έχεις ανάγκη ούτε μνημόνια ούτε δανειακή συνθήκη. Δεν προχωρά σ’ αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί για να προχωρήσει σ’ αυτό πρέπει να αντιμετωπίσει το μεγάλο πρόβλημα της άναρχης πτώχευσης. Και αυτό βεβαίως και αντιμετωπίζεται, με μια Ελλάδα αποδεσμευμένη από την ΕΕ και με μια Ελλάδα που η λαϊκή κυριαρχία πραγματοποιείται με έναν και μόνο τρόπο: Ο λαός παίρνει στα χέρια του τα κλειδιά της οικονομίας της χώρας, προγραμματίζει την παραγωγική του ανασυγκρότηση με στόχο τις ανθρώπινες ανάγκες, την απαλλαγή από τη θάλασσα των εισαγωγών, απ’ την εξάρτηση από ιμπεριαλιστικά ή οποιαδήποτε κέντρα και όλος ο προγραμματισμός υποτάσσεται στις σημερινές ανθρώπινες ανάγκες». Ριζοσπάστης 2/6/2012

Άρα ή παίρνουμε την οικονομία στα χέρια μας (αλήθεια σ. Αλέκα με επανάσταση ή χωρίς;;;) και επειδή δεν είναι ώριμες οι συνθήκες γι’ αυτό ας φαμε το μνημόνιο το Σαμαρά και το Βενιζέλο στη μάπα γιατί αν βγεί ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάμε σε «άναρχη χρεωκοπία» και θα πεθάνουμε της πείνας. Αυτά λεει η ηγεσία του ΚΚΕ καθησυχάζοντας τα λαμόγια του μνημονίου και όλη την αστική σαπίλα ότι το κόμμα, ως πληττόμενο ΠΑΜΕ και λαός, καθ’ όλη την επόμενη περίοδο απλώς θα διαμαρτύρεται για «τα χειρότερα που έρχονται».

Την ίδια ακριβώς κριτική κάνει και η Ανταρσύα. Ότι είναι αδύνατο να εφαρμοστεί ένα αριστερό πρόγραμμα εντός ΕΕ.  Ότι τον μνημόνιο είναι συνδεδεμένο με τη δανειακή σύμβαση και σε αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει στάση η τρόικα. Και όχι μόνο σε αυτό αλλά και σε όλα τα άλλα μέτρα που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ:

«Αν μία κυβέρνηση επιχειρήσει να εφαρμόσει τα μισά μέτρα από αυτά που είναι στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (δεν μιλάμε καν γι’ αυτά που είναι σε αυτό του ΚΚΕ ή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) θα έχει να αντιμετωπίσει έναν αρμαγεδώνα προστίμων για κάθε λογής παραβιάσεις κανόνων ελλείμματος, ανταγωνισμού, κρατικών ενισχύσεων, εμποδίων στην ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς, ‘υπέρογκων’ μισθών κ.ο.κ. Επίσης θα μπορούσαν να διακοπούν οι ροές από τα ταμεία συνοχής και γεωργίας – που σε μη αμελητέο βαθμό πρόκειται για φόρους Ελλήνων πολιτών που επιστρέφουν μέσω ΕΕ – λόγω ελλειμμάτων σε περιφερειακό επίπεδο, όπως έγινε με την Ουγγαρία». (ΠΡΙΝ Κυριακή, 27 Μαΐου 2012, Αριστερό Βήμα) .

Μπα σοβαρά; Θα είχε τόσο σοβαρές επιπτώσεις η εφαρμογή του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του ΚΚΕ θα είχε ακόμα περισσότερες, ε; Οπότε τι να κάνουμε; Να κάτσουμε στα αυγά μας; Δηλαδή τα προγράμματα τι πρακτική αξία έχουν όταν οι επιπτώσεις τους τα κάνουν απαγορευτικά; Για να λέμε μαλακίες αναμεταξύ μας; Απίστευτη λογική. Οπότε τι απομένει ύστερα από αυτόν το αρμαγεδώνα κάθε λογικής κατασκευής; Τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα:

«Η προτεραιότητα παραμένει στην κατάργηση των αντιλαϊκών μέτρων εκεί που είμαστε και την εκκίνηση αντίστροφης πορείας που μόνο η δράση στους χώρους δουλειάς και στο δρόμο μπορεί να εγγυηθεί. Η διατήρηση αποτελεσματικών δίαυλων επικοινωνίας με τα κινήματα στις άλλες χώρες έχει επίσης ιδιαίτερη σημασία.»  (ΠΡΙΝ Κυριακή, 27 Μαΐου 2012, Αριστερό Βήμα) .

Μα καλά δουλευόμαστε τώρα; Πως θα καταργηθούν τα μέτρα, αφού κατόπιν θα έχουμε τρομερές επιπτώσεις, «πρόστιμα, διακοπές ροών από τα ΕΣΠΑ» και άλλα πολλά δεινά, Ή μήπως να καταργηθούν αλλά τα δεινά να τα φορτωθεί η κυβέρνηση του Σαμαρά και του Βενιζέλου; Αυτό είναι που θέλετε να πείτε; Ε αν είναι αυτό τότε να πάτε να πάρετε και το νόμπελ της εξυπνάδας, πραγματικά το δικαιούστε. Μόνο που εξηγείστε μας πριν, γιατί με 18 γενικές απεργίες, εκατοντάδες χιλιάδες στο δρόμο με συγκρούσεις σε δύο χρόνια που δεν είχαν γίνει όλα μαζί τα τελευταία 60 χρόνια, δεν καταφέραμε «την κατάργηση των αντιλαϊκών μέτρων«;;; Τι άλλο περιμένετε από δω και πέρα; Έχετε καμιά ιδέα πέρα από τους «χώρους δουλειάς» που να αξίζει να το συζητάμε;

Σοφιστείες και ατολμία μαζί

Άρα το ΚΚΕ και η Ανταρσύα ισχυρίζονται, χωρίς να αντιλαμβάνονται τις συνέπειες των σκέψεών τους, ότι μνημόνιο και δανειακή σύμβαση είναι ένα πακέτο και δεν μπορείς να φύγεις από το ένα χωρίς να φύγεις και από το άλλο, γιατί έτσι το λεει ένα… άρθρο της σύμβασης. Και εκεί που θέλουν να τη βγουν από τα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ καταλήγουν σε δικηγόροι του μνημονίου, επαναλαμβάνοντας τα ίδια με τον Πρετεντέρη, το Σαμαρά και το Βενιζέλο. Είναι σαν να θέλουν οι εργαζόμενοι μιας επιχείρησης να κάνουν κατάληψη και να τους υπενθυμίζει κάποιος ότι αυτό παραβιάζει κάποιο άρθρο ενός αστικού νόμου. Μπράβο βρε γίγαντες, κάνατε φοβερή ανακάλυψη. Και τι βγαίνει λοιπόν από όλη αυτή τη σοφιστεία. Ότι αν δεν κάνεις επανάσταση δεν μπορείς να βγεις από το μνημόνιο, ούτε να πετύχεις ότιδήποτε άλλο γιατί υπάρχουν νόμοι που το απαγορεύουν και ο καπιταλισμός που γεννάει όλα τα δεινά.

Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ πράγματι ισχυρίζεται ότι μπορεί να καταργήσει το μνημόνιο χωρίς να είναι απαραίτητο να καταγγείλει τη δανειακή σύμβαση και ότι η τρόικα μπλοφάρει όταν λεει ότι αυτό σημαίνει τέλος στη χρηματοδότηση. Εμείς πιστεύουμε μαζί με το ΚΚΕ και την Ανταρσύα ότι η τρόικα δεν μπλοφάρει. Και τι βγαίνει απ’ αυτό; Ότι αν δεν καταγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ τη δανειακή σύμβαση, δεν πρέπει να καταργηθεί το μνημόνιο και οι εφαρμοστικοί νόμοι; Αντί να σπρώξουμε το ΣΥΡΙΖΑ και μια πιθανή «κυβέρνηση της αριστεράς» να ψηφίσει την κατάργηση του μνημονίου και των εφαρμοστικών, θα λέμε ότι κοροϊδεύει τον κόσμο και ότι ή θα τα κάνεις και τα δύο ή τίποτα. Ή ακόμα περισσότερο ή βγαίνει από την ΕΕ ή τίποτα. Ή ακόμα πιο πέρα ή «παίρνεις τα κλειδιά της οικονομίας» ή τίποτα; Όταν οι εργαζόμενοι απείργησαν 18 φορές τα τελευταία 2 χρόνια απεργούσαν για να φύγει το μνημόνιο και κυρίως για τις επιπτώσεις των εφαρμοστικών νόμων. Τώρα που υπάρχει η πιθανότητα να γίνει πράξη αυτό, η αριστερά που κριτικάρει το ΣΥΡΙΖΑ μας λεει για τα άρθρα της ΕΕ που το απαγορεύουν. Το συμπέρασμα που βγαίνει ποιο είναι; Αυτό που λεει στα ίσα η Παπαρήγα. Αν δεν πέσει ο καπιταλισμός τότε η ακύρωση του μνημονίου σημαίνει «άναρχη χρεοκοπία». Τι καταλαβαίνει λοιπόν ο κόσμος που πάλεψε για να φύγει το μνημόνιο και που δεν αντέχει άλλο τις επιπτώσεις του. Ότι η ακύρωση που επικαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει τα πράγματα χειρότερα. Οπότε καλύτερα να κερδίσει τις εκλογές ο Σαμαράς. Αυτή είναι η ουσία των σοφισμάτων του ΚΚΕ και της Ανταρσύα. Η κριτική που τους γίνεται για σεχταρισμό και αριστερισμό είναι τελείως λάθος. Οι δύο αυτοί σχηματισμοί αυτή την ώρα τοποθετούνται στα δεξιά του Συριζα. Η λογική τους είναι η ίδια με του Κουβέλη. Η γραμμή τους εξυπηρετεί κατευθείαν το σχέδιο της άρχουσας τάξης που θέλει πάση θυσία να υπερψηφιστούν στις εκλογές αυτές οι εγγυητές της συνέχισης του μνημονίου, του νόμου και της τάξης. Γι’ αυτό και διαρκώς οι εκπρόσωποι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ επικαλούνται ως απόδειξη της ορθότητας της πολιτικής τους το ΚΚΕ, το απόκομμα του Κουβέλη και τους ανεκδιήγητους Οικολόγους πράσινους του καραγκιόζη Κον Μπετίτ και που και που τον «μέντορα» του Τσίπρα τον Αλέκο Αλαβάνο.

Οι αναφορές του ΚΚΕ και των συναφή δυνάμεων στο αδιαίρετο και ομοούσιο μνημονίου, δανειακής σύμβαση και ΕΕ, δεν έχει σκοπό να αποκαλύψει τον οπορτουνισμό του Συριζα, αλλά να απαξιώσει την μοναδική δυνατότητα αυτή τη στιγμή να πετύχει το κίνημα μια μεγάλη νίκη, με διεθνείς προεκτάσεις. Και ακόμα, την ατολμία αυτής της αριστεράς που πίσω από μια αριστερίζουσα ρητορική, αρνείται να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της κατάργησης του μνημονίου, ακόμα και «χωρίς κατάργηση της δανειακής σύμβασης».

Και μια απορία προς τους σοφιστές. Αφού είναι τόσο σίγουροι ότι η «η χρηματοδότηση θα γίνεται ανάλογα με το πώς προχωράει και εφαρμόζεται το μνημόνιο», και αφού όπως μας λένε πρέπει να πάει μαζί με το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση, γιατί δεν αφήνουν τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τις αυταπάτες του για μεταρρύθμιση της ΕΕ, να καταργήσει το μνημόνιο και μετά την τρόικα να αποτελειώσει τη δουλειά διακόπτοντας τη δανειακή σύμβαση; Γιατί προβληματίζονται για μια τέτοια εξέλιξη; Τι τους στεναχωρεί, μήπως μπλέξει ο ΣΥΡΙΖΑ; Ας αποκαλυφθούν οι αυταπάτες του και ας γίνει η δουλεία. Αυτό δεν θέλουμε; Το θέλουμε ή δεν το θέλουμε; Ας απαντήσει ξεκάθαρα το ΚΚΕ και η Ανταρσύα και ας σταματήσουν να παίζουν με τη λογική και με την υπομονή των ανθρώπων. Μήπως διαφωνούν με τη σειρά που θα γίνουν τα πράγματα; Ή τελικά τρέμουν να σκεφτούν ότι μπορεί και όλα αυτά να γίνουν πράξη; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τελικά τολμάει, έστω και με τις αυταπάτες του για την ΕΕ και τον καπιταλισμό να προχωρήσει, ενώ αυτοί, προτιμούν να κράζουν από τα κεραμίδια, αρνούμενοι να αναλάβουν έστω και την ύστατη στιγμή την ευθύνη των συνεπειών της πολιτικής τους. Για να πετάξουν ξανά το μπαλάκι στους «χώρους δουλειάς, τις γειτονιές,» και φυσικά στο «λαό να πάρει τις τύχες στα χέρια του». Μέχρι τότε βέβαια ο λαός εξαντλημένος από την ανεργία, τα χαράτσια και τη λιτότητα θα ψάχνει όχι για την επόμενη γενική απεργία αλλά για εισιτήριο για την Αυστραλία, αφού θα έχει πειστεί ότι δεν γίνεται τίποτα με όλα αυτά. Ότι ακριβώς έγινε μετά την ήττα του εμφυλίου και παρά τις εκκλήσεις του ΚΚΕ για «όπλα παρά πόδα» και γενική «επαγρύπνηση». Οι ευκαιρίες έρχονται και μετά φεύγουν. Όπως είπε και ένας επαναστάτης: Χθες ήταν νωρίς, αύριο θα είναι αργά. Αλλα τι να πει κανείς. Είναι δυνατόν να καταλάβουν οι κούτβηδες από τέτοια λόγια;

Ποια είναι η κατάσταση

Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν θα ήταν τέτοιο αν δεν είχε προηγηθεί η διετία του μνημονίου και της κατάρρευσης, όχι μόνο της μεταπολιτευτικής αλλά σχεδόν ολόκληρης της μεταπολεμικής ισορροπίας. Αν δεν είχαν μειωθεί τα εισοδήματα κατά μέσο όρο 30 και 40%. Αν η ανεργία δεν είχε φτάσει στο 25%. Αν δεν είχε καταρρεύσει το 75% του κοινωνικού κράτος. Και όλα αυτά δεν θα είχαν συμβεί αν ο πλανήτης δεν είχε μπει σε μια μακρά περίοδο ύφεσης ανάλογη με αυτή του 1929 και που βγήκε ύστερα από 25 χρόνια και ένα παγκόσμιο πόλεμο. Η Ελλάδα για ιδιαίτερους λόγους βρίσκεται στο κέντρο αυτής της κρίσης και παρά τα μέτρα που παίρνει η ευρωζώνη, κάθε παραπάτημα μπορεί να τινάξει όλη την μπάγκα στον αέρα. Όπως και να χει εξαιτίας αυτής της κατάστασης και των κοινωνικών αντιδράσεων που έχει προκαλέσει (17 γενικές απεργίες, τεράστιες διαδηλώσεις, οδομαχίες που δεν έχουν γίνει ποτέ άλλοτε σε τέτοια έκταση και πυκνότητα, συνεχείς καταλήψεις σε χώρους δουλειάς, λαϊκές συνελέυσεις, πλατείες κ.ο.κ.) δεν θα μπορούσε να μείνει αλώβητο το αστικό μπλοκ εξουσίας που δείχνει να καταρρέει με ρυθμό που αδυνατεί να συλλάβει ακόμα και ο πιο ευφάνταστος οπαδός της επίθεσης στα χειμερινά ανάκτορα. Η αστική τάξη αδυνατεί να βρει ένα τρόπο να σταματήσει αυτή τη στροφή του κόσμου προς τα αριστερά, καίγοντας τη μια πίσω από την άλλη τις εναλλακτικές λύσεις αστικής διακυβέρνησης.

Είναι η πρώτη φορά μετά το 1944 που η άρχουσα τάξη κυνηγάει την αριστερά από πίσω. Αυτός είναι και ο λόγος της εκρηκτικής ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι κάποιος άλλος από την πληθώρα αριστεράς που διαθέτει ο τόπος; Γιατί μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε το σφυγμό αυτού του ρεύματος. Και μάλιστα όταν επιτέλους αντελήφθη ότι πρέπει να μπει μπροστά σε αυτή τη μάχη αναλαμβάνοντας ευθέως τις πολιτικές ευθύνες της. Όταν δηλαδή είπε ότι δεν είναι απλώς κόμμα διαμαρτυρίας αλλά κόμμα που θέλει να δώσει λύσεις. Την ώρα που το ΚΚΕ δήλωνε ότι δεν ενδιαφέρεται για τέτοιες δουλειές και η «υπεύθυνη αριστερά» του Κουβέλη έθετε στο εαυτό της καθήκοντα ανασύνθεσης του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος και άλλων «ισοδύναμων μέτρων» αξίας 11,5 δις ευρώ. Όσο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που πράγματι τα έδωσε όλα στους αγώνες, χωρίς όμως να δίνει μια πειστική απάντηση για το ρόλο ύπαρξής της πέρα από το να καλεί σε μια επόμενη γενική απεργία και το λαό να κάνει το καθήκον του. Αυτό που δεν τόλμησαν οι ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι να πάρουν την πολιτική ευθύνη για να καθαρίσει η σαπίλα και να ανοίξει ο δρόμος σε μια άλλη διακυβέρνηση. Μπορούν να αντιληφθούν τι άλμα είναι αυτό; Ότι ανοίγει έτσι η μια προοπτική όχι με όριο τον ορίζοντα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά την είσοδο σε μια επαναστατική κατάσταση; Ότι αυτή η κυβέρνηση θα έχει ένα μεταβατικό χαρακτήρα και από εκεί και πέρα όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά; Αλλά που να τα σκεφτούν όλα αυτά, οι άνθρωποι θέλουν άρον άρον να επιστρέψουν την ταξική αναμέτρηση πίσω στους «χώρους δουλειάς» εκεί που ήταν πριν καταρρεύσει το σύμπαν. Ξανά, φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι. Αυτή είναι η εναλλακτική πρόταση αυτής της μίζερης αριστεράς που φοβάται να αντιμετωπίσει με τόλμη τα νέα καθήκοντα. Σαν κάτι τροτσκιστές (ευτυχώς λίγους) τον Δεκέμβρη του 44 που αντί να λάβουν μέρος στα δεκεμβριανά νομίζανε ότι είναι ενδοαστική σύγκρουση.

Και πάνω από όλα αυτή η αριστερά δεν έδωσε καμία πειστική απάντηση στις διαρκείς εκκλήσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ενιαίο μέτωπο. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μίλησε για πρώτη φορά για κυβέρνηση της αριστεράς οι υπόλοιποι χαχάνιζαν καταλήγοντας στο τέλος -μαζί πάντα με τον Πρετεντέρη και το ελεεινό υποκείμενο τον Ψαριανό- ότι δεν βγαίνουν τα κουκιά. Οι εκλογές στις 6 Μάη έδειξαν ότι τα «κουκιά», όπως τα έλεγαν, άρχισαν να βγαίνουν. Και αυτό το κατάλαβαν οι πάντες και μαζί τους τα πάσης φύσεως αστικά επιτελεία που κοντεύουν να σαλτάρουν στην ιδέα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι «συνιστώσες» του μπορεί και να βρεθούν στην κυβέρνηση. Ο μόνος που δεν έχει ακόμα πάρει χαμπάρι είναι το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που η σκέψη τους κινείται ακόμα στις διαφορές που έχουν με το ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για το απόκομμα του Κουβέλη φαίνεται να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει και γι’ αυτό δηλώνει σε όλους τους τόνους και με πάθος γενίτσαρου, ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί ποτέ με «τυχοδιωκτικές δυνάμεις» που θέλουν τη χώρα εκτός ευρώ. Να δούμε στο τέλος σε ποιο λαγούμι θα κρυφτεί αυτό το ρετάλι που μοναδικό του σκοπό έχει να σώσει το σύστημα στην πιο βρωμερή του στιγμή. Ρουφιανόκομμα με όλη τη σημασία της λέξης. Να δούμε μέχρι πότε θα τους παρακαλάνε στα τηλεοπτικά παράθυρα οι διάφοροι Παπαδημούληδες.

Η αριστερά μέχρι τώρα παραπονιόταν ότι δεν την καταλαβαίνει ο κόσμος. Τώρα που κατά εκατοντάδες χιλιάδες ο κόσμος κατέβηκε στο δρόμο και τώρα την εμπιστεύεται και πολιτικά σε σημείο που να αγγίζει το 40% η αριστερά δείχνει να τα έχει χαμένα. Ο μόνος που αντιλαμβάνεται κάπως τι συμβαίνει, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και γι’ αυτό γύρω του συσπειρώνεται και ο κόσμος που μπορεί να συμπαθεί το ΚΚΕ ή την Ανταρσύα αλλά προς το παρόν αντιλαμβάνεται ότι μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ξεμπλοκάρει ο δρόμος. Το μέτωπο που καλούσε ο ΣΥΡΙΖΑ (του 7%) την υπόλοιπη αριστερά, τώρα γίνεται εκ των πραγμάτων μέσω του ΣΥΡΙΖΑ που συσπειρώνει το συντριπτικό πλέον μέρος αυτής της αριστερής στροφής. Και μαζί με τη μετακίνηση της επιρροής του ΚΚΕ, της ΔΗΜΑΡ και της Ανταρσύα προς το ΣΥΡΙΖΑ, μαζί κινείται και ένα μέρος που εκφράστηκε με άλλα ψηφοδέλτια και που τώρα αηδιασμένος τους βλέπει να διαγωνίζονται όχι ενάντια στο μνημόνιο, αλλά πως δεν θα γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση ακόμα κι αν αυτό απαιτεί τη αντικομμουνιστική συνεργασία όλων των υπολοίπων εναντίον του.

Τι θα σήμαινε μια επανεκλογή του αστικού μπλοκ εξουσίας…

Καταρχήν θα αφήσει στη θέση τους αυτούς που εδώ και δύο χρόνια ηγούνται της επιχείρησης εξόντωσης της εργατικής τάξης και κάθε κοινωνικής κατάκτησης των τελευταίων 60 χρόνων και μάλιστα με νωπή λαϊκή εντολή. Όσο οπορτουνισμό κι αν διαθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ, ας φανταστούμε τι θα σημαίνει η επανεκλογή του Σαμαρά, του Άδωνη, του Βορίδη και του Βενιζέλου στην κυβέρνηση, και ότι αυτό σημαίνει για την αντικινητοποίηση το βαθέως κράτους -και του παρακράτους- εναντίον όσων τολμήσουν να αμφισβητήσουν στο δρόμο τα νέα μέτρα που έρχονται και που εντός ολίγου θα σκάσουν στα κεφάλια μας. Και μαζί τον Κουβέλη που θα παριστάνει τον αριστερό μαϊντανό τους. Αν αυτό δεν αποτελεί ήττα, όχι του ΣΥΡΙΖΑ αλλά, του κινήματος που δύο χρόνια τώρα παλεύει για την ανατροπή τους, τότε ας μας πούνε οι αριστεροί ψάλτες του Συριζα πως αλλιώς λέγεται. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να τον ανακαλύψουμε ή στη θέση του να ήταν το ΚΚΕ, η CNT, κάποιο Λαϊκό Μέτωπο, ο Αλιέντε, ο Τσάβες, οτιδήποτε ακόμα και αν δεν ήταν ακριβώς της αρεσκείας μας, προκειμένου να μην επιτρέψουμε ξανά την επανασυγκρότηση του αστικού μπλοκ εξουσίας. Και μάλιστα στην βάση της παλινόρθωσης του μεταεμφυλιακού κράτους εκτάκτους ανάγκης, με τους φασίστες της ΧΑ να πρωταγωνιστούν σε αυτό το σχέδιο. Ας φανταστούν όλοι οι λεπτολόγοι που αυτήν την ώρα έχουν κάνει σκοπό της ζωής τους την αποκάλυψη του σοσιαλδημοκρατικού χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, τι θα σημαίνει για τον καθαρό ταξικό αντι-ΕΕ τους αγώνα η επανεκλογή των κομμάτων του μνημονίου στην κυβέρνηση. Το καταλαβαίνουν ή είναι παντελώς στην κοσμάρα τους; Μήπως νομίζουν ότι αυτό δεν σημαίνει τίποτα για τον κόσμο και αυτός θα συνεχίσει να αντιστέκεται, προετοιμάζοντας το νέο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ και την 18η γενική απεργία των πρωτοβάθμιων σωματείων που από το Μουσείο θα βαδίσουν για ακόμα μια φορά στη Βουλή; Τι νομίζουν ότι ο κόσμος διαθέτει ατελείωτη ενέργεια για να καταθέτει αέναα στον «αγώνα διαρκείας» της αριστεράς; Λοιπόν δεν υπάρχει πλέον τέτοια ενέργεια. Η κοινωνία δεν μπορεί να είναι στα κάγκελα περιμένοντας πότε θα ξυπνήσουν οι ιστρούκτουρες του κάθε περισσού που περιμένουν με τα χαλασμένα τους εργαλεία να μετρήσουν πότε θα ωριμάσουν οι συνθήκες. Οι συνθήκες είναι ώριμες και κοντεύουν να σαπίσουν. Αν η αριστερά δεν πάρει τώρα την πρωτοβουλία, ο κόσμος από την επόμενη μέρα κιόλας θα στραφεί στους φασίστες (οι ρατσιστικές προϋποθέσεις υπάρχουν ήδη), αφού πρώτα χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη του στην αριστερά. Δεν υπάρχουν περιθώρια αναμονής.

Υπάρχουν ορισμένοι που πιστεύουν ότι καλύτερα να μείνει η αριστερά έξω από τη διακυβέρνηση για να μην τιναχτεί η βόμβα του χρέους στα χέρια της, κι ας τιναχτεί καλύτερα στα χέρια του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Καταρχήν το πότε θα τιναχτεί η βόμβα είναι κάτι που δεν μπορεί να το ελέγξει ούτε η Μέρκελ ούτε και ο Ομπάμα. Η αριστερά δεν πρόκειται να είναι περισσότερο έτοιμη ύστερα από 1 ή 2 χρόνια αναμονής και εφαρμογής ακόμα πιο σκληρών αντικοινωνικών μέτρων. Η απειλή να σκάσει στα χέρια της το χρέος θα υπάρχει και τότε. Επιπλέον η κούραση και η απογοήτευση θα έχουν κυριαρχήσει στον κόσμο που ελπίζει σήμερα σε μια αριστερή στροφή. Το ΚΚΕ ελπίζει ότι αν «έρθουν τα χειρότερα» τότε ο κόσμος θα στραφεί στο ΚΚΕ και θα αποκατασταθεί η αδικία που νοιώθει ότι υπέστη με το πενιχρό 8,5% της 6ης Μάη και με την μεγάλη διαρροή που θα έχει στης 17/6. Το ίδιο ίσως ελπίζει και η Ανταρσύα. Οι δυνάμεις αυτές θέλουν να κερδίσουν χρόνο και όχι να μπουν με ορμή στην πρόκληση της μάχης που γίνεται αυτή τη στιγμή. Οι εκλογές είναι μέρος αυτής της μάχης που έχει αρχίσει εδώ και 2 χρόνια και που εκτυλίσσεται στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων πόλεων. Ο κόσμος που ήταν παρών στις μάχες αυτές στρέφεται προς το ΣΥΡΙΖΑ, όχι γιατί ανακάλυψε το φως το αληθινό, αλλά για να αφαιρέσει από τον αντίπαλο κάθε κοινοβουλευτική νομιμοποίηση. Αυτό αν στις 6 Μάη μπορούσε να γίνει με διάφορες επιλογές («κονταίνοντάς τους» που λεει και σ. Αλέκα), τώρα μπορεί να γίνει με νοκ άουτ συγκεντρώνοντας τις δυνάμεις στο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν σημαίνει λευκή επιταγή. Δεν σημαίνει ότι ο κόσμος αυτός έχει αυταπάτες για τον Σύριζα. Η επιλογή είναι ad hoc και για το σκοπό που διεξάγεται αυτός ο αγώνας. Οι άνθρωποι διαλέγουν όχημα και όπλα για να δώσουν τη μάχη τους. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το καλύτερο όπλο. Είναι αυτό που τρέμει ο αντίπαλος. Κανένας Παπαχελάς και καμία Τρέμη δεν ανησυχεί από την άνοδο του ΚΚΕ και των λοιπών αριστερών ψηφοδελτίων. Αυτό που τους προκαλεί κρύο ιδρώτα είναι το ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να βγει πρώτο κόμμα. Αυτός είναι ο απρόβλεπτος παράγοντας του παιχνιδιού, αυτό που απειλεί να τινάξει όλα τα σχέδια της εγχώριας αστικής αντίδρασης στον αέρα. Για αυτό και μόνο αξίζει να ενισχυθεί σε αυτή τη μάχη ο ΣΥΡΙΖΑ. Ανεξάρτητα επαναλαμβάνουμε από τις αυταπάτες για την ΕΕ ή τις «βαθύτερες» επιδιώξεις που ενδεχομένως έχει η ηγεσία του.

…και τι θα φέρει μια κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ;

Πάντως όχι το σοσιαλισμό. Πολύ θα το θέλαμε, αλλά αυτό δεν το έχει πουθενά υποσχεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε θα προβεί σε κάθε είδους επαναστατικές ενέργειες. Όταν μιλάνε στα media και όχι σε εσωτερικές διαδικασίες, το σχέδιο που επικαλούνται τα περισσότερα στελέχη του, καθησυχάζοντας στις ανησυχίες του αστικού κόσμου ότι θα μετατρέψουν την Ελλάδα σε Βενεζουέλα, είναι το σουηδικό μοντέλο. «Ένας λογικός καπιταλισμός με ισχυρό κοινωνικό κράτος». Θα έλεγε κανείς ότι προτάσσει ένα κεϋνσιανό σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης, κόντρα στο κυρίαρχο για την ώρα μονεταρισμό της ΕΕ και του ΔΝΤ. Σε αυτό το πλαίσιο τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν μάταια να καθησυχάσουν τους πάντες ότι με την άνοδό τους στην κυβέρνηση δεν θα ανοίξει ρουθούνι και ότι όλα θα γίνουν με πολύ καθώς πρέπει τρόπους και σε βάθος χρόνου. Και πάνω απ’ όλα δεν θα διαταραχθούν οι σχέσεις με την ΕΕ και η συμμετοχή της χώρας στην ευρωζώνη. Στην πραγματικότητα αυτό δεν οφείλεται σε κάποια ιδιαίτερη προσήλωση που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΕ, αλλά στην αστική νομιμότητα. Εκεί βρίσκεται το όριό του. Και εκεί βρίσκεται και το όριο της υπόλοιπης αριστεράς συμπεριλαμβανομένου του ΚΚΕ και της Ανταρσύα. Η λεκτικές διαφοροποιήσεις γύρω από την ΕΕ ή ο σοσιαλισμός σε δύο αιώνες από τώρα δεν παραβιάζουν κανένα όριο. Όμως το ζήτημα δεν είναι που βάζει τον πήχη ο ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΚΕ. Το ζήτημα αυτήν την ώρα είναι αν το σχέδιο διάσωσης του ελληνικού καπιταλισμού, μπορεί να διεκπεραιωθεί από έναν ΣΥΡΙΖΑ. Η απάντηση είναι όχι. Μόνο ένα κράτος έκτακτης ανάγκης μπορεί να σώσει τον ελληνικό καπιταλισμό, πάνω στον πτώμα κάθε κοινωνικής κατάκτησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συμπεριλαμβάνεται σε κανένα σχέδιο αστικής διάσωσης. Έρχεται καβάλα στο κίνημα των τελευταίων δύο χρόνων. Γι’ αυτό ανεξάρτητα από τις διαθέσεις της ηγεσίας του, είναι αντίπαλος του αστικού οδοφράγματος. Θέλει δεν θέλει. Γι’ αυτό και αντιμετωπίζεται περίπου ως μπολσεβίκικο κόμμα που ετοιμάζεται να φέρει τα Σοβιέτ στην Ελλάδα. Αν μπορούσε να ενσωματωθεί στο σχέδιο της αστικής αντεπανάστασης θα υπήρχε άλλη αντιμετώπιση, σαν αυτή που έχει ας πούμε ο Κουβέλης του Ψαριανού.

Στην πραγματικότητα αυτό που τρομάζει το αστικό καθεστώς δεν είναι τόσο οι «κρυφές» επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η δυναμική που δημιουργείται από την εκλογική του νίκη. Οι προσδοκίες που γεννά στην κοινωνία μια τέτοια νίκη. Ενώ το ΚΚΕ ασχολείται με το αν η κατάργηση του μνημονίου μπορεί να γίνει εντός ΕΕ, τα αστικά επιτελεία προσπαθούν να φανταστούν τις πραγματικές συνέπειες από μια τέτοια κίνηση, αντιλαμβανόμενοι ότι μόνο αυτό αρκεί για να τινάξει όλο το σχέδιό τους στον αέρα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ καταργήσει το μνημόνιο και τους εφαρμοστικούς τότε η τρόικα πολύ πιθανά να κόψει τη χρηματοδότηση, όχι γιατί κάποιο «άρθρο» τα συνδέει αναμεταξύ τους, αλλά γιατί δεν θα θέλει να φανεί ότι υποχωρεί μπροστά σε έναν Τσίπρα, δίνοντας το έναυσμα για αντεπίθεση του κινήματος σε όλη την Ευρώπη. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανεξάρτητα από τις επιδιώξεις του, θα προκαλέσει μια τεραστίων διαστάσεων πολιτική κρίση στα αστικά επιτελεία της Ευρώπης, που δεν θα ξέρουν από πού να το μαζέψουν. Ταυτοχρόνως είτε η τρόικα συνεχίσει προς έκπληξη όλων την χρηματοδότηση προς την Ελλάδα, είτε την κόψει και η «αριστερή κυβέρνηση» κηρύξει στάση πληρωμών, οι «αγορές» θα αρχίσουν να ξεπουλάνε τα χρεόγραφα που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους, προεξοφλώντας την κατάρρευση της ευρωζώνης. Αν η Ισπανία ήταν να σκάσει σε λίγους μήνες, είτε να καταφύγει σε κάποιο ESM τώρα ούτε που θα προλάβει να στείλει το SOS. Έτσι η βόμβα του ευρωπαϊκού χρέους δεν θα σκάσει ακριβώς στα χέρια του Τσίπρα, αλλά στα χέρια της Μέρκελ και του Μπαρόζο.

Στο εσωτερικό μέτωπο τώρα, η ντόπια αστική τάξη θα επιχειρήσει να χρεώσει το σκάσιμο της φούσκας των χρεών στο ΣΥΡΙΖΑ και την αριστερά, προκαλώντας ταυτόχρονα οικονομικό σαμποτάζ, αποσύροντας καταθέσεις και ότι έχει απομείνει σε κεφάλαια. Ενδεχομένως κάποια τμήματα του βαθέως κράτους ή του παρακράτους να πιστέψουν ότι ήρθε η ώρα τους. Τότε θα μπούμε στην τελική ευθεία μιας σύγκρουσης που δεν θα μπορούσε να διανοηθεί όχι ο Τσίπρας αλλά ούτε η Παπαρήγα σε κοινή συνεδρίαση του ΠΓ του ΚΚΕ μαζί με το κεντρικό συντονιστικό της Ανταρσύας, που μέχρι τότε θα ασχολείται με το αν ο ΣΥΡΙΖΑ κοροϊδεύει το λαό που δεν του λεει την αλήθεια για τα δεινά που έρχονται και ότι «για να φύγεις από το μνημόνιο πρέπει πρώτα να φύγεις από την ΕΕ».

Αλλά ακόμα και αν δεν είναι αυτή η σειρά των γεγονότων, είναι σίγουρο ότι το κίνημα θα αντιληφθεί την ήττα των αστικών μνημονικών δυνάμεων σαν δική του νίκη, μια απόδειξη ότι οι αγώνες δύο χρόνων δεν πήγαν χαμένοι. Μόνο και μόνο η υπόσχεση για κατάργηση της μετενέργειας, των χαρατσιών και της επαναφοράς του βασικού μισθού και του επιδόματος ανεργίας στα επίπεδα του 2010 ανοίγουν το δρόμο για γενική αντεπίθεση του κινήματος. Στις επιχειρήσεις τα αφεντικά θα βρεθούν στριμωγμένα. Τα κοινωνικά ζητήματα θα ανοίγουν το ένα πίσω από το άλλο, ανεξάρτητα πλέον από τις αρχικές επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ. Τα ρατσιστικά σκουλήκια που οργανώνουν την αντεπανάσταση από τα κάτω, αρχής γενομένης από τον Αγ. Παντελεήμονα και τώρα σε όλη τη χώρα θα βρεθούν αντιμέτωπα με την πραγματικότητα και χωρίς το κράτος να μπορεί να συμβάλει. Εκτός κι αν το υ.προ.πο του ΣΥΡΙΖΑ δώσει τέτοια εντολή ή στη ΓΑΔΑ υπάρχουν σχέδια αυτονόμησης της. Όπως και να χει αυτοί και άλλοι συναφή λογαριασμοί θα ανοίξουν εκ νέου…

Αντίθετα ένα διαφορετικό αποτέλεσμα θα φέρει ηττοπάθεια. Δύσκολα θα πάμε στην επόμενη γενική απεργία. Ο κόσμος πολύ πιθανά να αποδεχτεί την ήττα του, βλέποντας μάλιστα στις κάλπες μια πλειοψηφία γύρω από τα αστικά κόμματα και κομματίδια που έχουν υποσχεθεί ότι δεν θα υπάρχει έλεος. Και επειδή μας ενδιαφέρει το πρώτο σενάριο, θεωρούμε ότι ο δρόμος αυτός περνάει από τη νίκη του Σύριζα και όχι από την αδιαφορία για το αποτέλεσμα.

Αυτό λοιπόν είναι που θα φέρει η κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι τώρα θέλουν κάτι πέρα απ’ αυτό, ας αρπάξουν τη σκυτάλη από κει που θα την πετάξει ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν τα σκανδιναβικά μοντέλα πάνε στράφι μαζί με την τιθάσευση του καπιταλισμού. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν τις διαπιστώσεις για τις προϋποθέσεις που χωρίς αυτές δεν μπορεί να γίνει τίποτα, περιμένοντας εννοείται την ωρίμανση των συνθηκών, την «έξοδο από την ευρωζώνη» και «την ανάκτηση ελέγχου στα εργαλεία (διάβαζε δραχμή) οικονοµικής πολιτικής». Η ιστορία όμως δεν μπορεί να περιμένει, ούτε να ασχολείται με τις εκκρεμότητες της διάσπασης του 68 και του 92, ούτε με τα μαγικά ραβδιά των οικονομολόγων. Κοιλοπονά και η ώρα πλησιάζει.

Κ Μαραγκός

Σχετικό: Μπροστά στις εκλογές της 6ης Μάη

Advertisements

26 responses to “Γιατι τρεμουν την κυβερνηση της αριστερας

  1. Όλα αυτα που γραφετε στην πρωτη, δευτερη και τριτη παραγραφο τα ειπε και η Μιμή Ντενιση χθες στην Ελενη Μενεγακη…νομίζω εκανε προεκλογικη του Πασοκ..

    Μου αρέσει!

  2. αν απευθυνεστε σε μενα, που ειμαι συντροφισσα, αμφιβαλω αν εχει ανεβει πουθενα η συγκεκριμενη συνεντευξη…παντως μ αυτα τα επιχειρηματα κτυπουσε το συριζα υπερ πασοκ νομιζω….αλυσιδα παρομοιων επιχειρηματων γιναμε απο τα δεξια στα αριστεροτερα….

    Μου αρέσει!

  3. Φίλη disdaimona,

    Γράφεις στο πρώτο σου σχόλιο:

    Όλα αυτα που γραφετε στην πρωτη, δευτερη και τριτη παραγραφο τα ειπε και η Μιμή Ντενιση χθες στην Ελενη Μενεγακη…νομίζω εκανε προεκλογικη του Πασοκ..

    Είναι σοβαρό επιχείρημα αυτό; Εμένα μου φαίνεται καραμπινάτη συνδικαλιά! Διότι αν πάρω τη λογική σου και θυμηθώ τα (σωστά) λόγια τής Α. Παπαρήγα περί θυσιών που απαιτούνται για τη σοσιαλιστική αλλάγή και τα βάλω δίπλα με την ανάγκη θυσιών που διακηρύττει το κεφάλαιο και οι υπηρέτες του, σου βγάζω την Αλέκα όχι ΓΓ του ΚΚΕ, αλλά ΓΓ του …ΣΕΒ!!!

    Σε έχουμε για σοβαρή. Μη μας απογοητεύεις! 🙂

    Τα λέμε

    Μου αρέσει!

  4. Σοβαρη ειμαι…και εχω εμπειρια απο αριστερες κυβερνησεις, αριστερα επιχειρηματα και αριστερα προγραμματα πολυ περισσοτερο απο τους νεοκόπους των αριστερων λυσεων…τα ξερουμε, τα μαθαμε και τα γνωριζουμε καλυτερα απο ολους, διαβαζουμε πισω απο τις λεξεις, πισω απο τις προπαγανδες και πισω απο τους τοιχους πια…δεν ξερω αν το θυμαστε αυτο…

    Τα λεμε σε λιγους μηνες.

    Μου αρέσει!

  5. Να σας θυμήσω πως το ακελ εχει εμπλοκη στις κυβερνησεις απο το ΄60…52 χρονια διαβαζουμε τον «σοσιαλισμο» μεσα απο την εκλογολογια, δεν ειμαστε σημερινοι…να μου επιτρεψετε λοιπον να πω, πως η ψευδαισθηση πως η ελληνικη αριστερα ανακάλυψε την «αμερική» της σοσιαλδημκρατίας με αριστερη κυβερνηση ειναι απλα ψευδαισθηση…εμας μας πήρε 50 χρονια να στεριωσουμε δυο πραματα υπερ του λαου…μην περιμενετε λοιπόν να μαγευτουμε ουτε απο την εκλογολογια, ουτε απο την μεθοδο συριζα – τσακ νορις του νεοφιλελευθερισμου…αυτα ειναι ειτε για παιδακια ειτε για πολυ απελπισμενους ανθρωπους..

    το ποιος ειναι σοβαρος και ποιος μη σοβαρος θα το δουμε σε λιγους μηνες…

    εμεις από τώρα (τα λεμε)

    Μου αρέσει!

  6. Φίλη disdaimona,

    Θαυμάζω την αμεριμνησία σου. Η οποία σε κάνει, ενώ στην πραγματικότητα μιλάς από έναν ου-τόπο, να έχεις τη βεβαιότητα ότι μιλάς με τα πόδια ριζωμένα σε βράχο ακλόνητο! Ξεχνάς ότι όλες μα όλες οι εκδοχές μετάβασης στη σοσιαλιστική κοινωνία έχουν αποτύχει. Για την ώρα, ο καπιταλισμός τα έχει κάνει θρύψαλα όλα τα εργαλεία μας! Από πού κι ως πού λοιπόν νομίζεις ότι έχεις την πολυτέλεια να μιλάς απαξιωτικά μόνο για τις αριστερές σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις;

    Φίλη disdaimona, το κείμενο περιγράφει και αναλύει μια διαδικασία ανάρρησης (ενδεχομένως) της Αριστεράς στην κυβερνητική εξουσία και χωρίς αυταπάτες και ωραιοποιήσεις εισηγείται τη συμμετοχή μας στον καβγά. Εσύ την αρνείσαι λέγοντας: Πφ! Σιγά τον καβγά!

    Δεν σου κάνει;[***] Είναι λίγο; Είναι σοσιαλδημοκρατικό; Ok! Δείξε μας τότε έναν πραγματικό καβγά, όπως εννοείς εσύ τον καβγά, να έρθουμε εμείς να πάρουμε μέρος σ’ αυτόν!

    Μόνο μη μας πεις ότι πραγματικός καβγάς είναι να λέμε απλώς πως αυτός που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας και είναι υπαρκτός και δεδομένος δεν είναι καβγάς! Γιατί κι αυτός να είναι ο πραγματικός καβγάς (δηλαδή η καταγγελία τού υπαρκτού δήθεν καβγά), κι αυτός με ήττα έχει λήξει!

    Τα λέμε

    ΥΓ Σου στέλνουμε χαιρετίσματα και δυο γλυκά φιλιά. Λιγότερα συνθήματα και πιο πολύ δουλειά! 🙂

    [***] Όπως δεν σου κάνει και το ΑΚΕΛ. Μαζί σου! Και τι σας εμπόδισε, φίλη disdaimona, στα τόσα χρόνια που έχουν περάσει από το 1960 να φτιάξετε το πραγματικό ΚΚΚ; Φτιάξτε το ντε! Μη κλαίτε σαν τις μωρές παρθένες!

    Μου αρέσει!

  7. «Είναι η πρώτη φορά μετά το 1944 που η άρχουσα τάξη κυνηγάει την αριστερά από πίσω. Αυτός είναι και ο λόγος της εκρηκτικής ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι κάποιος άλλος από την πληθώρα αριστεράς που διαθέτει ο τόπος; Γιατί μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε το σφυγμό αυτού του ρεύματος. » Ποιού ρεύματος; Η σημερινή (6/6/12) Αυγή γραφει στο κεντρικο αρθρο παρουσιασης της ομιλίας του Τσιπρα και του Ζιζεκ στο μουσειο Μπενακη : «Το κομβικο σημειο προκειμενου να φτασουμε στα αποτελεσματα των εκλογων της 6ης Μαη ήταν το Συνταγμα και οι αλλες πλατειες της χωρας». Δηλαδή οι αγαναχτισμενοι που φωναζαν «εξω τα κομματα» και «οχι στην αντιπροσωπευση» ειναι αυτοί που τωρα …δικαιώνονται ;; Αυτό εγινε την 6η Μαη 2012;; Μαλλον προκειται για λαθροχειρια του Τσιπρα και της Αυγης. Οσο για το σφιγμο του ρευματος, που επικαλειται το αρθρο, νομιζω οτι δεν υπαρχει ουτε σφιγμος ουτε «ρευμα». Υπαρχουν σκληρες απεργιες οπως στη χαλυβουργία και στη phonemarketing , ταραχες με απαλλοτριωσεις καταστηματων , αυτοκτονίες και καλασνικοφ που σημαδευουν συνταξιουχους. Νομιζω οτι το ρευμα και ο σφιγμος του ειναι μια μαλλον ψευδης παρασταση . Θα δουμε….

    Μου αρέσει!

  8. Λεφτ,

    δεν μπηκα καν στον κοπο να διαβασω το κειμενο…δεν διαβαζω κανενα κειμενο η εισαγωγη του οποιου μου θυμιζει τη Μιμη Ντενιση…γνωριζω παρα πολυ καλα τα πολιτικα αδιεξοδα που δημιουργουνται οταν διαλυονται τα κομμουνιστικα κομματα…πολλες φορες μπαινουμε στη δυσαρεστη θεση να μην ξερουμε πως να αντιδρασουμε εδω στην κυπρο οι κομμουνιστες, γιατι ξερουμε πως η οποια αντιδραση κατα του ακελ θα απορροφηθει αναγκαστικα απο τη δεξια…δεν συναινω με κανενα κειμενο και με καμμια σταση η οποια χαρακτηριζεται απο την πολιτική αφελεια πως εξυπηρετει την υποθεση του λαου εφοσον συνεργει στην περιρρεουσα δαιμονοποιησης και στιγματισμου και τις κατηγοριες κατα ενος κομμουνιστικου κομματος… με καμμια απολυτως…

    το γιατι δεν καναμε ενα κ.κ.κ ειναι επισης ενα αφελες ερωτημα…τα επαναστατικα κομματα δεν γεννιουνται σε γραφεια αποφασεων αγαπητε λεφτ…οπως εσχατως αποφασισαν καποιοι εκει στα μερη σας…η δημιουργια επαναστατικων κομματων προϋποθετει και καποιες αντικειμενικες συνθηκες…ψιλα γραμματα, μαλλον για αυτοκλητους σωτηρες λαων…

    Μου αρέσει!

  9. Φίλη disdaimona,

    Ok, κατανοητά. Λοιπόν, να ρίχνεις που και που καμιά ματιά στο τσαρδί μας τις μέρες που έρχονται. Λέμε να μεταφέρουμε τον διάλογο εκεί… 😉

    Τα λέμε

    μαςςμας.

    Μου αρέσει!

  10. @avantgarde
    «το σχέδιο διάσωσης του ελληνικού καπιταλισμού, μπορεί να διεκπεραιωθεί από έναν ΣΥΡΙΖΑ;»
    Κομβικό ερώτημα. Η τεκμηρίωση τού ΟΧΙ σου μού φαίνεται ατελής. Ή μάλλον περιγραφική/εμπειρική. Συμφωνώ βέβαια ότι κοινοβουλευτικά νόμιμη διάσωση του ελληνικού καπιταλισμού με κυβέρνηση συριζα, που ξηλώνει δια νόμου την πολιτική τής εσωτερικής υποτίμησης δεν μπορεί να υπάρξει. Ο συριζα απειλεί τούς -απανταχού- αστούς με το όπλο…τής αστικής δημοκρατίας! Είναι δηλαδή σαν να τούς λέει: τί θα κάνετε ρεζίλιδες; Θα καταλύσετε τούς ίδιους τούς θεσμούς σας για μια κωλοανταγωνιστικότητα τής οικονομίας; Θα φέρετε κράτος έκτακτης ανάγκης σε ευρωπαική χώρα; Για τολμήστε! ….Άρα εμείς ο σύριζα είμαστε οι πραγματικοί θεματοφύλακες τού ευρωπαικού ιδεώδους [δηλαδή μεταξύ μας τής αστικής δημοκρατίας!]

    Κάπως έτσι το πας;

    Μου αρέσει!

  11. Συγχαρητηρια για το κειμενο. Πιστευω οτι βαζει τα πραγματα στη ρεαλιστικη τους βαση. Ελπιζω να κυκλοφορησει διαδικτυακα εν’ οψει των εκλογων -εγω το’χω ηδη μοιραστει.
    Θα ηθελα να διαβασω τη σκεψη του συγγραφεα για τις επιπτωσεις απο την αντιδραση της Ευρωπης στις κινησεις του ΣΥΡΙΖΑ και πως θα μπορουσε να αντιμετωπιστει κατι τετοιο εντος της χωρας. Μια τετοια αναλυση, στο ιδιο υφος του παροντος κειμενου, θα’ταν παραπανω απο καλοδεχουμενη μεσα στην τρομοκρατια που ασκει το «αστικο μπλοκ» στα κεφαλια μας μερα-νυχτα.

    Μου αρέσει!

  12. Και μια δημοσίευση από το blog της εργατική Εξουσίας το 2008. Tοσο επίκαιρο σαν να γραφτηκε προχθες…. Tότε όλες αυτές οι σκεψεις ήταν αδιανότητες, τωρα όμως μπορούν να γίνουν πραγματικότητα…

    Υπάρχει κυβερνητική πρόταση από την αριστερά πέρα από την κεντροαριστερά;
    Posted by kseeath ⋅ 24/05/2008 ⋅

    Η άνοδος των ποσοστών της κοινοβουλευτικής αριστεράς, όπως αυτά αποτυπώνονται τουλάχιστον στις δημοσκοπήσεις, σε συνδυασμό με την κρίση εκπροσώπησης, δημιουργούν ένα καινούργιο περιβάλλον στο οποίο η αριστερά όλων των ειδών θα πρέπει να πάρει μια ξεκάθαρη θέση, όχι για να είναι εντάξει με τις ιδεολογικές της καταβολές, ούτε για να ξεφύγει από τις ασφυκτικές ερωτήσεις των αστών δημοσιογράφων, αλλά πάνω απ’ όλα για να μπορέσει να δώσει απαντήσεις στους εργαζόμενους και τους νεολαίους που στρέφονται μαζικά προς τα αριστερά αναζητώντας όχι μόνό τρόπους αντίστασης αλλά και δρόμους διεξόδου.

    Εδώ υπάρχουν δύο κίνδυνοι. Ο μεγαλύτερος προέρχεται από την τάση που έχει ένα τμήμα της αριστεράς να προσκολλείται στην κεντροαριστερά επιδιώκοντας κυβερνήσεις –ταξικής- συνεργασίας. Πρόκειται για τα γνωστά και δοκιμασμένα κεντροαριστερά σενάρια, των οποίων τα πολιτικά αποτελέσματα είδαμε για ακόμα μια φορά στις πρόσφατες εκλογές της Ιταλίας. Επάνοδος της δεξιάς, συντριβή της προσκολλειόμενης αριστεράς.
    Ο άλλος κίνδυνος προέρχεται από έναν αφηρημένο αλλά και απόλυτο αντικυβερνητισμό. Αν αυτός ο «αντικυβερνητισμός» είναι το αντίβαρο στα κεντροαριστερά σενάρια και τις κυβερνήσεις ταξικής συνεργασίας, τότε είναι απολύτως δίκαιος και επιπλέον μπορεί να διασώσει την αριστερά από μια νέα και τραγική γελοιοποίηση, που θα φέρει απογοήτευση και αποστράτευση.
    Από την άλλη όμως η αριστερά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν είναι απλώς ο πόλος της διαμαρτυρίας, ούτε απλώς το κόμμα των θυμάτων. Είναι πολιτικό κίνημα και ως εκ τούτου επιδιώκει να κυβερνήσει για να εφαρμόσει το δικό της πρόγραμμα. Επιδιώκει με άλλα λόγια την ανύψωση του προλεταριάτου σε κυβερνώσα τάξη. Επομένως δεν έχει κανένα λόγο να σταυροκοπιέται όταν μπαίνει το ζήτημα της κυβέρνησης. Και όσο η συζήτηση αυτή αναβάλλεται, για να μην σπάσουν προφανώς τα αυγά, τόσο οι διάφοροι Κωνσταντόπουλοι θα προετοιμάζουν το έδαφος σε μια κεντροαριστερή διακυβέρνηση, επιφυλάσσοντας για την αριστερά για ακόμα μια φορά το ρόλο της τσόντας στη σοσιαλδημοκρατία. Όταν έλθει εκείνη η ώρα η λύση αυτή θα είναι μονόδρομος. Ε, τι να κάνουμε για να φύγει ο Καραμανλής, για να μην ξαναβγεί ο Μπερλουσκόνι κ.ο.κ.
    Κι όμως μπορεί να υπάρχει άλλος δρόμος. Αρκεί η αριστερά να τον δείξει στα ίσα, χωρίς να μασάει τη γλώσσα της και να θέλει να ανοίξει η γη και να την καταπιεί. Και η λύση δεν είναι να βρίσκεται μονίμως στην αντιπολίτευση, ούτε φυσικά οι γενικολογίες ότι η ελπίδα βρίσκεται στους λαϊκούς μαζικούς αγώνες. Αυτή είναι η εύκολη απάντηση, για να αποποιηθεί η αριστερά τις ευθύνες της και να τις φορτώνει στον κόκορα.
    Αντί λοιπόν να κρύβεται πίσω από το δάκτυλό της η αριστερά θα πρέπει να πάρει θέση. Τι κυβέρνηση θέλει, τώρα, και όχι ύστερα από 100 χρόνια όταν θα έχουν «ωριμάσει οι συνθήκες». Πίσω από αυτή την μοιρολατρική αναμονή της «ωρίμανσης των συνθηκών» κρύβεται μια κεκαλυμμένη ρεφορμιστική αντίληψη για την κοινωνική εξέλιξη. Όμως δεν είναι μόνο αυτοί που αναμένουν σαν τους αγιορίτες μοναχούς της μονής Εσφιγμένου. Είναι και αυτοί που από θέση αρχής θεωρούν ότι οι καταπιεσμένοι δεν πρέπει να διεκδικούν την εξουσία γιατί αυτή μολύνει. Η αντιεξουσία αυτή στην πραγματικότητα είναι μια υποταγή στην πιο καθυστερημένη εργατική συνείδηση που ότι δεν μπορεί να το καταλάβει το απωθεί.
    Εδώ δημοσιεύουμε δύο κείμενα τακτικής, όχι σαν ευαγγέλια, αλλά για να συνεισφέρουν στη συζήτηση που ήδη έχει ανοίξει. Το πρώτο από την «απόφαση πάνω στην τακτική» του 4ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1922), και το δεύτερο από το Μεταβατικό Πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1938). Και τα δύο κείμενα αναφέρονται στην τακτική της «εργατικής κυβέρνησης.

    Η εργατική κυβέρνηση

    Η εργατική κυβέρνηση (ενδεχόμενα εργατοαγροτική κυβέρνηση) πρέπει παντού να μας χρησιμεύσει σαν γενικό προπαγανδιστικό σύνθημα. Αλλά σαν άμεσο πολιτικό σύνθημα η εργατική κυβέρνηση αποκτάει σημασία στις χώρες όπου η κατάσταση της αστικής κοινωνίας είναι ιδιαίτερα πολύ λίγο ασφαλής, και όπου ο συσχετισμός των δυνάμεων μεταξύ των εργατικών κομμάτων και της μπουρζουαζίας θέτει στην ημερήσια διάταξη τη λύση της εργατικής κυβέρνησης σαν πολιτική ανάγκη.
    Σ’ αυτές τις χώρες το σύνθημα της «εργατικής κυβέρνησης» αποτελεί αναπόφευκτη συνέπεια όλης της τακτικής του ενιαίου μετώπου.
    Τα κόμματα της 2ης Διεθνούς σ’ αυτές τις χώρες προσπαθούν να «σώσουν» την κατάσταση υποστηρίζοντας και πραγματοποιώντας τη συμμαχία των αστών με τους σοσιαλδημοκράτες. Οι πιο πρόσφατες προσπάθειες που έγιναν από ορισμένα κόμματα της 2ης Διεθνούς (πχ. στη Γερμανία) που αρνήθηκαν την ανοιχτή συμμετοχή τους σε μια τέτοια κυβέρνηση, για να πραγματοποιήσουν σύγχρονα το συνασπισμό τους με τους αστούς με μασκαρεμένη μορφή, είναι απλώς μια μανούβρα που αποβλέπει να καθησυχάσει τις μάζες οι οποίες διαμαρτύρονται εναντίον τέτοιων συνασπισμών, και μια ραφιναρισμένη εξαπάτηση των εργατικών μαζών. Στη φανερή ή μασκαρεμένη συμμαχία αστικής τάξης και σοσιαλδημοκρατίας οι κομμουνιστές αντιτάσσουν το ενιαίο μέτωπο όλων των εργατών και το πολιτικό και οικονομικό συνασπισμό όλων των εργατικών κομμάτων εναντίον της μπουρζουαζίας, όλος ο κρατικός μηχανισμός πρέπει να περάσει στα χέρια της εργατικής κυβέρνησης και οι θέσεις της εργατικής κυβέρνησης να ενισχυθούν.
    Το πιο στοιχειώδες πρόγραμμα μιας εργατικής κυβέρνησης πρέπει να είναι ο εξοπλισμός του προλεταριάτου, ο αφοπλισμός των αντεπαναστατικών αστικών οργανώσεων, η εφαρμογή του ελέγχου στην παράγωγή, η επιβολή του κύριου βάρους των φόρων στους πλούσιους και το τσάκισμα της αντίστασης της αντεπαναστατικής μπουρζουαζίας.
    Μια τέτοια κυβέρνηση είναι δυνατή μόνο αν βγει μέσα από την πάλη των ίδιων των μαζών, αν στηριχτεί πάνω στα εργατικά όργανα κατάλληλα για αγώνα και δημιουργημένα από τα πλατιά στρώματα των καταπιεζόμενων εργατικών μαζών. Μια εργατική κυβέρνηση που προκύπτει από ένα κοινοβουλευτικό συνδυασμό, μπορεί επίσης να δώσει ευκαιρία να αναζωογονηθεί το επαναστατικό εργατικό κίνημα. Είναι επομένως αυτονόητο ότι η δημιουργία μιας πραγματικής εργατικής κυβέρνησης και η διατήρηση μιας κυβέρνησης που κάνει επαναστατική πολιτική θα οδηγήσουν αναγκαστικά στον πιο λυσσασμένο αγώνα, ίσως και σε εμφύλιο πόλεμο εναντίον της μπουρζουαζίας. Το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης επομένως μπορεί να εξαπολύσει επαναστατικούς αγώνες.
    Σε ορισμένες περιπτώσεις οι κομμουνιστές πρέπει να δηλώσουν ότι είναι διατεθειμένοι να σχηματίσουν κυβέρνηση με μη κομμουνιστικά εργατικά κόμματα και οργανώσεις. Αυτό όμως μπορούν να το κάνουν μόνο αν υπάρχουν εγγυήσεις ότι αυτές οι κυβερνήσεις θα κάνουν πραγματικά αγώνα εναντίον της μπουρζουαζίας με την έννοια που μιλήσαμε παραπάνω. Σε μια τέτοια περίπτωση οι κανονικοί όροι της συμμετοχής των κομμουνιστών σε μια τέτοια κυβέρνηση είναι οι ακόλουθοι:
    Η συμμετοχή στην εργατική κυβέρνηση μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με την έγκριση της Κομμουνιστικής Διεθνούς
    Οι κομμουνιστές που θα αποτελέσουν μέλη της εργατικής κυβέρνησης θα ελέγχονται με τον πιο αυστηρό τρόπο από μέρους του κόμματός του
    Το κομμουνιστικό κόμμα διατηρεί απόλυτα τη φυσιογνωμία και την πλήρη ανεξαρτησία της ζύμωσης και της προπαγάνδας του.
    Παρά τα μεγάλα του πλεονεκτήματα, το σύν8θημα της εργατικής κυβέρνησης έχει επίσης και κινδύνους, όπως και κάθε ενιαιομετωπική τακτική. Για να προφυλαχτούν απ’ αυτούς τους κινδύνους, τα κομμουνιστικά κόμματα δεν πρέπει να ξεχνάνε ότι αν κάθε αστική κυβέρνηση είναι συγχρόνως και καπιταλιστική, δεν είναι αλήθεια ότι κάθε εργατική κυβέρνηση είναι κυβέρνηση πραγματικά προλεταριακή, δηλαδή ένα επαναστατικό όργανο της προλεταριακής εξουσίας.
    Η κομμουνιστική Διεθνής οφείλει να έχει υπόψη της τις ακόλουθες περιπτώσεις:
    *Φιλελεύθερη εργατική κυβέρνηση. Υπάρχει ήδη στην Αυστραλία και είναι εξίσου πιθανή σε αρκετά κοντινό μέλλον και στην Αγγλία.
    *Σοσιαλδημοκρατική εργατική κυβέρνηση (Γερμανία).
    *Εργατοαγροτική κυβέρνηση. Αυτό το ενδεχόμενο μπορούμε να το προβλέψουμε για τα Βαλκάνια, την Τσεχοσλοβακία κλπ.
    *Εργατική κυβέρνηση με συμμετοχή των κομμουνιστών
    *Πραγματική προλεταριακή εργατική κυβέρνηση που, στην καθαρότερη μορφή της, μόνο ένα Κομμουνιστικό Κόμμα μπορεί να ενσαρκώσει.
    Οι δύο πρώτοι τύποι εργατικής κυβέρνησης δεν είναι επαναστατικές κυβερνήσεις, αλλά κυβερνήσεις καμουφλαρισμένης συμμαχίας μεταξύ της μπουρζουαζίας και των αντεπαναστατικών εργατών ηγετών. Αυτές οι «εργατικές κυβερνήσεις» είναι ανεκτές από την εξασθενημένη μπουρζουαζία σε κρίσιμες γι’ αυτήν περιόδους και σκοπό έχουν να εξαπατήσουν το προλεταριάτο για τον πραγματικό ταξικό χαρακτήρα του κράτους ή να αποτρέψουν ακόμα την επαναστατική επίθεση του προλεταριάτου, με τη βοήθεια των διεφθαρμένων εργατικών ηγετών για να κερδιθεί χρόνος και να ξεπεραστεί η κρίση. Οι κομμουνιστές δεν πρέπει να συμμετέχουν σε παρόμοιες κυβερνήσεις. Αντίθετα πρέπει να αποκαλύπτουν χωρίς οίκτο τον πραγματικό χαρακτήρα αυτών των ψεύτικων εργατική κυβερνήσεων μπροστά στις μάζες. Στην περίοδο της παρακμής του καπιταλισμού, όπου το κύριο καθήκον μας είναι να κερδίσουμε την πλειοψηφίας του προλεταριάτου, οι κυβερνήσεις αυτές αντικειμενικά μπορούν να συμβάλουν στην επιτάχυνση της διαδικασίας αποσύνθεσης του αστικού καθεστώτος.
    Οι κομμουνιστές είναι επίσης έτοιμοι να βαδίσουν μαζί με τους σοσιαλδημοκράτες, χριστιανούς, ακομμάτιστους, συνδικαλιστές κλπ. εργάτες που δεν έχουν ακόμα αναγνωρίσει την ανάγκη της δικτατορίας του προλεταριάτου. Οι κομμουνιστές είναι ακόμα διατεθειμένοι κάτω από ορισμένες συνθήκες και με ορισμένες εγγυήσεις να υποστηρίξουν μια μη κομμουνιστική εργατική κυβέρνηση. Είναι όμως υποχρεωμένοι οπωσδήποτε να εξηγούν στην εργατική τάξη ότι η απελευθέρωσή της μόνο με τη δικτατορία του προλεταριάτου μπορεί να εξασφαλιστεί.
    Οι δύο άλλοι τύποι εργατικής κυβέρνησης στην οποία μπορούν να συμμετάσχουν οι κομμουνιστές δεν είναι ακόμα δικτατορία του προλεταριάτου, ούτε ακόμα αποτελούν μια αναγκαία μεταβατική μορφή προς τη δικτατορία. Μπορούν όμως να αποτελέσουν μια αφετηρία για την κατάκτηση αυτής ης δικτατορίας. Μόνο μια εργατική κυβέρνηση συγκροτημένη από κομμουνιστές μπορεί να πραγματοποιήσει την πλήρη δικτατορία του προλεταριάτου.

    Από την «Απόφαση πάνω στην τακτική» του 4ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1922)

    Η Κυβέρνηση Εργατών και Αγροτών

    Η φόρμουλα «κυβέρνηση εργατών και αγροτών» εμφανίστηκε για πρώτη φορά, το 1917, στην αγκιτάτσια των Μπολσεβίκων, και υιοθετήθηκε οριστικά μετά την Επανάσταση του Οκτώβρη. Σ’ αυτή την περίπτωση, δεν αντιπροσώπευε παρά τη λαϊκή ονομασία της δικτατορίας του προλεταριάτου που είχε ήδη εγκαθιδρυθεί. Η σπουδαιότητα αυτής της ονομασίας βρισκόταν κυρίως στο γεγονός ότι υπογράμμιζε την ιδέα της συμμαχίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς, πάνω στην οποία στηριζόταν η σοβιετική εξουσία.
    Όταν η Κομμουνιστική Διεθνής των επιγόνων επιχείρησε να ξαναζωντανέψει τη φόρμουλα της «δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς» που είχε θάψει η Ιστορία, έδωσε στη φόρμουλα «κυβέρνηση εργατών και αγροτών» ένα περιεχόμενο εντελώς διαφορετικό, καθαρά «δημοκρατικό», δηλαδή αστικό περιεχόμενο, αντιτάσσοντας την στη δικτατορία του προλεταριάτου. Οι Μπολσεβίκοι-Λενινιστές απόρριψαν χωρίς ενδοιασμούς το σύνθημα της «κυβέρνησης εργατών και αγροτών» στην αστική-δημοκρατική του έκδοση. Διαβεβαίωσαν τότε και διαβεβαιώνουν και τώρα ότι, αν το κόμμα του προλεταριάτου αρνηθεί το βήμα πέρα από τα αστικά-δημοκρατικά όρια, η συμμαχία του με την αγροτιά θα καταλήξει απλά στην υποστήριξη του κεφαλαίου, όπως έγινε με τους Μενσεβίκους και τους Σοσιαλ-Επαναστάτες, το 1917, όπως έγινε με το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας, το 1925-27, και όπως γίνεται τώρα με τα Λαϊκά Μέτωπα στην Ισπανία, στη Γαλλία και σε άλλες χώρες.
    Από τον Απρίλη μέχρι τον Σεπτέμβρη του 1917, οι Μπολσεβίκοι απαιτούσαν από τους Σοσιαλ-Επαναστάτες και τους Μενσεβίκους να σπάσουν τους δεσμούς τους με τη φιλελεύθερη μπουρζουαζία και να πάρουν την εξουσία στα δικά τους χέρια. Με αυτόν τον όρο, οι Μπολσεβίκοι υπόσχονταν στους Μενσεβίκους και τους Σοσιαλ-Επαναστάτες, σαν τους μικροαστούς εκπροσώπους των εργατών και αγροτών, την επαναστατική τους βοήθεια ενάντια στη μπουρζουαζία. Οι ίδιοι όμως αρνούνταν κατηγορηματικά, είτε να μπουν στην κυβέρνηση των Μενσεβίκων και των Σοσιαλ-Επαναστατών είτε να πάρουν πάνω τους την πολιτική ευθύνη των πράξεών τους. Αν οι Μενσεβίκοι και οι Σοσιαλ-Επαναστάτες είχαν πραγματικά σπάσει τους δεσμούς τους με τους Καντέ (φιλελεύθερους) και με τον ξένο ιμπεριαλισμό, τότε η «κυβέρνηση εργατών και αγροτών» που είχε σχηματιστεί απ’ αυτούς δεν θα μπορούσε παρά να επιταχύνει και να διευκολύνει την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Αλλά, ήταν ακριβώς γι’ αυτό το λόγο που οι κορυφές της μικροαστικής δημοκρατίας αντιστέκονταν μ’ όλες τους τις δυνάμεις στην εγκαθίδρυση της δικής τους κυβέρνησης. Η εμπειρία της Ρωσίας απόδειξε, και η πείρα της Ισπανίας και της Γαλλίας το επιβεβαιώνει γι’ άλλη μια φορά, πως ακόμα και μέσα σε συνθήκες πάρα πολύ ευνοϊκές, τα κόμματα της μικροαστικής δημοκρατίας (Σοσιαλ-Επαναστάτες, σοσιαλδημοκράτες, σταλινικοί, αναρχικοί) είναι ανίκανα να σχηματίσουν μια κυβέρνηση εργατών και αγροτών, δηλαδή μια κυβέρνηση ανεξάρτητη από την μπουρζουαζία.
    Παρ’ όλ’ αυτά, η διεκδίκηση των Μπολσεβίκων, που απευθυνόταν στους Μενσεβίκους και τους Σοσιαλ-Επαναστάτες: «Σπάστε τους δεσμούς σας με την μπουρζουαζία, πάρτε στα χέρια σας την εξουσία!», είχε για τις μάζες μια τεράστια εκπαιδευτική σημασία. Η επίμονη απροθυμία των Μενσεβίκων και των Σοσιαλ-Επαναστατών να πάρουν την εξουσία, που τόσο δραματικά εκτέθηκε στις Μέρες του Ιούλη, τους καταδίκασε οριστικά μπροστά στις μάζες και προετοίμασε τη νίκη των Μπολσεβίκων.
    Το κεντρικό καθήκον της Τέταρτης Διεθνούς είναι να απελευθερώσει το προλεταριάτο από την παλιά ηγεσία, που ο συντηρητισμός της βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την καταστροφική έκρηξη του αποσυντιθέμενου καπιταλισμού και αποτελεί το κύριο εμπόδιο στην ιστορική πρόοδο. Η κύρια κατηγορία που η Τέταρτη Διεθνής εκτοξεύει ενάντια στις παραδοσιακές οργανώσεις του προλεταριάτου, είναι το γεγονός ότι αυτές δεν θέλουν να ξεκολλήσουν από το πολιτικό μισοπτώμα της μπουρζουαζίας. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, η διεκδίκηση, η συστηματικά απευθυνόμενη στην παλιά ηγεσία: «σπάστε τους δεσμούς σας με την μπουρζουαζία, πάρτε την εξουσία!», είναι ένα εξαιρετικά σπουδαίο όπλο για να αποκαλύψουμε τον προδοτικό χαρακτήρα των κομμάτων και των οργανώσεων της Δεύτερης και της Τρίτης Διεθνούς, όπως και της Διεθνούς του Άμστερνταμ. Έτσι, το σύνθημα «κυβέρνηση εργατών και αγροτών», χρησιμοποιείται από μας αποκλειστικά με την έννοια που είχε το 1917 στο στόμα των Μπολσεβίκων, δηλαδή σαν ένα σύνθημα ενάντια στην μπουρζουαζία και τον καπιταλισμό, αλλά σε καμιά περίπτωση με τη «δημοκρατική» έννοια που του έδωσαν αργότερα οι επίγονοι, μεταμορφώνοντάς το από γέφυρα προς τη σοσιαλιστική επανάσταση στο κύριο εμπόδιο στο δρόμο της.
    Απ’ όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις, που βασίζονται πάνω στους εργάτες και τους αγρότες και μιλούν στο όνομά τους, απαιτούμε να σπάσουν τους πολιτικούς τους δεσμούς με την μπουρζουαζία και να μπούνε στο δρόμο της πάλης για μια κυβέρνηση εργατών και αγροτών. Σ’ αυτό το δρόμο, τους υποσχόμαστε πλήρη υποστήριξη ενάντια στην καπιταλιστική αντίδραση. Ταυτόχρονα, αναπτύσσουμε ακούραστα μια ζύμωση γύρω από τις μεταβατικές διεκδικήσεις που θα πρέπει κατά τη γνώμη μας, να αποτελούν το πρόγραμμα της «Κυβέρνησης Εργατών και Αγροτών».
    Είναι δυνατή η δημιουργία μιας τέτοιας κυβέρνησης από τις παραδοσιακές εργατικές οργανώσεις; Η προηγούμενη εμπειρία δείχνει, όπως το έχουμε κιόλας πει, πως κάτι τέτοιο είναι τουλάχιστο πάρα πολύ απίθανο. Είναι, ωστόσο, αδύνατο να αρνηθούμε κατηγορηματικά από τα πριν τη θεωρητική δυνατότητα ότι, κάτω οπό την επίδραση ενός συνδυασμού εντελώς εξωτερικών περιστάσεων (πόλεμος, ήττα, οικονομικό κραχ, επαναστατική πίεση των μαζών, κλπ.), τα μικροαστικά κόμματα, κι εδώ περιλαμβάνονται και οι σταλινικοί, μπορούν να πάνε πιο μακριά απ’ ότι τα ίδια θέλουν στο δρόμο του σπασίματος των δεσμών τους με την μπουρζουαζία. Όπως και να ‘χει, ένα πράγμα είναι πέρα από κάθε αμφιβολία: ακόμα κι αν αυτό το ενδεχόμενο, το πάρα πολύ απίθανο, γινόταν μια μέρα κάπου πραγματικότητα, και μια «κυβέρνηση εργατών και αγροτών» με την έννοια που αναφέραμε πιο πάνω, εγκαθιδρυόταν στην πραγματικότητα, αυτή δεν θα αντιπροσώπευε παρά ένα σύντομο επεισόδιο στο δρόμο της αληθινής δικτατορίας του προλεταριάτου.
    Δεν υπάρχει, ωστόσο, ανάγκη να κάνουμε εικασίες. Η ζύμωση γύρω από το σύνθημα της «κυβέρνησης εργατών και αγροτών» διατηρεί κάτω απ’ όλες τις συνθήκες μια τεράστια παιδαγωγική αξία. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο: το γενικευμένο αυτό σύνθημα ακολουθεί πέρα για πέρα τη γραμμή της πολιτικής ανάπτυξης της εποχής μας (χρεοκοπία και αποσύνθεση των παλιών αστικών κομμάτων, πτώση της δημοκρατίας, άνοδος του φασισμού, επιταγυνόμενη πορεία των εργατών προς μια πιο δραστήρια και πιο επιθετική πολιτική). Κάθε μεταβατική διεκδίκηση, επομένως, πρέπει να οδηγεί σ’ ένα και το ίδιο πάντα πολιτικό συμπέρασμα: οι εργάτες πρέπει να σπάσουν τους δεσμούς τους με όλα τα παραδοσιακά κόμματα της μπουρζουαζίας με στόχο να ενωθούν με τους αγρότες, για να εγκαθιδρύσουν τη δική τους εξουσία.
    Είναι αδύνατο να προβλέψουμε από τα πριν ποιο θα είναι το συγκεκριμένο στάδιο της επαναστατικής κινητοποίησης των μαζών. Τα τμήματα της Τέταρτης Διεθνούς πρέπει κριτικά να προσανατολίζονται σε κάθε νέο στάδιο και να προωθούν τέτοια συνθήματα που θα βοηθούν την πάλη των εργατών για μια ανεξάρτητη πολιτική, θα βαθαίνουν τον ταξικό χαρακτήρα αυτής της πολιτικής, θα συντρίβουν τις ρεφορμιστικές και πασιφιστικές αυταπάτες, θα δυναμώνουν το δεσμό της πρωτοπορίας με τις μάζες και θα προετοιμάζουν την επαναστατική κατάχτηση της εξουσίας.

    Από το «Μεταβατικό Πρόγραμμα» της 4ης Διεθνούς (1938)

    Μου αρέσει!

  13. Παράθεμα: Γιατί τρέμουν την κυβέρνηση της αριστεράς; (του Κ. Μαραγκού) « ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!·

  14. Παράθεμα: Γιατί τρέμουν την κυβέρνηση της αριστεράς; (του Κ. Μαραγκού) « ΣΥΡΙΖΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΥΔΑΠ·

  15. Παράθεμα: Γιατί τρέμουν την κυβέρνηση της αριστεράς; (του Κ. Μαραγκού) « ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!·

  16. Παράθεμα: Γιατι τρεμουν την κυβερνηση της αριστερας « ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ·

  17. Κύριε Μαραγκέ,

    Μάλλον διανύεται μια αισιόδοξη φάση και αυτό επιρεάζει και την πολιτική σας σκέψη γιατί όχι άλλωστε δεν θα διαφωνήσω και εγώ καθόλου μαζί σας ότι αν υπάρχει έστω και μιά ελπίδα αυτή είναι μέσα και μέσω της αριστεράς. Θέλω όμως να σας εκθέσω τις σκέψης μου πανω σε καποια θέματα που θέτεται…
    Λέτε στην αρχή του άθρου σας ότι πολιτική δεν είναι μόνο το να τοποθετείται κανείς στην πολιτική κλίμακα, να παίζει την κασετα με τις αρχες και τους στόχους του , πολιτική είναι να ανοιγει κανείς τον δρόμο, την γέφυρα όπως λέτε χαρακτηριστικά για να πραγμαγματοποιηθουν αυτή οι στόχοι. Πολλόι σωστά. Γιατί δεν καταλαβένετε λοιπόν ότι αυτό ακριβώς κάνουν και το ΚΚε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διότι τουλάχιστον στην δική μου κατανόηση και οι δύο προέτοιμάζονται για την επόμενη μέρα, την μέρα δηλαδή που και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει απότύχει ( και για να μην παρεξηγηθώ αυτό δεν είναι ευχή αλλά είναι και αυτό ένα ενδεχώμενο).
    Δεν είμαι και ειδική αλλά ενα πράγμα κατανοώ πολύ καλά απο τη θέση του ΚΚΕ και αυτό είναι η πίστη του και φυσικά η μεθοδολογία που προκύπτει απο αυτή την πίστη, στην συνηδειτοποιηση του λαόυ, δηλαδή στην αποκτήση ταξικής συνείδησης, που με την «ευκαιρία» αυτης της κρίσης κάτι τέτοιο φαντάζει πιο δυνατό. Βεβαίως αυτή η συνειδητοποίηση πέρνει καιρό αλλά αυτό το ξέρει το ΚΚΕ και για μένα όχι μόνο το ξέρει αλλά στην παρούσα συγκηρία το επιδιώκη κίολας. Και να σας πω κάτι κύριε Μαραγκέ δεν μπορώ να διαφωνήσω τελείως με αυτό το σκεπτικό. Διοτι σε αντιθεση με εσάς το 17% που θα γίνει 40% την ερχόμενη Κυριακή δεν με πείθει σε καμία περίπτωση ότι είναι στροφή στην αριστερα η οποία εκφράζει και κάποια δυναμική. Πιστεύω ότι αυτό το 40% κρύβει ενα μεγάλο ποσοτό ανθρώπων με διαψευμένες προσδοκίες και κυρίως προσδοκίες που είχαν να κάνουν την ωραία αστική ζωούλα τους όπως την είχαν κτίσει τα προηγούμενα χρόνια με τις ευλογίες των Πασοκ και ΝΔ και όλα τα πρετεντεράκια και τα τρεμάκια των καναλιων, κλπ,κλπ. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που αν έλεγες το παραμικρό την ωραια περίοδο του χρηματιστηρίου, των ολυμπιακών αγάνων των παχιών αγελάδων σε κοιτάζαν στην καλύτερη περίπτωση σαν να ήσουν ούφο. Το ότι λοίπον έγινε μια μετατόπιση προς τα κάτω, στα εισοδήματα και στο φαντασιακό τους ορίζοντα δεν σημαίνει ότι αυτόι οι ανθρωποι απόκτησαν και ταξική συνείδηση ούτε ότι τους καίγεται καρφάκι για την παλαιστίνη, για τη βενεζουέλα κλπ,,κλπ. Απο αυτή την άποψη ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι φυσικά επειδή έχει την επιλογή συσπειρώνει μέσα του και την απογοητευμένη αστική ή μικριαστική τάξη , που θέλει να ξαναγυρίσουμε στην προηγούμενη περίοδο. Μαζί ήμασταν το προηγούμενο διάστημα στις πορείες, στις πλάτείες, κυριε Μαραγκέ είδατε εσείς πολύ κόσμο που να είναι έτοιμος και εννοώ μάχημος για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις ανάγκες που θα προκύψουν την επόμενη μέρα των εκλογών και δεν εννοώ όλη αυτή την τρομολαγνία περί τραπεζών, φαρμάκων κλπ όχι οτι τα υποτιμώ και αυτά εννοώ την σύγκρουσή που είναι αναπόφευκτη αφού η τεράστια πόλωση μας πρόλαβε. Ποιος θα συγκρουστεί με τους μπατσους και τα φασισταρία τα οποία θα ξεσαλώσουν την επομενη μέρα? ποιους μηχανισμούς θα επιστρατεύση ο αστικός ΣΥΡΙΖΑ.Είπατε και μόνος σας ο ΣΥΡΙΖΑ παλέυει ότι παλεύει με όρους αστική νομιμότητας, η αστική όμως νομιμότητα μέχρι σήμερα πήγαινε χεράκι χεράκι με το μονοπώλιο της βίας που είχε το κράτος, έδω όμως δυστηχως αυτο το μονοπώλιο το πήρε η χρυσή αυγή.. Εσεις που καταλαβένετε τις ποιοτηκες διαφορες στα πολιτικά θέματα μην με παρεξηγήσετε δεν εννοώ ότι σε άλλες χώρες οι μπράτσοι είναι τα καλά παιδια που κάνουν την δουλεία τους αλλά δεν μπορούμε να μην αντιλαμβανόμαστε και το τι σημένει η φασιστοποιήση τους.. Το ΚΚΕ περιμένει λοιπόν και την επομενη διάψευση των προδοκιών με όλη βέβαια την τραγικότητα που θα την συνοδεύει διοτι το ΚΚΕ ξέρει ότι οι συνειδήσεις δεν αλλάζουν απο την μια μέρα στην άλλη…
    Και κάτι τελευταίο, νομίζω είναι μια μεγάλη αυταπάτη σας κύριε Μαραγκε να πιστέυετε ότι οι Παπαχελάδες και οι μεγαλοαστοι θα δεχτούν κανένα πλήγμα το πολύ πολύ να χρειαστεί να πάνε να συναντήσουν τα λεφτάκεια τους στις ελβετίες και στις μπαχάμες, συνεχίζοντας απο εκεί τις προπαγάνδες τους και τις επιχειρηματικές τους δράσεις , αντε να τους λείψει λίγο ο ήλιος και τα νησάκια αλλά ο «καλός» καπιταλιστής κυριε Μαραγκέ δεν έχει πατρίδα… Μονόι μας θα ήμαστε να αναμετρηθούμε στους δρόμους και στις πλατείες η προπαγάνδα πέθαινει απο την στιγμή που γενιεται το παιδί της και τα παιδιά της είναι αυτοι με τις μαύρες μπλούζες και τα ξυρισμένα κεφάλια που κυκλωφορούν πια αναμεσά μας στις πλατείες , στους δρόμους στα μετρό και τα τρένα είναι δίπλα μας δεν χρειαζεται να τους βλέπουμε στα κουτια του σπιτιού μας… Αυτή είναι η τραγική αναγνωση της ιστορίας…

    Μου αρέσει!

  18. Σχετικά με αυτα που γραφει η atsi: «Πιστεύω ότι αυτό το 40% κρύβει ενα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων με διαψευμένες προσδοκίες και κυρίως προσδοκίες που είχαν να κάνουν την ωραία αστική ζωούλα τους όπως την είχαν κτίσει τα προηγούμενα χρόνια με τις ευλογίες των Πασοκ και ΝΔ και όλα τα πρετεντεράκια και τα τρεμάκια των καναλιων, κλπ,κλπ. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που αν έλεγες το παραμικρό την ωραια περίοδο του χρηματιστηρίου, των ολυμπιακών αγάνων των παχιών αγελάδων σε κοιτάζαν στην καλύτερη περίπτωση σαν να ήσουν ούφο.» Mία μπορω να πω ενδιαφερουσα αναλυση σχετικά με τον εντονο μικροαστισμό των λεγομενου «λαου» στην ελλάδα εχει κανει το εντυπο Sarajevo. Αυτος ο εντονος μικροαστισμος ειναι η αιτια της επικρατησης του εθνικισμου. Ενω απο το 2009 εξελισσεται μια καθαρά ταξικη επιθεση του κεφαλαιου εναντιον του προλεταριατου, αυτη φαινεται στα ματια του λαου ως επιθεση καποιων κερδοσκοπων εναντιον της ελλαδας. Στο τελευταιο φυλλο υπαρχει ενα αρθρο που εξηγει οτι «οι αγαναχτισμενοι του Συνταγματος που φωναζαν ΕΞΩ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ουσιαστικα ηταν εκφραση αυτης της μικροαστικης αντιληψης και γι αυτο μοιραστηκαν σε ψηφοφορους της ακροδεξιας και ψηφοφορους του ΣΥΡΙΖΑ». Ομως και ο Τσιπρας συμφωνει οτι η εκλογική ανοδος του ΣΥΡΙΖΑ οφειλεται στους αγαναχτισμενους: «Το κομβικο σημειο προκειμενου να φτασουμε στα αποτελεσματα των εκλογων της 6ης Μαη ήταν το Συνταγμα και οι αλλες πλατειες της χωρας”. Προσωπικα διαφωνώ και με το Sarajevo και με τον ισχυρισμο του Τσιπρα, τον οποιο χαρακτηριζω «λαθροχειρια». Νομιζω οτι οι αγαναχτισμενοι δεν ειναι κυριως ενα μικροαστικο- εθνικιστικο κινημα (χωρις να ισχυριζομαι οτι απουσιαζει και αυτη η πλευρα) αλλά ενα μηδενιστικο κινημα. Εχει πολλά κοινα με το Δεκεμβρη 2008. Ηταν μια εκφραση του μηδενισμου που ενισχυεται. Τους αγαναχτισμενους εκφραζει ο αυτοχειρας συνταξιουχος. Η αυτοκτονια ειναι μια καθαρα μηδενιστικη πραξη. Το σημειωμα που αφηνει καλει τους νεους να παρουν τα οπλα και να τιμωρήσουν τους «προδοτες» (προφανως εθνικιστικη ορολογια) χωρις ομως κανενα προταγμα και κανενα κυβερνητικο σχεδιο. Μονο τιμωρια. Οπως εκαναν οι ρωσοι μηδενιστες πριν απο τη γεννηση του μπολσεβικιου κομματος. Οσο για το ΚΚΕ, νομιζω οτι τηρει μια σταθερή σταση. Ουτε φλερταρησε με τους αγαναχτισμενους του Συνταγματος, ουτε με το κινημα της πατατας, ουτε με το εθνικισμο. Το αντιθετο μαλιστα. Το ΚΚΕ, απο το 2009 μεχρι σημερα λεει σταθερά ότι η πολιτικη του μνημομνιου δεν ειναι επιθεση των ξενων ιμπεριαλιστων εναντιον της ελλαδας αλλά επιθεση του κεφαλαιου εναντιον της εργατικης ταξης. Αλλά ο σεχταρισμος του απεναντι στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και σε ολες τις οργανωσεις της ακρας αριστερας ειναι φυσικά επιβλαβης για το κινημα.

    Μου αρέσει!

  19. Πολύ ωραία αυτά που λες. Θύμησέ μου όμως τα χαράτσια τελικά θα τα καταργήσετε γενικά ή μόνο για τους ανέργους και τους φτωχούς; Και μετά να πούμε και για το σοσιαλισμό.

    Μου αρέσει!

  20. Μια κριτική από το Αριστερό Blog και τον Δημήτρη Δ.: Εύκολες λύσεις, εύκολα καίγονται…
    Η ανατροπή της μακράς πνοής πολεμικής εκστρατείας του κεφαλαίου, υπονομεύεται αν δε μετατρέπεται σε ουτοπία και η κυβερνώσα αριστερά στην καλύτερη περίπτωση μετατρέπεται σε αριστερά με πήλινα πόδια. Μήπως η αναντιστοιχία μεταξύ του υπάρχοντος επιπέδου συγκρότησης των λαϊκών στρωμάτων και των απαιτήσεων της ιστορικής περιόδου, είναι ένας από τους βασικούς λόγους συρρίκνωσης των αντιμνημονιακών δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ και επίδειξης διάθεσης όλο και μεγαλύτερης προσαρμογής προς τις απαιτήσεις της ΕΕ και του εγχώριου κατεστημένου; Εδώ ολόκληρο

    Και ακόμα μια από το ίδιο ιστολόγιο από τον Αντώνη Δραγανίγο:
    Η κυβέρνηση, η αριστερά και η κασέτα της «άμεσης λύσης»
    Τι έχουμε πάθει με τους μέντορες της τακτικής που μας έχουν κατακλύσει? Πως θα αντισταθούμε σε όλες αυτές τις παμπάλαιες απαντήσεις που εμφανίζονται κάθε φορά με έναν νέο μανδύα για να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο? Πως θα σωθούμε από όλους αυτούς τους σωτήρες? Γιατί, τελικά, στην συζήτηση που γίνεται στην αριστερά, πιο σημαντικό και από το πρόβλημα της «κυβέρνηση της αριστεράς», ή «με πυρήνα την αριστερά», ή «προοδευτική αντιμνημονιακή κυβέρνηση» ή όπως αλλιώς τέλος πάντων ονομαστεί- είναι η επιχειρηματολογία υπέρ της! Ολόκληρο εδώ
    Kai μια συζήτηση στο Σχολιαστές χωρίς σύνορα

    Μου αρέσει!

  21. Παράθεμα: Ο ΣΥΡΙΖΑ από τη σκοπιά των ευρωπαΐων τροτσκιστών | Κριτική/Αριστερά·

  22. Παράθεμα: Η λογική πλάνη όσων (αριστερών) δεν θέλουν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ « OMADEON·

  23. Παράθεμα: Γιατί τρέμουν την κυβέρνηση της αριστεράς « Ο Αχινός·

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s