Η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα και οι Ουκρανοί Εβραίοι

Μέλη της ουκρανικής εθνικής φρουράς του τάγματος Azov, ακτιβιστές του πολιτικού σώματος του Azov και της ακροδεξιάς οργάνωσης Δεξιός Τομέας συμμετέχουν σε συγκέντρωση για τον εορτασμό της Ημέρας του Υπερασπιστή της Ουκρανίας, στο Κίεβο της Ουκρανίας, 14 Οκτωβρίου 2016.

Του Lev Koufax από τη Struggle – La Lucha

Μετάφραση για το avantgarde: Σοφία Σ.

Ήδη οι πρώτοι μήνες του 2022 αποτέλεσαν μία περίοδο έντονης ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας των ΗΠΑ εναντίον του Βλαντιμίρ Πούτιν και της Ρωσικής κυβέρνησης. Το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ και τα δυτικά μέσα ενημέρωσης έχουν προωθήσει το αφήγημα ότι οποιαδήποτε ρωσική επιχείρηση στην Ουκρανία είναι εισβολή. Πριν από την έναρξη της πραγματικής ρωσικής στρατιωτικής δράσης, η προπαγανδιστική μηχανή των ΗΠΑ διαλαλούσε για μήνες ότι «ήμασταν στα πρόθυρα μια ρωσικής εισβολής».

Όπως είχαμε γράψει προηγουμένως, η Ρωσία δεν είναι ο πραγματικός επιτιθέμενος σε αυτήν την κατάσταση. Από τότε που μία συμμαχία φασιστών και στρατιωτικών πραξικοπηματιών έκανε πραξικόπημα στη λαϊκά εκλεγμένη κυβέρνηση το 2014, η Ουκρανία και οι ιμπεριαλιστές σύμμαχοί της έχουν διεξάγει κυριολεκτικό και οικονομικό πόλεμο εναντίον των δύο δημοκρατιών στο Ντονμπάς. Το Struggle-La Lucha έχει καλύψει διεξοδικά τους πραγματικούς λόγους πίσω από αυτήν την επιθετικότητα. Οποιαδήποτε ρωσική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία είναι πραγματικά μια πράξη αυτοάμυνας ενάντια σε σχεδόν μια δεκαετία πολέμου και πρόκλησης από το ΝΑΤΟ και την ουκρανική κυβέρνηση.

Τις τελευταίες εβδομάδες, εκτός από τον στρατιωτικό πυρετό, έχει αναπτυχθεί μια άλλη ανησυχητική τάση στα μέσα ενημέρωσης σχετικά με την ουκρανική εβραϊκή κοινότητα. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έχουν χρησιμοποιήσει αυτή την πολεμική κρίση ως ευκαιρία για να προωθήσουν τη σιωνιστική ιδεολογία και να μπερδέψουν την ιστορία. Ο στόχος αυτής της απότομης κλιμάκωσης των μέσων ενημέρωσης ήταν να παρομοιάσει λανθασμένα τη Ρωσία με τη ναζιστική Γερμανία, με τις ελπίδες να ωθήσει περισσότερους Εβραίους προς τον Σιωνισμό. Αυτή η στρατηγική είναι τόσο ύπουλη όσο και κυνική. Αυτό που κάνει αυτή την προπαγάνδα πέρα ​​από απεχθή είναι η μακρά ιστορία της ουκρανικής εθνικιστικής συνεργασίας με τη ναζιστική Γερμανία και η παρούσα συμμαχία μεταξύ της κυβέρνησης και των νεοναζί.

Προσωπική σημείωση

Το 1905, μια νεαρή Ουκρανή Εβραία έφτασε στο Ellis Island της Νέας Υόρκης. Το όνομά της ήταν Άννα Γκόλντσταϊν. Ο Τζέικομπ Γκόλντσταϊν, ο πατέρας της Άννας, αποφάσισε ότι ήταν καιρός να μετακομίσει την οικογένειά του αφού τα πογκρόμ κατέστρεψαν το χωριό του. Η Ουκρανία ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας εκείνη την εποχή, όπου τα αντισημιτικά πογκρόμ ήταν τόσο συνηθισμένα όσο η ανατολή του ηλίου. Αυτή η νεαρή γυναίκα, η Άννα, ήταν η προγιαγιά μου.

Λιγότερα από 15 χρόνια αφότου η προγιαγιά μου άφησε το μικρό της χωριό στην Ουκρανία, η επανάσταση των Μπολσεβίκων οδήγησε τη Ρωσία σε μια νέα εποχή. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η καταπίεση της εβραϊκής κοινότητας από τον Τσάρο ήταν ένας σημαντικός παράγοντας που συνέβαλε στην επανάσταση των Μπολσεβίκων. Η κοινότητά μου είχε κουραστεί από τη βία και το μίσος. Γι’ αυτόν τον λόγο πολλοί Εβραίοι πήραν τα όπλα εναντίον του Τσάρου στην επανάσταση του 1917.

Αυτή η επανάσταση οδήγησε στο σχηματισμό της ΕΣΣΔ, ενός σοσιαλιστικού κράτους που αγωνίστηκε για τα δικαιώματα όλων των καταπιεσμένων ανθρώπων εντός και εκτός των συνόρων του. Λιγότερο από 40 χρόνια μετά από εκείνη την επανάσταση, το άθλιο φάσμα του φασισμού και του μίσους θα στοίχειωνε ξανά την Ουκρανία και τη γύρω περιοχή. Τελικά, θα ήταν τα στρατεύματα της ΕΣΣΔ που κατέστρεψαν αυτό το φάντασμα και θα απελευθέρωναν τους Εβραίους από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Η Ουκρανία και το Ολοκαύτωμα

Το 1941, υπήρχαν μόλις τρία εκατομμύρια Εβραίοι που ζούσαν σε αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως Ουκρανία. Την ίδια χρονιά, η ναζιστική Γερμανία απέκτησε τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους του δυτικού τμήματος της ΕΣΣΔ στο πλαίσιο της επιχείρησης Barbarossa. Αυτή η επίθεση ήταν παραβίαση του συμφώνου μη επίθεσης μεταξύ των δύο χωρών και είχε ως αποτέλεσμα τη ναζιστική κατοχή της Ουκρανίας.

Σχεδόν αμέσως μετά την κατάληψη της δυτικής ΕΣΣΔ από τις ναζιστικές δυνάμεις, ο Αδόλφος Χίτλερ διέταξε τον σχηματισμό ταγμάτων θανάτου των SS. Αυτά τα τάγματα θανάτου ονομάζονταν «einsatzgruppen» και ήταν ιδιαίτερα βάναυσα στις κατεχόμενες από τους Ναζί περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης. Αυτά τα τάγματα θανάτου έπιασαν αμέσως δουλειά, στοχεύοντας την εβραϊκή κοινότητα, καθώς και όλους τους άλλους σοβιετικούς πολίτες στην Ουκρανία, με εγκλεισμό, βασανιστήρια και δολοφονίες.

Ξεκινώντας στις 16 Σεπτεμβρίου 1941, οι ναζιστικές δυνάμεις ξεκίνησαν μια εκστρατεία εξόντωσης κατά της πόλης Mykolaiv της Ουκρανίας. Μέσα σε δύο εβδομάδες, πάνω από 35.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Εβραίοι. Προς το τέλος της σφαγής στο Mykolaiv, συνέβη η πιο διαβόητη ναζιστική σφαγή των Εβραίων.

Μέσα σε μια μέρα –μία μέρα– οι ναζιστικές δυνάμεις σκότωσαν 33.771 Εβραίους στο φαράγγι του Μπάμπι Γιαρ έξω από το Κίεβο. Η ευρύτερη οικογένεια του συγγραφέα του παρόντος κειμε΄νου ήταν μερικοί από τους πολλούς που έπεσαν στο Μπάμπι Γιαρ. Μετά τη σφαγή στο Μπάμπι Γιαρ ακολούθησε μια βίαιη εκστρατεία τρόμου εναντίον όλων των Σοβιετικών πολιτών στην περιοχή που είχε ως αποτέλεσμα περίπου 150.000 θανάτους. Πολλοί ήταν Εβραίοι. Πολλοί δεν ήταν.

Θα ήταν ανέντιμο να συζητήσουμε αυτές τις φρικαλεότητες χωρίς να συζητήσουμε για τη συνεργασία της Ουκρανίας με τους Ναζί κατακτητές. Οι Γερμανοί Ναζί δεν ήταν δυστυχώς οι μόνοι δράστες αυτών των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Στην πραγματικότητα, πολλές από αυτές τις σφαγές πραγματοποιήθηκαν από Ουκρανούς Ναζί. Μεγάλα κινήματα Ουκρανών Ναζί που αυτοχαρακτηρίζονται ως «εθνικιστές» προκάλεσαν συνεχείς φρικαλεότητες εναντίον του Εβραϊκού, του Ουκρανικού και του Ρώσου λαού στην περιοχή. Αυτές οι ομάδες περιελάμβαναν την Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών (OUN) και τον Ουκρανικό Στρατό Εξεγέρσεων (UPA).

Και οι δύο αυτές οργανώσεις υποστήριζαν τη φασιστική και αντισημιτική ιδεολογία και συνεργάστηκαν ανοιχτά με τις δυνάμεις του Αδόλφου Χίτλερ. Δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι, Πολωνοί και Ρώσοι σφαγιάστηκαν στα χέρια αυτών των ομάδων. Πολλοί από τους αρχηγούς τους εντάχθηκαν τελικά στα αστυνομικά τάγματα των SS. Αυτό περιελάμβανε τη σφαγή 6.000 Εβραίων στο Lviv από την Ουκρανική Λαϊκή Μιλίτα, μια πτέρυγα του OUN, αμέσως μετά την πτώση της πόλης στα χέρια των Ναζί.

Τα εναπομείναντα χρόνια του πολέμου θα έβλεπαν μια λιτανεία θηριωδιών όχι μόνο από τον ναζιστικό στρατό, αλλά από το OUN και το UPA. Η φρίκη που προκαλούν αυτές οι ομάδες και οι ηγέτες τους δεν μπορούν να υποτιμηθούν. Όταν τελείωσε το ολοκαύτωμα, οι Ναζί και οι Ουκρανοί σύμμαχοί τους είχαν σκοτώσει πάνω από ένα εκατομμύριο Ουκρανούς Εβραίους. Ο εβραϊκός πληθυσμός στην Ουκρανία μειώθηκε σχεδόν στο μισό.

Δυστυχώς, και ανεξήγητα, σήμερα η ουκρανική κυβέρνηση επαινεί πολλούς από τους ηγέτες του OUN και του UPA ως εθνικούς ήρωες. Το 2010, ο απερχόμενος δεξιός πρόεδρος της Ουκρανίας Βίκτορ Γιουσένκο απένειμε στον ηγέτη της UPA Στέπαν Μπαντέρα το βραβείο «Ήρωας της Ουκρανίας». Ο Μπαντέρα ήταν ένας βίαιος και βίαιος αντισημίτης που οργάνωσε πολλά πογκρόμ εναντίον της εβραϊκής κοινότητας κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο διάδοχος του Γιουσένκο, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ακύρωσε επίσημα το βραβείο. Ωστόσο, το ουκρανικό κοινοβούλιο προσπάθησε δύο φορές, το 2018 και το 2019, να επαναφέρει το βραβείο. Η προσπάθεια του 2019 υποστηρίχθηκε από το πολιτικό κόμμα του Υπηρέτη του Λαού, του σημερινού Προέδρου Vlodymyr Zelensky. Μόλις την 1η Ιανουαρίου 2022, διάφορες ουκρανικές εθνικιστικές οργανώσεις οδήγησαν μαζικές πορείες στο Κίεβο για τον εορτασμό των γενεθλίων του συνεργάτη των Ναζί Μπαντέρα.

Επίσης, το 2019, το Δημοτικό Συμβούλιο του Κιέβου μετονόμασε δύο δρόμους της πόλης από τους διαβόητους συνεργάτες των Ουκρανών Ναζί, τον Nil Khasevych και τον Ivan Pavelnko. Ο Pavlenko ήταν προσωπικά υπεύθυνος για τη δολοφονία των Εβραίων κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τελικά διοικούσε ένα τάγμα των SS. Ο Khasevych ήταν ηγέτης του OUN και ένας από τους πιο διάσημους ναζιστές προπαγανδιστές της εποχής. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Vitali Klitschko, ο δήμαρχος του Κιέβου που υπερασπίστηκε αυτές τις προτάσεις, εξακολουθεί να βρίσκεται στη θέση του.

Όπως φαίνεται, η ουκρανική κυβέρνηση συνέχισε να τιμά τους φασίστες, ιδιαίτερα από το 2014. Αυτό δεν άλλαξε ακόμη και με την εκλογή ενός Εβραίου προέδρου, του Vlodymyr Zelensky.

Σύγχρονα νεοναζιστικά κινήματα στην Ουκρανία και κυβερνητική συνεργασία

Τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης σήμερα θα μας έκαναν να πιστέψουμε ότι η Ρωσία αποτελεί εγγενή απειλή για την εβραϊκή ζωή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Ρώσος Τσάρος και η αυτοκρατορία του αποτελούσαν σοβαρή απειλή για την εβραϊκή ζωή. Ωστόσο, οι καιροί έχουν αλλάξει. Η μόνη απειλή για τη ζωή των Εβραίων σε αυτή τη σύγκρουση είναι η φασιστική ουκρανική κυβέρνηση γεμάτη με συνεργάτες των Ναζί.

Σαν να μην ήταν αρκετός ο αδιάκοπος ιστορικός έπαινος των Ναζί της εποχής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η ουκρανική κυβέρνηση συνέχισε να υποστηρίζει διάφορες νεοναζιστικές πολιτοφυλακές και πολιτικά κόμματα στις μέρες μας. Από το Euromaidan του 2014, η ουκρανική κυβέρνηση έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό, αν όχι ελεγχόμενη, από το φασιστικό κίνημα.

Μόλις πριν από τρία χρόνια, το The Nation δημοσίευσε μια αποκαλυπτική έκθεση σχετικά με την αυξανόμενη φύση του φασιστικού κινήματος στην Ουκρανία. Το άρθρο περιγράφει μεγάλες πορείες νεοναζί με χιλιάδες πυρσούς και ναζιστικές σημαίες. Ωστόσο, το επίπεδο της διείσδυσης των νεοναζί στην τρέχουσα κυβέρνηση σε συνδυασμό με τα κονδύλια και τα όπλα του ΝΑΤΟ που φτάνουν στους νεοναζί πολιτοφύλακες είναι ακόμη πιο ανησυχητικό.

Από το 2014, το ΝΑΤΟ εκπαιδεύει και εξοπλίζει με συνέπεια το τάγμα Αζόφ, μια φασιστική πολιτοφυλακή που δρα στις δημοκρατίες του Ντονμπάς. Ο στόχος αυτής της πολιτοφυλακής ήταν σαφής: να απαλλάξει την Ουκρανία από κάθε «εθνοτική ακαθαρσία». Αυτό πιθανώς περιλαμβάνει Εβραίους, Ρώσους, ακόμη και προοδευτικούς Ουκρανούς. Το 2019, το τάγμα Αζόφ ενσωματώθηκε επίσημα στην ουκρανική Εθνική Φρουρά.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ο σημερινός αρχηγός της Ουκρανικής Εθνικής Αστυνομίας, Βαντίμ Τρογιάν, είναι βετεράνος της ταξιαρχίας του Αζόφ και γνωστός συνεργάτης των νεοναζί. Ο Τρογιάν ενθαρρύνει με συνέπεια τα στρατεύματα και τους αναπληρωτές του να μελετήσουν τον Στέπαν Μπαντέρα και να συνεχίσουν την περήφανη παράδοση του «ουκρανικού εθνικισμού», που είναι στην πραγματικότητα απλώς ναζισμός.

Φαίνεται ότι η σημερινή ουκρανική κυβέρνηση είναι απλώς μια αναβίωση των φιλοναζιστικών οργανώσεων της δεκαετίας του 1940.

Πρέπει λοιπόν οι Εβραίοι να υποστηρίξουν τις κυβερνήσεις της Ουκρανίας και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ;

Λοιπόν, η απάντηση είναι απλή. Οχι.

Για την ακρίβεια, το Ισραήλ θα πρέπει να συμπεριληφθεί στο όχι.

Ξεκινώντας γύρω στις 21 Φεβρουαρίου, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και πολλά εβραϊκά μέσα ενημέρωσης γεμίζουν με ιστορίες που ενθαρρύνουν τους περίπου 300.000 Εβραίους της Ουκρανίας να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ λόγω της επικείμενης «ρωσικής εισβολής». Αυτές οι ιστορίες προήλθαν από δηλώσεις αρκετών επιφανών ραβίνων σε μέσα ενημέρωσης όπως οι New York Times και η Washington Post. Αυτοί οι ραβίνοι περιλαμβάνουν τον Αρχιραβίνο του Ισραήλ και έναν εξέχοντα Ραβίνο στην Οδησσό.

Πρέπει να σημειωθεί ότι και οι δύο αυτοί ραβίνοι είναι βετεράνοι του IDF και υποστηρίζουν τη δεξιά σιωνιστική ιδεολογία. Το συμπέρασμα αυτών των άρθρων και άλλων παρόμοιων είναι ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι χτισμένος στο καλούπι του Αδόλφου Χίτλερ και ότι το φασιστικό κράτος του Ισραήλ είναι το μόνο ασφαλές μέρος για τους Εβραίους.

Δεδομένων όλων των ιστορικών και σημερινών συνδέσεων μεταξύ των Ουκρανών εθνικιστών και του φασιστικού κινήματος που περιγράφονται στο άρθρο, αυτός ο ισχυρισμός απέχει πολύ από την αλήθεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Ουκρανοί Εβραίοι δεν απειλούνται. Σίγουρα είναι. Αυτή η απειλή απλώς δεν προέρχεται από τη Ρωσία. Είναι από τη φασιστική ευθυγραμμισμένη ουκρανική κυβέρνηση και τις νεοναζιστικές πολιτοφυλακές της. Πρόκειται για οργανώσεις που κυματίζουν ανοιχτά σημαίες με σβάστικα και καλούν σε νέα πογκρόμ κατά της εβραϊκής κοινότητας.

Υπάρχει επίσης μια αρρωστημένη ειρωνεία στην ιδέα ότι το Ισραήλ είναι αυτό το μέρος όπου ο πόλεμος είναι τόσο κοινός όσο και ο αέρας που αναπνέουμε. Η ισραηλινή κυβέρνηση διοικεί από τις πιο επιθετικές και μοχθηρές στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις στον πλανήτη. Καμία χώρα δεν βομβαρδίζει ή επιτίθεται στους γείτονές της περισσότερο από το Ισραήλ. Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη αυτού από τις ισραηλινές στρατιωτικές επιθέσεις κατά του αθώου παλαιστινιακού λαού το 2014 και το 2021. Μέχρι σήμερα, το Ισραήλ συνεχίζει να εξαπολύει απρόκλητες επιθέσεις σε χώρες όπως η Συρία, όλα για λογαριασμό της άρχουσας τάξης των ΗΠΑ.

Σαν να μην έφτανε αυτός ο πόλεμος στον αραβικό κόσμο, η συνεχής περιφρόνηση του Ισραήλ για τον λαό του, είτε ήταν ο 18χρονος Ισραηλινός κομμουνιστής Ρομάν Λέβιν που αρνήθηκε να συνεχίσει να υπηρετεί σε έναν στρατό που επέβαλε το απαρτχάιντ κατά της Παλαιστίνης, είτε για τον Ορθόδοξο Αιθίοπα Εβραίο έφηβο Σόλομον Τέκα, τον οποίο η ισραηλινή αστυνομία δολοφόνησε βάναυσα το 2019.

Ως παγκόσμια εβραϊκή κοινότητα, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Γιατί καταπίνουμε ολόκληρη την προπαγάνδα χωρών όπως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ όταν αυτές οι χώρες δεν μας λογαριάζουν; Καμία από αυτές τις δύο χώρες δεν ενδιαφέρεται για την ευημερία της εβραϊκής κοινότητας ή οποιασδήποτε άλλης καταπιεσμένης κοινότητας.

Η Ρωσία δεν είναι εχθρός της εβραϊκής κοινότητας. Η Παλαιστίνη δεν είναι εχθρός της εβραϊκής κοινότητας. Οι δημοκρατίες του Ντονμπάς δεν είναι ο εχθρός της εβραϊκής κοινότητας. Ο φασισμός είναι ο εχθρός της εβραϊκής κοινότητας. Ο ιμπεριαλισμός είναι ο εχθρός της εβραϊκής κοινότητας.

Πρέπει να αντισταθούμε και στα δύο. Αυτό σημαίνει άρνηση υποστήριξης ενός ουκρανικού φασιστικού πολέμου που υποστηρίζεται από το ΝΑΤΟ. Αυτό σημαίνει αμφισβήτηση της χρήσης του Ισραήλ ως αγκίστρου για να μας στρέψει ενάντια στους αδελφούς και τις αδελφές μας στο Ντονμπάς και την Παλαιστίνη. Αυτό σημαίνει ανάλυση της πραγματικής φύσης των ουκρανικών εθνικιστικών κινημάτων του παρελθόντος και του τρέχοντος φασιστικού ουκρανικού καθεστώτος.

Η μετανάστευση στο Ισραήλ δεν θα κρατήσει ασφαλή την εβραϊκή κοινότητα. Μόνο αλληλεγγύη. Πρέπει να πάμε καλύτερα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s