Μισός πλανήτης ψευδαισθήσεις (Β’ Μέρος)

Στέλιος Ιορδάνου για το Avantgarde

Τι είναι τελικά η ταξική πάλη;

Είναι μήπως η πάλη για το μισθό; Για καλύτερες συνθήκες εργασίας; Για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα; Είναι όλα αυτά, αλλά όχι μόνο αυτά. Πέραν από τις οικονομικές διεκδικήσεις του προλεταριάτου απέναντι στο μεμονωμένο αφεντικό-εργοδότη-καπιταλιστή αλλά και τις πολιτικές μάχες απέναντι στο σύνολο των καπιταλιστών και το κράτος τους, η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, στην Αυτοκρατορία οπουδήποτε, σε οποιαδήποτε γωνιά της γης, επηρεάζει -πολλαπλασιαστικά μάλιστα- τις περισσότερες φορές και με εντονότερο  τρόπο, την αναπαραγωγή του καπιταλισμού σε διεθνές επίπεδο. Επομένως, διαμορφώνει εκ νέου τον παγκόσμιο ταξικό συσχετισμό. Αυτό δεν είναι μία γενική, αόριστη συνθήκη. Έχει συγκεκριμένα, απτά, υλικά αποτυπώματα στην ταξική πάλη. Να λοιπόν, γιατί μας ενδιαφέρει η  έκβαση οποιασδήποτε αναμέτρησης  της pax americana σε όλη τη γη. Να γιατί ευχόμαστε ολόψυχα  την ήττα της και όχι απλώς να σταματήσει το ρολόι και να γυρίσουμε στην «ηρεμία», δηλαδή στο προηγούμενο σημείο ισορροπίας όπου ο παγκόσμιος ηγεμόνας βρισκόταν σε πλεονεκτικότερη θέση. Τότε που το αμερικανικό δολάριο, τα χρηματιστήρια της Νέας Υόρκης και του city του Λονδίνου κοίταζαν με υπεροψία και αίσθημα αδιαμφισβήτητης υπεροχής τους υποτελείς τους. Τότε που το «τέλος της ιστορίας» φάνταζε για αυτούς η αρχή της αιωνιότητας.

Ποιο, λοιπόν, είναι το κριτήριο για μια ταξική θέση;

Η απάντηση στο ερώτημα μπορεί να δοθεί είτε με «επαρχιώτικο» τρόπο, κοιτάζοντας μόνο στο στενό τοπικό-εθνικό επίπεδο, είτε κοιτάζοντας προσεκτικά όλον τον πλανήτη, προσπαθώντας να βρούμε την οποιαδήποτε ρωγμή, το οποιοδήποτε πλήγμα στην ηγεμονία της Αυτοκρατορίας.

Μοναδικό μας κριτήριο είναι το συμφέρον του παγκόσμιου προλεταριάτου. Όπου και με όποιον τρόπο αυτό κρίνεται. Είτε μιλάμε για την Βενεζουέλα, είτε για την Κούβα, είτε για την Βολιβία, είτε για την Νικαράγουα, την Συρία, την Παλαιστίνη, την Υεμένη, το Ιράν, την Ουκρανία, την Ρωσία κτλ. Αυτό που προέχει είναι να ηττηθεί το πλάνο του ιμπεριαλισμού. Μία τέτοια θετική εξέλιξη μπορεί να αποτελέσει την αρχή του ξεδιπλώματος ασύμμετρων ρωγμών, ανακατατάξεων και πιθανών  αναταραχών στον πλανήτη. Πέραν των παραδειγμάτων που αναφέραμε παραπάνω σε σχέση με την οπτική των καταπιεσμένων λαών, σημαντικές εξελίξεις πιθανά  έρχονται με αφορμή την κρίση και τις αυξημένες τιμές στα προϊόντα της ενέργειας και της διατροφής. Χώρες της Βόρειας Αφρικής και της μέσης Ανατολής στηρίζουν την διατροφή τους στα  σιτηρά, τα οποία υπόκεινται σε έλλειψη. Είναι σίγουρο ότι η Αυτοκρατορία θα καταφέρει να απορροφήσει όλους τους κραδασμούς; Μία περίοδος αναταραχών μάλλον ξεκινάει. Τα πράγματα δεν είναι σίγουρο πως θα πάνε καλά και στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας, ακόμα και στο επίπεδο της εμπέδωσης κοινωνικής συνοχής στο εσωτερικό της. Μπορεί τα τηλεοπτικά κανάλια και οι πολεμικοί  προπαγανδιστικοί μηχανισμοί της αυτοκρατορίας να είναι σε απόλυτο οίστρο, όμως δεν είναι σίγουρο πως μπορούν να εξαφανίσουν όλες τις αντιφάσεις μέσα στις κοινωνίες της Δύσης. Η ίδια η αφήγησή της για τον πόλεμο στην Ουκρανία εμφανίζει ρωγμές.

Για παράδειγμα, σε δημοσκόπηση με ερώτημα αν είναι η Ρωσία η κύρια υπεύθυνη για τον πόλεμο στην Ουκρανία τα αποτελέσματα ήταν  τα εξής: (1)

Φιλανδία: 6 %

Πολωνία και Ολλανδία: 7 %

Κύπρος: η πλειονότητα απαντά όχι

Ελλάδα: μικρή διαφορά, με την πλειονότητα να την θεωρεί την κύρια υπεύθυνη

Κατά μέσο όρο, στην ΕΕ, το ποσοστό εκείνων που δεν κατηγορούν τη Ρωσία για τη σύγκρουση ήταν 17%

Μισός πλανήτης «ψευδαισθήσεις»

Με πράσινο οι χώρες που συμμετέχουν στις κυρώσεις ενάντια στη Ρωσία. Με γκρίζο οι χώρες που δε συμμετέχουν.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, περί «ψευδαισθήσεων» και «αυταπατών» του μισού πλανήτη. Στην αρχή, όταν έφταναν στην Δύση εικόνες αρμάτων μάχης του ρωσικού στρατού με κόκκινες σημαίες και σφυροδρέπανα, από την Αριστερά ακούγαμε: «μεμονωμένο περιστατικό». Μετά, ακούσαμε μέχρι και για photoshop (για ποιο λόγο;). Στη συνέχεια, οι εικόνες αυτές όλο και πληθαίνουν. Κυκλοφορούν βίντεο με στρατιώτες να τραγουδούν τον ύμνο της Σοβιετικής Ένωσης και να καρφώνουν κόκκινες σημαίες σε κτίρια που απελευθερώνουν από τους ναζί. Μέχρι που εμφανίστηκε και η θρυλική γιαγιά με την καρδιά λιονταριού, η οποία βγήκε με κόκκινη σημαία στα χέρια, νομίζοντας πως ήρθαν οι Ρώσοι στρατιώτες. Οι στρατιώτες της είπαν ότι είναι από τον ουκρανικό στρατό, της άρπαξαν τη σημαία και την ποδοπάτησαν επιδεικτικά μπροστά της. Όταν της «έδωσαν» τρόφιμα, εκείνη δε φοβήθηκε και τους γύρισε την τσάντα με τα τρόφιμα πίσω. Εντάξει, μπορεί να πει κανείς, άλλο ένα μεμονωμένο περιστατικό με μία γιαγιά που στο κάτω κάτω μπορεί να έχει και άνοια και να μην ξέρει τι της γίνεται. «Ψεύτικα», μάλλον, είναι και τα σοβιετικά αγάλματα που αποκαθίστανται στις απελευθερωμένες περιοχές της ανατολικής Ουκρανίας. «Ηθοποιοί», μάλλον, είναι και οι άνθρωποι που μαζεύονται και πανηγυρίζουν γύρω από  τα σοβιετικά αγάλματα όπως και αυτοί που «αυτενεργούν» και καρφώνουν  κόκκινες σημαίες από δω κι από εκεί. Δεν είναι όμως μόνο αυτά. Είναι και ο υπόλοιπος μισός πλανήτης που αναφέραμε και προηγουμένως, ο πλανήτης των καταπιεσμένων, των απολίτιστων, των κολασμένων. Όλων αυτών που κατοικούν in the dark side of the earth. Όλων αυτών που ξαφνικά αναθαρρούν, πιστεύοντας ότι ανοίγει  μία ευκαιρία και για αυτούς. Και θέλουν αυτό το παράθυρο της ευκαιρίας να ανοίξει κι άλλο, κι άλλο. Μην περιμένουμε, φυσικά, την απόλυτη «τελειότητα» από όλους αυτούς τους λαούς. Ας μην τους βάζουμε, κατευθείαν, καθήκοντα σοσιαλιστικής επανάστασης και ανατροπής του παγκόσμιου καπιταλισμού. Λίγη υπομονή. Ας μην τους κουνάμε το δάχτυλο γεμάτοι περισπούδαστο ύφος και διδακτικότητα, την ίδια στιγμή που δεν έχουμε καταφέρει, όχι σοσιαλιστική επανάσταση, αλλά ούτε καν να αντιπαρατεθούμε αποτελεσματικά με τις αστυνομικές δυνάμεις σε μια διαδήλωση. Που έχουμε επιτρέψει να περάσει πάνω από τα κεφάλια μας η καπιταλιστική αναδιάρθρωση, τα μνημόνια, το κράτος έκτακτης ανάγκης και άλλα τόσα.

Ας περάσουμε τώρα στο επόμενο ερώτημα.

Ποιος είναι πιθανότερο να έχει «ψευδαισθήσεις» και «αυταπάτες»;

Τα εκατοντάδες εκατομμύρια και δισεκατομμύρια ανθρώπων που έχουν μάθει, απλώς  επειδή γεννήθηκαν στο «λάθος» μέρος,  τη ζωή με το σκληρό τρόπο, αποδίδοντας φόρο αίματος στο βαμπίρ του ιμπεριαλισμού; Αυτοί, στις πλάτες των οποίων κτίστηκαν οι λαμπερές μητροπόλεις και τα οικονομικά θαύματα της Δύσης; Κάθε, μα κάθε οικονομικό, πολιτικό, και οποιοδήποτε άλλο επίτευγμα της πεφωτισμένης Δύσης οφείλει την ύπαρξη του στην απάνθρωπη, ανήθικη και χωρίς κανένα όριο απομύζηση του υπόλοιπου  μισού πλανήτη. Κάθε σελίδα της υπερήφανης ιστορίας της ιμπεριαλιστικής Δύσης έχει γραφτεί με το αίμα εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων στις αποικίες, τα μετααποικιακά κράτη, στις χώρες που πέτυχαν -όπως κι αν το κατάφεραν- την πρώτη «έφοδο στον ουρανό». Όλοι αυτοί έχουν μάθει να μετράνε τα λόγια και τις πράξεις τους δυο και τρεις  φορές. Έχουν κάθε λόγο να φέρουν ρεαλιστικότερη οπτική και κρίση, σμιλευμένη δεκάδες χρόνια από το αλάνθαστο κριτήριο της πράξης. Της πράξης, με πραγματικό και υλικό κόστος.

Τι συμβαίνει, λοιπόν, υμνητές της ιερής αγελάδας, του «αγνού» και «σοφού υποκειμένου» (όλων των ειδών), που έχει πάντα «δίκιο»; Τελικά έχει πάντα δίκιο μόνο όταν είναι στη Δύση; Μόνο τότε φέρει γραμμένο στο πολιτικό του DNA το «ιστορικό δίκιο»; Αν βγούμε εκτός συνόρων της Αυτοκρατορίας, οι λαοί ξαφνικά χαζεύουν, έχουν «ψευδαισθήσεις» και «αυταπάτες»; Σταματούν να έχουν δίκιο; Σταματούν να έχουν το δικαίωμα στον αγώνα και την  προσπάθεια ακόμα κι αν «σφάλλουν» στην κρίση τους; Θα πρέπει, πρώτα, να «περάσουν» τις εξετάσεις «πολιτικής οικονομίας, αντιϊμπεριαλισμού  και εξέγερσης» από την ιερά εξέταση των πεφωτισμένων δυτικών αριστερών και αναρχικών;

Αν, λοιπόν, κάποιος έχει «αυταπάτες» και «ψευδαισθήσεις», πού είναι πιθανότερο να κατοικεί; Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο…

Στη «σκοτεινή πλευρά» της γης ή στη λαμπερή Αυτοκρατορία; Να κάνουμε μια ερώτηση. Για να δεχτεί το οποιοδήποτε πλήγμα -μικρό ή μεγαλύτερο- η ιμπεριαλιστική σταυροφορία της Αυτοκρατορίας, θα πρέπει πρώτα να λάβει την έγκριση από τα «επαναστατικά-εξεγερσιακά» κέντρα της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου, του Βερολίνου, του Παρισιού, της Βαρκελώνης και των Αθηνών; Θα πρέπει πρώτα να πρωτοκολληθεί η απόφαση έγκρισης από τους καθέδρας διανοούμενους και ειδικούς -βεβαίως, βεβαίως- της πολιτικής  οικονομίας και του διαλεκτικού υλισμού, που πίνουν τη ζεστή τους σοκολάτα  στα bistro καφέ των δυτικών μητροπόλεων; Ή μήπως να έχει μάθει απ’ έξω αλλά και να υλοποιεί ένα-ένα τα «sos» βήματα «χειραφέτησης» (αυτοοργάνωση, αυτοδιαχείριση, οριζόντια δικτύωση, κτλ) που αναγράφονται στο «εγχειρίδιο πολιτικοποίησης» του μέσου δυτικού -αριστερού και αναρχικού- υπηκόου;

Σαν πολύ σοβαρά  δεν πήρατε τον εαυτό και τις θεωρίες σας, όλοι εσείς οι δυτικοί που κουνάτε το δάχτυλο;

Το θέμα όμως δεν είναι μόνο ιδεολογικό. Είναι οι υλικές συνθήκες εκείνες οι οποίες γέννησαν αυτό το δυτικό φαινόμενο. Το μεταπολεμικό κοινωνικό συμβόλαιο της Δύσης -με τις εγγυήσεις φυσικά της Αυτοκρατορίας- ενάντια στην κομμουνιστική απειλή, σε συνδυασμό με τον ιμπεριαλιστικό θρίαμβο της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στη σοβιετική ένωση, έβαλαν την σφραγίδα τους στον ταξικό συσχετισμό στο εσωτερικό της Δύσης και στη διαμόρφωση των πολιτικών οργανώσεων της αριστεράς και γενικότερα του κινήματος. Το κίνημα, με διάφορες καμπές ή και εκλάμψεις, αλώθηκε πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά. Η ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση του πλανήτη δεν είναι μικρή υπόθεση. Είναι ο αιμοδότης της «κοινωνικής ειρήνης» και συνοχής. Και όχι μόνο αυτό. Είναι και ο σταθερός τροφοδότης χρήματος για την εξαγορά, πέραν των μικροαστικών στρωμάτων, ενός τμήματος του προλεταριάτου εντός της ιμπεριαλιστικής  Δύσης, την εργατική αριστοκρατία. Και φυσικά, της αστικής και ιμπεριαλιστικής διαστρέβλωσης οποιασδήποτε επαναστατικής-κομουνιστικής πολιτικής. Είναι πράγματι, πολύ δύσκολο να υπάρχει και να αναπαράγεται μια επαναστατική πολιτική αντίληψη και θεωρία μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον. Απαιτείται διαρκής προσπάθεια και επαγρύπνηση και προπάντων σύγκρουση με την πολιτική ,την προπαγάνδα και τα ιδεολογήματα του σύγχρονου ιμπεριαλισμού ,της Αυτοκρατορίας. Στη βάση, λοιπόν, της εκμετάλλευσης του υπόλοιπου πλανήτη, συγκροτείται η Αυτοκρατορία στο εσωτερικό της, κάθε πτυχή των κοινωνιών της, η αναπαραγωγή τους, οι κοινωνικές συμμαχίες, οι πολιτικές εκπροσωπήσεις, τα πάντα. Ακόμα και τα ιδεολογικά παράγωγα, τα ιδεολογήματα και οι θεωρίες, που έχουν  τρυπώσει μέσα στην καρδιά και το μυαλό του κομμουνιστικού κινήματος της Αυτοκρατορίας. Πώς θα μπορούσαν αυτά να εξαιρεθούν άλλωστε; Δεν είναι «δωρεάν» οι παροχές και οι ανέσεις των δυτικών μητροπόλεων. Το κοινωνικό συμβόλαιο και το κοινωνικό του κράτος μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στάζουν αίμα από την εκμετάλλευση του υπολοίπου μισού πλανήτη .

Ας προχωρήσουμε, όμως, το συλλογισμό ακόμα παραπέρα, η λογική της αντίληψης περί «ψευδαισθήσεων» έχει «ψωμί» ακόμα.

Τι είναι στην πραγματικότητα η λεγόμενη «ψευδαίσθηση»;

Είναι το αιώνιο «Πνεύμα», ο «Λόγος», στην ανθρώπινη version του; Ας ακολουθήσουμε διαφορετική διαδρομή, κοιτάζοντας στην ιστορία των ανθρωπίνων κοινωνιών. Η «ψευδαίσθηση»  δεν είναι παρά μία αντανάκλαση των υλικών συνθηκών της ζωής των ανθρώπων που την φέρουν. Είναι, κατά κάποιον τρόπο «ψευδής» συνείδηση. Με την έννοια, ότι δεν αποτελεί απόλυτα σφαιρική και ολόπλευρη ανάλυση και επεξεργασία της υλικής πραγματικότητας, παρά μόνο αντιφατικά και «μπερδεμένα», όπως συνήθως συμβαίνει δηλαδή. Αυτό σημαίνει πως είναι έκφραση υπαρκτών πτυχών της υλικής και αντιφατικής πραγματικότητας και όχι γενικώς αυταπάτες που «έπεσαν» από τον «απέραντο ουρανό» των ιδεών, του «Πνεύματος» και του «Λόγου». Οι λαοί που ένιωσαν στο πετσί τους την αποικιοκρατία, το ξεζούμισμα, το αίμα, τα πραξικοπήματα, τις δολοφονίες, τα εθνικοαπελευθερωτικά-αντιϊμπεριαλιστικά κινήματα, τα αντάρτικα αλλά ακόμα και αυτοί που κουβαλούν  μια ιστορία σοσιαλιστικής επανάστασης, φέρουν μία «συνείδηση», ενδεχομένως «ψευδαίσθηση»-«ψευδή συνείδηση», που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αντανακλά ένα κομμάτι των παραπάνω. Το ίδιο ισχύει, φυσικά και για τους λαούς στην άλλη πλευρά της γης. Όμως, «αυταπάτη» από «αυταπάτη» έχει διαφορά, αναλόγως με το πού βρίσκεται κανείς στον πλανήτη. Τα ιστορικά γεγονότα και ιδιαίτερα αυτά που έχουν ειδικό βάρος μεγατόνων, δε σβήνονται από τη μία στιγμή στην άλλη τόσο εύκολα. Και ο ιστορικός χρόνος δε μετριέται με λίγες δεκαετίες. Απλώνεται παραπέρα. Αυτό φυσικά, δε σημαίνει πως ένας καταπιεσμένος λαός δεν έχει «αυταπάτες» ή πως το οτιδήποτε πιστεύει είναι πολιτικά ορθό. Σημαίνει όμως, πως με έναν αντιφατικό τρόπο τα αντανακλαστικά και η συμπεριφορά του σε ένα μεγάλο γεγονός, όπως, καλή ώρα, σε μία πολεμική αναμέτρηση μεταξύ του ιμπεριαλιστή σφαγέα του (Αυτοκρατορία) και μια άλλης χώρας, συσχετίζονται με τα ιστορικά του βιώματα. Δεν είναι ουρανοκατέβατα. Ενδεχομένως, ένας καταπιεσμένος λαός που ψάχνει εναγωνίως πολιτική διέξοδο και ρήγμα στο χάρτη, να έχει την ψευδαίσθηση πως θα λυτρωθεί για πάντα από τον ιμπεριαλισμό, αν ηττηθεί  το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία (δεν έχουμε υπόψη μας κάποια τόσο μεγάλη «αυταπάτη», είναι πιο πραγματιστές οι άνθρωποι). Μπορεί αυτό να μην ισχύει, ωστόσο  σε ένα βαθμό εκφράζει ένα υπαρκτό ενδεχόμενο της ταξικής πάλης, αυτό δηλαδή της αρχής του «ξηλώματος του πουλόβερ» της Αυτοκρατορίας, το οποίο αυτός ο λαός το εντοπίζει. Και χίλιες φορές αξίζει να παλέψει να γίνει πραγματικότητα!

Έτσι, λοιπόν, περνάμε στο επόμενο ερώτημα: Έστω πως έχουμε να κάνουμε με «ψευδαισθήσεις», αυτές μας ενδιαφέρουν;

Η ιστορία της παγκόσμιας ταξικής πάλης είναι γεμάτη από αυταπάτες, ψευδαισθήσεις, εσφαλμένους υπολογισμούς, παρατολμίες, βολονταρισμούς, κτλ. Μάλιστα, τις περισσότερες φορές, σημαντικά γεγονότα ξεκινούν με αφορμή το τάδε ζήτημα και με πολλές αυταπάτες από τους καταπιεσμένους, ενώ στην πορεία, πάνω σε αυτό το έδαφος τα (συνειδητά) υποκείμενα που εμπλέκονται βρίσκονται  στο τιμόνι πρωτόγνωρων ιστορικών επαναστατικών γεγονότων. Αυτό δε συμβαίνει, άλλωστε, ακόμα και στις πιο μικρές οικονομικές διεκδικήσεις του προλεταριάτου; Με αυταπάτες και όλων των ειδών τις αντιφάσεις δεν μπορεί να ξεκινήσει μία απεργία και να εξελιχθεί σε μια νικηφόρα ταξική μάχη, στο βαθμό φυσικά που ληφθούν οι απαραίτητες αποφάσεις την κατάλληλη στιγμή; Αυταπάτες δεν είχε, για να θυμηθούμε και ένα πρόσφατο δικό μας εγχώριο παράδειγμα, ο «λαός» σε σχέση με το ΣΥΡΙΖΑ και την κατάργηση των μνημονίων με ένα απλό νομοσχέδιο; Αυτές όμως οι αυταπάτες δεν ήταν που κινητοποίησαν ένα μεγάλο τμήμα της εργατικής τάξης και του λαού, φυσικά με τους περιορισμούς που αυτές φέρουν, στη μάχη του δημοψηφίσματος; Το δημοψήφισμα, άσχετα με την έκβαση, δεν ήταν μία πραγματική ταξική αντιπαράθεση που δίχασε την κοινωνία; Ή μήπως όχι; Ήταν όλοι «ηθοποιοί»; Ήταν όλοι «παρασυρμένοι» και ζούσαν το προσωπικό τους δράμα; Δεν συνέβαιναν όλα αυτά στην πραγματική ζωή μπροστά στα μάτια μας; Μπορεί να ξεχάσει κανείς τα βοθροκάναλα που ούρλιαζαν; Τις δηλώσεις των πολιτικών  ηγετών της χώρας και νόμιμων ιδιοκτητών της, πως «η αστική τάξη θα πάρει τα ηνία» αν το ΟΧΙ δεν γίνει ΝΑΙ; Σε αυτή την πραγματική πίεση της αστικής τάξης δεν ήταν που ο ΣΥΡΙΖΑ, τρέμοντας, υπέκυψε (όπως ήταν αναμενόμενο); Τι ήταν όλα αυτά; Πραγματική ταξική πόλωση ή μία αυταπάτη; Ένα matrix; Το γεγονός πως είχε την έκβαση που είχε, δεν οφείλεται απλά στην υποταγμένη στάση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι εύκολη απάντηση για τους επανασταταράδες. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Οφείλεται στην ανημπόρια του ταξικού μας στρατοπέδου να αντιπαρατεθεί στα ίσια με την αστική τάξη και να επιβάλει τη δίκαιη  θέλησή του. Αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα μας. Σε πολλά παραδείγματα στην ιστορία οι «αυταπάτες» γίνονται υλική δύναμη κίνησης της ιστορίας. Η ηγεσία της κουβανικής επανάστασης, ο Φιντέλ, δεν το «πήγαινε» για σοσιαλιστική επανάσταση. Ενδεχομένως να  είχε αυταπάτες για έναν “κλασικό» εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα που θα κατέληγε σε μια ομαλή αστική δημοκρατία. Ο ιμπεριαλισμός είχε άλλα σχέδια και η επαναστατική ηγεσία  προσαρμόστηκε στις εξελίξεις σηκώνοντας το γάντι, όπως έπρεπε. Άλλη μία αντιφατική, λοιπόν, στιγμή. Στην πραγματικότητα, μόνο αντιφατικές ιστορικές στιγμές υπάρχουν και καθόλου καθαρές-κρυστάλλινες. Ας το εμπεδώσουμε επιτέλους. Τα υπόλοιπα συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια και στα εργαστήρια που πειραματίζονται με καθαρές χημικές ενώσεις. Ποιο είναι το δίδαγμα; Οι «αυταπάτες», οι  «ψευδαισθήσεις» και όλες οι αντιφατικές κινήσεις των μαζών  μας ενδιαφέρουν και πάρα πολύ μάλιστα. Είναι κομμάτι πραγματικών εξελίξεων στο «εδώ και τώρα», διαμορφώνουν τον ταξικό συσχετισμό και δημιουργούν ιστορικά γεγονότα. Για το πώς θα καταλήξει η οποιαδήποτε ρωγμή κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος. Όποιος, τώρα, είναι έτοιμος να κουνήσει πάλι το δάχτυλο, προβλέποντας σίγουρη ήττα (άρα και επιβεβαίωση της «σοφής» αρχικής του εκτίμησης), μπορεί να κάτσει άνετα στον «επαναστατικό  του θρόνο» και να παρακολουθεί σαν τον Ξέρξη τη μάχη. Ας το κάνει και σε όλες τις μάχες, όλων των ειδών που προκύπτουν. Συμβόλαια με την ιστορία και εγγυήσεις για σίγουρες νίκες δεν υπάρχουν. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Τα σφυροδρέπανα υπό την αιγίδα του «ρωσικού ιμπεριαλισμού»

Οι σημαίες, λοιπόν, με τα σφυροδρέπανα που καρφώνονται από τους στρατιώτες των λαϊκών δημοκρατιών του Ντονμπάς αλλά και τους Ρώσους στρατιώτες, η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο που κρατούσε με περηφάνεια η ηρωική γιαγιά είναι σημαίες «λερωμένες». Έχουν «μολυνθεί » από τον ιό του «ρωσικού ιμπεριαλισμού» και από τις «αυταπάτες» όλων αυτών που τις κουβαλούν στα χέρια τους και με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά. Επίκληση στο συναίσθημα; Μάλιστα. Επιστροφή στην ψυχρή λογική λοιπόν. Ας αντιστρέψουμε για λίγο το ερώτημα. Πώς θα έμοιαζε, άραγε, ένα αμερικανικό νατοϊκό τεθωρακισμένο να κουβαλάει κόκκινες σημαίες με σφυροδρέπανο; Ας κάνουμε τώρα προσομοίωση και στη δική μας χώρα. Πώς θα ήταν ένα όχημα του ελληνικού στρατού, το οποίο, δίπλα στην υπερήφανη σημαία του ελληνικού έθνους, φιλοξενούσε και το σφυροδρέπανο; Είναι μάλλον κάπως δύσκολο να γίνει εικόνα αυτό το υποθετικό σενάριο, ακόμα και για αυτούς που η φαντασία τους καλπάζει. Ας βοηθήσουμε λίγο. Δίπλα στο τεθωρακισμένο όχημα με το σφυροδρέπανο και την αστερόεσσα, τη σημαία του ΝΑΤΟ  ή την ελληνική σημαία (ό,τι προτιμάει ο καθένας ας διαλέξει) ας φανταστούμε τώρα και ένα στρατιώτη να τραγουδάει τον ύμνο της Σοβιετικής Ένωσης ή το ελληνικό του «αντίστοιχο», τον ύμνο  του ΕΑΜ. Τί, πάλι δεν οπτικοποιείται «με τίποτα»; Μα γιατί; Δεν είναι δεδομένο  πως ο κάθε στρατιώτης μπορεί να υψώνει τη σημαία της επιθυμίας του και ο  λοχαγός και τα ανώτερα στελέχη να το επιτρέπουν; Έτσι δεν διαρθρώνονται οι «στρατοί» και ο «μιλιταρισμός», σύντροφοι; Κάθε φαντάρος, «από τα κάτω», αυτενεργεί και κουβαλάει τη σημαία με την οποία αισθάνεται καλύτερα, τραγουδάει υπερήφανα τον ύμνο της αρεσκείας του, γεμίζοντας αυτοπεποίθηση την καρδιά και το μυαλό, αρκεί να ξυπνάει στην ώρα του το πρωί και να είναι στο πόστο του στο σημείο της μάχης. Αυτά είναι τα μοναδικά μίνιμουμ για ένα στρατό. Οι στρατοί στο σύγχρονο ιμπεριαλισμό, λειτουργούν με «συμπεριληπτικότητα». Ανέχονται και μάλιστα προάγουν τη διαφορετικότητα, αρκεί το στράτευμα να αισθάνεται πιο άνετα. Δίπλα στις αιματοβαμμένες σημαίες και τα σύμβολα του ιμπεριαλισμού μπορούν να φιλοξενούνται, τουλάχιστον για όσο διαρκεί μία μάχη, κι άλλα σύμβολα, όπως για παράδειγμα το σφυροδρέπανο. Δημοκρατία έχουμε, άλλωστε, εδώ στη Δύση. Είμαστε συμπεριληπτικοί, ανεχόμαστε όλες τις διαφορετικές φωνές. Ποτέ τους οι απολίτιστοι της ανατολής και του μαύρου νότου δεν πρόκειται να αντιληφθούν τις υψηλές αυτές αξίες.

«Λερωμένα» σύμβολα, βρώμικες ψυχές, ανθρώπινα κτήνη

Ας επιστρέψουμε στα «λερωμένα» κόκκινα σύμβολα του μετώπου της ανατολικής Ουκρανίας. Ένας στρατιώτης που κουβαλάει μια σημαία με σφυροδρέπανο, ακριβώς επειδή αυτή η σημαία δεν φέρει το «πραγματικό» σφυροδρέπανο (το πιστοποιημένο από το επαναστατικά κέντρα των ευρωπαϊκών μητροπόλεων) αλλά μια καρικατούρα, κουβαλάει ένα τίποτα. Ή ακόμα χειρότερα, επειδή έχει και το στρατιωτικό σύμβολο του ρωσικού στρατού («Ζ«) και αφού το Ζ είναι η «νέα σβάστικα» της εποχής (όπως ενημερωθήκαμε από το Ζελένσκι, τους νατοϊκούς μπροστάρηδες και τον Σκάι, βεβαίως βεβαίως), τότε είναι ικανός για τα πιο ειδεχθή εγκλήματα. Γίνεται ένα πραγματικό κτήνος κατά τη διάρκεια της μάχης, σφάζοντας αθώους ανθρώπους και πυρπολώντας. Και γιατί όλα αυτά; Μα επειδή είναι εξάρτημα της δολοφονικής στρατιωτικής μηχανής του «σύγχρονου χιτλερικού στρατού», ο οποίος έχει πότε πότε και σφυροδρέπανα στο εσωτερικό του. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Τη μια στιγμή τραγουδάς με περηφάνια τον ύμνο της σοβιετικής ένωσης, τσαλαπατώντας ταυτόχρονα μία ναζιστική ή αμερικανική σημαία και την αμέσως επόμενη στιγμή σφάζεις  και πυροβολείς αθώους ανθρώπους.  Όπως ακριβώς, δηλαδή, αντιστοιχεί  σε αυτούς που κουβαλούν  κόκκινα σύμβολα και τραγουδούν κόκκινους ύμνους.

Τι σε ξεχωρίζει από ένα μαχητή του τάγματος Αζόφ, ο οποίος έχει «στολισμένο» όλο το κορμί του με σβάστικες, το πρόσωπο του Χίτλερ και άλλα καλαίσθητα σύμβολα της «άριας φυλής»; “Τίποτα. Είστε και οι δύο κτήνη που πολεμούν. Το δίκιο βρίσκεται στους αμάχους. Στον ουκρανικό λαό και την εργατική τάξη. Αυτός είναι που πληρώνει το μάρμαρο. Εσείς, δεν είστε τίποτε άλλο παρά πιόνια δύο ιμπεριαλισμών που  συγκρούονται για το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής«.

Η σημασία των συμβόλων και της σημαίας

Τα πάντα, λοιπόν, μπορούν να συμβούν στον κόσμο της μετανεωτερικότητας. Τα σύμβολα δε σημαίνουν πια τίποτα. Γι’ αυτό άλλωστε, τα πραγματικά αφεντικά αυτού του πλανήτη, οι πραγματικοί μακελάρηδες, με τεράστιο κατάλογο εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, πραγματικό κατάλογο, αποφάσισαν να καταργήσουν τα σύμβολα και τις σημαίες τους. Το ίδιο έκαναν και με τους ύμνους τους. Αν δεν το έχετε αντιληφθεί, τα νατοϊκά στρατεύματα όπως και ο  ουκρανικός στρατός και τα ναζιστικά τάγματα, δε φέρουν τις δικές τους σημαίες και σύμβολα. Δεν χρειάζονται αφήγημα για τον πόλεμο και τον κόσμο. «Τα πάντα είναι ρευστά. Μα αυτό δεν είναι διαλεκτική; Τα πάντα σε μία αιώνια κίνηση».

Άλλη μια νίκη του μεταμοντερνισμού. Δεν υπάρχει παρελθόν ούτε μέλλον. Υπάρχει μόνο η στιγμή, το τώρα. Είμαστε όλοι τέκνα του παρόντος. Δεν υπάρχουν ιστορικές μνήμες, ιστορικά γεγονότα, διαιρετικές τομές, αίμα, στράτευση. Γεννιέσαι  το 2022 και έχεις τη δυνατότητα να διαλέξεις μία ταυτότητα από τις άπειρες που θα βρεις στο ράφι του «πολυκαταστήματος της ιστορίας και πολιτικής» και να την φορέσεις. Αν πάλι δε σου κάνει την επόμενη μέρα, μπορείς να αγοράσεις μία άλλη. Μόνο οι δυνάστες αυτού του πλανήτη, η pax americana και οι φίλοι της έχουν δικαίωμα στην σταθερή ταυτότητα. Ποια είναι αυτή; Η ταυτότητα του βασιλιά που κάθεται στο θρόνο του και κρατώντας το σκήπτρο αποφασίζει ποια θα είναι η μοίρα του πλανήτη. Ποια θα είναι τα ιδεολογήματα της τρέχουσας περιόδου. Πώς θα ονομάζονται οι ανά την υφήλιο εχθροί του («δικτάτορες», «καθεστώτα», «εγκληματίες πολέμου», «σφαγείς», «μακελάρηδες». Στην pax americana υπάρχουν «κυβερνήσεις». Στον υπόλοιπο πλανήτη υπάρχουν «καθεστώτα»). Πού θα κάνει πραξικόπημα και πού όχι. Ποια οικονομία θα βυθίσει και σε ποια θα επιτρέψει να υπάρχει (έλα μωρέ, δε βαριέσαι, «κράτη» είναι άλλωστε). Αυτή η ταυτότητα δεν μπορεί να αλλάζει. Το σκήπτρο του βασιλιά δε χαρίζεται, ούτε καν δανείζεται. Όποιος αμφισβητήσει τον ιερό θρόνο, θα το πληρώσει με αίμα. Οι υπόλοιποι, μπορείτε να διαλέξετε οποιαδήποτε ταυτότητα, σημαία και σύμβολο επιθυμείτε. Ούτως ή άλλως, δε σημαίνουν πια τίποτα. Αρκεί να μην αμφισβητήσετε την αστερόεσσα, τη σημαία του ΝΑΤΟ και τα θεατρικά έργα που ανεβάζουν οι διάφοροι γελωτοποιοί του βασιλιά. Αν υπακούσετε σε αυτά, τότε ο βασιλιάς θα είναι με τη σειρά του συμπεριληπτικός και δοτικός. Μπορεί να παραχωρήσει και κάποιο κοινωνικό συμβόλαιο (αυτό ξεχάστε το, εκτός αν υπάρχει «κομμουνιστική απειλή» στην άλλη μεριά του πλανήτη).

Ε λοιπόν, όχι. Τα σύμβολα και οι σημαίες δεν είναι τρύπια. Δεν είναι κενά νοήματος. Δεν είναι «άψυχα» αντικείμενα. Είναι η -σε διαρκή εξέλιξη- αποτύπωση της πραγματικής παγκόσμιας ταξικής πάλης; Ποιας ταξικής πάλης; Μα αυτής που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Της συγκεκριμένης, της «εδαφικοποιημένης». Με τις αντιφάσεις της, τις «ασυμμετρίες» της, τα «ανίερά» της. Κάθε σύμβολο έχει μια πραγματική ιστορία ταξικών μαχών πίσω του. Κάθε ύμνος αντιστοιχεί και σε μία

Πολίτες της Λ.Δ. του Λουγκάνσκ μπροστά από το άγαλμα του Λένιν

αφήγηση για τον κόσμο. Κάθε αφήγηση κρύβει και ένα όραμα. Οι αφηγήσεις, τα οράματα και τα σύμβολα είναι αυτά που κινητοποιούν τις πραγματικές μάζες. Η ρωσική άρχουσα τάξη είναι ενήμερη, φυσικά, για τις κόκκινες σημαίες και τα σφυροδρέπανα που κυκλοφορούν στο στράτευμα και στην ανατολική Ουκρανία. Είτε το θέλει είτε όχι, είναι αναγκασμένη να τα επιτρέπει να υπάρχουν δίπλα στην εθνική της σημαία. Γιατί; Γιατί η πρόσφατη ιστορία της είναι γραμμένη με κόκκινα γράμματα. Η τελευταία μεγάλη πολεμική αναμέτρηση που είχε στην ιστορία της, δόθηκε με κόκκινη σημαία, με σφυροδρέπανο. Με θυσία εκατομμυρίων ανθρώπων. Όλοι αυτοί οι νεκροί έχουν αφήσει απογόνους. Όχι μόνο με τη φυσική έννοια, αλλά κυρίως, με την έννοια της πρόσφατης, νωπής και σκαμμένης με αίμα ιστορικής μνήμης.

Η ιστορία κάνει τα δικά της παιχνίδια. Τα έφερε έτσι, ώστε οι στρατιώτες της ανατολικής Ουκρανίας και της Ρωσίας να πρέπει να πολεμήσουν απέναντι σε ορκισμένους ναζί έστω και μάλιστα ως πιόνια της pax americana. Μα τι σύμπτωση! Του ίδιου, δηλαδή, «εξωτερικού» υπεύθυνου για το θρίαμβο της καπιταλιστική παλινόρθωσης στην ΕΣΣΔ πριν λίγες δεκαετίες. Σαν πολλές συμπτώσεις δε συμβαίνουν; Αν είναι σε εμάς καθαρές οι εξηγήσεις, πώς νομίζουμε ότι αντιλαμβάνονται τα γεγονότα  όλοι αυτοί και αυτές στη φωτιά του πολέμου; Πριν πάνε  στον πόλεμο, ανοίγουν το σεντούκι του παππού και της γιαγιάς. Τι να δουν; Ένα καλάσνικοφ, μια κόκκινη σημαία με σφυροδρέπανο και ένα αστέρι. Ναι, με αυτά πολέμησαν η γιαγιά και ο παππούς, με αυτά θα πολεμήσουν κι αυτοί. Ούτως ή άλλως και οι ναζί στην απέναντι πλευρά του οδοφράγματος κάνουν ακριβώς το ίδιο, δεν το κρύβουν. Όλοι αισθάνονται τον εαυτό τους σαν μία ιδιότυπη ιστορική συνέχεια κάποιας μεγάλης παλιάς μάχης. Εμάς δε μας αρκεί αυτό του είδους η ταχεία και κατευθείαν κόκκινη πολιτικοποίηση; Γίνεται στο πεδίο της μάχης και πολιτικοποιεί κατευθείαν με σφυροδρέπανο. Μάλλον όχι από ό,τι φαίνεται. Θα πρέπει πρώτα να περάσει ένα ένα τα βήματα που αναγράφονται στο δυτικό εγχειρίδιο της ταξικής πάλης: συνέλευση στο Γκίνη, πρωτοβάθμιο σωματείο, διαδήλωση στα χαυτεία, απεργία και μετά σταδιακά και τα υπόλοιπα.

Άλλη μια φορά για το «λαό» και τα υποκείμενα που διεξάγουν μάχες

Δεν υπάρχει γενικώς κάποιος «λαός», με την πολιτική έννοια, τουλάχιστον, του όρου. Δεν υφίσταται ομοιογένεια στο εσωτερικό ενός λαού. Ποτέ στην ιστορία της ταξικής πάλης δεν υπήρχε σύμπνοια όλου του «λαού». Γι’ αυτό, η διαιρετική τομή φτάνει έως τον εμφύλιο πόλεμο. Ας φανταστούμε κάποιον ευρωπαίο σύντροφο να ερωτάται στο παρελθόν για το ποια πλευρά στηρίζει στον ελληνικό εμφύλιο και εκείνος να απαντά σουφρώνοντας τα φρύδια με περισπούδαστο ύφος: «είμαι με τον ελληνικό λαό». Ναι, είναι γνωστό και σε εμάς πως δεν διεξάγεται εμφύλια σύγκρουση στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή. Γίνεται, όμως, ένας πόλεμος της ιμπεριαλιστικής Δύσης και των στρατολογημένων ναζί ενάντια στην ανατολική Ουκρανία και κυρίως την Ρωσία. Είναι συγκεκριμένα τα πράγματα. Πραγματικά υποκείμενα δίνουν τη μάχη και συγκρούονται αυτή τη στιγμή και όχι αποκυήματα της δικής μας φαντασίας. Έτσι συμβαίνει πάντοτε. Τα εκάστοτε συγκεκριμένα υποκείμενα που μάχονται  σε κάθε γωνιά της γης πρέπει να τα βλέπουμε όπως είναι, δηλαδή ως ιστορικά προϊόντα συγκεκριμένων υλικών συνθηκών, κληρονομώντας και φέροντας όλες τις προηγούμενες ιστορικές παρακαταθήκες. Αυτό ισχύει και για τις δύο πλευρές του οδοφράγματος κάθε φορά. Τόσο στο παράδειγμα της Ρωσίας και της Ουκρανίας όσο και στην Μέση Ανατολή και την βόρεια Αφρική, όπου ρεύματα του Ισλάμ πολιτικοποιήθηκαν σε αντιϊμπεριαλιστική και «σοσιαλίζουσα» -τη δεκαετία του ‘60 και του ’70- κατεύθυνση. Σε κάθε γεωγραφικό τερέν, το πεδίο της μάχης έχει τα υποκείμενα που «εδρεύουν» σε αυτό. Για παράδειγμα, ο ιμπεριαλισμός χρησιμοποιεί ναζί  ως  proxies στην Ουκρανία, διότι αυτό το υλικό είναι διαθέσιμο σε εκείνη την περιοχή. Αντίστοιχα, εργαλειοποιεί τμήματα του ουαχαμπίτικου και τακφίρικου ισλάμ στη Συρία, μαρωνίτες φαλαγγίτες στον εμφύλιο του Λιβάνου παλιότερα, τον Isis αυτή τη στιγμή απέναντι στους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν κτλ. Τα στρατόπεδα, λοιπόν, συγκροτούνται κάθε φορά συγκεκριμένα με τα υπάρχοντα ιστορικά και γεωγραφικά πολιτικά υλικά.

Αυτό δε σημαίνει πως τα δρώντα υποκείμενα δεν φέρουν τις δικές τους αντιφάσεις, αυταπάτες, τα δικά τους ιδιαίτερα πολιτικά σχέδια. Δεν πρέπει κανείς να ταυτίζεται με τα  συγκεκριμένα υποκείμενα ούτε και να εγκλωβίζεται στο αφήγημα και το πολιτικό σχέδιο κάτω από το οποίο αγωνίζονται. Δεν χρειάζεται, δηλαδή, για να στηρίζει κανείς («δυτικός») τον «άξονα της αντίστασης» στη μέση Ανατολή απέναντι στην pax americana να γίνει ξαφνικά  σιΐτης. Αυτό θα σήμαινε απόλυτη ταύτιση με το  σιϊτικό αντιϊμπεριαλισμό (αν και δεν είναι εύκολο να ενσωματωθείς όντας δυτικός υπήκοος), υιοθέτηση της στρατηγικής του (που δεν είναι η επανάσταση), άρα και των όποιων συμβιβασμών του  κτλ. Ωστόσο, η μη ταύτιση με τον «άξονα της αντίστασης», για παράδειγμα, δεν θα πρέπει να αλλοιώνει ούτε και στο ελάχιστο την υποστήριξή του απέναντι στη μάχη που δίνει με τον ιμπεριαλισμό.

Σε όλες τις περιπτώσεις, θα πρέπει κανείς να παίρνει θέση έχοντας ως μοναδικό κριτήριο το τι είναι προς το παγκόσμιο συμφέρον του προλεταριάτου, όπου και με όποιον τρόπο αυτό  κρίνεται, με τις διαμεσολαβήσεις που προκύπτουν  στην οποιαδήποτε μάχη.

Θεωρίες για τον ιμπεριαλισμό

Πολλές διαφορετικές αναλύσεις πάνω στο ζήτημα της Ουκρανίας, της μέσης Ανατολής, σε λίγο καιρό και της Κίνας. Πολλές οι θεωρίες για τον ιμπεριαλισμό στην σύγχρονη εποχή. Όλες διεκδικούν την πραγματική «επαναστατική συνέχεια» της λενινιστικής θεωρίας.

Και στο τέλος της ημέρας, μετά από πολλές αναλύσεις για εξαγωγή κεφαλαίων, αγωγούς φυσικού αερίου, κοιτάσματα πετρελαίου, μοίρασμα των σφαιρών επιρροής, προκύπτει συνεχώς το ίδιο  πρόβλημα. Δεν υπάρχει ξεκάθαρη τοποθέτηση υπέρ της συντριβής και ήττας της pax americana, του πραγματικού ιμπεριαλισμού με ονοματεπώνυμο και διεύθυνση και φυσικά της «δικής μας» αστικής τάξης. Αντιθέτως, υπάρχουν γενικόλογες τοποθετήσεις για «λαούς που δεν φταίνε σε τίποτα να πληρώνουν τα σπασμένα», για «δύο ιμπεριαλισμός που συγκρούονται», «έξω όλοι», κτλ. Πώς γίνεται αυτό; Μήπως φταίει η μη ορθή μελέτη των κλασικών κειμένων; Είναι πρόβλημα θεωρίας; Φυσικά υπάρχει πρόβλημα με το ζήτημα της επαναστατικής θεωρίας. Όμως, τα πράγματα είναι λίγο πιο σύνθετα. Δεν πρέπει να βλέπουμε την μη ορθή θέση απέναντι στον ιμπεριαλισμό απλώς ως αποτέλεσμα μη κατανόησης μιας θεωρίας. Οι θεωρίες και αναλύσεις είναι κι αυτές με τη σειρά τους ιστορικά και υλικά παράγωγα εποχών και συνθηκών. Στην καρδιά, λοιπόν, της ιμπεριαλιστικής Δύσης, χωρίς φυσικά να μπούμε σε λεπτομέρειες για την μία ή την άλλη ανάλυση, μπορούν να ευδοκιμήσουν ευκολότερα εκείνες οι αναλύσεις που δεν καταλήγουν άμεσα, συγκεκριμένα και αιχμηρά σε αυτό που «καίει» την Αυτοκρατορία. Αυτό δεν είναι άλλο από την ήττα αυτής σε όλες τις μάχες που διεξάγει.

Πολλοί ακαδημαϊκοί, πολλά μεταπτυχιακά και διδακτορικά, πολλές «ενδιαφέρουσες» μελέτες, πολλά συγγράμματα και papers στα δυτικά πανεπιστήμια του ιμπεριαλισμού μας βοήθησαν να ξεχάσουμε το βασικό. Με τον ίδιο τρόπο που χωρίς κανείς να το συνειδητοποιεί, όντας δυτικός πολίτης, φέρει στις πλάτες του ένα μερίδιο ευθύνης για την εκμετάλλευση και το αίμα  στο υπόλοιπο μισό του πλανήτη, έτσι και με αγνές προθέσεις, είναι επιρρεπής στα αφηγήματα και ιδεολογήματα της Αυτοκρατορίας. Στον τρόπο με τον οποίον η ιμπεριαλιστική ιδεολογία διεισδύει στην επαναστατική θεωρία, φτάνοντας στο σημείο να αλλοιώσει την βασική «αντιϊμπεριαλιστική» θέση. Τα παραπάνω ισχύουν για τους πραγματικά αγνούς και αγνές αγωνιστές και αγωνίστριες. Δεν ισχύει για κόμματα της αριστεράς που έχουν συνθηκολογήσει  με την αστική τους τάξη και τον ιμπεριαλισμό. Είναι πολλά και πολλών ειδών τα υλικά νήματα σύνδεσης (αλυσοδεσίματος) με την αυτοκρατορία.

Τελικά, υπάρχει υλιστικός τρόπος επιβεβαίωσης της μίας ή της άλλης θεωρίας;

Αρκεί να κοιτάξουμε το πώς συμπεριφέρεται πολιτικά και τι θέση παίρνει «ο πλανήτης των απόκληρων». Αρκεί να δούμε την πραγματικότητα «με τα μάτια των απολίτιστων» και όχι της Αυτοκρατορίας. Ίσως έτσι διαπιστώσουμε αν παίρνουμε τη σωστή θέση.

Τι είναι τελικά ο «αντιϊμπεριαλισμός» αλλά και ο «αντιφασισμός»;

Είναι μία ιδεολογία που αιωρείται στον ουρανό των ιδεών; Συμπίπτει με τον κομμουνισμό;

Αντιϊμπεριαλισμός είναι μία υλική και απτή συνθήκη. Είναι η συνθήκη εκείνη κατά την οποία ο ιμπεριαλισμός βρίσκει αντίσταση, χάνει μάχες, ηττάται στο πραγματικό πεδίο. Μπορεί το «αντιϊμπεριαλιστικό υποκείμενο» να αποτελείται από κουμουνιστές και κομμουνίστριες, από αναρχικούς και από αναρχικές, ή από ξυπόλητους Αφγανούς, από τον «άξονα της αντίστασης», από κράτη τα οποία βρίσκονται στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού και αναγκάζονται να αντισταθούν. Μπορεί να διαφέρει, φυσικά, μία αντιϊμπεριαλιστική δράση από μία άλλη, αναλόγως από το υποκείμενο που την υλοποιεί κάθε φορά. Στην μεγάλη εικόνα όμως; Είναι ιδεολογική ή υλική αυτή η μάχη; Εξαρτάται από τις συνειδήσεις και την ιδεολογική τοποθέτηση ή μήπως ορίζεται με αντικειμενικό τρόπο; Ορίζεται από το αν συμβάλει ή όχι στην ήττα του ιμπεριαλισμού στην πραγματική ζωή και στο έδαφος. Αυτό δεν είναι κάτι αφηρημένο, είναι μετρήσιμο, συγκεκριμένο και υλικό. Μία κατεστραμμένη στρατιωτική βάση του ΝΑΤΟ είναι αποτέλεσμα μίας αντιϊμπεριαλιστικής δράσης. Η συντριβή  νατοϊκών στρατευμάτων και των ναζί  συνεργατών αυτών είναι αντιϊμπεριαλιστική πράξη ακόμα κι αν δεν εμπεριέχει καθόλου «κομμουνισμό» μέσα της. Μπορεί να έχει προέλθει από κομμουνιστές παρτιζάνους, από αεροπλάνα ή τεθωρακισμένα κάποιου κράτους εκτός της pax americana. Αυτό, φυσικά, χαλάει την ηρεμία των εύπεπτων απλοϊκών σχημάτων του μέσου δυτικού αριστερού και αναρχικού. Δεν ταιριάζει με τις δυτικοαναθρεμένες πολιτικές φαντασιώσεις. Σε αυτές χωράνε μόνο τα «από τα κάτω εγχειρήματα» και γενικώς «οι λαοί». Η  οικονομίστικη-«πρωτοβάθμια » οπτική για την ταξική πάλη σε εθνικό επίπεδο είναι το ανάλογο των «λαών» που αγωνίζονται «μόνοι τους και πάντα από τα κάτω» σε διεθνές επίπεδο. Χωρίς να μπλέκονται με το διεθνή συσχετισμό δύναμης. Τι κι αν αυτός τους χτυπάει την πόρτα χωρίς να τους ρωτήσει;

«Οι λαοί  δεν έχουν ανάγκη από προστάτες». Ας τα καταφέρει τότε «μόνος του» στην πάλη ενάντια στην Αυτοκρατορία, ο παλαιστινιακός λαός, ο συριακός λαός, ο ιρανικός λαός, ο λαός του Ντονμπάς, οι διάφοροι αφρικανικοί λαοί, ο λαός της Βενεζουέλας, ο λαός της Κούβας, της Νικαράγουας, κτλ. Οποιαδήποτε στρατιωτική ενίσχυση (ή οικονομική συναλλαγή) αυτού του λαού απέναντι στην αυτοκρατορία θα θεωρηθεί «ιμπεριαλιστική παρέμβαση» και θα βρει απέναντί της σύσσωμο το εξαγριωμένο δυτικό κίνημα. «Ο λαός να τα καταφέρει μόνος του, όπως τα καταφέρνουμε κι εμείς χρόνια τώρα εδώ στην Δύση«. Δεν είναι και τόσο δύσκολο άλλωστε να τα βάλεις στρατιωτικά και οικονομικά με την pax americana και όλο της το στράτευμα! Υπάρχει λύση. Αυτή βρίσκεται στην πρωτοβάθμια ταξική πάλη: η λύση για όλα τα προβλήματα. Τα αδιέξοδα σταματούν ως δια μαγείας όταν κάνουν  την εμφάνισή τους οι «από τα κάτω» αγώνες του «αγνού-σοφού υποκείμενου», χωρίς νοσηρές διαμεσολαβήσεις από κομματικές ηγεσίες-κυβερνήσεις-κράτη (είπαμε, «όλα τα κράτη είναι το ίδιο»).

Δεν θα περίμενε κανείς βέβαια, τίποτα διαφορετικό και για το περιεχόμενο του όρου «αντιφασιστική δράση«. Προφανώς και δεν εμπεριέχει την εξουδετέρωση, εξόντωση, σύλληψη  ολόκληρων ταγμάτων ναζί με χιλιάδες εξοπλισμένους μαχητές και με διεθνείς «συναγωνιστές» τους. Τέτοια πράγματα συμβαίνουν κάθε μέρα στις δυτικές μητροπόλεις του Βερολίνου, των Αθηνών, του Παρισιού, της Βαρκελώνης και της Νέας Υόρκης.

Ουκρανός στρατιώτης του τάγματος Aidar συνελήφθη από Ρώσους. Tο τατουάζ στην πλάτη του είναι το σύνθημα που γράφτηκε στην είσοδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης Buchenwald.

Ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά την παρακάτω θέση για τον πόλεμο στην Ουκρανία:

«Να σταματήσει τώρα ο πόλεμος. Έξω όλοι από την Ουκρανία. Έξω η Ρωσία και το ΝΑΤΟ».

Το προσέξατε ότι πρώτα αναφέρεται η Ρωσία και μετά το ΝΑΤΟ. Δεν πειράζει, δε δίνουμε σημασία. Θα το διορθώσουμε αλλάζοντας τη σειρά, δεν αλλάζει η ουσία . Πώς, λοιπόν υλοποιείται αυτό το σύνθημα; Αν αυτό δεν πραγματοποιηθεί κάνοντας όλοι μαζί την προσευχή μας, θα πρέπει να σκεφτούμε κάτι καλύτερο. Ας φανταστούμε. Ίσως αν ξεσπούσαν σε όλο τον κόσμο (στη Δύση βασικά, γιατί στον υπόλοιπο μισό πλανήτη έχουν άλλη άποψη περί του θέματος) απεργίες, διαδηλώσεις κτλ. Που θα ζητούσαν τι ακριβώς; Να φύγει η Ρωσία από την Ουκρανία; Ποιος θα το υλοποιήσει αυτό; Το κίνημα της Δύσης; Όχι, δεν μπορεί ακόμα κι αν το ήθελε. Υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική επιλογή για τους «πραγματικούς μαχητές» ενάντια στη ρωσική εισβολή να πολεμήσουν στο πλευρό του ουκρανικού στρατού, των ναζί και του ΝΑΤΟ, πηγαίνοντας στο πεδίο της μάχης. Η άλλη επιλογή είναι να πιεστούν οι κυβερνήσεις της Δύσης για να διώξουν τη Ρωσία από την Ουκρανία. Δε χρειάζονται πίεση γι’ αυτό, επιθυμούν ακριβώς το ίδιο. Βασικά ήδη το κάνουν, συμμετέχοντας με τον έναν ή άλλο τρόπο στη νατοϊκή περικύκλωση της Ρωσίας και εξοπλίζοντας τον ουκρανικό στρατό και τους ναζί. Μήπως, να φύγει το ΝΑΤΟ αλλά να παραμείνει η Ρωσία; Να φύγουν όλοι ταυτόχρονα μήπως; Λίγο δύσκολο. Αλλά ακόμη και στο υποθετικό σενάριο  μίας αιφνίδιας λήξης του πολέμου με αυτόματο τρόπο. Τι θα συνέβαινε τότε; Θα γυρνούσαμε το ρολόι πίσω στην «ειρήνη»; Όντως; Υπήρχε ειρήνη στην Ουκρανία; Οι συνεχείς επιθέσεις του ουκρανικού στρατού και των ναζί στην ανατολική Ουκρανία αλλά και η χούντα του Κιέβου με ναζιστικές καθημερινές κρατικές πρακτικές είναι  «ειρήνη»; Η ιμπεριαλιστική περικύκλωση της Ρωσίας; Κι αν όχι, τότε με ποιον τρόπο θα άλλαζε αυτή η κατάσταση; Το ξαναλέμε: το να ζητά κάνεις γενικά «ειρήνη», δηλαδή να γυρίσει το ρολόι πίσω στο χρόνο, πριν το Φλεβάρη του 2022, σημαίνει επιστροφή στο προηγούμενο σημείο ισορροπίας της Αυτοκρατορίας, όπου ήδη βρισκόταν σε εξέλιξη η ιμπεριαλιστική περικύκλωση της Ρωσίας, οι δολοφονίες και επιθέσεις στην ανατολική Ουκρανία και ζούσε και βασίλευε η χούντα του Κιέβου, με τους ναζί να αλωνίζουν στους δρόμους και τις κρατικές δομές.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει αντικειμενικό έδαφος για κάποια «τρίτη» γραμμή. Για κάποιον φανταστικό «τρίτο πόλο». Η μοναδική ελπιδοφόρα για τους λαούς έκβαση είναι αυτή της ήττας και συντριβής της pax americana, του ΝΑΤΟ, του ουκρανικού στρατού και των ναζιστικών ταγμάτων του.

Το «ούτε ούτε» εκφρασμένο από δυτικά χείλη αντικειμενικά βοηθάει τη «δική του» αστική τάξη, το «δικό του» ιμπεριαλισμό, το ΝΑΤΟ. Μόνο πάνω στα ερείπια του νατοϊκού σχεδίου θα εμφανιστεί το  οποιοδήποτε εσωτερικό και διεθνές ρήγμα της Αυτοκρατορίας. Πάνω στη στρατιωτική συντριβή θα εμφανίζονται και τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα. Έτσι θα προκύψει και ιδεολογική ήττα παρασέρνοντας μαζί της και όλο το ιμπεριαλιστικό αφήγημα περί «TINA» (There is no alternative) και λοιπών ατράνταχτων αληθειών. Αν δεν ήταν αυτή η μέχρι τώρα έκβαση του πολέμου, δεν θα μαθαίναμε έστω και στα ψιλά γράμματα, για τα αμερικανικά εργαστήρια βιολογικών όπλων που εδώ και καιρό λειτουργούσαν στην Ουκρανία. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να υποθέσει κάτι τέτοιο ή τουλάχιστον να βάλει το ερώτημα, θα αντιμετωπιζόταν ως ψεκασμένος και συνωμοσιολόγος. Έλα, όμως, που η πραγματικότητα γεννά τέρατα.

Ρωγμές εντός της αυτοκρατορίας

Από ό,τι φαίνεται, δεν είναι αρραγές το μέτωπο εντός της Αυτοκρατορίας. Τελικά, παρουσιάζονται και στο εσωτερικό της προβλήματα. Ένα παράδειγμα είναι η παραγωγή πετρελαίου, όπου ενώ οι  Ηνωμένες Πολιτείες επέμεναν για το αντίθετο, δεν αυξήθηκε η παραγωγή από χώρες του ΟΠΕΚ, ούτως ώστε να αντιρροπηθεί η μείωση προσφοράς από την Ρωσία (η οποία προκλήθηκε από τις δυτικές κυρώσεις). Έπειτα, στο θέμα των κυρώσεων, επίσης υπάρχουν διαφοροποιήσεις. Το ίδιο ισχύει και για τις πληρωμές σε ρώσικο ρούβλι. Οι διάφορες οικονομικές σχέσεις που αναπτύσσει η Ρωσία με την Κίνα, την Ινδία (αν και τελευταία επικαιροποιεί τις σχέσεις της και τους δεσμούς της με τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία), την Ινδονησία κτλ, αποδυναμώνουν το υποτιθέμενο αδιαπέραστο ιμπεριαλιστικό οικονομικό εμπάργκο της Αυτοκρατορίας και απορροφούν ένα κομμάτι των δυσμενών οικονομικών  επιπτώσεων στην ρωσική οικονομία. Το να βρίσκει εμπόδια το αμερικανικό δολάριο να επιβάλει τη θέληση της pax americana όπου επιθυμεί  αποτελεί  μια ευχάριστη εξέλιξη; Μήπως είναι απλώς γεωπολιτική; Μήπως μπλέκουμε σε «ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις»; Καλύτερα να μείνουμε απαθείς.

Και κάτι τελευταίο για το θέμα των κυρώσεων. Η σωστή λέξη είναι «κυρώσεις»; Δεν είναι ιμπεριαλιστική οικονομική επίθεση; Ποια είναι η διεθνιστική θέση πάνω στο ζήτημα; Τα ιστορικά παραδείγματα πολλά (Κούβα, Βενεζουέλα, Ιράκ, Συρία, Ιράν, Κίνα, Αφγανιστάν). Επομένως, κοφτά και συγκεκριμένα: ναι ή όχι στις κυρώσεις; Ποιος πληρώνει «τα σπασμένα» σε αυτήν την περίπτωση; Δεν  τα πληρώνει ο ρωσικός λαός; Μήπως τελικά του αξίζει να τα πληρώσει; Υπάρχουν προϋποθέσεις για να έχουμε διεθνιστική θέση ενάντια στις κυρώσεις; Και για να το συνεχίσουμε. Η απάντηση της Ρωσίας για τις πληρωμές σε ρούβλι (μιας που η δύση μπλόκαρε τους τραπεζικούς λογαριασμούς της στο εξωτερικό, προφανώς για να παίρνει δωρεάν φυσικό αέριο) αλλά και η διακοπή τροφοδότησης αερίου στην Πολωνία και Βουλγαρία είναι «ιμπεριαλιστική πολιτική» ή δίκαιη οικονομική άμυνα απέναντι στον ιμπεριαλισμό;

Λίγα τελευταία λόγια

Δεκαετίες τώρα, οι Παλαιστίνιοι δίνουν  σκληρούς αγώνες απέναντι στο σιωνιστικό κράτος και τον ιμπεριαλισμό, για να αποκτήσουν το δικό τους  κράτος (θα είναι αστικό, δυστυχώς, όχι σοσιαλιστική νησίδα). Τους στηρίζουμε μέχρι το σημείο που αυτοί αγωνίζονται με «σφεντόνες» απέναντι στα άρματα μάχης του σιωνιστικού στρατού κατοχής; Αν εκτοξεύσουν πυραύλους, έχουν δίκιο; Αξίζουν την υποστήριξή μας; Τους στηρίζουμε όσο ακόμα είναι θύματα, αρκεί να μην νικούν; Όποιος ορθώνει την αντίστασή του απέναντι στην Αυτοκρατορία θα πρέπει συνεχώς να χάνει για να του προσφέρουμε την πρωτοκοσμική μας αλληλεγγύη; «Όχι«, θα απαντήσει αυθόρμητα κανείς. Ας αναλογιστούμε, όμως, τι σημαίνει αυτό. Υπάρχουν όροι, προϋποθέσεις και συγκεκριμένα μέσα που χρειάζονται για να επιτευχθεί  μια νίκη απέναντι στον ιμπεριαλισμό. Εδώ περιλαμβάνονται τα πάντα. Συμμαχίες, συμβιβασμοί, όπλα, ανθρώπινα χέρια, διπλωματική στήριξη, οικονομική βοήθεια. Αυτό κάνουν όσοι λαοί πολεμούν πραγματικά. Δεν το θεωρούν ντροπή ούτε υποταγή. Αυτό συμβαίνει με τους Παλαιστινίους, με την Χεζμπολάχ στο Λίβανο, με το συριακό λαό, με το λαό του Ντονμπάς κτλ. Αν δεν το αναγνωρίζουμε αυτό πραγματικά, σημαίνει ότι τους θέλουμε μονίμως θύματα και ηττημένους. Ο φετιχισμός της θυματοποίησης ή αλλιώς η αιώνια  υποταγή στην ήττα είναι άλλη μία χρόνια ασθένεια του δυτικού κινήματος. Μπορεί να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας σημαντικές εξελίξεις κι εμείς να της υποτιμούμε. Ακόμα και υπαρκτές  ρωγμές ή  μικρές νίκες «εξαφανίζονται» (γιατί είναι μικρές και ασήμαντες) κάτω από ιδεαλιστικά σχήματα με φανταστικές συνταγές για σοσιαλιστικές  επαναστάσεις και εξεγέρσεις στην εξωτική ανατολή, αλλά όχι εντός της Δύσης. Τι πρωτοκοσμικός οριενταλισμός!

Στο χάρτη  βλέπουμε ατέλειωτες «ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις» (ιμπεριαλισμός fluid), όπου ο πραγματικός  ιμπεριαλισμός καταλήγει να σχετικοποιείται και να εξομοιώνεται με τους υποτελείς του. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στο εποικοδόμημα της πολιτικής. Κι εδώ υπάρχει ένα απέραντο λιβάδι άπειρων ποσοτήτων, οι οποίες συσσωρεύονται και συσσωρεύονται, αιωνίως. «Δεν έχει σημασία το τάδε  αφού και πάλι καπιταλισμό έχουμε, δεν έχει σημασία το δήνα γιατί εξακολουθεί να ισχύει η αντίθεση κεφάλαιο-εργασία, όλοι το ίδιο είναι, κτλ, κτλ.» Δεν υπάρχουν ποιοτικές  τομές, ασυνέχειες, απότομα-βίαια  άλματα, ευκαιρίες, ρωγμές. Στο επίπεδο του πλανήτη, η μεταφυσική αιώνια ποσοτικοποίηση είναι το φιλοσοφικό αντίστοιχο του νατοϊκού κεντρισμού. Δηλαδή, της ντροπαλής στοίχισης πίσω από τον πραγματικό ληστή του πλανήτη με ονοματεπώνυμο και διεύθυνση.

«Καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.»

Είμαστε έτοιμοι να καταδικάσουμε στις πρώτες γραμμές ενός κειμένου την «εισβολή»  απ’ όπου κι αν προέρχεται. Θα μπορούσαμε ενδεχομένως να εφαρμόσουμε αυτή τη λογική και σε μία θεωρητική πολεμική αντιπαράθεση Κούβας-Άγιου Δομήνικου, Βενεζουέλας-Κολομβίας, κτλ.

Είναι η «θεωρία των δύο άκρων», όπου εξομοιώνεται ο καταπιεστής με τον καταπιεζόμενου, ο ιμπεριαλισμός με τον αμυνόμενο.

Τα όπλα του ιμπεριαλισμού δεν εξαντλούνται εδώ. Η εικόνα, το θέαμα, η ψεύτικη είδηση  αποτελούν απλώς τη συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα. Τι κι αν είμαστε θεατές σε ένα χιλιοπαιγμένο έργο; Ό,τι συμβαίνει τώρα  στην Ουκρανία, συνέβαινε και στη Συρία, το Ιράκ. Τι κι αν ακόμα και μετά από κάποιες μέρες υπάρχουν στοιχεία που αποδομούν την ψεύτικη είδηση και την προπαγάνδα; Η ιμπεριαλιστική βιομηχανία του θεάματος δουλεύει ακατάπαυστα: ο αντίπαλος της Αυτοκρατορίας δαιμονοποιείται και με αυτό τον τρόπο νομιμοποιείται το επόμενο βήμα, που είναι η επίθεση του αυτοκρατορικού γερακιού. Στην Ουκρανία είναι η Μπούτσα, το νοσοκομείο, το θέατρο. Στη Συρία είναι τα χημικά του Άσαντ. Ακόμα και όταν υπάρχουν οι αποδείξεις για το αντίθετο, υπάρχει λύση. Πάντα υπάρχουν οι συνεντεύξεις από τα «θύματα» και τους «άμαχους». Ο πόλεμος είναι μία άσχημη και σκληρή συνθήκη με πολύ ανθρώπινο πόνο. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν πόλεμοι χωρίς θανάτους και ανθρώπινη δυστυχία. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά και οι καταπιεσμένοι, που αποτελούν  τα πραγματικά θύματα αλλά και όλοι  εκείνοι και εκείνες που στρατεύονται στην υπόθεση της ανατροπής του καπιταλισμού. Ας μην μας παραδίδουν, λοιπόν, μαθήματα ανθρωπισμού τα ίδια τα ανθρωπόμορφα τέρατα.

Με συστηματικό τρόπο, η Αυτοκρατορία και οι μηχανισμοί της προσπαθούν -και σε μεγάλο βαθμό το έχουν καταφέρει- να επιβάλουν το λεγόμενο «προσωπικό βίωμα» ως το απόλυτο και ιερό κριτήριο της αλήθειας για την πραγματικότητα. Φυσικά, το προσωπικό βίωμα νομιμοποιείται να έχει τέτοια ισχύ μόνο όταν αφορά δυτικούς υπηκόους ή «ουδέτερους» πολίτες εντός της χώρας όπου έχουν απλώσει τα νύχια τους. Τότε, θα είναι έτοιμη η Angelina Jolie να πάρει το πρώτο αεροπλάνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και να καταφτάσει για να προσφέρει την ανθρωπιστική της βοήθεια. «Προσωπικό βίωμα» δεν υπάρχει στα εκατομμύρια εγκλήματα, εκτελέσεις, βιασμούς και αλλά πολλά που συνέβησαν, συμβαίνουν και θα συμβαίνουν σε κάθε γωνιά της γης που η Αυτοκρατορία απλώνει τα νύχια της.

Η αλήθεια είναι πως έχουν πετύχει μια σημαντική νίκη στην αριστερά της Δύσης. Σε κάθε πολεμικό μέτωπο, αργά ή γρήγορα θα ξεπροβάλλει μία προσωπική ιστορία, ένα προσωπικό δράμα. Άσχετα αν αυτό αποτελεί  κατασκευασμένη είδηση ή αληθινό γεγονός, θα επισκιάσει τα πάντα. Η ανάλυση του παγκόσμιου ταξικού συσχετισμού μέσα από τα διεθνιστικά μάτια αντικαθίσταται από τη μεταμοντέρνα προσωποκεντρική και βιωματική οπτική. Τι είναι τελικά αυτή η οπτική και ο τρόπος ανάλυσης; Είναι απλά υποταγή στο μέσο όρο του αυθόρμητου ή υποταγή στην κυρίαρχη αφήγηση του ιμπεριαλισμού  και της αστικής τάξης;

Ποιοι είναι οι άξονες στους οποίους αρθρώνεται η προπαγάνδα της αυτοκρατορίας σε κάθε πορτοκαλί εξέγερση; Οι «αιμοσταγείς» δικτάτορες που καταστέλλουν με βία τις ειρηνικές διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης, η καταπάτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, η επίθεση σε μη κυβερνητικές οργανώσεις. Όλες αυτές οι αθώες λέξεις μυρίζουν το αίμα που στάζει από τα νύχια του αμερικανικού γερακιού. Τι με αυτό; Το πολιτικό πλαίσιο των democrats θριαμβεύει. Η Δυτική αριστερά περπατά σταθερά στο δρόμο του gentrification.  

Ας τολμήσουμε να σηκώσουμε το γάντι. Ας προσπαθήσουμε να κινηθούμε κόντρα στο αφήγημα της Αυτοκρατορίας. Η διαδρομή δύσκολη και το αφήγημα σκληρό. Όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει το παραμύθι κατατάσσεται αυτόματα  στους υποστηρικτές του «νέου Χίτλερ»-Πούτιν, των μαζικών δολοφονιών και εγκλημάτων πολέμου, των δικτατόρων και σκοταδιστικών καθεστώτων. Είναι ενάντια στο πνεύμα της Δημοκρατίας, του Διαφωτισμού και του ορθού λόγου της Δύσης. Μα έχει γίνει πια, μανιέρα. Μετά τον «ορθολογισμό» των «ειδικών» και της «επιτροπής σοφών», στη γωνία περίμενε ο «ορθός λόγος» του Σκάι, της αστικής τάξης, του ΝΑΤΟ, του Ζελένσκι, του αζοφίτη Μιχάλη στο ελληνικό κοινοβούλιο. Ας είναι. Ας έχουν υπόψη τους, όμως, πως ο κόσμος, ο πλανήτης ολάκερος έχει κοπεί στα δύο. Αυτοί έχουν αποφασίσει εδώ και καιρό σε ποια πλευρά του οδοφράγματος και της ιστορίας βρίσκονται. Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε κι εμείς το αντίστοιχο από την πλευρά μας. Η Ουκρανία δεν συμπυκνώνει απλά κάποιες πολιτικές ή ιδεολογικές διαφωνίες. Είναι η επέκταση του παγκόσμιου ρήματος. Μπορεί και να μοιάζει με το ρήγμα του πρώτου παγκόσμιου πολέμου. Τότε φτιάχτηκε από την αρχή το επαναστατικό διεθνιστικό στρατόπεδο σε κόντρα με το «δικό του» ιμπεριαλισμό. Ίσως και τώρα να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του το «νέο», πάνω στα συντρίμμια του παλιού, σε όλη τη γη. Ας προσπαθήσουμε να είμαστε κι εμείς κομμάτι του. Για τον κομμουνισμό, ως επαναστατικό κίνημα.

4 responses to “Μισός πλανήτης ψευδαισθήσεις (Β’ Μέρος)

  1. Η επιλογή του Ρώσικου στρατού να χρησιμοποιεί τις σημαίες της ΕΣΣΔ και ακόμη περισσότερο τι σημαίες «της νίκης» (τις ρέπλικες δηλαδή της σημαίας που καρφώθηκε στο ράιχσταγκ) είναι πολύ γενικευμένη για να οφείλεται σε «ιδιωτική πρωτοβουλία».
    Υπάρχουν εδώ κάποια σημεία, που καλό νομίζω είναι να διευκρινιστούν.
    Το ένα είναι πως ο σοβιετικός στρατός (αλλά και ο Ουκρανικός μέχρι το 2015!) ουδέποτε δέχτηκε να αλλάξει τις πολεμικές σημαίες των μονάδων του. Αυτές παραμένουν οι ίδιες που είχαν ως μονάδες του Σοβιετικού στρατού. Οπότε η χρήση τους, μόνο «εκτός πρωτοκόλλου» δεν είναι.
    Ένα άλλο ζήτημα είναι ο συμβολισμός τους. ΟΙ Ρώσσοι στρατιώτες δηλώνουν με αυτές πως δεν είναι κάποιος «ξένος» στρατός σε κάποια «ξένη» χώρα, αφού αυτή η σημαία ήταν κοινή και για τους δύο λαούς μέχρι πολύ πρόσφατα (σε ιστορικούς χρόνους). Είναι επίσης ταυτόχρονα μια σαφής δήλωση πως δεν ήρθαν ως Ρώσσοι να πολεμήσουν με τους Ουκρανούς, αλλά ως «σοβιετικοί» για να απαλλάξουν την Ουκρανία από τον ναζισμό. Πως δεν πολεμάνε δηλαδή εναντίον ενός «αδελφού» (κατά τους ίδιους) έθνους αλλά ενός καθεστώτος.
    Εντελώς διαφορετικά χρησιμοποιούνται βέβαια οι ίδιες ακριβώς σημαίες από τους πολιτοφύλακες των λαϊκών δημοκρατιών του Ντονμπάς, όπου από την πρώτη στιγμή έχουν διακηρύξει ως ιδανικό τους την ανασύσταση της ΕΣΣΔ, με όλο το πολιτικό της περιεχόμενο.
    Τα παραπάνω απλά διευκρινιστικά.

    Μου αρέσει!

  2. Και δύο ακόμη στοιχεία (απλά τα παραθέτω-ο καθένας α τα αξιολογήσει ο ίδιος). Ο Ρώσικος στρατός όχι μόνο διατήρησε τις πολεμικές σημαίες της ΕΕΣΔ αλλά εξακολουθεί να γιορτάζει και την ίδρυση του στις 23 Φλεβάρη (όλοι ξέρουμε ποιός στρατός ιδρύθηκε τότε). Επίσης ο σημερινός(!) του ύμνος, παραμένει αυτός που αρχίζει με τους στοίχους «Γεννηθήκαμε κάτω από την κόκκινη σημαία, στις 23 Φλεβάρη του 1917…» Για τους ίδιους δηλαδή δεν καν θέμα συζήτησης το εάν είναι ή όχι η φυσική συνέχεια του «κόκκινου στρατού». Αυτό θεωρούν δεδομένο…. . Αναφέρω τα παραπάνω ως γεγονότα, τα οποία είναι και σχετικά εύκολα επαληθεύσιμα, χωρίς να εκφράζω καμμία προσωπική κρίση επάνω σε αυτά.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s