Μισός πλανήτης ψευδαισθήσεις (A’ Μέρος)

Στέλιος Ιορδάνου για το Avantgarde

Μνήμη περήφανη

Ας το παραδεχτούμε. Οι δεκαετίες περνούν και το αποτύπωμά τους στη μνήμη μοιάζει με πατημασιές ελέφαντα σε ένα βάλτο κάπου μακριά από εδώ, ίσως σε μια χώρα της… Αφρικής. Να μιλήσουμε για «προσωπικά βιώματα»; Ταπείνωση, βία, πείνα, πόνος, κομμένα άκρα, βιασμοί, παιδική εργασία, εξαθλίωση και αίμα. Κανονικό αίμα. Κάπως έτσι μοιάζει το «προσωπικό βίωμα» ενός μαύρου της Αφρικής, του οποίου η μνήμη δεν μπορεί να σβήσει την φρικαλεότητα που έντυσε κάθε ένδοξη στιγμή της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού στις πλάτες της αχανούς αυτής ηπείρου. Αλλά τι τα σκεφτόμαστε αυτά; Ας το αφήσουμε καλύτερα γιατί μαυρίζουμε την ψυχή μας με όλες αυτές τις ανατριχιαστικές ιστορίες. Ας επιστρέψουμε στην καρδιά του κόσμου αυτού. Στην ζεστή αγκαλιά της Ευρώπης. Στην ήπειρο του ορθού λόγου, του Διαφωτισμού, της Δημοκρατίας, των ιδεών, των τεχνών και των γραμμάτων. Εδώ το φως νίκησε το σκοτάδι. Από εμάς ξεκίνησε η κριτική σκέψη, η γαλλική επανάσταση, η κατοχύρωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Είμαστε υποχρεωμένοι απέναντι στη βαριά ιστορία μας να διαδώσουμε με κάθε μέσο το φιόρο του ανθρώπινου πολιτισμού. Πρέπει όλοι οι λαοί του πλανήτη να γίνουν κοινωνοί των επιτευγμάτων, που για χάρη τους εμείς καταφέραμε. Βαθιά, λοιπόν, χαραγμένη και η δική μας μνήμη από τις άξιες ιστορικές στιγμές μας. Σε εμάς τους ευρωπαίους, άλλωστε, οφείλεται και η ανακάλυψη της μακρινής Αμερικής. Γι’ αυτό και αποφασίσαμε να συμπεριλάβουμε το πρόσφατο αυτό τέκνο μας στην -από πάντα και για πάντα- ιερή αποστολή μας να ταξιδεύουμε, να ανακαλύπτουμε, να εξερευνούμε και να διαφωτίζουμε. Κυρίως να διαφωτίζουμε. Ποιον; Μα το υπόλοιπο κομμάτι του πλανήτη που δεν είχε την τύχη να αγγίξει τα ψηλά σκαλοπάτια της κοινωνικής και πολιτισμικής προόδου. Καθόλου δεν φταίει. Ήταν απλώς θέμα τύχης να βρεθούμε εμείς στην πρωτοπορία της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.

Αρκετά όμως με όλα αυτά. Ας επιστρέψουμε στην πρόσφατη ιστορία μας. Η φρικαλεότητα του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, έφερε εμάς τους ευρωπαίους και τους -φυλετικά και πολιτισμικά- αδελφούς μας Αμερικανούς, χέρι-χέρι αντιμέτωπους με το χρέος της οικοδόμησης – από την αρχή – ενός πιο δίκαιου κόσμου, τουλάχιστον στο εσωτερικό μας. Κοινωνικό κράτος, δικαιώματα, υψηλό βιοτικό επίπεδο, συμμετοχική δημοκρατία (εντάξει, και ΕΣΠΑ…). Φροντίσαμε να αποδείξουμε πως ως θεματοφύλακες του Διαφωτισμού και των Δημοκρατικών αξιών (εντάξει και των ΕΣΠΑ) μπορούμε πια -και πρέπει – να ηγηθούμε (βασικά να βλέπουμε τις ΗΠΑ να ηγούνται κι εμείς να ακολουθούμε) της πορείας όλου του πλανήτη. Ενός πλανήτη χωρίς πολέμους. Ή τελοσπάντων, χωρίς πολλούς πολέμους. Σίγουρα, πάντως, χωρίς πολέμους στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας. «Όχι, όχι. Αυτό δεν θα το ανεχθούμε ποτέ!». Και ενώ, λοιπόν, μετά από κοπιαστική προσπάθεια δεκαετιών, κάνουμε οτιδήποτε περνά από το χέρι μας για την εδραίωση της παγκόσμιας ειρήνης, «ξεσπάει» ο πόλεμος στην Ουκρανία. Στο ανατολικό μας άκρο. «Μα, αυτό είναι Ευρώπη! Ως εδώ και μη παρέκει! Το γεγονός ότι οι Ρώσοι συνέβαλαν λίγο παλιότερα στην συντριβή του ναζισμού, δεν σημαίνει καθόλου πως έχουν το δικαίωμα -με το έτσι θέλω- να εισβάλουν – ως σύγχρονοι ναζί – σε ένα κυρίαρχο μικρότερο κράτος .Τα σύνορα των κρατών είναι ιερά. Θα τα υπερασπιστούμε μέχρι τέλους

Κάπως έτσι μοιάζει η κυρίαρχη αφήγηση της Αυτοκρατορίας, του δημοκρατικού της τόξου ανά τις χώρες της αλλά και με παραλλαγές και ενός μεγάλου τμήματος της δυτικής αριστεράς. «Όλης; Μα υπάρχει και το ριζοσπαστικό κομμάτι με ταξική και αντιιμπεριαλιστική αναφορά στην αριστερά και την αναρχία!». Το προσπερνάμε και συνεχίζουμε…

Άνοια, η γεροντική ασθένεια του δυτικού υπηκόου

Η αλήθεια να λέγεται. Το μεταπολεμικό (μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο) κοινωνικό συμβόλαιο της Αυτοκρατορίας είναι πράγματι ακαταμάχητο. Έχει μαγικές ιδιότητες. Μοιάζει με το ρολόι ενός υπνωτιστή. Το υποκείμενο αφήνεται με σιγουριά στα χέρια του υπνωτιστή και ταξιδεύει μέσα στους διαδρόμους του υποσυνείδητου. Έτσι και ο δυτικός υπήκοος και σε μεγάλο βαθμό και η αριστερά του (και η αναρχία, βεβαίως βεβαίως , το ρολόι δεν κάνει διακρίσεις, υπνωτίζει τους πάντες). Υπνωτίζονται από το κοινωνικό συμβόλαιο του ιμπεριαλισμού και κυριεύονται από το αφήγημα της αυτοκρατορίας. Άλλωστε, ακόμα και οι πιο «ultra» – «επαναστατικές» – «εξεγερσιακές» – «αντικρατικές, αντιεξουσιαστικές» – «από τα κάτω» εκδοχές των οργανώσεων στο έδαφος της αυτοκρατορίας, στην πραγματικότητα δρουν και εντάσσονται εντός των πλαισίων του κοινωνικού συμβολαίου, της μεταπολεμικής ιμπεριαλιστικής ρύθμισης. Χωρίς αυτό να αναιρεί την πρόθεση που έχουν για το ανάποδο, «κολυμπούν», ζουν και αναπνέουν εντός του ίδιου ταξικού συσχετισμού, όπως όλοι άλλωστε. Ακόμα και αν παλεύουν για την ανατροπή αυτού του συσχετισμού. Ας μην προσποιούνται, όμως, πως δεν είναι και αυτοί πολιτικά τέκνα του παγκόσμιου ταξικού συσχετισμού -όπως αυτός προέκυψε μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο- αλλά και του σημερινού, επίσης όπου και όπως αυτός διαμορφώνεται (έστω και με διαφορετική μορφή και ένταση).

Αναγνωρίζοντας το παραπάνω και παρότι φέρουμε κι εμείς την υπερήφανη ταυτότητα του πολίτη της αυτοκρατορικής Δύσης, θα προσπαθήσουμε να κοιτάξουμε προς την πλευρά της πραγματικότητας και όχι προς το ρολόι που υπνωτίζει. Κάνουμε τον κόπο να θυμίσουμε στους υπόλοιπους υπηκόους, πως τα τελευταία 30 χρόνια η θεόπλαστη αρχή της «ιερότητας των κρατικών συνόρων» παραβιάζεται κατ’ εξακολούθηση από τους ίδιους τους θεματοφύλακες της, τους φέροντες το Άγιο Φως, από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Το 1991 η Γιουγκοσλαβία καταστρέφεται. Η Κροατία αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος από τις ΗΠΑ και τη Γερμανία. Αυτό που ακολουθεί είναι μία δεκαετία εθνοτικών συγκρούσεων και δεκάδες χιλιάδες νεκροί.

Το 1999 έχουμε τον βομβαρδισμό της Σερβίας (επί 78 ημέρες) από το ΝΑΤΟ. Υποστηρίζεται η απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου, η κυβέρνηση του οποίου αποτελείται από βαρόνους ναρκωτικών.

Το 2001 οι ΗΠΑ εισβάλλουν στο Αφγανιστάν, στην χώρα των ξυπόλυτων με τα σανδάλια.

Το 2003 οι ΗΠΑ εισβάλλουν στο Ιράκ και ανατρέπουν την κυβέρνηση. Ο τότε υπουργός εξωτερικών, Antony Blinken, υποστήριζε την τριμερή διαίρεση της χώρας.

Το 2011 έχουμε την επίθεση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Λιβύη, με παρόμοια σχέδια διαμελισμού της χώρας. Ο πρόεδρος της Λιβύης, Καντάφι, δολοφονείται με βασανιστικό τρόπο (του κόβουν το αυτί με μαχαίρι) από τους «επαναστάτες» και η κυβέρνηση ανατρέπεται. Στην πρωτοπορία του κυνισμού και πάλι έχουμε το υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ, με την τότε υπουργό, Χίλαρι Κλίντον, να βρίσκει το συμβάν αστείο. Κάποιοι στην αυτοκρατορική δύση (ονόματα δε λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε) μιλούσαν και τότε για «επανάσταση» στην Λιβύη (όπως άλλωστε έκανε και το ΝΑΤΟ) και ανάπτυσσαν θεωρίες για την «κομμούνα της Βεγγάζης». Μάλλον τα γαλλικά βομβαρδιστικά αεροπλάνα πήγαν να βοηθήσουν «από τα πάνω» τις «επαναστατικές αλλαγές» που συντελούνταν «από τα κάτω» στην «κομμούνα του Παρισιού» της Αφρικής: στην Βεγγάζη. Ήταν, άραγε, αυτοί οι «κομμουνάροι» της Βεγγάζης που έκοψαν το αυτί στο «δικτάτορα» Καντάφι; Απένειμαν «επαναστατική» δικαιοσύνη μάλλον. Ποιος ξέρει; Τι απέγινε όμως μετά τη νίκη των «επαναστατών» αυτών; Κανένας απολογισμός δεν έγινε ποτέ από όλες αυτές τις πένες της Δύσης. Ούτε και όταν αυτοί οι «κομμουνάροι», μετά τη νικηφόρα έκβαση της «επανάστασης», έκαναν κανονικό σκλαβοπάζαρο με την ανθρώπινη λεία τους -περίπου 200 € το κεφάλι (τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτά και στις καλύτερες επαναστάσεις. Ξεκινάς επαναστάτης- κομμουνάρος της Βεγγάζης και κάπου στην πορεία, καταλήγεις σε ένα λιμάνι να εμπορεύεσαι ανθρώπινα κορμιά στα σκλαβοπάζαρα για να βγάλεις το ψωμί σου. Τα έχει αυτά η ζωή. Θα μπορούσε να τύχει στον καθένα). Μόνο λίγα κροκοδείλια δάκρυα έμελε να χυθούν και λίγες γραμμές να γραφτούν για την ανθρώπινη δυστυχία, τον πόνο, κτλ. Δε βαριέσαι, το έχουν στο DNA τους, οι απολίτιστοι μαύροι, να αλληλοσκοτώνονται.

Ας συνεχίσουμε την κανονική μας ζωή εδώ στην Δύση, γιατί ακολουθεί και η επόμενη «επανάσταση» στη Συρία ενάντια στο «δικτάτορα» Άσαντ και πρέπει να γράψουμε και για αυτήν κάτι, εμείς οι διανοητές της δύσης. Αυτή τη φορά, για τους «κομμουνάρους» του Ιντλίμπ. Στη υρία ο βομβαρδισμός συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ενώ ένα κομμάτι της χώρας έχει απαλλοτριωθεί από τους proxies του ιμπεριαλισμού.

Αυτά τα ολίγα σε σχέση με την ιερότητα των συνόρων των κρατών. Τι γίνεται, όμως, με την δέσμευση του ΝΑΤΟ σε σχέση με την μη επέκταση του προς ανατολάς; Μας θυμίζει κάτι αυτό; Η δυτική γεροντική άνοια σβήνει (ξαναγράφοντας) την ιστορία. Κι εδώ τα πάμε περίφημα ως πολιτισμένοι δυτικοί που κρατάνε το λόγο τους. Τα τελευταία 20 χρόνια, λοιπόν, έχουμε συνολικά 14 χώρες που έχουν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.

Το 1999 εντάσσονται η Πολωνία, η Τσεχική Δημοκρατία και η Ουγγαρία.

Το 2004 η Βουλγαρία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Ρουμανία, Σλοβακία και Σλοβενία.

Το 2009 η Αλβανία και η Κροατία.

 Το 2017 το Μαυροβούνιο.

 Το 2020 η Βόρεια Μακεδονία.

Δηλαδή , συνολικά το ΝΑΤΟ έχει επεκταθεί προς ανατολάς πέντε φορές μέσα σε δύο δεκαετίες. Δεν βαριέσαι; «Ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις» είναι. Απλώς ο δυτικός ιμπεριαλισμός πλησιάζει λίγο παραπάνω το «ρωσικό ιμπεριαλισμό».

Η Ουκρανία ως συμπύκνωση των επιδιώξεων της αυτοκρατορίας

Τι είναι αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία; Είναι ένας πόλεμος μεταξύ δύο κρατών; Είναι ένα τοπικό επεισόδιο; Τα ερωτήματα είναι ρητορικά και πλέον, είναι απαντημένα από την ίδια την πραγματικότητα. Μακάρι να ήταν έτσι και στα μυαλά του «κινήματος». Δυστυχώς, θα πρέπει να κουράσουμε για μία ακόμη φορά πάνω σ’ αυτό το σημείο και να πούμε λίγα λόγια. Ακόμα και η κυρίαρχη ιμπεριαλιστική Δυτική αφήγηση, αντιμετωπίζει τον πόλεμο στην Ουκρανία όχι μόνο ως έναν πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, αλλά μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, μεταξύ ενός «αυταρχικού καθεστώτος» που έχει αρχηγό κράτους έναν «αιμοσταγή εγκληματία πολέμου» και του δημοκρατικού κόσμου, ο οποίος αποτελείται από την Ουκρανία, την Ευρώπη, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και λοιπούς συγγενείς. Δηλαδή την Αυτοκρατορία. Και αυτό είναι αλήθεια. Αναγκάζονται να περιγράψουν έστω και μέσω της μειωπικής και διαστρεβλωτικής προπαγάνδας τους αυτό το κομμάτι της πραγματικότητας. Γιατί; Γιατί χρειάζονται συνολικό αφήγημα για αυτόν τον πόλεμο. Για ποιο λόγο; Γιατί αυτός ο πόλεμος, στην πραγματικότητα ,αποτελεί την πρώτη σεζόν της τηλεοπτικής μας σειράς. Η Ουκρανία αλλά ακόμα και η Ρωσία είναι μόνο το ένα τμήμα του μεγάλου project της αυτοκρατορίας. Το άλλο είναι η Κίνα και ο Ινδοειρηνικός. Η δεύτερη σεζόν. Και όπως όλες οι τηλεοπτικές σειρές, έτσι κι αυτή έχει πολλά επεισόδια. Η Ουκρανία, λοιπόν, αποτελεί το σημείο εκείνο του χάρτη, το οποίο συμπυκνώνει τις ευρύτερες επιδιώξεις της pax americana. Ποιες όμως είναι αυτές;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, γυρίζοντας τους δείκτες του ρολογιού προς τα πίσω. Είμαστε στο έτος 1991. Ο ιμπεριαλισμός και η αντεπανάσταση καταφέρνουν μία συντριπτική νίκη στο παγκόσμιο στρατόπεδο του προλεταριάτου. Η καπιταλιστική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ είναι πια γεγονός. Εδώ χρειάζεται μία διευκρίνιση. Ο καθένας φυσικά, μπορεί να έχει τη μία ή την άλλη άποψη για το τι είδους κοινωνία ήταν αυτή που οικοδομούνταν στη σοβιετική ένωση. Πολλές διαφωνίες και πολλές απόψεις έχουν διατυπωθεί στο παγκόσμιο κίνημα εδώ και δεκαετίες. Κατά την δική μας άποψη, χοντρικά και με λίγες λέξεις, η επαναστατημένη ανθρωπότητα, επομένως και η Σοβιετική Ένωση αλλά και η Κίνα όπως και οι άλλες χώρες στις οποίες πραγματοποιήθηκε επανάσταση (μεγάλη η κουβέντα ακόμα και για τον χαρακτήρα των επαναστάσεων, που δεν είναι της παρούσης) δεν είχε και δεν έχει φτάσει ακόμα στην σοσιαλιστική κοινωνία, στο σοσιαλισμό, ως κοινωνικό οικονομικό σύστημα. Μιλώντας συγκεκριμένα για τη Σοβιετική ένωση, συμφωνούμε περισσότερο με την προσέγγιση που την περιγράφει ως «εκφυλισμένο εργατικό κράτος». Υπάρχουν φυσικά, μέσα στις διάφορες δεκαετίες της Σοβιετικής Ένωσης, καμπές, ποιοτικές τομές και δεξιές στροφές. Δεν ήταν μία ευθύγραμμη πορεία, όπως άλλωστε συμβαίνει παντού στην ταξική πάλη. Ανεξάρτητα, όμως, με την άποψή μας για την σοβιετική ένωση τότε, πάντα το καθήκον ήταν η υπεράσπιση αυτής απέναντι στον ιμπεριαλισμό, καθώς οποιαδήποτε νίκη του ιμπεριαλισμού, θα αποτελούσε συντριπτικό πλήγμα στις κατακτήσεις του παγκόσμιου προλεταριάτου αλλά και στην υλική δυνατότητα ξεσπάσματος αντιιμπεριαλιστικών και εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων στις πρώην αποικίες αλλά ακόμα και κατακτήσεων στις χώρες στην καρδιά του ιμπεριαλισμού. Αυτή ήταν χοντρικά και η άποψη του Τρότσκι πάνω στο ζήτημα, χωρίς να μπαίνουμε σε περαιτέρω λεπτομέρειες. Νομίζουμε πως ιστορικά επιβεβαιώθηκε αυτή η αντίληψη, για την επίδραση που είχε το εκφυλισμένο εργατικό κράτος της σοβιετικής ένωσης, τόσο εντός της ιμπεριαλιστικής Δύσης-Αυτοκρατορίας (μεταπολεμικό κοινωνικό συμβόλαιο με παροχές, δικαιώματα, βιοτικό επίπεδο ακόμα και ένοπλα αντάρτικα σε διάφορες χώρες) αλλά και –με υλικό και με ιδεολογικό τρόπο– στα αντιιμπεριαλιστικά κινήματα σε όλον τον πλανήτη.

Υπήρχαν, βέβαια και φωνές από την αριστερά διαφόρων ειδών, οι οποίες χαιρέτισαν με ενθουσιασμό την νίκη του καπιταλισμού και της αντεπανάστασης, υποστηρίζοντας πως αυτό «απελευθερώνει» την δύναμη του προλεταριάτου από τη γραφειοκρατία (η οποία φυσικά υπήρχε). Τα αποτελέσματα φάνηκαν, όμως απολογισμός και εδώ δεν έγινε.

Ας ασχοληθούμε όμως με τον βασικό μας αντίπαλο και μεγαλύτερο παίκτη σε παγκόσμιο επίπεδο, την Αυτοκρατορία. Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν για τις Ηνωμένες πολιτείες μια τεράστια ευκαιρία για λεηλασία και ιμπεριαλιστική επέκταση. Ήταν μία ιστορική ευκαιρία, για εμπέδωση της παγκόσμιας κυριαρχίας τους, χωρίς πραγματικό ανταγωνισμό σε όλον τον κόσμο. Η ιστορία ξαναγράφτηκε. Τα αναθεωρητικά ιμπεριαλιστικά ιδεολογήματα περί «τέλους της ιστορίας», όση οργή κι αν προκαλούσαν στο παγκόσμιο στρατόπεδο των ανά τη γη κολασμένων, αντανακλούσαν κάτι πραγματικό. Αυτό ήταν η «μονοπολική στιγμή«, το ιστορικό παράθυρο, που άνοιξε για τον παγκόσμιο εκμεταλλευτή, για το παγκόσμιο αφεντικό. Η Wall Street δεν έχει πια ανταγωνιστή.

Το φως νίκησε το σκοτάδι. Η Δημοκρατία της Δύσης νίκησε την καταπίεση και την δικτατορία του κομμουνισμού. Το τέρας της Σοβιετικής Ένωσης έπεσε και η ελεύθερη πτώση του καμπύλωσε τον ιστορικό χωροχρόνο. Μεγάλη αναταραχή, όμορφη μέρα λοιπόν. Μία τεράστια έκταση, από τα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης μέχρι τον ειρηνικό ωκεανό, ένα  κομμάτι της κεντρικής Ασίας, περιμένει με ανυπομονησία να υποδεχθεί τον αμερικανό απελευθερωτή καουμπόι.

Τι κι αν οι Ρώσοι κατσαπλιάδες που «φτιάχτηκαν» από το πλιάτσικο και τώρα αποτελούσαν την άρχουσα τάξη της Ρωσίας ήθελαν μία συμφωνία «win-win» με την Αυτοκρατορία; Τι κι αν ήθελαν να ενταχθούν κανονικά στην ιμπεριαλιστική ρύθμιση (τρομάρα τους) έστω και  ως φτωχοί συγγενείς; Τι κι αν έλαβαν γραπτές –βεβαίως βεβαίως– εγγυήσεις πως δεν θα επεκταθεί το ΝΑΤΟ ανατολικότερα; Ο καθένας μπορεί να έχει τις φαντασιώσεις του, μέχρι να έρθει η σκληρή πραγματικότητα και να τις ισοπεδώσει. Όταν κάνουμε σχέδια, ο Θεός (pax americana) γελάει. Η ιστορία δεν έκανε καμία εξαίρεση και στην περίπτωση της Ρωσίας. Το δολάριο είχε διαφορετικά  σχέδια.

Ας γυρίσουμε και πάλι τους δείκτες του ρολογιού προς τα εμπρός αυτή τη φορά. Είμαστε στο 2017-2020. Στην καρδιά της Αυτοκρατορίας. Οι Democrats κάνουν σκληρή κριτική στον Τραμπ, κατηγορώντας τον για μαλθακότητα απέναντι στη Ρωσία. Με την εκλογή του δημοκράτη και γλυκομίλητου  Μπάιντεν (είχε αποκαλέσει τον Πούτιν δολοφόνο), οι Δημοκρατικοί πρέπει να αναπληρώσουν τον χαμένο χρόνο. Η Ουκρανία πρέπει να χρησιμοποιηθεί σαν δόλωμα για να παρασύρει την Ρωσία σε πόλεμο. Δε χωράει πια καμία άλλη αναμονή. Ο χρόνος είναι χρήμα και το αμερικανικό χρέος τεράστιο. Η ασθμαίνουσα αμερικανική οικονομία προκαλεί στρες στον αμερικάνο καουμπόι. Η διαφαινόμενη οικονομική δύσπνοια  της αυτοκρατορίας τρίζει τα θεμέλια της παγκόσμιας κυριαρχίας της. Υπάρχει, τουλάχιστον, η στρατιωτική υπεροπλία για να την αντισταθμίσει. Αν το γηρασμένο αμερικανικό γεράκι απειλείται με πτώση, αυτό δεν θα γίνει έτσι αναίμακτα. Κατά την ελεύθερη πτώση του θα γατζώσει τα νύχια του σε φρέσκια σάρκα. Οι βασιλιάδες δεν παραδίδουν τη σκυτάλη χωρίς πόλεμο. Η ελεύθερη πτώση ζέχνει αίμα –πολύ αίμα. Το γεράκι δεν θα υπολογίσει τίποτα. Ούτε «αλληλοδιαπλοκή» στην παγκόσμια οικονομία, ούτε αγωγούς, ούτε ισορροπίες. Όλα υποτάσσονται στο σχέδιο επιβίωσης –διατήρησης του παγκόσμιου θρόνου. Και όποιος αντέξει, μόνο με αποδοχή αυτών των όρων. Οι κανόνες είναι αυτοί και σε όποιον αρέσει.

Ας επιστρέψουμε τώρα στο χάρτη, ο οποίος αποκρυσταλλώνει τα σχέδια και το συσχετισμό στο πραγματικό πεδίο. Βρισκόμαστε στην κεντρική Ασία. Το αμερικανικό project στο Αφγανιστάν ποτέ δεν βρήκε την πραγματική του ολοκλήρωση. Το Αφγανιστάν δεν εξελίχθηκε ποτέ σε ένα ουαχαμπίτικο κράτος, όπως είναι η Σαουδική Αραβία, με το οποίο ο λευκός οίκος θα είχε ομαλές οικονομικές και γεωπολιτικές σχέσεις συνεργάτη–συνεργαζόμενου. Το αμερικανικό σκεπτικό για business as usual , δεν επιβεβαιώθηκε. Αυτή η  χώρα δεν έγινε ποτέ μία χώρα «ομαλή», με την κυβέρνηση να έχει τον απόλυτο έλεγχο της επικράτειας και να μπορεί να αποτελέσει ένα σταθερό σύμμαχο και συνομιλητή των ΗΠΑ στην περιοχή. Αντιθέτως, επικρατούσε χάος και σύγκρουση μεταξύ διαφορετικών εθνικών ομάδων–ανταρτών.

Ταλιμπάν. Οι αμαρτίες (της Αυτοκρατορίας) πληρώνονται. Είναι οι απόγονοι των γνωστών Μουτζαχεντίν. Ως παιδιά μεγάλωσαν σε προσφυγικά camps, ενώ ένα  μεγάλο τμήμα τους και με εθνική ταυτότητα αυτή των Παστούν, περνά στο Πακιστάν και εκπαιδεύεται τόσο στην χρήση όπλων όσο και στην ισλαμική ανατροφή στο ρεύμα του σουνιτισμού–τακφιρισμού. Στη συνέχεια, ξαναπερνούν τα σύνορα με το Αφγανιστάν, επιστρέφοντας στη χώρα από την οποία είχαν φύγει ως πρόσφυγες. Εκεί αποκτούν  πολιτικό σχέδιο και στρέφονται  ενάντια στις αμερικανικές δυνάμεις κατοχής (βρε πώς τα φέρνει η ζωή…). Τα χρόνια πέρασαν, μέχρι που οι ξυπόλυτοι Ταλιμπάν, με τα βρώμικα σανδάλια, ταπείνωσαν το δήθεν αήττητο αμερικανικό γεράκι (όχι, δεν ήταν «στημένη» τελετή παραλαβής–παράδοσης της κυβερνητικής σκυτάλης). Ευτυχώς, υπάρχουν και πραγματικές νίκες εκτός από ταπείνωση και ήττα. Ευθύς αμέσως, προσπαθούν να βρουν τα πατήματά τους στο χάρτη, όπως κάνουν άλλωστε όλες οι κυβερνήσεις. Προσεγγίζουν φιλικά τη Ρωσία και την Κίνα.

Και οι ΗΠΑ; Ήρθε η ώρα για την Ουκρανία τώρα. Η «δουλειά» που ξεκίνησε το 2014, με το ενορχηστρωμένο ναζιστικό πραξικόπημα στο Μαϊντάν, πρέπει να ολοκληρωθεί.Είναι μια ευκαιρία να καταληφθεί μια τεράστια έκταση εδάφους γύρω από τη Μαύρη θάλασσα, τον Καύκασο και την Κασπία θάλασσα. Ό,τι πρέπει για να απομονωθεί η Ρωσία. Θα κοπεί η πρόσβαση στην Μεσόγειο θάλασσα. Ταυτόχρονα όμως, θα μπλοκάρει και το project της Κίνας, το δρόμο του μεταξιού προς την Ευρώπη. Επίσης, θα διακοπεί η ρωσική στρατιωτική βοήθεια στην μέση Ανατολή, κάτι που θα πλήξει σημαντικά τον αντιϊμπεριαλιστικό «άξονα της αντίστασης» της μέσης Ανατολής. Τέλος, θα ανοίξει ο δρόμος για την κεντρική Ασία, η οποία εκτείνεται μέχρι τα δυτικά σύνορα της Κίνας. Σε συνδυασμό με την απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν και τη μεταφορά  τους στον Ινδοειρηνικό, περνάμε στη σεζόν νούμερο 2. Έρχεται η σειρά της Κίνας.

Με δύο λόγια λοιπόν, ο τελικός στόχος της Αυτοκρατορίας, με την έννοια του «ιδανικού σεναρίου», θα ήταν η αλλαγή καθεστώτος στην Ρωσία και η διάσπασή της. Είναι το πρώτο βήμα για την προετοιμασία πολέμου με την Κίνα. Θα δούμε πώς θα πάει. Από σχέδια, έχουμε ακούσει πολλά. Δεν πάνε όλα κατ’ ευχήν. Υπομονή.

Περικύκλωση Ρωσίας – περικύκλωση Κίνας

Ελπίζουμε έστω τώρα, να έχει ξεκαθαρίσει περισσότερο η εικόνα στα μάτια ακόμα και των πιο δύσπιστων. Η επιλογή όρων όπως «ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις-αντιθέσεις», «διακρατικοί ανταγωνισμοί», «μοίρασμα των σφαιρών του πλανήτη» και άλλες τέτοιες παρόμοιες λέξεις, όχι μόνο δεν περιγράφουν σωστά και αποπροσανατολίζουν το κίνημα αλλά στην πραγματικότητα δεν δείχνουν τον υπεύθυνο, δεν στοχεύουν στον εχθρό και τελικά  σχετικοποιούν τον ιμπεριαλισμό. Εμείς επιλέγουμε και σε αυτό το επίπεδο, στο επίπεδο της ορολογίας, δηλαδή της προπαγάνδας που έχει άμεσα ή έμμεσα  επιβάλει η pax americana και ο ιμπεριαλισμός, να πάμε κόντρα. Προσπαθούμε να αντιπαρατεθούμε στην αφήγηση και να  χρησιμοποιήσουμε τις λέξεις εκείνες που περιγράφουν την πραγματικότητα, δείχνουν τον υπεύθυνο και παίρνουν θέση. Η κομβική λέξη εδώ είναι η περικύκλωση. Περικύκλωση, λοιπόν, της Ρωσίας και της Κίνας.

Έχουμε αναφερθεί εκτενέστερα σε παλιότερο άρθρο στο συγκεκριμένο ζήτημα. Θυμίζουμε εν συντομία:

Όσον αφορά στην περίπτωση της Ρωσίας

Παρεμπιπτόντως, πριν περάσουμε στις χώρες που περιβάλλουν την Ρωσία, να αναφέρουμε πως πρόσφατα, εισήχθη νομοσχέδιο στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, σύμφωνα με το οποίο θα επιτρέπεται στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν βία στην Ουκρανία (μέχρι τώρα «επίσημα» υποτίθεται πως δεν το έχουν κάνει) σε περίπτωση που η Ρωσία χρησιμοποιήσει χημικά, βιολογικά ή πυρηνικά όπλα (και φυσικά, πάντα με «ατράνταχτες αποδείξεις», όπως και στην περίπτωση του Άσαντ στη Συρία, του Σαντάμ στο Ιράκ, κτλ). Και αυτό, την ίδια περίοδο, όπου αποκαλύφθηκε -από τη Ρωσία- η ύπαρξη 13 αμερικανικών εργαστηρίων βιολογικών όπλων στην Ουκρανία.

Ας περάσουμε, τώρα, στις υπόλοιπες χώρες:

Ουγγαρία

Λόγω του βέτο της κυβέρνησης σε σχέση με τις κυρώσεις της ΕΕ στο ρωσικό πετρέλαιο, κυκλοφόρησαν φήμες πως οι μυστικές υπηρεσίες της Πολωνίας και η CIA επεξεργάζονταν σχέδιο για πιθανό πραξικόπημα και ανατροπή του πρωθυπουργού Όρμπαν.

Μολδαβία-Υπερδνειστερία

Περίπου πριν ένα μήνα, τον Απρίλιο, γινόταν  έντονη συζήτηση για πιθανή προβοκατόρικη  ανάφλεξη κι άλλης εστίας στην περιοχή. Γιατί; Για να μεταφερθεί  ένα κομμάτι των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Υπερδνειστερία και να αποσπαστεί από την ανατολική και νότια Ουκρανία. Στις 26 Απριλίου, λοιπόν, πραγματοποιήθηκαν (και με drones) ξαφνικές επιθέσεις εναντίον της πόλης Τιρασπόλ, πρωτεύουσας της Υπερδνειστερίας. Αυτές τις μέρες στη Μολδαβία συνελήφθη από τις αρχές της χώρας ο πρώην «φιλορώσος» πρόεδρος της Μολδαβίας Igor Dodon, προφανώς στα πλαίσια αντιρωσικών εκκαθαρίσεων της φιλοδυτικής κυβέρνησης.

Βοσνία-Σερβία 

Καταρχάς να ξεκινήσουμε με το ότι η  κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου έχει υποβάλλει  αίτηση για ένταξη στο συμβούλιο της Ευρώπης, κατά παράβαση παλαιότερης συμφωνίας περί μη ένταξης σε διεθνείς οργανισμούς. Επίσης, σύμφωνα με δηλώσεις της Σερβίας, η ηγεσία του Κοσσυφοπεδίου, εδώ και καιρό δε δείχνει διάθεση διαπραγμάτευσης με τη σερβική πλευρά, ενώ τελευταία έχουν συμβεί και διάφορα μικροεπεισόδια, όπως για παράδειγμα η ανάπτυξη ειδικών δυνάμεων της Αλβανίας στη Μιτροβίτσα (κατοικείται από Σέρβους) καθώς  και πυροβολισμοί εναντίον περιπολίας από τις υπηρεσίες φύλαξης των συνόρων του Κοσσυφοπεδίου.

Φινλανδία-Σουηδία

Πέραν του αιτήματοςγια ένταξη στο ΝΑΤΟ, η Φινλανδία έχει μεταφέρει στρατιωτικό εξοπλισμό στα ανατολικά της σύνορα. Προς το παρόν, συνεχίζει να διαφωνεί με την ένταξη η Τουρκία (μάλλον και η Κροατία), προφανώς παζαρεύοντας διαφόρων  ειδών ανταλλάγματα και μάλλον χωρίς να είναι –για διάφορους λόγους– διατεθειμένη να το τραβήξει ως τα άκρα. Εδώ  να θυμίσουμε πως η Σουηδία και η Φινλανδία απαγόρευσαν τις εξαγωγές όπλων στην Τουρκία μετά την εισβολή που πραγματοποίησε η τελευταία στην Συρία στα τέλη του 2019, επιτιθέμενη στο YPG.

Εν συνεχεία, όσον αφορά στην Φινλανδία και τη Ρωσία: καταρχάς, η Φινλανδία και η Ρωσία μοιράζονται σύνορα συνολικού μήκους 1.340 χιλιομέτρων. Για τη Ρωσία είναι σημαντικό το λιμάνι  του Μούρμανσκ (πολύ κοντά στα σύνορα με τη Φινλανδία και τη Νορβηγία), το μοναδικό λιμάνι της Ρωσίας χωρίς πάγο και με πρόσβαση στον Ατλαντικό και στον παγκόσμιο θαλάσσιο δρόμο. Αποτελεί το εμπορικό και στρατιωτικό παράθυρο της Ρωσίας στην Αρκτική, το οποίο σε περίπτωση που η Φινλανδία γίνει μέλος του ΝΑΤΟ, θα είναι και εντός της εμβέλειας των κατασκοπευτικών νατοϊκών αεροπλάνων.

Η πρόσβαση στην Αρκτική είναι πολύ σημαντική για διάφορους λόγους. Καταρχάς σε οικονομικό επίπεδο. Η Ρωσία έχει  εκπονήσει ένα σχέδιο χρονικού ορίζοντα 15 ετών, σύμφωνα με το οποίο θα αυξηθεί σημαντικά ο όγκος των υποδομών, των ανθρώπων αλλά και της οικονομικής δραστηριότητας στην περιοχή. Σε αυτό το σχέδιο συμπεριλαμβάνονται τόσο η ανάπτυξη διαδρόμου διαμετακόμισης κατά μήκος των ρωσικών συνόρων στην Αρκτική όσο και η εξόρυξη ορυκτών πόρων αλλά και η παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου. Εάν λάβουμε υπόψιν και τις τελευταίες εξελίξεις με τις πολλαπλέ–κλιμακούμενες κυρώσεις της Δύσης στη Ρωσία, θα πρέπει η τελευταία  να έχει ένα πιο σταθερό και μακροπρόθεσμο πλάνο οικονομικής επιβίωσης, το οποίο θα περιλαμβάνει το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και τα ορυκτά της Αρκτικής. Και όχι μόνο αυτό. Στο ενδεχόμενο που η Ευρώπη και γενικότερα η Δύση  απειλήσει τη σιδηροδρομική και οδική σύνδεση της Ρωσίας με την Λευκορωσία αλλά και την Ευρώπη, η Ρωσία θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει τις αρκτικές διαδρομές σαν δρόμο ανεφοδιασμού προς την Ασία. Σε στρατιωτικό επίπεδο, η Αρκτική αποτελεί τη συντομότερη διαδρομή για πυρηνικούς πυραύλους και βομβαρδιστικά που φέρουν πυρηνικά όπως επίσης  και περιοχή χρήσιμη για απόκρυψη  υποβρυχίων που φέρουν πυρηνικούς πυραύλους. Εκτός αυτών, η ταχεία μεταβολή του αρκτικού κλίματος και η πρόοδος στην τεχνολογία δίνουν τη δυνατότητα ανάπτυξης και χερσαίων στρατιωτικών δυνάμεων στα σύνορα Ατλαντικού Αρκτικής. 

Λευκορωσία

Θυμίζουμε τις περίπου πριν 1–1,5 έτος, «από τα κάτω» κινητοποιήσεις της αντιπολίτευσης και την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών σε αυτές καθώς και την σύλληψη τριών ατόμων που σχεδίαζαν την δολοφονία του Λουκασένκο.

Γεωργία

Στην ιστορική συνέχεια των γεγονότων του 2008 και υποστηρίζοντας το στρατόπεδο της Αυτοκρατορίας, η Γεωργία έχει δηλώσει πως δε θα αναγνωρίσει το  δημοψήφισμα το οποίο θα πραγματοποιήσει η Νότια Οσετία τον Ιούλιο, με ερώτημα την ένταξη αυτής στην Ρωσία.

Καζακστάν

Προσπάθεια για πραξικόπημα της κυβέρνησης δεν στέφθηκε με επιτυχία. Έχουμε αναφερθεί στην αρθρογραφία του site εδώ.

Στρατιωτικές δυνάμεις και στρατιωτικές ασκήσεις

Τους τελευταίους μήνες οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει 10.000 Αμερικανούς στρατιώτες στη βάση της Αλεξανδρούπολης. Επίσης, έχουν πραγματοποιήσει το DEFENDER-Europe 21 ως προετοιμασία για μάχη στις περιοχές των Βαλκανίων και της Μαύρης Θάλασσας καθώς και το Sea Breeze, τη μεγαλύτερη επιχείρηση που έχει γίνει στη Μαύρη Θάλασσα.

Συνεχίζουμε. Από το 2017, η στρατιωτική συμμαχία εγκατέστησε τέσσερις ομάδες μάχης, η καθεμία αποτελούμενη από 1.000 στρατιώτες, στην Πολωνία, τη Λιθουανία, τη Λετονία και την Εσθονία ως μέρος της «eFP» (ενισχυμένη Ομάδα Μάχης Εμπρός Παρουσίας του ΝΑΤΟ). Τον Ιούνιο του 2020, το ΝΑΤΟ αναγνωρίζει την Ουκρανία ως «Enhanced Opportunities Partner», δηλαδή ως την κοντινότερη μορφή συνεργασίας μεταξύ του ΝΑΤΟ και μιας χώρας που δεν αποτελεί ακόμη μέλος του, ενώ μέσα στο 2020 οι ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας προέβησαν σε κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ (Saber Junction, Sea Breeze and Combined Resolve).

Μπορούμε να φανταστούμε, μήπως, τι θα ακολουθούσε  αν συνέβαινε μόνο το 1/10  όλων των παραπάνω κάπου στον Ατλαντικό ή στη Λατινική Αμερική; Ρητορικό το ερώτημα.

Συνεχίζουμε με την περικύκλωση της Κίνας.

Ας ξεκινήσουμε  με το γνωστό και μη εξαιρετέο «Asian Quad» (το «μικρό ΝΑΤΟ»), που αποτελεί μία συνεργασία των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας, της Αυστραλίας και της Ινδίας, η οποία ξεκίνησε το 2007 και επαναεπικυρώθηκε το 2017 στη Μανίλα και με σημείο αιχμής τη Νότια Σινική Θάλασσα. Θα συνεχίσουμε, θυμίζοντας γρήγορα–γρήγορα τα σημεία στο χάρτη όπου η Αυτοκρατορία θα χρησιμοποιήσει  προβοκατόρικα ως αφορμή  για να εξαπολύσει στρατιωτική επίθεση ενάντια στην Κίνα: η «ελλιπής δημοκρατία» στην Ταϊβάν και η προωθούμενη διακήρυξη ανεξαρτησίας αυτής από την Κίνα, τα «ανθρώπινα δικαιώματα» στο Θιβέτ, η Νότια Σινική Θάλασσα (στην οποία εδώ και καιρό, κόβουν βόλτες αμερικανικά πολεμικά πλοία) και η Ανατολική Σινική Θάλασσα (για τις διαφιλονικούμενες, από Ιαπωνία και Κίνα, βραχονησίδες Senkaku/Diaoyu Islands και με τη ρητή δήλωση Μπάιντεν για αμερικανική υποστήριξη με όλες τις δυνατότητες -και πυρηνικές- προς την Ιαπωνία, σε περίπτωση πολέμου με την Κίνα).

Πολεμικά πλοία του Αμερικανικού Ναυτικού έπλευσαν κοντά σε ένα τεχνητό νησί που κατασκεύασε πρόσφατα το Πεκίνο στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Τη λίστα θα συμπληρώσουμε με τους «καταπιεσμένους» Ουιγούρους και ενδεχομένως με μια πιθανή  «από τα κάτω» εξέγερση στο Χονγκ Κονγκ.

Οι διαδηλωτές κυματίζουν βρετανικές και αμερικανικές σημαίες κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης απαιτώντας το μποϊκοτάζ του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας.

Θυμίζουμε, επίσης, πως στη Νότια Κορέα υπάρχουν αμερικανικές βάσεις όπως και 28.500 αμερικανοί στρατιώτες, ενώ σε περίπτωση πολέμου, οι στρατιωτικές δυνάμεις της χώρας  βρίσκονται  υπό την προσταγή του αμερικανικού Πενταγώνου.

Από το παζλ, φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει η Αυστραλία, η οποία βρίσκεται σε απόλυτη σύμπνοια με τις ΗΠΑ, όσον αφορά στη στρατιωτική στροφή από τη Μέση Ανατολή προς τον Ινδο-Ειρηνικό Ωκεανό, ενώ τώρα τελευταία «δυσανασχετεί» με την πρόσφατη ανάπτυξη καλών σχέσεων μεταξύ Κίνας και νησιών Σολομώντα. Ευχόμαστε περαστικά.

Πρόσφατη σημαντική εξέλιξη αποτελεί η αλλαγή πρωθυπουργού (Σαρίφ) στο Πακιστάν, αφού ο προηγούμενος (Ιμράν Χαν) είχε αναπτύξει στενούς δεσμούς με την Κίνα. Ύποπτο είναι, επίσης, το γεγονός πως το ισλαμιστικό «Απελευθερωτικό Κίνημα του Μπαλοτσιστάν»  πρόσφατα ξεκίνησε επιθέσεις σε Κινέζους. Το αναμενόμενο θα ήταν να επιτίθεται στο πακιστανικό κράτος. Οι επιθέσεις δεν πραγματοποιήθηκαν  στην πόλη Quetta (για χρόνια ανεπίσημη πρωτεύουσα των Ταλιμπάν), αλλά στο μακρινό Καράτσι. Τι να συμβαίνει άραγε; Όποιος το βρει, κερδίζει μία αστερόεσσα.

Τέλος, ας κλείσουμε με μία αναφορά στις Φιλιππίνες. Ο νέος  πρόεδρος Μάρκος, μάλλον δείχνει πως θα συνεχίσει  την  πολιτική του πρώην προέδρου Ντουτέρτε, αναφορικά με τις στενές οικονομικές σχέσεις –εμπόριο και κινεζικές επενδύσεις σε υποδομές– με την Κίνα, χωρίς, ωστόσο, να σταματήσει την στρατιωτική συνεργασία με τις ΗΠΑ, που έχει ως βασικό σημείο αιχμής τη διαμάχη με την Κίνα για τη νότια Σινική θάλασσα.

Θα εκπλαγούμε αν ένα ή περισσότερα από τα παραπάνω, δεν αποτελέσουν την αφορμή για πυροδότηση της έντασης πέριξ της Κίνας και οποιασδήποτε μορφής επίθεση από την Αυτοκρατορία. Ο γεωπολιτικός χρόνος συστέλλεται από τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Μπορεί τα πράγματα να συμβούν νωρίτερα  από όσο θα περίμενε κανείς.

Με τα μάτια των «απολίτιστων»-The dark side of the earth

Στις 23 Φλεβάρη του 2022 ξεκινά η ρωσική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία. Το ιστορικό του 2014-2022 είναι λίγο πολύ γνωστό, επομένως δε θα αναφερθούμε  στο ποιοι ήταν αυτοί που ενορχήστρωσαν το ναζιστικό πραξικόπημα στο Κίεβο το 2014, που εκπαίδευσαν, χρηματοδότησαν και εξόπλισαν τα ναζιστικά τάγματα, τα οποία εντάχθηκαν κανονικά στον επίσημο ουκρανικό στρατό, τις θηριωδίες των ναζί στον πληθυσμό ιδίως της ανατολικής Ουκρανίας, κτλ.

Το μόνο που θα κάνουμε είναι να πάρουμε από το χέρι το δυτικό υπήκοο  και να τον πάμε μία μικρή βόλτα στο υπόλοιπο μισό του πλανήτη των απολίτιστων, των καταπιεσμένων, των ριγμένων. Θα του στρέψουμε το κεφάλι προς αυτήν  την πλευρά του πλανήτη. This is the dark side of the earth.

Πώς βλέπουν, άραγε, διάφοροι τέτοιου είδους λαοί («υποτελή έθνη») τον πόλεμο στην Ουκρανία; Μήπως βλέπουν δύο ιμπεριαλισμούς να συγκρούονται; Μήπως  καταγγέλλουν την ρωσική εισβολή στο «ουδέτερο» κράτος της Ουκρανίας; Μήπως νιώθουν την ειρήνη τους να απειλείται; Η δημοκρατία; Οι αξίες; Ο αιμοσταγής δικτάτορας Πούτιν; Πώς αντιμετωπίζουν, λοιπόν, τη συγκεκριμένη σύγκρουση αλλά και γενικά το ζήτημα της ειρήνης;

Ας ακούσουμε τη φωνή τους. Να κάποια (όχι όλα) παραδείγματα.

Λατινική Αμερική

Βενεζουέλα

«Η Βενεζουέλα ανακοινώνει όλη την υποστήριξή της στον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν για την υπεράσπιση της ειρήνης στη Ρωσία, του λαού του και της πατρίδας του. Όλη μας η υποστήριξη στον πρόεδρο Πούτιν!», είπε και απέρριψε τα σχέδια των ΗΠΑ να περιφράξουν πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά τη Ρωσία. «Η ειρήνη της Ρωσίας είναι η ειρήνη του κόσμου και θα την υπερασπιστούμε… Η Ρωσία και όλοι οι λαοί του κόσμου πρέπει να γίνουν σεβαστοί» (1)

Βολιβία

Ο Έβο Μοράλες καταδικάζει τις Ηνωμένες Πολιτείες πως ωθούν την Ουκρανία και τη Ρωσία σε σύγκρουση (2)

Κούβα

«Αντιτιθέμεθα σθεναρά στην επέκταση του ΝΑΤΟ προς τα σύνορα του αδελφού αυτού έθνους», δήλωσε ο υπουργός εξωτερικών (3)

Μέση Ανατολή

Υεμένη

Οι Χούτι δήλωσαν στήριξη στην Ρωσία κατευθείαν με την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης.(4) Επίσης, όλως τυχαίως εκτόξευσαν πύραυλο στη Σαουδική Αραβία. Αργότερα, η Σαουδική Αραβία, επίσης όλως τυχαίως, ανακοίνωσε παύση πολεμικών συγκρούσεων με τους Χούτι για ένα μήνα. Για κάποιο λόγο, και στις δύο αντικρουόμενες πλευρές αντανακλάται και επιδρά ένας συσχετισμός ο οποίος διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή αρκετά μακριά τους.

Καπνός αναδύεται από μια εγκατάσταση αποθήκευσης πετρελαίου στην παράκτια πόλη Τζέντα της Ερυθράς Θάλασσας
της Σαουδικής Αραβίας στις 25 Μαρτίου 2022.

Συρία

«Η Δύση δεν θα διστάσει να εξοπλίσει τον διάβολο αν είναι εναντίον της Ρωσίας», δήλωσε ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Συρίας Μπασάρ Τζααφάρι (5), όπως και το ότι «η Συρία, με βάση τις θέσεις αρχών της, υποστηρίζει την αναγνώριση της ανεξαρτησίας των δημοκρατιών του Ντονέτσκ» (6). Επίσης, με την έναρξη της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης, πραγματοποιήθηκε διαδήλωση χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι σχηματίζοντας το Ζ, δήλωσαν τη στήριξή τους στη Ρωσία. Να θυμίσουμε, ακόμη, πως η Συρία, στηρίζοντας τη Ρωσία, έχει αναγνωρίσει και τις δύο αποσχισθείσες από τη Γεωργία περιοχές της Νοτίου Οσετίας και της Αμπχαζίας, το 2008.

Ιράν

Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν δήλωσε πως «Οι προβοκατόρικες κινήσεις του ΝΑΤΟ είναι η ρίζα της ουκρανικής κρίσης» (7), ενώ με  την έναρξη της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης, πραγματοποιήθηκε ιρανική πυραυλική επίθεση στο αμερικανοκουρδικο-κρατούμενο  Ερμπίλ του Ιράκ.

Αφρική

Μάλι

Αρκετές εκατοντάδες κάτοικοι του Μάλι συγκεντρώθηκαν στην πρωτεύουσα Μπαμάκο για να υποστηρίξουν τον στρατό, καθώς και τη Ρωσία, αφού ο στρατός επανέκτησε υπό  τον έλεγχό του την ασταθή πολιτεία Σαχέλ. Επίσης, περίπου 2.400 Γάλλοι και Ευρωπαίοι στρατιώτες έχουν προγραμματιστεί να εγκαταλείψουν το Μάλι τους επόμενους μήνες. 

Μπενίν

Ακούστε τι λέει αυτός ο «απολίτιστος»(πρώην πρωθυπουργός του Μπενίν):

«Οι Αφρικανοί δεν θα αγοράσουν τις ιστορίες σας για τη δημοκρατία. Αυτά είναι απλά τα παραμύθια σας για εσωτερική κατανάλωση. Η πλειοψηφία της αφρικανικής ελίτ εκπαιδεύτηκε στη Σοβιετική Ένωση -γιατροί, μηχανικοί, πιλότοι, δάσκαλοι, επιστήμονες. Οι Ρώσοι είναι οι μόνοι Ευρωπαίοι που έχουν αποαποικιοποιήσει την Αφρική. Και η Αφρική το θυμάται. Όπως η Αφρική θυμάται τις ευρωπαϊκές φρικαλεότητες. Αν προσέξατε, οι αφρικανικές χώρες δεν υποστήριξαν το ψήφισμα του ΟΗΕ που καταδικάζει τη Ρωσία. Και δεν θα υποστηρίξουν ποτέ κανένα ψήφισμα κατά της Ρωσίας. Είναι χαραγμένο στο μυαλό κάθε Αφρικανού ότι η Ρωσία είναι καλή, ανεξάρτητα από το τι πιστεύεις γιαυτήν.»(8)

Μα ας του μάθει κάποιος τρόπους! Είμαστε στον εικοστό πρώτο αιώνα!

Κεντρική αφρικανική Δημοκρατία

Εδώ έστησαν αγάλματα για το ρωσικό στρατό, την ίδια στιγμή που στην Ευρώπη γκρεμίζουν Σοβιετικά μνημεία και σχεδόν θεσμοθετούν την αντιρωσική, πρωτοκοσμική και ρατσιστική υστερία.(9)

Αλγερία

H Αλγερία  ανακοίνωσε  κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τη Ρωσία τον Νοέμβριο στην περιοχή Béchar, ακριβώς στα σύνορα με το Μαρόκο (με το οποίο και έχουν καλές σχέσεις οι ΗΠΑ και το Ισραήλ). Επίσης, η κυβέρνηση της χώρας ανακοίνωσε ότι «δεν διαθέτει σημαντικά πρόσθετους όγκους φυσικού αερίου  διαθέσιμους για εξαγωγή», μην κάνοντας το χατίρι της δύσης που υπολόγιζε να αντικαταστήσει ένα τμήμα της απώλειας του ρώσικου αερίου, λόγω των ιμπεριαλιστικών κυρώσεων.(10)

Είναι απλό. Οι καταπιεσμένοι αυτού του κόσμου έχουν αναγκαστεί από την ίδια τους  τη σκληρή ζωή, να βλέπουν τα πράγματα απλά, όχι χωρίς λάθη και αντιφάσεις φυσικά (έπρεπε να ειπωθεί αυτό, μη μας κατηγορήσει κανείς για απόλυτη ταύτιση με τους καταπιεσμένους). Για αυτούς, λοιπόν, οποιαδήποτε ολιγωρία, πλήγμα, απώλεια, πολιτική ή οικονομική κρίση  συμβαίνει στο στρατόπεδο του αντιπάλου τους είναι ένα θαυμάσιο  νέο, με πραγματικό–υλικό και καθημερινό αντίκρισμα. Ποιος είναι άραγε ο αντίπαλος, ποιός είναι ο δυνάστης τους; Μπορούμε να αναπτύξουμε πολλές θεωρίες πάνω στο θέμα αυτό, ξύνοντας το κεφάλι μας και κοιτώντας στο υπερπέραν ή μπορούμε απλά να δούμε αυτό που συμβαίνει τώρα μπροστά στα μάτια μας. Όταν λοιπόν, μία νατοϊκή βάση καταστρέφεται–βομβαρδίζεται (τυχαίο παράδειγμα οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο Γιαβόριβ στην Ουκρανία), αυτό χαρίζει ένα χαμόγελο ανακούφισης σε όλους τους καταπιεσμένους λαούς της γης. Είναι για αυτούς μια -έστω και μικρή- απονομή δικαιοσύνης. Γεμίζει  την καρδιά και το μυαλό τους κουράγιο. Η συντριβή μίας νατοϊκής στρατιωτικής επιχείρησης, έστω και η καθυστέρηση μιας νατοϊκής επίθεσης για ένα διάστημα μίας εβδομάδας, ενδεχομένως για έναν λαό, που ζει κάπου στην σκοτεινή πλευρά της γης, να σημαίνει μία βδομάδα χωρίς βομβαρδισμούς, μία βδομάδα χωρίς δολοφονίες, αίμα, γκρεμισμένα σπίτια. Ακόμη καλύτερα, μπορεί να σημαίνει και βελτίωση του συσχετισμού υπέρ του, μιας που ανοίγεται ένα παράθυρο ευκαιρίας και για αυτόν  για να οχυρώσει την  αντίστασή του αποτελεσματικότερα  ή ακόμα και για μία αντεπίθεση στην Αυτοκρατορία ή σε κάποιον συνεργάτη της! Ναι ακόμα και αυτό! Έτσι συμβαίνουν στην πραγματική ζωή οι αντεπιθέσεις των λαών. Όταν ανοίγονται ευκαιρίες και ρήγματα στο διεθνή συσχετισμό, για οποιονδήποτε λόγο και με οποιαδήποτε αφορμή. Το επαναλαμβάνουμε. Για οποιονδήποτε λόγο και με οποιοδήποτε αφορμή, χωρίς να χρειαστεί να λυθούν μονομιάς  όλες οι αντιφάσεις του καπιταλισμού μέχρι και την κυρίαρχη, αυτή του κεφαλαίου–εργασίας. Τι άλλο, αν όχι αυτό, ήταν ο πύραυλος των ανταρτών Χούτι στη Σαουδική Αραβία και του Ιράν στο Ερμπίλ;

Ο χάρτης «μιλάει». Μας ενδιαφέρει;

Η διαμόρφωση του χάρτη είναι ταξική πάλη ή μήπως όλα αυτά είναι απλώς αστική γεωπολιτική οπτική;

Στα αυτιά μας ήδη ακούγονται ψίθυροι ή/και φωνές -για την ακρίβεια, λυσσασμένα ουρλιαχτά- για το ότι η «ταξική ματιά» δεν χωράει σε φτηνές αστικές γεωπολιτικές αναλύσεις, που το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να εγκλωβίζουν το προλεταριάτο της μίας ή της άλλης χώρας σε ψεύτικα δίπολα κάτω από «ξένες σημαίες», αποπροσανατολίζοντάς το από τον πραγματικό του στόχο που δεν είναι άλλος από την πάλη ενάντια στον καπιταλισμό.

Μάλιστα. Ας διατυπώσουμε, τώρα, εμείς το εξής απλό ερώτημα: Πώς νομίζετε ότι προκύψατε  πολιτικά όλοι εσείς; Από τον κρίνο της Παρθένου Μαρίας; Η δική σας πολιτική ύπαρξη είναι αποκλειστικά τέκνο της αφηρημένης πάλης του προλεταριάτου ενάντια στον καπιταλισμό ανά τον πλανήτη; Σε ποια χώρα και σε ποια ήπειρο βρίσκεστε; Κοιτάξτε λίγο τριγύρω σας. Σας τρίβουμε στην μούρη τη μονάκριβη ταυτότητα του δυτικού υπηκόου. Είναι τόσο λαμπερή και σπάνια, φτιαγμένη από χρυσό και όλα τα πολύτιμα διαμάντια της γης, που σας έχει τυφλώσει. Όχι τώρα, εδώ και πολλά χρόνια. Από τότε που σταματήσατε να βλέπετε τη δική σας πολιτική πάλη σε συνάρτηση, πραγματική -και όχι στα λόγια και τα ασυνάρτητα κείμενα- με την πάλη του παγκόσμιου προλεταριάτου, των λαών όλου του πλανήτη. Σε στενή σχέση με την διαμόρφωση του παγκόσμιου συσχετισμού όπου και με όποιον τρόπο αυτός κρίνεται.

«Μα αυτό  που συμβαίνει δεν είναι ταξική πάλη του προλεταριάτου. Είναι αντιπαράθεση  μεταξύ κρατών! Βασικά, είναι η εισβολή  ενός ιμπεριαλιστικού κράτους σε μία μικρή χώρα για το μοίρασμα των σφαιρών επιρροής!»

Μάλιστα. Σε αυτό το σημείο είναι που ξεδιπλώνεται όλη η αντίληψη του «πρωτοβαθμιστή» μας. Ποιος είναι αυτός; Ας κοιτάξουμε γύρω μας και κυρίως στη Δύση, στις ευρωπαϊκές χώρες και μητροπόλεις. Με πολλές παραλλαγές και μεταλλάξεις θα τον βρούμε παντού, σε ολόκληρο το φάσμα της αριστεράς και της αναρχίας. Πρωτοβαθμιστής είναι ο ανυποχώρητος οπαδός και υμνητής της ταξικής πάλης σε πρωτοβάθμιο επίπεδο. Προσοχή. Σε όλα «τα πεδία» της ταξικής πάλης μεν, αρκεί το επίπεδο να είναι -και να διαφυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού- το «πρώτου βαθμού» επίπεδο. Η «οριζόντια» οργάνωση, «από τα κάτω». Η «πραγματική», η «αδιαμεσολάβητη» ταξική πάλη. Στο ισόγειο, δηλαδή, άντε και το πολύ-πολύ μέχρι τον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας. Όσο πιο κοντά στη «βάση» είναι η οργάνωση, τόσο πιο μακριά βρίσκεται από την γραφειοκρατία και τον εκφυλισμό. Διότι, ως γνωστόν, η γραφειοκρατία είναι τέκνο γενικώς και αορίστως  των ανώτερων μορφών οργάνωσης του προλεταριάτου ή τελοσπάντων, των  «υποκειμένων». Δηλαδή, εάν μπορούσαμε θεωρητικά, θα «κρατούσαμε» αιωνίως όλες τις μορφές οργάνωσης στο επίπεδο της αγνής και εξ’ορισμού επαναστατικής βάσης. Εάν συμβεί το κακό και για κάποιο λόγο η ταξική πάλη περάσει σε «ανώτερο» επίπεδο, στο δεύτερο, πόσο μάλλον στον τρίτο όροφο, τότε εξορισμού επιμολύνεται και μετατρέπεται στο διαλεκτικό της  αντίθετο. Άρα αποτελεί και εγγύηση για την ήττα οποιουδήποτε επαναστατικού σχεδίου (λέμε τώρα, σε περίπτωση που υπάρχει το επαναστατικό σχέδιο). Δε συζητάμε, φυσικά, για τις «κάθετες δομές», που είναι η πέμπτη φάλαγγα της αστικής τάξης μέσα στην οργάνωση του προλεταριάτου (Θεός φυλάξει!).

Εδώ κρύβεται ένας πραγματικός «θησαυρός». Στην πραγματικότητα, ο ιδεολογικός πυρήνας αυτής της σκέψης -έστω και με αποχρώσεις- είναι κοινός σε ένα μεγάλο φάσμα της αριστεράς και όλης της αναρχίας, φυσικά, της Δύσης. Τι μας λέει, λοιπόν, αυτή η αντίληψη; Πως σχεδόν αξιωματικά, η «βάση», δηλαδή το υποκείμενο-θύμα εκμετάλλευσης, έχει στο πολιτικό του DNA την εξέγερση, επανάσταση ή τελοσπάντων, οτιδήποτε επιθυμεί ο καθένας. Αρκεί, λοιπόν, λίγη  βοήθεια από μέρους μας, για να ανασυρθεί στην επιφάνεια αυτό το DNA, που είναι πολύ καλά κρυμμένο. Κάπου εκεί τελειώνει και ο ρόλος μας. Ή μάλλον όχι. Ξεχάσαμε και το «μπόλιασμά» του με τις «επαναστατικές μας ιδέες » ή τα «απελευθερωτικά προτάγματα». Ή, εν πάσει περιπτώσει, έως και την προστασία  του από όλους αυτούς τους δόλιους εξωγενείς, «τρίτους» παράγοντες (ρεφορμιστικές ηγεσίες, για παράδειγμα), οι οποίοι  επιβουλεύονται την αγνότητα του υποκειμένου και το παρασέρνουν σε περιπέτειες «έξω» από την «προβλεπόμενη» πορεία του. Και κάπως έτσι, παρεκτρέπεται από τον προκαθορισμένο δρόμο της επανάστασης. Με λίγα λόγια, εάν αφεθεί η «βάση» να κάνει από μόνη της την προκαθορισμένη της δουλειά, τότε όλα θα πάνε κατ’ ευχήν και το πεπρωμένο θα εκπληρωθεί. Επομένως, όλοι οι υπόλοιποι παράγοντες, κόμματα, κρατικές οντότητες κτλ, πρέπει να φύγουν από τη μέση. Πολύ ωραία όλα αυτά, αλλά μόνο για παιδικά παραμύθια. Πείτε μας, λοιπόν, αλήθεια, πότε και πού στην ιστορία της παγκόσμιας ταξικής πάλης και των επαναστάσεων, «μόνο του» το υποκείμενο -προλεταριάτο- ή οτιδήποτε άλλο τελοσπάντων, ακολούθησε αυτή τη φαντασίωση;

«Απ’τη στιγμή που δεν πολεμούν καθαρά και αδιαμεσολάβητα τα δύο ταξικά στρατόπεδα, η αστική τάξη και το προλεταριάτο, από τη στιγμή που η αντίθεση κεφαλαίου εργασίας δεν βγαίνει γυμνή στο προσκήνιο της ιστορίας, όλα τα υπόλοιπα  είναι στην πραγματικότητα μάταια. Θα καταλήξουν σε απόλυτη συντριβή.»

Και πάλι αντιμέτωποι με την αντίληψη των «καθαρών μορφών» ταξικής πάλης. «Καθαρές» επαναστάσεις, «καθαρές» εξεγέρσεις, «καθαρή» εργατική τάξη, «καθαροί»  λαοί και γενικώς, όλα τακτοποιημένα και νοικοκυρεμένα, χωρίς μπερδεμένα σχήματα και περίεργες προσμίξεις. Δυστυχώς, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα στην πραγματική ζωή, η ταξική πάλη είναι μία πολυεπίπεδη και αντιφατική διαδικασία, η οποία μπορεί να παίρνει διάφορες μορφές ανάλογα με το πού και πότε συμβαίνει.

Τι δουλειά έχουν τα «κράτη» στην ταξική πάλη;

Εδώ έχουμε ένα μείγμα «αντικρατικού» αναρχισμού πασπαλισμένο με φοιτητικό αριστερισμό επιπέδου πρώτου έτους. Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, γενικώς όλα τα κράτη είναι περίπου το ίδιο. Και επειδή εμείς είμαστε ενάντια σε όλα τα κράτη (αναρχισμός) ή ενάντια σε όλα τα αστικά κράτη (αριστερισμός) ανά την υφήλιο της γης, τότε δεν θα πρέπει να νερώνουμε το κρασί μας, αλλά αντίθετα, να προχωράμε στην συνεπή τήρηση αυτής μας της θέσης, ακόμα και πολεμώντας με φυσικό τρόπο ενάντια στο τάδε ή δήνα (αστικό ή μη) κράτος. Ιδιαίτερα, εάν έχει προβεί σε «εισβολή» σε άλλη χώρα. Αυτό, χωρίς καμία αμφιβολία δικαιολογεί ορισμένους «αναρχικούς» να πολεμούν με τα όπλα του ΝΑΤΟ  στην Ουκρανία -μάλιστα στο Κίεβο, απέναντι στον «ιμπεριαλιστικό» στρατό της Ρωσίας κάνοντας «ενιαίο μέτωπο» στην πράξη- έστω και από απόσταση- με τους ναζί του Αζόφ. Μία μόνο απορία: πώς και δεν έχουν επιληφθεί του θέματος  οι Ουκρανοί ναζί;  Διότι εδώ και οκτώ χρόνια δεν κάνουν  άλλη δουλειά από το να μαχαιρώνουν, να βιάζουν, να πυροβολούν και να καίνε ζωντανούς ανθρώπους. Όπως για παράδειγμα έκαναν στους συντρόφους και συντρόφισσές μας στην Οδησσό το 2014, βάζοντας φωτιά στο κτίριο των συνδικάτων. Προφανώς, θα τρέμουν τη σημαία με το αλφάδι που υψώνεται από τους «αντιστασιακούς» αναρχικούς του Κιέβου.

Λοιπόν, ο πλανήτης της γης δεν είναι ακριβοδίκαια από το θεό μοιρασμένος στους ανθρώπους. Οι άνθρωποι, με τη σειρά τους, είναι οργανωμένοι σε κοινωνίες, έθνη και κρατικές οντότητες. Ορισμένα έθνη-κράτη κατάφεραν, πίνοντας το αίμα άλλων λαών και υποτελών εθνών, να γίνουν οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά (ακόμα και πολιτισμικά) κυρίαρχα. Και με τρεις προτάσεις, επιτέλους φτάσαμε στον  ιμπεριαλισμό.

Ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε λίγο και με την δεύτερη κατηγορία φωνασκούντων-επικριτών. Αυτών που στέκονται στο χαρακτηρισμό της Ρωσίας ως «ιμπεριαλιστικής χώρας» και εν συνεχεία στο σχήμα των «ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεωνσυγκρούσεων» (για το χαρακτήρα της Ρωσίας έχουμε αναπτύξει σχετική αρθρογραφία εδώ). Στην πραγματικότητα, αυτή η αντίληψη μας γυρνάει στην εποχή του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, όπου οι ιμπεριαλιστικές μεγάλες δυνάμεις συγκρούονταν για το ξαναμοίρασμα της λείας. Άρα, ο πόλεμος, σε αυτήν την περίπτωση είναι άδικος από όλες τις πλευρές (όταν συνέβαινε μεταξύ ιμπεριαλιστικών δυνάμεων). Μια παύση εδώ.

Ομιλία του Κ. Μητσοτάκη στο Αμερικάνικο Κογκρέσο.

Ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση, το καθήκον του επαναστατικού κινήματος ήταν η ήττα «του δικού του» ιμπεριαλισμού, «της δικής του» αστικής τάξης. Όχι γενικώς «ειρήνη» ούτε «να σταματήσει ο πόλεμος«. Πόσο μάλλον το πολιτικό «κεντράρισμα» στην «επιθετικότητα» του «άλλου » ιμπεριαλισμού, της «άλλης»αστικής τάξης. Αυτό είναι, αντικειμενικά -και ανεξάρτητα από την πρόθεση- υποτίμηση του «δικού του» ιμπεριαλισμού και της «δικής του» αστικής τάξης και σε τελική ανάλυση, υποβοήθησή του/της.

Τι μεσολάβησε όμως από την εποχή του πρώτου παγκόσμιου πολέμου; Κομβικά, τρία από τα  σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα:

Καταρχάς, η νικηφόρα επανάσταση των μπολσεβίκων στην τσαρική  Ρωσία.  Έπειτα, ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Τρίτον, η νικηφόρα επανάσταση στην Κίνα.

Τα παραπάνω, σε συνδυασμό και με συνακόλουθες ντόμινο εξελίξεις παγκοσμίως, προκάλεσαν μία αναδιαμόρφωση του χάρτη και μια αναδιάταξη του ιμπεριαλισμού. Ο οποίος, μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ακούει στο όνομα pax americana, δηλαδή ΗΠΑ and friends. Στην εποχή του πρώτου παγκοσμίου πολέμου αλλά και του μεσοπολέμου, δεν υπήρχαν γενικώς «πόλεμοι». Υπήρχαν «άδικοι» και «δίκαιοι» πόλεμοι. Ο πόλεμος μιας εκμεταλλευόμενης χώρας απέναντι σε μία ιμπεριαλιστική δύναμη ήταν δίκαιος. Με τον ίδιο τρόπο, και σήμερα, η άμυνα -ο πόλεμος απέναντι στο παγκόσμιο αφεντικό, τον παγκόσμιο ηγεμόνα, το σύγχρονο ιμπεριαλισμό, δηλαδή την Aυτοκρατορία- pax americana, είναι αντικειμενικά και ιστορικά δίκαιος και προοδευτικός. Όπως και πριν το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ο «δίκαιος» χαρακτήρας του πολέμου απέναντι σε μια  ιμπεριαλιστική δύναμη δεν κρινόταν από τον χαρακτήρα της κάθε εκμεταλλευόμενης χώρας, το πόσο «προοδευτική» ή όχι ήταν, έτσι και μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στην εποχή της Αυτοκρατορίας, το «δίκαιο» καθορίζεται αντικειμενικά από το εάν ο πόλεμος στρέφεται απέναντι στο παγκόσμιο αφεντικό, τον παγκόσμιο εγγυητή του καπιταλισμού και της εκμετάλλευσης, στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Όπως και παλιότερα, έτσι και σήμερα, οποιαδήποτε νίκη έστω και μικρή, οποιοδήποτε πλήγμα, στον ιμπεριαλισμό, μπορεί να ανοίξει  ρήγματα και ευκαιρίες για τους καταπιεσμένους λαούς, για της γης τους κολασμένους. Ο παγκόσμιος ταξικός συσχετισμός τροποποιείται και διαμορφώνεται ανάλογα με την έκβαση προς τη μία ή προς την άλλη κατεύθυνση μιας πολεμικής αντιπαράθεσης του παγκόσμιου ηγεμόνα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Ανάλογα, λοιπόν, με αυτόν το συσχετισμό, το προλεταριάτο της μίας ή της άλλης χώρας μπορεί να αρπάξει την ευκαιρία και κάτω από όρους και προϋποθέσεις να πετύχει μικρές ή μεγαλύτερες νίκες. Μία δεκάδα κατεστραμμένων  νατοϊκών στρατιωτικών βάσεων, μπορούν να δώσουν την ευκαιρία σε ένα λαό να ανασάνει, να ανασκουμπωθεί, να αντεπιτεθεί. Επομένως, να τι ρόλο  μπορούν να παίξουν ακόμα  και κάποια «κράτη» στην ταξική πάλη. Στρεφόμενα απέναντι στον ιμπεριαλισμό, αντικειμενικά διαμορφώνουν ένα κομμάτι του παγκόσμιου ταξικού συσχετισμού.

Ας αναλογιστούμε τι ρόλο έπαιξαν η ήττα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού  στο Βιετνάμ, του γαλλικού ιμπεριαλισμού στην Αλγερία κτλ, τόσο σε αυτές τις χώρες όσο και στο εσωτερικό της ιμπεριαλιστικής Δύσης. Σε τι βαθμό καθόρισαν την διαμόρφωση του πολιτικού χάρτη σε αυτές τις χώρες αλλά και την επίδραση στην ταξική πάλη του προλεταριάτου.

Advertisement

2 responses to “Μισός πλανήτης ψευδαισθήσεις (A’ Μέρος)

  1. Εξαιρετικό άρθρο . Κάποιες παρατηρήσεις … α) Οι «ψευδαισθησεις» του τίτλου αποδίδονται – απ όσο συμπεραινω – στά «αριστερα» μορφώματα διεθνώς. Υπο την προυποθεση οτι κατάλαβα σωστα, διαφωνώ πλήρως με την εκδοχή αυτη . Οχι,οι «αριστερές » ελιτ – γι αυτες στην ΟΥΣΙΑ μιλαμε- δεν έχουν αμμία αυταπάτη γιά τίποτε και ΕΙΔΙΚΑ για τον επαίσχυντο ρόλο τους ως οργανικά ενταγμενων στον Ευρωατλαντικο Αξονα πολιτικοιδεολογικών ομάδων. Οπως ακριβώς οι Κάουτσκι,Εμπερτ και Σάιντεμαν δεν ειχαν απολύτως καμμία αυταπάτη γιά το για ποιόν «αγωνιζονταν». [ Βλ. Paul Mattick, » Karl Kaoutsky,from Marx to Hitler»- στο διαδικτυο,αρθρο για τον θανατο του Καουτσκυ- ευτυχώς αυτος έζησε πολύ ,για να αποκαλυφθεί ο ψυχικος και πνευματικός του βόθρος] β) Οπως είχα γραψει και εδω προ πολλού, τιποτε απολύτως δεν μπορουμε να περιμένουμε απο την ενσωματωμενη και απολογητική του ευρωατλαντισμου «αριστερα» ,θα συνεχισουν τον αθλιο κατήφορό τους μεχρι να χάσουν ακομα και τους τελευταιους αγωνιστες που καλη τη πιστει τους ακολουθούν. Εβλεπα προ ολίγου το προσφατο φεστιβαλ της «ανταρσυα» … τι να πρωτοθαυμασει κανείς … το ΚΚΕεσ της δεκαετίας του 70 φανταζει μπροστα τους υπερεπαναστατικό κόμμα …Γελοιότητες του τυπου » η συναινετικη αντιπολιτευση του Συριζα …δεν αρκει» (!!!) , «ο ρεφορμισμος του ΚΚΕ ειναι αναποτελεσματικος» (κατι τετοιο,αποδιδω το νοημα) και άλλα ευτράπελα και τραγικά …και …εννοείται …ΟΥΤΕ ΛΕΞΗ για τους χιλιάδες νεκρους της οκταετιας απο τους ουκρανοναζι …εστω για τα μάτια του κοσμου υπερθεμάτιση δε σε «καταδικη της ρωσικης εισβολής » …Τους περιμενει η περιφρονηση του κόσμου που υποτιμούν την νοημοσύνη του και η πολιτική εξαφάνισή τους ,αν και ελπίζουν και δουλεύουν για την επάνοδο της συμμορίας του Τσίπρα – αυτο σχεδόν το διαλαλούν …

    Μου αρέσει!

  2. Ενδιαφέρουσα η παγκόσμια πολιτική ανάλυσή σας
    [Υποσημ. :Προσέχετε κάποια ορθογραφικά λάθη:
    πχ. εξ ορισμού , όχι εξ’ ορισμού / μυωπικά(<αρχ.ελλ. μύω = κλείνω τα μάτια), όχι μειωπικά / Θεός φυλάξοι(ευχετική ευκτική), όχι θεός φυλάξει …]

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s