Το χακάρισμα της Ειρήνης

Παλιά γκραβούρα που απεικονίζει μια σκηνή από την κατάκτηση της αυτοκρατορίας των Αζτέκων από την Ισπανία – ιθαγενείς έχουν ριχτεί στα σκυλιά των κατακτητών

Νίκος Μωραΐτης για το avantgarde

Η ψυχολογία των λαικών τάξεων είναι λογικό να μην επιδιώκει γενικώς ειπείν αναταραχές. Η απώλεια ενός μέλους μίας εργατικής οικογένειας είναι δυσανάλογα κοστοβόρα σε σχέση με τους μικροαστούς και φυσικά τους αστούς. Όπως και η αρρώστια δεν αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο. Είναι ίδιες οι συνέπειες της αναπηρίας, της αδυναμίας για δουλειά και της συντήρησης ενός τέτοιου μέλους από τις λαϊκές τάξεις σε σχέση με τις ανώτερες;

Η ανάγκη για ησυχία, ηρεμία, ειρήνη εκπροσωπεί σε ένα βαθμό την μεγάλη ανασφάλεια που διακατέχει όλη τη ζωή των «αβράκωτων» του 21ου αιώνα. Αλλά και φυσικά το κληρονομημένο μίσος απέναντι στην τυχοδιωκτική πολιτική των αστών, που στη πρώτη ευκαιρία θα επιλέξουν να μετατρέψουν την παραγωγική εργατική δύναμη σε «κρέας για τα κανόνια τους».

Μπροστά στην Μεγάλη Ιδέα η ελληνική αστική τάξη επιδίωξε να τα τζογάρει όλα, δεν φοβήθηκε να πάρει ένα έθνος φτωχών αγροτών, να το φανατίσει και να το ρίξει εναντίων των «τούρκων», οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω έμοιαζαν με αυτούς, είχαν περίπου τις ίδιες ιδέες, και φυσικά τις ίδιες ανησυχίες για την ζωή τους και των οικογενειών τους. Αυτά έχουν να χάσουν οι φτωχότερες τάξεις. Δεν έχουν ιδιαίτερη ιδιοκτησία προς απαλλοτρίωση, κεφάλαια και καταθέσεις, το μόνο το οποίο τίθεται προς απαλλοτρίωση είναι η ζωή τους. Για αυτό και οι άρχουσες τάξεις αρπάζουν αυτές τις αλυσίδες, και σαν χαλκά τον τραβάνε για να σύρουν το προλεταριάτο στο πόλεμο. Εμπρός σφαχτείτε, γιατί αυτοί θα σφάξουν εσάς και τις οικογένειες σας, τους φίλους σας, τις πόλεις σας. Αυτό δεν ήταν πάντα η βάση του μιλιταρισμού και της τουρκοφαγίας για παράδειγμα στην Ελλάδα;

Είναι απολύτως λογικό επομένως το προλεταριάτο και οι οργανώσεις του να έχουν ένα πηγαίο μίσος για τον μιλιταρισμό, τον πόλεμο. Είναι λογική η καχυποψία απέναντι στην αστική τάξη μίας ξένης χώρας, ιδιαίτερα από την στιγμή που αυτή αποφασίζει να συνεχίσει τον αγώνα της με ένοπλα μέσα. Όταν ακούμε για τον απλό κόσμο ο οποίος θα υποφέρει από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, αυτό βασίζεται στα πιο ευγενή αισθήματα, ιδιαίτερα την ταύτιση με τον πόνο ενός άλλου ανθρώπου. Είναι απολύτως λογικός και αναγκαίος η αντιπολεμική συνείδηση, διότι δεν θέλουμε να έχουμε ένα λαό που με ένα παράγγελμα να οδηγείται στη σφαγή δίχως κριτική για τις προθέσεις όσων μας σέρνουν στον πόλεμο.

Στα πρόσφατα όμως γεγονότα, το πρόταγμα για ειρήνη έχει αντίστροφο χαρακτήρα. Το αφήγημα ότι ο Πούτιν κήρυξε τον πόλεμο αποσκοπεί στο να περιγραφεί ο θύτης σαν θύμα. Ο πόλεμος δεν κηρύχθηκε από τη Ρωσία, ο πόλεμος ξεκίνησε το 2014 στο πραξικόπημα ευρωμαιντάν. Ο πόλεμος συνεχίστηκε με τους 15.000 νεκρούς στο Ντονμπάς. Ο πόλεμος αποκαλύφθηκε στην πιο κρυστάλλινη μορφή του όταν ο Ζελένσκι απειλούσε με εγκατάσταση πυρηνικών στην Ουκρανία. 

Δεν υπάρχουν γενικώς ειπείν πολλές αφηγήσεις, υποκειμενικότητες και ματιές. Για όσους τουλάχιστον υιοθετούν τις αρχές του ιστορικού υλισμού, υπάρχει ΜΙΑ πραγματικότητα, μία αφήγηση. Τι συμβαίνει λοιπόν με όσους ισχυρίζονται ότι τον πόλεμο τον ξεκίνησε η Ρωσία; Είναι τυφλοί; Είναι άσχετοι; Ή μήπως είναι πληρωμένα φερέφωνα της αυτοκρατορίας; Μάλλον και τα τρία, αλλά ανεξαρτήτως του τι συμβαίνει όλοι θα πληρωθούν ποικιλοτρόπως στο τέλος για τις υπηρεσίες τους. Όλοι θα αποκατασταθούν στο δεξιό ή το προοδευτικό άκρο του αυτοκρατορισμού, αρκεί νύν υπέρ πάντων ο αγών.

Όλοι αυτοί τώρα ομνύουν υπέρ της Ειρήνης. Γρήγορα όμως θα συνειδητοποιήσουν το αδιέξοδο των αιτημάτων τους. όσο και αν φωνάξουν «Ειρήνη, Ειρήνη!» ο πόλεμος δε θα τελειώνει και φυσικά η δυστυχία των απλών πολιτών, την οποία εκμεταλλεύεται η δυτική προπαγάνδα για να εντείνει τον πόλεμο. Τίποτα άλλο δεν κρύβεται πίσω από τα υποκριτικά ούτε-ούτε και τις παθιασμένες δηλώσεις για την ειρήνη. Το πρότζεκτ «ειρήνη» από την πλευρά της Αυτοκρατορίας είναι στην πραγματικότητα μία μεγάλη επιχείρηση ξεπλύματος. Μία στημένη κατάσταση μέσω της οποίας επιχειρείται να εμφανιστεί ο αμυνόμενος ως επιτιθέμενος. Για αυτό και σύμφωνα με το αφήγημα τους ο πόλεμος ξεκίνησε τώρα, και όχι στην πραγματικότητα πριν 8 χρόνια. Διότι σε αυτή την φάση η απομόνωση των κινήσεων στο έδαφος των αμυνόμενων από όλο το πλαίσιο των διαπραγματεύσεων εξυπηρετεί την αφήγηση περί ιμπεριαλιστικής Ρωσίας. Για πείτε μας, ποιοι έσπασαν τις συμφωνίες του Μίνσκ; Πείτε μας ρε υποκριτές, ποιοι είχαν το Ντονμπάς σε μία συνθήκη μόνιμης στρατιωτικής έντασης για κοντά μία δεκαετία; Πείτε μας ποιοι εξόπλισαν και χρηματοδότησαν τους χρυσαυγίτες της Ουκρανίας για να σπέρνουν φόβο και θάνατο;

Ο πόλεμος δεν είναι από τη μεριά της Ρωσίας, αλλά της δυσης. Αν δεν τσακιστούν οι φασιστικές μεραρχίες στην ουκρανία δεν θα έχουμε ποτέ ειρηνη. Με την ίδια έννοια που αν δεν τσακιζονταν οι χρυσαυγιτες στην άγιο Παντελεήμονα δεν θα είχαμε ποτέ ειρήνη στο κέντρο της Αθήνας. Η ειρήνη είναι το αποτέλεσμα της συναίνεσης δύο μερών πάνω στα συμφωνηθέντα. Αν δεν συμφωνείς στα επίδικα, ποια είναι αυτή η ψευδής και πρόσκαιρη ειρήνη που θα επιτευχθεί; Τι νόημα έχει ας πούμε μία παλαιστίνη που συμφωνεί στην παραίτηση από τα κατηλειμένα εδάφη από τους εποίκους; Θα είναι αυτό η επίλυση των διαφορών, όταν οι αντίπαλοι εξαρχής προσπαθούν να εξορίσουν ή να υποτάξουν κάθε τι το παλαιστινιακό από την περιοχή; Μπορείς να έχεις ειρήνη με αυτόν που θέλει να σε ισοπεδώσει;  Ας δούμε τι έλεγε ο Καναφάνι σε μία συνέντευξη που αφορούσε τις σχέσεις ανάμεσα στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη:

Δημοσιογράφος: Γιατί η οργάνωσή σας δεν θα συμμετάσχει σε ειρηνευτικές συνομιλίες με τους Ισραηλινούς;

Γ. Καναφάνη: Δεν εννοείς ακριβώς ειρηνευτικές συνομιλίες, εννοείς συνθηκολόγηση, εννοείς παράδοση.

Δημοσιογράφος: Γιατί να μην μιλήσετε;

Γ. Καναφάνη: Να μιλήσουμε σε ποιόν;

 Δημοσιογράφος: Μιλήστε με τους Ισραηλινούς ηγέτες.

Γ. Καναφάνη: Είναι μια κουβέντα ανάμεσα στο σπαθί και τον λαιμό εννοείς!

Δημοσιογράφος: Όταν δεν υπάρχει σπαθί και όπλα στο δωμάτιο, θα μπορούσες και πάλι να μιλήσεις.

Γ. Καναφάνη: Όχι. Δεν έχω δει ποτέ συνομιλία ανάμεσα στην αποικιοκρατία και σε ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα.

Δημοσιογράφος: Αλλά παρόλα αυτά γιατί να μην μιλήσετε;

Γ. Καναφάνη: Να μιλήσουμε για τι;

Δημοσιογράφος: Μιλήστε για την πιθανότητα να μην παλεύετε αναμεταξύ σας.

Γ. Καναφάνη: Να μην παλέψουμε για τι;

Ο συνεντευξιαζόμενος: Να μην τσακώνεστε καθόλου, για το οτιδήποτε.

Γ. Καναφάνη: Οι άνθρωποι συνήθως παλεύουν για κάτι και σταματούν να παλεύουν για κάτι. Επομένως, δεν μπορείτε να μου πείτε καν για ποιο πράγμα να μιλήσουμε και για τι. Ή να μιλήσουμε για να σταματήσουμε να τσακωνόμαστε. Και για ποιο λόγο να το κάνουμε;

Δημοσιογράφος: Μιλήστε για να σταματήσετε να πολεμάτε μεταξύ σας, για να σταματήσετε τον θάνατο και τη δυστυχία, την καταστροφή, τον πόνο.

Γ. Καναφάνη: Η δυστυχία, η καταστροφή, ο πόνος και ο θάνατος ποιών;

Δημοσιογράφος: των Παλαιστινίων, των Ισραηλινών, των Αράβων.

Γ. Καναφάνη: Από τον παλαιστινιακό λαό που ξεριζώνεται, ρίχνεται στα στρατόπεδα, ζει στην πείνα, σκοτώνεται για είκοσι χρόνια και του απαγορεύεται να χρησιμοποιεί ακόμη και το όνομα Παλαιστίνιος;

Δημοσιογράφος: Τότε καλύτερα να σταματήσει ο πόλεμος για να σταματήσει ο θάνατος.

Γ. Καναφάνη: Ίσως για εσάς, όχι για εμάς. Για εμάς είναι να ελευθερώσουμε τη χώρα μας, να έχουμε αξιοπρέπεια, να έχουμε σεβασμό, να έχουμε τα απλά ανθρώπινα δικαιώματά μας. Αυτά είναι κάτι τόσο ουσιαστικό όσο η ίδια η ζωή.

Το σχέδιο της ουκρανικής κυβέρνησης είναι η εξόντωση και η βίαιη ουκρανοποιηση των μειονοτήτων. Τι ειρήνη μπορείς να εχεις με αυτό; Αφού το σχέδιο τους κατά βάση σημαίνει πόλεμος! Τι μας λέτε εν τέλει, εκπρόσωποι της ΝΑΤΟικής αριστεράς; Πως η λύση θα έρθει όταν όσοι διαφωνούν με μία ναζιστική Ουκρανία παραδώσουν τα όπλα με την ελπίδα ότι θα κάνουν το ίδιο και οι άλλοι; Δηλαδή θα συνυπάρχουν οι ναζί και οι υπόλοιποι κανονικοί ας πούμε άνθρωποι και θα τους λέμε εντάξει να διαφωνείτε αλλά μην πλακώνεστε ρε παιδιά. Και τι θα γίνει ας πούμε με την εθνική παιδεία των ουκρανών; Θα ανεχόσασταν εσείς να έγραφαν στα βιβλία του σχολείου ότι τα τάγματα ασφαλείας εξασφάλισαν μία ευημερούσα Ελλάδα μέχρι όταν ήρθε το ΕΑΜ και οι κομμουνιστές και έσφαξαν κόσμο στο Μελιγαλά; Θα ανεχόσασταν εσείς, αριστεροί αν απαγορευόταν στους Ρομά να έχουν πρόσβαση σε υπηκοότητα και τυπική εκπαίδευση; Θα ανεχόσασταν η Ελλάδα όχι απλώς να κάνει πους-μπακ αλλά και να σκοτώνει στο Αιγαίο στα ανοιχτά τους πρόσφυγες; Θα ανεχόσασταν αν το Ελληνικό κράτος ξαναέβαζε διαχωριστικούς φράκτες στα πομακοχώρια της Θράκης και τους Τούρκους του Έβρου;

Όλος αυτός λοιπόν ο αφηρημένος πασιφισμός δε καταλαβαίνει τι του γίνεται στην ουκρανία. Αν δεν καταλαβαίνεις για ποιο πράγμα πολεμάνε οι άνθρωποι, ιδίως οι ντόπιοι, γιατί πας να διαμεσολαβήσεις σαν εξυπνάκιας; Τι φιλελεύθερη ισοπέδωση είναι αυτή; Είστε ενάντια στη βία δηλαδή; Η βία είναι αυτή που σας ενοχλεί ή οι αιτίες που γέννησαν την βία; Ας τελειώσουν επιτέλους τα ψέμμματα. Το τερατουργημα του Αζοφ είναι φασισμός ντοπαρισμενος με ιμπεριαλισμό, λεφτά και όπλα. Καμία Ειρήνη δεν μπορεί να συναφθει με αυτούς. Όπως και καμιά Ειρήνη δε μπορούσε να συναφθει με την ναζιστική Γερμανία, χωρίς αυτή να προϋποθέτει το τσάκισμα των SS και της Βερμαχτ.

Για αυτό και το πρόταγμα της Ειρήνης είναι στην ουσία του μεταφυσικό αίτημα, προσευχή. «Εύχομαι να τελειώσει γρήγορα». Τι είναι αυτό πέραν από μοιρολατρία; Είναι θρησκευτική σκέψη, μεταφυσική το να αντικαθιστάς τη πραγματικότητα με ένα ιδεατό της σενάριο. Το ζήτημα είναι πάντοτε το εξής: ποιος επιδιώκει το πόλεμο, τι θέλει από αυτόν, για ποιο σκοπό γίνεται; Δεν είναι όλοι οι πόλεμοι το ίδιο. Δεν είναι όλοι οι πόλεμοι ολοκληρωτικοί. Κάποιοι είναι τοπικοί, περιφερειακοί, παγκόσμιοι. Κάποιοι είναι αμυντικοί, κάποιοι επιθετικοί και κάποιοι απελευθερωτικοί. Και σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτό που ονομάζουν οι μεταμοντέρνες κλανιές ως «ρητορική του μίσους». Οι θεωρίες περί ετερότητας ως θεμελίου των πολέμων, ανήκουν στη πολιτική θεωρία του εχθρού, στον αντιδιαφωτισμό και τον ανορθολογισμό.

Αυτός ο αφηρημένος πασιφισμός ομνύει πάνω στην αυταξία της ανθρώπινης ζωής. Πάνω από όλα η ζωή! Τι είναι όμως η ζωή χωρίς ελευθερία; Δεν είναι η «γυμνή ζωή»; Τι διακυβεύεται λοιπόν τώρα στην Ουκρανία; Οι αντιφασίστες του Λουγκάνσκ και του Ντονμπάς πλάι στον Ρωσικό στρατό δεν παλεύουν μόνο ενάντια στην προώθηση του ΝΑΤΟ ανατολικότερα, την αποφυγή πυρηνικού πολέμου και την αποικιοποίηση της Ρωσίας. Παλεύουν και για κάποιο περιεχόμενο, το οποίο δεν είναι άλλο από την υπαγωγή όλων των μειονοτήτων της Ουκρανίας σε πολίτες β’ κατηγορίας. Πολεμάνε απέναντι στην διαρκή ανασφάλεια του να έχουν ναζί δημάρχους, να τους κάνουν πογκρόμ και εξευρωπαισμούς. Παλεύουν για κάποιο περιεχόμενο.

Αυτό το περιεχόμενο δεν αφορά πλεόν μόνο τους Ρώσους στην Ουκρανία και την Ρωσία. Όλο το μένος του ιμπεριαλισμού πλέον στοχοποιεί τη Ρωσία και τους λαούς της. Ο ρατσισμός θα διαχέεται σαν ποτάμι στα μυαλά των δυτικών. Μία νέα εκστρατεία, παρόμοια της ισλαμοφοβίας βρίσκεται εν εξελίξει. Οι κυρώσεις είναι η αρχή, καθώς οι κυρώσεις δεν καταστρέφουν ακριβώς τους ήδη πλούσιους στη Ρωσία. Οι κυρώσεις καταστρέφουν τους φτωχούς κυρίως. Το είδαμε στη βενεζουέλα και το Ιράν. Και εσείς αλητάμπουρες της αριστεράς που ζητάτε περισσότερες κυρώσεις από τα αφεντικά σας, να γνωρίζετε ότι οι θάνατοι από έλλειψη αντικαρκινικών θεραπειών, που παράγονται στη δύση, θα είναι πάνω στα δικά σας χέρια. Οι κυρώσεις αποσκοπούν στο να πνίξουν τον απλό λαό. Αυτό δεν είναι τυχαίο, είναι στη πραγματικότητα η εν τη γενέσει ρατσιστική πολιτική εκφρασμένη σε οικονομική πολιτική.

Αυτός ο ρατσισμός δεν είναι και τόσο νέος. Ενυπήρχε ήδη μεγάλο αντισοβιετικό πολιτικό κεφάλαιο το οποίο τώρα θα ξαναβγει στην επιφάνεια. Αλλά ακόμα περισσότερο η ουσία αυτού του ρατσισμού είναι το αιώνιο βλέμμα του Ευρωπαίου απέναντι στην Ασία. Η Ρωσία σημαίνει Ασία, και οι ευρωπαίοι πάντα θα βλέπουν ό,τι κείται ανατολικότερα του Έλβα σαν απολίτιστους, αμόρφωτους, άξεστους κλπ. Σαν αντικείμενο προς εκπολιτισμό, αποικισμό και αν είναι κάπως απείθαρχοι, αφανισμό. Το ρατσιστικό δηλητήριο που θα χυθεί τα επόμενα χρόνια απέναντι στη Ρωσία δεν θα είναι τίποτα λιγότερο από την συνέχιση του ευρωπαϊκού φασισμού απέναντι στον τρίτο κόσμο με νέα μορφή. Μπροστά στον λευκό ευρωπαίο, ακόμα και αν δηλώνει ανεκτικός στη διαφορετικότητα, η ανατολή πρόβαλε πάντοτε ως Μογγολία.

Να αναμένουμε λοιπόν ρατσιστικά πογκρόμ και εκκαθαρίσεις όχι μόνο στην Ουκρανία. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί εντός της αυτοκρατορίας στους διαφόρους ρωσικούς θύλακες στην Νέα Υόρκη και το Λονδίνο. Η δύση δεν έχει κανένα κόλλημα να ταυτίσει το αίμα με την ταυτότητα. Μήπως δεν ήταν αι «δημοκρατικαί» ΗΠΑ που στον Β’ ΠΠ δεν έβαλαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους χιλιάδες αμερικανοιάπωνες; Σε όλα τα επίπεδα η Αυτοκρατορία θα προσπαθήσει να ασκήσει ανεπίτρεπτη πίεση πάνω σε κάθε τι Ρώσικο, από τα φυσικά πρόσωπα μέχρι και την κουλτούρα τους.

Ένα νέο καθεστώς εξαίρεσης λοιπόν γεννιέται. Το οποίο μη νομίζουμε ότι δεν θα κόψει και άλλα κεφάλια. Το είδαμε και επί κορονοιό το πως το καθεστώς εξαίρεσης έρχεται για όλους. Αυτά τα καθεστώτα έρχονται πρώτα και κύρια για τους κομμουνιστές, τους αληθινούς διεθνιστές, που δεν υποτάσσονται στον λόγο της άρχουσας τάξης. Διεθνισμός στο σήμερα σημαίνει κυρίως στην πάλη ενάντια στα συμφέροντα της δικής σου ελίτ, τα οποία εν προκειμένω είναι οργανικά δεμένα με τα συμφέροντα της Αυτοκρατορίας. Ο πατριωτισμός του σήμερα είναι πολύ πιο εκλεπτυσμένος. Παρουσιάζεται σαν ένας χαζοχαρούμενος κοσμοπολιτισμός, που δεν είναι άλλο από τον πολιτισμό της κοινότητας όλων των δυτικών εθνών. Δεν είναι η ίδια κατάσταση με τον Α’ ΠΠ. Δεν έχουμε ξεχωριστούς ιμπεριαλισμούς. Ο ιμπεριαλισμός είναι ένας, η Αυτοκρατορία. Άρα και ο εθνικισμός είναι κατά βάση ένας, η αίσθηση του ανήκειν στη Δύση με ό,τι αυτό σημαίνει. Αυτός ο εθνικισμός παρήγαγε την ισλαμοφοβία, επειδή ήθελε να τσακίσει τα εναπομείναντα ελεύθερα και αντιιμπεριαλιστικά κράτη της Μέσης Ανατολής. Αυτός ο εθνικισμός παράγει τον νεότερο αντισινισμό, από την στιγμή που η ΛΔ της Κίνας επέλεξε να μην γίνει άλλη μία δυτική μπανανία. Αυτός ο εθνικισμός τώρα θα αναζωογονήσει όλα εκείνα τα νεκρά φασιστικά αφηγήματα περί απολίτιστων ανατολιτών που επιθυμούν την διάλυση της Δύσης. Ο ναζισμός θα αναζωογονηθεί αυτή την στιγμή από τα πάνω, ως επίσημο κρατικό σχέδιο, γιατί μόνο ο ναζισμός μπορεί να προσφέρει εκείνη την ιδεολογική θωράκιση που χρειάζονται για την νομιμοποίηση των νέων εγκλημάτων εντός και εκτός της αυτοκρατορίας.

Ας μας απαντήσουν συνεπώς οι πασιφιστές εν τέλει, τι είναι ακριβώς η ζωή; Αυτοί θα ζούσανε εν ειρήνη πλάι σε φασίστες; Θα ζούσανε σαν αμέριμνοι μικροαστοί όταν θα αρχίσουν τα πογκρόμ; Θα καλούνε σε ηρεμία όταν η ενωμένη σαπίλα της Ευρώπης θα συνασπίζεται για το τσάκισμα των «Μογγόλων»; Οι υπερασπιστές αυτού του αφηρημένου πασιφισμού αρνούνται το ουσιαστικό περιεχόμενο της ζωής, που δεν είναι τίποτα άλλο από την αξιοπρέπεια. Στον πυρήνα του θυμίζει πάρα πολύ το επιχείρημα του Μητσοτάκη στις πυρκαγιές της Εύβοιας. Μπορεί να καταστράφηκε η περιουσία του κόσμου, όμως εμείς δεν είχαμε νεκρούς όπως στο Μάτι; Τι μας λέτε ρε καραγκιόζηδες; Τι είναι η ζωή χωρίς τις συνθήκες που την εξασφαλίζει; Τι είναι η ζωή χωρίς ελευθερία και δυνατότητα για προκοπή;

Ο αγώνας για την Ουκρανία, είναι σε τελική ανάλυση ένας αγώνας για την ζωή. Η επιχείρηση απελευθέρωσης της Ουκρανίας από τα φασιστικά τάγματα του Αζόφ, θα δείξει επιτέλους στα μάτια όλου του κόσμου το τι εστί εν τέλει Δύση. Ήδη συγκροτούνται τάγματα από δυτικούς που θέλουν να πολεμήσουν για την «Ελευθερία της Ευρώπης», με τα ευχολόγια των κυβερνήσεων τους. Και ευτυχώς τα καταπιεσμένα έθνη και τάξεις του υπόλοιπου κόσμου δεν είναι πλέον καταδικασμένοι στην αμορφωσία και τη φτώχεια. Θα δούνε επιτέλους τι είναι οι Ευρωπαίοι, ο πολιτισμός τους, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Και με αυτό, θα έρθει επιτέλους και η ώρα του τσακίσματος μια και καλή του υλικού υποβάθρου της ανθρώπινης δυστυχίας των τελευταίων πέντε αιώνων, της Ευρωπαϊκής Αποικιοκρατίας.

4 responses to “Το χακάρισμα της Ειρήνης

  1. Γιατί ο ουκρανικός στρατός δεν παραδόθηκε όπως στην Κριμαία το 2014; Γιατί οργανώνονται ένοπλες πολιτοφυλακές ; Γιατί ο Ζελένσκι δεν έφυγε με αεροπλάνο όπως του πρότεινε ο Μπάιντεν ; Μήπως εκτός από την αποναζιστικοποίηση ο Πούτιν στο γνωστό αντικομμουνιστικό διάγγελμά του προανήγγειλε και την διάλυση του ουκρανικού έθνους;; Μπορεί ένας στρατός όσο ισχυρός και αν είναι να διαλύσει ένα έθνος ;; Μήπως ο στρατός αυτός πυροβολεί τα πόδια του ; Μήπως η ρωσικη στρατιωτική επέμβαση ενώνει τους ουκρανούς φασίστες με τους ουκρανούς πολίτες και αντί να τους τσακίσει τους ενισχύει ;

    Μου αρέσει!

  2. Ναβη, ευλογα τα ερωτηματα σου, εν μερη και δικα μου.
    Ομως, ο ουκρανικος στρατος του ’14 ειναι ο ιδιος με την σημερινο, δεν ξανακτιστηκε με πυρηνα τους νεοναζι και τους νατοικους συμβουλους;
    Οργανωνονται πολιτοφυλακές η πολιτοφύλακες, και ποσοι ειναι αυτοι, ποσο φιλικοι ειναι με τον λαο;
    Ειναι σιγουρο οτι δεν εφυγε ο Ζελενσκι;
    Σιγουρα ο Πουτιν δεν ειναι “μπολσεβικος”, ομως γιατι ηταν αντικομμουνιστικο – ασυστολο ψεμα – το διαγγελμα του Πουτιν; Το ’22 που εμφανιστηκαν διαφωνιες στην ηγεσια των μπολσεβικων σε σχεση με το βαθμο αυτονομιας που θα ειχε η Γεωργια (και γενικα οι δημοκρατιες) ηταν αντικομμουνιστης οποιο διαφωνουσε με τον Λενιν η ηταν ουδετερος (Σταλιν-Τροτσκι);
    Θεωρεις οτι η αποσχιση των ρωσων και ρωσοφωνων πληθυσμων της Κριμαιας/Ντομπας ειναι διαλυση του ουκρανικου εθνους;
    Η επεμβαση σιγουρα θα εργαλειοποιηθει απο τους νεοναζι στις περιοχες που χουν το πανω χερι (στα δυτικα, στο Κιεβο, και δη στην Οδησσο…), ομως στις αλλες; Πως “επαιξε” σε μας η “επεμβαση” του νομου και απαγορευση της χρυσης αυγης;

    Μου αρέσει!

  3. Παιδιά το μόνο που δεν κατάλαβα είναι γιατί τόσο μακροσκελής ανάλυση. Ειρήνη θέλουν όλοι (και οι ναζί ακόμη) με τους δικούς τους όρους. Το ζήτημα εδώ είναι το διακύβευμα. Αν δηλαδή ο Ρώσσικος στρατός αποχωρήσει σε μία ώρα π.χ., θα έχουμε «ειρήνη» ή μακέλεμα του 1/4 περίπου της Ουκρανίας που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως «εθνικά Ουκρανοί» + το μακέλεμα όλου του αριστερού κ προοδευτικού κόσμου της χώρας (τους κομμουνιστές τους έχουν μακελέψει ήδη);
    Αν θέλουμε τέτοια «ειρήνη», έχει καλώς. Αν θέλουμε το ξεπάστρεμα των Ναζί, τότε καμμία ειρήνη δεν είναι επιθυμητή πριν την ολοκληρωτική νίκη του Ρώσσικου στρατού. Και όπως βλέπετε δεν αναφέρω καν τα Λενινιστικά καθήκοντα για την ήττα του «δικού μας» ιμπεριαλισμού, που παρόλα αυτά θα ήταν σημαντικότατα ακόμη και αν οι αντιμαχόμενες ταυτίζονταν (που πώρο απέχουν) σε όλα τα υπόλοιπα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s