Σημειώσεις για τη στάση των φερόμενων ως κομμουνιστών στη συγκυρία

Π. Παπ. για το avantgarde

Ξανά μανά Λένιν – και στρατέγκο

«Όχι στον πόλεμο», επαναλαμβάνει ξανά και ξανά το φερόμενο ως αντιπολεμικό κίνημα στην ιμπεριαλιστική Δύση, με την αριστερή του πτέρυγα να θεωρεί ότι έτσι φτάνει έτσι σε κάποιο φοβερό απόγειο λενινιστικής πολιτικής. Γιατί ο πόλεμος είναι κακό πράμα και άρα εμείς πρέπει να τον σταματήσουμε.

Εκτός και αν είναι επαναστατικός πόλεμος, πόλεμος για τη σοσιαλιστική εξουσία, μας λέει το ΚΚΕ. Εκεί μπορεί να είναι δίκαιος και να  τον υποστηρίζουμε. Και φυσικά ο πόλεμος της πατρίδας μας ενάντια στην Τουρκία, που είναι εξ ορισμού δίκαιος επειδή… τούρκικη επιθετικότητα.

Βεβαίως το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του κινήματος αυτού περίμενε να του το παραγγείλει η αστική του τάξη για να βγει στο δρόμο. Τα οχτώ χρόνια που γίνεται πόλεμος στην Ουκρανία δεν το είχαν συγκινήσει αρκετά, φαίνεται. Έπρεπε να απαντήσει η Ρωσία για να ενεργοποιηθεί. Και να κάνει μεγάλη διαδήλωση «για την ειρήνη» στη Γερμανία, όπως μας πληροφορεί το «Ατέχνως» αναδημοσιεύοντας αυτούσιο και ασχολίαστο το ρεπορτάζ του επίσημου ελληνικού πρακτορείου ειδήσεων ΑΠΕ ΜΠΕ. Όλα αυτά την ώρα που ο Γερμανός καγκελάριος ανακοίνωνε την αύξηση του πολεμικού προϋπολογισμού του γερμανικού ιμπεριαλισμού κατά 100 δις. (Μπράβο σε όλους για την ταξική τους ανεξαρτησία, παρεμπιπτόντως. Και στο Ατέχνως και στο «αντιπολεμικό» κίνημα της Γερμανίας.)

Ε λοιπόν όχι. Δεν είναι όλοι οι πόλεμοι κακοί. Κάποιοι πόλεμοι είναι δίκαιοι και αναγκαίοι, και δε θέλουμε να τελειώσουν γενικά, αλλά να τελειώσουν με νίκη του ενός εμπόλεμου μέρους και την ήττα του άλλου. Ο πόλεμος μεταξύ μιας ιμπεριαλιστικής και μιας μη ιμπεριαλιστικής χώρας, για παράδειγμα, είναι εξ ορισμού δίκαιος από την πλευρά της μη ιμπεριαλιστικής χώρας.

Ο λόγος στους κλασικούς:

«Για παράδειγμα, αν αύριο το Μαρόκο κήρυττε τον πόλεμο στη Γαλλία, ή η Ινδία στη Βρετανία, ή η Περσία ή η Κίνα στη Ρωσία, και τα λοιπά, αυτοί θα ήταν ‘δίκαιοι’ και ‘αμυντικοί’ πόλεμοι, ανεξάρτητα από το ποιος επιτέθηκε πρώτος· κάθε σοσιαλιστής θα ευχόταν τη νίκη των καταπιεσμένων, εξαρτημένων και άνισων κρατών επί των ‘Μεγάλων’ Δυνάμεων των καταπιεστών, ιδιοκτητών σκλάβων και αρπακτικών.»

Αν λοιπόν αύριο το Ιράν επιτεθεί στη Σαουδική Αραβία, εμείς δε θα του καταλογίσουμε ότι «αρχίζει κάποιον πόλεμο». Επειδή η δράση του αυτή θα αποτελεί συνέχεια ενός πολέμου που ήδη διεξάγεται ανάμεσα στα δύο κράτη. Από τη μια η Σαουδική Αραβία, βραχίονας του ιμπεριαλισμού από τη δημιουργία της, και από την άλλη μια χώρα που έχει προκύψει από αντιιμπεριαλιστική επανάσταση. Και θα είμαστε άνευ όρων με τη στρατιωτική νίκη του Ιράν.

Αν το Ιράν βομβαρδίσει αμερικάνικες βάσεις στο έδαφος τρίτης χώρας, πάλι το Ιράν θα έχει δίκιο.

Αν οι Παλαιστίνιοι εξεγερθούν βίαια ενάντια στο σιωνιστικό κράτος, θα είμαστε μαζί τους. Αν η τύχη τα φέρει έτσι, ώστε εκτός από σφεντόνες να έχουν και τανκς και αεροπλάνα, θα συνεχίσουμε να είμαστε μαζί τους.

Αν ταυτόχρονα στο σιωνιστικό κράτος επιτεθεί και η Συρία, θα είμαστε με τη Συρία.

Αν η Συρία αντιμετωπίσει τους ιμπεριαλοτζιχάντηδες με τη βοήθεια της Ρωσίας, καλώς καμωμένο.

Αν οι Ανσαρουλλά της Υεμένης μπουν στη Σαουδική Αραβία ή βυθίσουν ένα πλοίο του αμερικάνικου στόλου, δε θα καλέσουμε σε σταμάτημα του πολέμου. Θα υποστηρίξουμε τα όπλα των Ανσαρουλλά.

Αν η ΛΔ Κορέας επιτεθεί στην Ιαπωνία, θα έχει δίκιο.

Αν οι Ταλιμπάν καταρρίψουν αμερικάνικο πολεμικό αεροπλάνο, θα έχουν κάθε δίκιο.

Αν το Μάλι χτυπήσει τις γαλλικές αποικιακές δυνάμεις, είμαστε με το Μάλι.

Αν η Βενεζουέλα επιτεθεί στην Κολομβία, θα είμαστε ολόψυχα με τη Βενεζουέλα.

Επειδή όλοι οι παραπάνω θα διεξάγουν έναν δίκαιο, αντιιμπεριαλιστικό πόλεμο – ανεξάρτητα από το ποιος φαινομενικά ρίχνει την πρώτη σφαίρα, και ανεξάρτητα από το χαρακτήρα και τις αξίες της μη ιμπεριαλιστικής χώρας.

«Στρατέγκο» αποκαλούν υποτιμητικά την προαναφερθείσα λογική διάφοροι μαρξιστές της παιδικής χαράς. Και συμπληρώνουν διάφορα πολύ πολύ ταξικά, ότι οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν κλπ. Μάλλον δηλαδή ότι ο αφγανικός και ο αμερικανικός λαός πρέπει να παλέψουν ενωμένοι για 1400 ευρώ βασικό μισθό.

Στην περίπτωση του ΚΚΕ αυτό έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια και σοβαρή θεωρητική τεκμηρίωση: το σχήμα της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας, σύμφωνα με το οποίο όπου υπάρχει καπιταλισμός και μονοπώλια υπάρχει και ιμπεριαλισμός, άρα περίπου όλοι είναι ιμπεριαλιστές.

Κάπως έτσι, ένα σημαντικό κομμάτι του ταξικού μας στρατοπέδου πλέον αδυνατεί να διακρίνει κάποια διαφορά ανάμεσα στη Βραζιλία και τις ΗΠΑ ή ανάμεσα στη Γαλλία και το Μάλι.

Το γεγονός ότι αυτές οι σπουδαίες θεωρίες αναπτύσσονται σε χώρες της Δύσης, που απολαμβάνουν ένα υψηλότερο επίπεδο ζωής ακριβώς εξαιτίας της ιμπεριαλιστικής ληστείας του Παγκόσμιου Νότου, αποτελεί αναμφίβολα σύμπτωση. Ή μπορεί και να οφείλεται στο ότι αυτές οι χώρες πέρασαν Διαφωτισμό.

Ξανά μανά Κλαούζεβιτς

Έχοντας μέχρι εδώ με επιτυχία ανακαλύψει την Αμερική, τώρα θα πάμε να απαντήσουμε σε μία ακόμα φοβερή πολιτική και θεωρητική πρόκληση των ημερών μας: να επαναλάβουμε για εκατομμυριοστή φορά την πασίγνωστη ατάκα του Κλαούζεβιτς.

«Ο πόλεμος είναι συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα.»

Ας εξετάσουμε λιγάκι ποια πολιτική συνεχίζουν με τον τωρινό πόλεμο οι συγκρουόμενες στην Ουκρανία πλευρές.

Από τη μία είναι η Δύση. Αυτό που εμείς λέμε Αυτοκρατορία, δηλαδή ΝΑΤΟ συν σύμμαχοι υπό την ηγεμονία της Ουάσινγκτον. Ο μοναδικός ιμπεριαλισμός στον πλανήτη. Ποια πολιτική συνεχίζει; Αυτήν της υπαγωγής του πλανήτη ολόκληρου κάτω από τη μπότα της. Την πολιτική που θέλει την υπεραξία που παράγει η παγκόσμια εργατική τάξη να ρουφιέται από τη Γουόλ Στριτ και το Σίτι. Πρόκειται για την πολιτική εκείνη που θεωρεί πως κάθε πολιτικό καθεστώς που δεν είναι πλήρως υποταγμένο σε αυτήν πρέπει να υποταχθεί ή να αντικατασταθεί από ένα υποταγμένο. Πρόκειται για την πολιτική που από το 1990 και μετά έχει οδηγήσει σε εκατομμύρια νεκρούς και κατεστραμμένες χώρες. Για την πολιτική των «επτά χωρών σε πέντε χρόνια», που έγραφε και ο Αμερικανός στρατηγός Κλαρκ στα απομνημονεύματά του.

Η πολιτική αυτή έχει στο βάθος το διαμελισμό και την επαναποικιοποίηση της Ρωσίας και του ακόμα μεγαλύτερου επάθλου, της Κίνας.

Από την άλλη είναι η Ρωσία. Η πολιτική που συνεχίζει η Ρωσία είναι απλώς η προσπάθειά της να επιβιώσει κόντρα στην προαναφερθείσα πολιτική της Αυτοκρατορίας. Η ρωσική αστική τάξη θα ήταν πολύ ευτυχισμένη αν μπορούσε απλά να πουλάει το αέριο και το πετρέλαιό της σε μια σχετική ισοτιμία με τους δυτικούς «εταίρους» της, όπως τους αποκαλεί. Δυστυχώς για αυτήν, ο ιμπεριαλισμός αρνείται να δεχτεί κάτι τέτοιο. Παραείναι μεγάλη. Κάθε προσπάθεια της Ρωσίας να γίνει αποδεκτή ως ισότιμος εταίρος έχει βρει τοίχο. Όπως στη Συρία και το Καζακστάν, έτσι και στην Ουκρανία αναγκάστηκε να αναλάβει στρατιωτική δράση για να αποτρέψει το στραγγαλισμό της.

Οι μόνοι της στόχοι στην Ουκρανία είναι α) να αποτρέψει την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ, κάτι που είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για την ασφάλειά της, και β) να υπερασπίσει τους συμπατριώτες της στο Ντονμπάς (έστω και με οχτώ χρόνια καθυστέρηση).

«Στη μέση», κατά πολλούς, βρίσκεται η Ουκρανία. Ποια πολιτική συνεχίζει η Ουκρανία σε αυτόν τον πόλεμο; Από το 2014 και μετά, η μόνη πολιτική που συνεχίζει η ηγεσία της Ουκρανίας είναι ό,τι τη διατάξει κάθε φορά η αμερικάνικη πρεσβεία. Δεν υπάρχει ακριβώς Ουκρανία, αν Ουκρανία κανονικά θα σήμαινε ένα συλλογικό μέσο όρο της βούλησης των λαών που την συναποτελούν. Η λέξη Ουκρανία έχει χακαριστεί και χρησιμοποιείται σαν βιτρίνα των συμφερόντων της Αυτοκρατορίας στην περιοχή. Όσοι δεν συντάσσονται με αυτό το πολιτικό σχέδιο, που το υλοποιούν μάλιστα ακροδεξιοί, έχουν προ πολλού ονομαστεί προδότες, υποστεί πογκρόμ, τους απαγορεύεται η δυνατότητα να εκφράζουν την γλώσσα και τον πολιτισμό τους. Μεταξύ αυτών όχι μόνο οι ρωσόφωνοι, αλλά και οι Έλληνες και οι Ούγγροι της περιοχής.  Εντός αυτού του σχεδίου, η ίδια η Ουκρανία ανάγεται πλέον σε διάφορες μικρές διαφοροποιήσεις διάφορων κλικών καπιταλιστών, γκάνγκστερ και ακροδεξιών για το ποιος θα πάρει μεγαλύτερο μερίδιο από την πίτα.

Υπάρχει και άλλη μια Ουκρανία: το προοδευτικό τμήμα του λαού, που ζει οχτώ χρόνια σε καθεστώς δίωξης και τρομοκρατίας. Το κατά πόσο είναι οργανωμένο και υπαρκτό ως υποκείμενο στο πεδίο μένει να φανεί, μετά τη βίαιη διάλυση και απαγόρευση των οργανώσεών του. Αλλά υπάρχει σίγουρα ως σκόρπια θραύσματα, και δεν έχει ιδιαίτερο πρόβλημα με τη ρωσική επιχείρηση, στο βαθμό που του επιτρέψει να αναπνεύσει ξανά ελεύθερα χωρίς τα φασισταριά πάνω από το κεφάλι του.

Αλίμονο για τους ανέμελους οικονομιστές, που βλέπουν μόνο κεφάλαια, αποδόσεις και μονοπώλια, υπάρχει και η ιστορία. Ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί και συνέχεια ενός άλλου πολέμου: του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Αυτό συμβαίνει όχι επειδή «α δηλαδή ο Πούτιν είναι κομμουνιστής, ε;;», όπως επαναλαμβάνουν με θράσος χιλίων πιθήκων διάφοροι που παριστάνουν τους αριστερούς σε νατοϊκές χώρες, ενώ κατευθύνουν τα βέλη τους προς τον εχθρό της πατρίδας τους του ΝΑΤΟ. Συμβαίνει επειδή ο κάθε λαός έχει την ιστορία του, και αυτή βαραίνει στις συνειδήσεις των ζωντανών (μιας και πιάσαμε προηγουμένως τούς προπάτορες). Όταν οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με μια καινούργια πρόκληση, ανοίγουν το μπαούλο της ιστορίας τους και ψάχνουν εκεί απαντήσεις.

Ε, οι κάτοικοι του Ντονμπάς άνοιξαν το μπαούλο αυτό – και βρήκαν μέσα το αμπέχονο του παππού τους που ήταν πεζικάριος στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Που στα ίδια χώματα πέθανε πολεμώντας τους ναζί του Χίτλερ και τους ντόπιους δοσίλογους του Μπαντέρα, τη σημαία των οποίων ανέμιζε η νέα εξουσία που προέκυψε από το Μαϊντάν. Στο μπαούλο αυτό βρήκε και την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο της πατρίδας του, που τύγχανε και πατρίδα των απανταχού καταπιεσμένων. Και αυτή τη σημαία σήκωσε όταν λευτέρωσε το Ντεμπάλτσεβο. Και αυτή τη σημαία βρήκαν και σήκωσαν διάφοροι υπαξιωματικοί των ρωσικών τεθωρακισμένων σε όχι λίγα ρωσικά τανκς που συμμετέχουν τώρα στη στρατιωτική επιχείρηση απελευθέρωσης της Ουκρανίας από το ναζιστικό εσμό. Με τους ανώτερους αξιωματικούς τους να μην ενοχλούνται μάλλον ιδιαίτερα.

Ο γράφων στοιχηματίζει μια πρόβλεψη: τη σημαία αυτή θα την ξαναδούμε να κυματίζει και στο απελευθερωμένο Κίεβο.

Εκείνα τα συνθήματά σας, σημαίνουν τελικά τίποτα ή απλώς τα αραδιάζετε από συνήθεια;

Το 99% της ελληνικής αριστεράς αντιτάσσεται στη ρωσική εισβολή και απαιτεί το σταματημό της. Το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις νατοϊκές χώρες. Ω! Τι περίεργη σύμπτωση, αλήθεια!

Μάλιστα. Ρωτάμε τους εγχώριους αριστερούς: πώς τον φαντάζεστε αυτόν το σταματημό; Τι είναι δηλαδή ακριβώς αυτό που εννοείτε όταν καλείτε σε σταματημό του πολέμου;

Στην κομμουνιστική μυθολογία που μαθαίνουμε όταν πρωτομπαίνουμε στην αριστερά, οι πόλεμοι σταματάνε με σοσιαλιστική επανάσταση. Στη συνέχεια είθισται να ωριμάζουμε κάπως, να αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τον κόσμο γύρω μας, και να αντιλαμβανόμαστε ότι το σύνηθες είναι κάπως διαφορετικό. Ότι δηλαδή ένας πόλεμος σταματάει είτε όταν η μία από τις δύο πλευρές νικήσει, είτε όταν πάψουν να υφίστανται οι αιτίες που οδήγησαν στη σύγκρουση, είτε όταν καταστεί πλέον ασύμφορη η συνέχιση του πολέμου από τη σκοπιά της σχέσης κόστους-οφέλους για κάποιο από τα εμπόλεμα μέρη. Και ότι η σοσιαλιστική επανάσταση είναι μια εξαιρετική περίπτωση που λαμβάνει χώρα όταν υπάρχουν αποφασισμένοι επαναστάτες με σχέδιο σε μια πολύ ιδιαίτερη ευρύτερη κατάσταση.

Ας υποθέσουμε ότι εννοείτε να τελειώσει ο πόλεμος με σοσιαλιστική επανάσταση. Πού θα λάβει αυτή χώρα; Μα φυσικά στη χώρα του επιτιθέμενου. Στη Ρωσία δηλαδή. Ερώτηση: πιστεύετε ειλικρινά ότι μια νέα σοσιαλιστική εξουσία στη Ρωσία θα είχε τη δυνατότητα να αφήσει να υπάρχει μια τέτοια σφηκοφωλιά νατοϊκών ναζιστών στην πόρτα της; Μια σοσιαλιστική εξουσία στη Ρωσία θα σταματούσε αυτόν τον πόλεμο, ή θα τον συνέχιζε πιο αποφασιστικά; Μια σοσιαλιστική εξουσία στη Ρωσία θα άφηνε τους συμπατριώτες της (ή όποιον άλλο λαό) στα σύνορά της να σφάζεται και να βομβαρδίζεται από ναζίδες; Αν είχατε εσείς την εξουσία στη Ρωσία (λέμε τώρα), αυτό θα κάνατε;

Τόσο σοβαρός θα ήταν ο αντιφασισμός σας; Τόσο πολύ θα εννοούσατε το διεθνισμό σας;

Άρα μάλλον δεν εννοείτε ο πόλεμος να τελειώσει με σοσιαλιστική επανάσταση.

Πώς αλλιώς τελειώνει ένας πόλεμος, είπαμε; Όταν πάψουν να υφίστανται οι αιτίες που τον γέννησαν. Ποιες είναι οι αιτίες που γέννησαν τον τωρινό πόλεμο; Πρώτον η επέκταση του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας, δεύτερον ένα ναζιστικό καθεστώς που απειλεί το ρωσικό πληθυσμό της Ουκρανίας. Αν δεν υπήρχαν αυτά, δε θα υπήρχε και κανένας πόλεμος.

Αν εννοούσατε αυτό, τότε θα καλούσατε τον ουκρανικό λαό να εξεγερθεί, να ανατρέψει το καθεστώς και να κρεμάσει τους φασίστες. Τότε η Ρωσία θα σταματούσε τον πόλεμο, να είστε βέβαιοι. Μάλλον ούτε αυτό εννοείτε όμως…

Πού καταλήγουν  τα συνθήματά σας στην πραγματική ζωή; Στο να εξαντληθεί η ρωσική πλευρά, ώστε να μη μπορεί να διεξάγει πλέον πόλεμο.

Ε τότε τι διάολο σάς πειράζει που το καθεστώς Μητσοτάκη στέλνει πολεμικό υλικό στην Ουκρανία;

Μήπως θέλετε να ξανασκεφτείτε λιγάκι τι είναι αυτά που λέτε;

Να το πούμε αλλιώς. Αν η Ρωσία έχει άδικο, τότε δεν έχουν ένα κάποιο δίκαιο οι φιλο-Ουκρανοί διαδηλωτές; Γιατί να μην τους υποστηρίξουμε στα αιτήματά τους; Να, ορίστε τα αιτήματά τους όπως τα εξέθεσαν σε ρεπόρτερ του ΣΚΑΙ:

«Χρειαζόμαστε βοήθεια από το δικό σας κράτος… Δε ζητάμε να έρθουν τα δικά σας παιδιά να πολεμήσουνε, αλλά να βοηθήσετε σίγουρα εσείς μπορείτε.»

Και βεβαίως «δόξα στην Ουκρανία, δόξα στους ήρωες». Το σύνθημα που φώναζαν οι ναζί όταν έκαιγαν τα ταξικά μας αδέρφια στο κτήριο των Συνδικάτων στην Οδησσό.

Ξαναρωτάμε. Αν η Ρωσία διεξάγει έναν άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο ο οποίος πρέπει να σταματήσει, πού είναι το κακό με το να βοηθήσει το ελληνικό κράτος την Ουκρανία στέλνοντάς της πολεμικό υλικό;

«Ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις», «μη εμπλοκή» και «δε διαλέγουμε ιμπεριαλιστή»

(Ή πώς να καλύψεις την υποταγή στην αστική σου τάξη πίσω από φαινομενικά ταξικά αδιάλλακτες κορώνες.)

«Δε διαλέγετε ιμπεριαλιστή», θαρρείς και σας ρώτησε κανείς. Θαρρείς και σε μια επιστράτευση θα σας ρωτήσει ο στρατολόγος με ποιον θέλετε να πολεμήσετε.

Όπως το έθεσε εύστοχα ο Α. Μπ. σε σχόλιό του στο facebook:

«Η εργατική τάξη δεν μπορεί να μπει κάτω από τη σημαία κανενός καπιταλιστικού κέντρου, δεν επιλέγει μονοπώλια ανάλογα με την προέλευσή τους.» […] Αυτού του είδους οι διατυπώσεις είναι η κορύφωση του αφηρημένου και μεταφυσικού ιδεαλισμού. Η «εργατική τάξη» στην Ελλάδα (και στη Δύση εν γένει) δεν είναι τάξη για τον εαυτό της (αν ήταν, θα ήταν οργανωμένη επαναστατικά ενώ είναι οργανωμένη τρεϊντγιουνιστικά και με σταθερά φθίνουσα μάλιστα πορεία) και δεν υφίσταται σε κάποια ουράνια σφαίρα των ιδεών, αλλά εντός καπιταλιστικών κρατών, τα οποία έχουν α) αστικά συμφέροντα β) διεθνείς αστικές-ιμπεριαλιστικές συμμαχίες γ) ιδεολογικούς μηχανισμούς (εκκλησία, ΜΜΕ, κλπ) δ) κατασταλτικούς μηχανισμούς. Τέλος, η εργατική τάξη δεν είναι καταναλωτής προγραμμάτων ώστε να «επιλέγει» ή να «μην επιλέγει» οτιδήποτε ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ. Στην πράξη, «επιλέγει» όλα όσα της επιβάλλονται από την απλή ανάγκη επιβίωσης στις συνθήκες, εκτός αν οργανωθεί επαναστατικά και διεκδικήσει την εξουσία ως τάξη για τον εαυτό της. «Επιλέγει» χωρίς να χρειαστεί να επιλέξει οτιδήποτε, απλώς ζώντας και αναπαραγώμενη εντός του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, με τους όρους που αυτό επιβάλλει. Και φυσικά, το να συμμετάσχει σε δυο πορείες για τα εργασιακά τον χρόνο δεν αλλάζει το παραμικρό σε αυτό. Η ελληνική λοιπόν εργατική τάξη «επιλέγει» (χωρίς να χρειαστεί καν να επιλέξει, απλώς επειδή υπάρχει στην Ελλάδα), τον Μαρινάκη, τη ΝΔ, την ΕΕ, τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ. Αυτά «επιλέγει» στην πραγματικότητα. Στο φουσκωμένο μυαλό κάποιων θεολόγων του αφηρημένου Μαρξισμού μπορεί να επιλέγει την ΕΣΣΔ ή τον πλανήτη Ζορκ, αλλά αυτό είναι απλώς εντελώς αδιάφορο για όποιον θέλει να έχει επαφή με την πραγματικότητα.

Ας φανταστούμε το διάλογο στο γραφείο στρατολογίας:

«Λοιπόν, κύριοι, με ποια πλευρά θα θέλατε να πολεμήσετε;»

«Α! Εγώ κυρ-λοχαγέ θέλω να πολεμήσω με το πλευρό της ελληνικής αστικής τάξης.»

«Πολύ ωραία, περάστε σε αυτή τη γραμμή.»

«Εγώ θα ήθελα να πολεμήσω με τη Ρωσία.»

«Πολύ καλά, περάστε στη γραμμή δεξιά.»

«Εγώ κύριε στρατολόγε δεν επιλέγω καμιά πλευρά, θέλω λαϊκή εξουσία – λαϊκή οικονομία.»

«Μάλιστα, παρακαλώ περάστε αριστερά. Επόμενος!»

Δε ζείτε ούτε στην Ελβετία ούτε στη Μαδαγασκάρη, κύριοι. Ζείτε σε νατοϊκή χώρα. Είναι αδύνατο να μπείτε κάτω από σημαία εχθρού, όσο και να προσπαθήσετε. Επειδή βρίσκεστε κάτω από τη σημαία του ΝΑΤΟ.

Προφάσεις εν αμαρτίαις

Οι προφάσεις που μπορεί κανείς να βρει ώστε να συνταχθεί με την αστική του τάξη, φροντίζοντας να κατευθύνει τα βέλη του προς τον «εχθρό», είναι άπειρες. Δεν είναι δημοκράτης. Είναι δικτάτορας. Είναι αντικομμουνιστής. Δεν είναι κομμουνιστής. Δεν είναι με τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ. Είναι ανατολίτης δεσπότης (μεγάλο σουξέ από το 1914 ακόμα). Πριν από δέκα χρόνια είχε ανταλλάξει χειραψία με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, άρα είναι φίλος του ιμπεριαλισμού. Η χώρα του έχει καπιταλισμό. Η χώρα του δεν έχει το σοσιαλισμό που αρέσει σε εμάς και τους φίλους μας. Είναι ο Άσσαντ (αυτό αρκεί για τους υπηκόους). Κλπ κλπ.

Υπάρχει λόγος που οι θέσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας της αριστεράς της Δύσης είναι αυτές που είναι. Από την εποχή του Ένγκελς ακόμα.

Πέρα από το καρότο που περιέγραφε ο Ένγκελς (μερίδιο από την αποικιακή ληστεία), υπάρχει και το μαστίγιο. Το να πας κόντρα στη χώρα σου όταν αυτή συμμετέχει σε πόλεμο δεν είναι το ίδιο με το να ζητάς αυξήσεις στους μισθούς. Είναι σοβαρό ζήτημα. Και μπορεί να βρεις κάνα μπελά.

Είναι πιο απλό να κάνεις τον ουδέτερο. Να τι έλεγε ο Λένιν επ’ αυτού: «Μια τέτοια αδιαφορία καταντά σοβινισμός όταν τα μέλη των ‘μεγάλων’ εθνών της Ευρώπης, δηλαδή των εθνών που καταπιέζουν μια μάζα μικρών και αποικιακών λαών, δηλώνουν με περισπούδαστο ύφος ότι ‘εθνικοί πόλεμοι δεν μπορούν πλέον να υπάρχουν’».

Και ένα τελευταίο από τον Λένιν: «Σ’ έναν αντιδραστικό πόλεμο μια επαναστατική τάξη  δεν μπορεί παρά να εύχεται την ήττα της κυβέρνησης της.  Αυτό είναι αξίωμα. Και το αξίωμα αυτό το αμφισβητούν  μόνο οι συνειδητοί οπαδοί ή οι ανίκανοι υπηρέτες των σοσιαλσοβινιστών. […] Επαναστατική δράση, όμως, ενάντια στην κυβέρνηση σου στη διάρκεια του πολέμου σημαίνει, αναμφισβήτητα, αναντίρρητα, όχι μόνο να εύχεσαι να ηττηθεί η κυβέρνηση σου αλλά και να συμβάλλεις έμπρακτα σ’ αυτήν την ήττα.»

Όπως και το 1914, έτσι και σήμερα: το καθήκον όσων επιθυμούν να παραμείνουν επαναστάτες κομμουνιστές είναι η αδιάλλακτη πάλη για την ήττα της δικής τους χώρας και του δικού τους ιμπεριαλιστικού μπλοκ σε κάθε άδικο πόλεμο στον οποίο εμπλέκεται. Στην πάλη αυτή έχουν τα χέρια τους γεμάτα με τους «δικούς τους» αφεντάδες, και δεν τους περισσεύουν βέλη να ρίχνουν στους «εχθρούς».

Στην αρχή θα είναι αισχρή μειοψηφία – αλλά την άμπωτη διαδέχεται η παλίρροια.

____________________________________

ΥΓ. Πριν από 5.5 περίπου χρόνια, Ουκρανοί στην Ελλάδα είχαν διοργανώσει μια συγκέντρωση στο Σύνταγμα με αίτημα «να σταματήσουν οι πόλεμοι του Πούτιν». Τότε, η Καμπάνια Αλληλεγγύης στην Αντιφασιστική Αντίσταση σε Ουκρανία / Ντονμπάς δεν είχε δει ούτε κάποιο «προσφυγικό προλεταριάτο» ούτε κάποιον αθώο κόσμο που ανησυχούσε για την πατρίδα του. Είχε αναγνωρίσει –σωστά!– πως το περιεχόμενο της συγκέντρωσης ήταν φιλοπόλεμο και φασιστικό. Και είχε καλέσει σε αντισυγκέντρωση.

Αλίμονο, πόσο άλλαξαν οι καιροί…

Ακολουθούν τα συνθήματα του καλέσματος στην αντισυγκέντρωση αυτή. Παραμένουν απολύτως επίκαιρα.

  • Κάτω τα χέρια από τις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ!
  • Κάτω η χούντα του Κιέβου!
  • Κάτω οι πολεμικές προετοιμασίες του ΝΑΤΟ και η στρατιωτικοποίηση της Ανατολικής Ευρώπης!
  • Έξω το ΝΑΤΟ από την Ουκρανία και την ανατολική Ευρώπη!

Κανένα από τα συνθήματα αυτά δεν καλούσε στην εκδίωξη της Ρωσίας από την ανατολική Ευρώπη ή στον τερματισμό της εμπλοκής της στις υποθέσεις των Λαϊκών Δημοκρατιών ή/και της Ουκρανίας – παρά το γεγονός ότι εμπλεκόταν, και μάλιστα πολύ. Παρά το γεγονός ότι λάμβανε ενεργά μέρος στον ίδιο πόλεμο που λαμβάνει μέρος και σήμερα. (Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που οι ΛΔ έχουν αντέξει μέχρι σήμερα.)

Στη δοσμένη συγκυρία, με το δοσμένο συσχετισμό ταξικών δυνάμεων, η ρωσική στρατιωτική επιχείρηση συμβάλλει στην πραγματική επίτευξη των συνθημάτων αυτών.

Όσοι λοιπόν τα εννοούσατε ποτέ αυτά τα συνθήματα, συνέλθετε.

Οι υπόλοιποι συνεχίστε ό,τι κάνετε. Και να είστε βέβαιοι ότι ο Κάουτσκι θα ένιωθε βαθιά περηφάνια για λογαριασμό σας.

Advertisement

5 responses to “Σημειώσεις για τη στάση των φερόμενων ως κομμουνιστών στη συγκυρία

  1. Συναγωνιστές της ΚΕΔ, θα ήθελα να μου επιτρέψετε κάποιες παρατηρήσεις σχετικά με όσα γράφετε.

    Α) Θα συμφωνήσω ολόψυχα ότι το σύνθημα που πρέπει να προτάξει αυτή τη στιγμή η αριστερά είναι «Έξω οι φονιάδες του ΝΑΤΟ από την Ουκρανία».
    Πολύ περισσότερο δε που η χώρα στην οποία έτυχε να γεννηθούμε είναι μέλος του ΝΑΤΟ και από τα πιό… ενθουσιώδη, μάλιστα.
    Η σαρωτική επιθετικότητα των ΝΑΤΟικών μπάσταρδων είναι που μας έχει φέρει στα πρόθυρα του Γ’ ΠΠ.

    Β) Θα συμφωνήσω ότι τις μέρες που διανύουμε ακούγονται ασύλληπτες βλακείες από μεγαλόσχημους της «αριστεράς των σαλονιών».
    Όπως, πχ, ο κλόουν της Λόντρας (κατά κόσμον Άλεξ Καλλίνικος) που αερολογεί δίχως να κοκκινίζει.
    Στο άρθρο που ακολουθεί, ο πλούσιος μπον-βιβέρ από τη Λόντρα (aka Καλλίνικος) μας εξηγεί ότι υπάρχουνε, λέει, έξι(!!) ιμπεριαλισμοί.
    https://socialistworker.co.uk/long-reads/ukraine-and-imperialism-alex-callinicos-replies-to-paul-mason/

    Γιατί όχι εφτά ή δεκαπέντε;
    Οι ιμπεριαλισμοί, λοιπόν, είναι οι ΗΠΑ, Κίνα, Γερμανία, Βρετανία, Ρωσία, Γαλλία.
    Γιατί όχι, πχ, η Ινδία;
    Η κατάταξη των χωρών του ΟΗΕ με κριτήριο το ΑΕΠ έχει ως εξής: ΗΠΑ (23 τρις), Κίνα (17 τρις), Ιαπωνία (5,10 τρις), Γερμανία (4,23 τρις), Ηνωμένο Βασίλειο (3,11 τρις), Ινδία (2,95 τρις), Γαλλία (2,94 τρις), Ν.Κορέα (1,82 τρις) και πάει λέγοντας.
    https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_GDP_(nominal)
    Παναπεί, η Ινδία έχει σχεδόν διπλάσιο ΑΕΠ απ’τη Ρωσία.
    Και επιπλέον, η Ινδία διαθέτει και 160 πυρηνικές κεφαλές.
    https://en.m.wikipedia.org/wiki/List_of_states_with_nuclear_weapons
    Γιατί, λοιπόν, οι «μεγάλες κεφαλές» της «αριστεράς των σαλονιών» βάζουν τη Ρωσία στους ιμπεριαλισμούς και όχι την Αυστραλία πχ, που έχει στείλει στρατιώτες της σε κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση τα τελευταία είκοσι χρόνια;
    Κανείς δεν ξέρει.

    Επίσης, οι «μεγάλες κεφαλές» δεν είχαν ακούσει τίποτα τα τελευταία 8 χρόνια για κάποιον ναζιστικό κίνδυνο στην Ουκρανία.
    Όπως ο «Δεξιός Τομέας» που πήρε 2,15% στις εκλογές του 2019.
    https://en.m.wikipedia.org/wiki/Right_Sector
    Όταν, όμως, οι λιμενεργάτες του Τριέστε βγήκαν, τον Οχτώβρη που μας πέρασε, να βροντοφωνάξουν «Όχι στο green pass», τότε οι κλόουν του SWP αλλά και της θυγατρικής τους εν Ελλάδι, το ΣΕΚ, ανακάλυψαν ότι υποκινούνταν από τη…Forza Nuova.
    Μια οργάνωση που είχε πάρει 150 χιλιάδες ψήφους και 0,5% το 2018, προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι αποτελεί το… μεγαλύτερο κίνδυνο αυτή τη στιγμή στην Ιταλία.
    https://it.m.wikipedia.org/wiki/Forza_Nuova
    Σαν να’ναι λίγο επιλεχτικές οι αντιφασιστικές ευαισθησίες των καραγκιόζηδων της International Socialist Tendency (εταιρείας της οποίας CEO είναι ο πλούσιος κύριος από τη Λόντρα).

    Γ) Θα διαφωνήσω, όμως, ότι μπορούμε να συγκρίνουμε το Μάλι και τη Μοζαμβίκη με τη Ρωσία. Το Μάλι, η Μοζαμβίκη, η Αγκόλα κλπ, αγαπητοί συναγωνιστές, υπήρξαν για δεκαετίες θύματα του πιο βάρβαρου ιμπεριαλισμού.
    Η Ρωσία όχι.

    Δ) Τέλος, θα ήθελα να επισημάνω ότι το επιχείρημα, «Μιας και δεν υπάρχει ένα ρωμαλέο εργατικό κίνημα να τελειώσει τους πολέμους, ας πάμε ρεαλιστικά», κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι λάθος.
    Και ένα παραπάνω που το συγκεκριμένο επιχείρημα ακούμε να μας το κοπανάνε δυό χρόνια τώρα οι καραντινιέροι και οι «εμβολιαστές».
    «Ντάξει, ακόμα κι αν σκοτώνουν κόσμο τα mRNA πειράματα της Pfizer, τι να κάνουμε, αυτό έχουμε».
    Η αριστερά δεν μπορεί να προτείνει σα λύση τον, κακώς εννοούμενο, ρεαλισμό.
    Ας κάτσουμε να δούμε γιατί είμαστε μια ασήμαντη μειοψηφία μέσα στην κοινωνία, γιατί 30 χρόνια από την κατάρρευση των καθεστώτων στην ανατολική Ευρώπη οι εργάτες εκεί δε θέλουν ν’ακούσουν κουβέντα για σοσιαλισμό κλπ.
    Καλή συνέχεια και ψόφο στους ΝΑΤΟικούς μπάσταρδους με πρώτον το Μητσοτάκη.

    Μου αρέσει!

  2. Θα συμφωνήσω απόλυτα με τη βαθιά ταξική ανάλυση και να δώσω κι ένα ελληνικό παλιό παράδειγμα:1940 Ελλάδα καθεστώς φασισμού(Μεταξάς) συγκρούεται μ ένα ακόμα πιο καθαρόαιμο φασισμό(Ιταλία και γερμανοναζι) Με τη σημερινή λογική των υπερεπαναστατων έπρεπε να πούμε εμάς δεν μας αφορά κι όχι να κάνουμε το χατίρι των Άγγλων να μπούμε στον πόλεμο έπρεπε να δηλώσουμε ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ όπως ήταν και μια τάση των τροτσκιστών,αλλά τι συνεβει επί ποδός πολέμου κι έπειτα ΕΑΜ ΕΛΑΣ Μελιγαλάς κτλ ,Τώρα σχεδόν απαντες υιοθέτησαν την λογική της μη συμμετοχής για κρυψουν την υποταγή στην αστική τάξη Άρα να ναι ευχαριστημένοι αν ο αστισμός τους κρατήσει έστω ως μουσειακό ειδος

    Μου αρέσει!

  3. Καλά αυτά Παναγιώτη!
    Να περιμένουμε άρθρο και απο Μαραγκο?
    (τι ωραία που είναι η ζωή χωρις την εσωστρέφεια του covid και τι εποχή ανοίγεται μπροστά μας με τη επαναδιαπραγματευση της ήττας του 89-91)

    Μου αρέσει!

  4. Οφείλουμε να υποστηρίζουμε την επέμβαση του Ρώσικου στρατού μέσα στα εδαφικά όρια των 2 λαϊκών δημοκρατιών . Οντως η επέμβαση αυτή είναι αντιφασιστική υπεράσπιση των 2 λαικων δημοκρατιών. Μετά όμως αλλάζει. Η στρατιωτική επέμβαση πέραν των εδαφικών ορίων των 2 λαικων δημοκρατιών μάλλον είναι μεγαλορώσικος σωβινισμός , είναι η μεγάλη ρωσία από τον Τσάρο μεχρι τον Πόυτιν. ( Υπάρχει η τέταρτη πολιτικη θεωρία του Αlexander Dugin που είναι καθοδηγητής του Πούτιν) . Η επέμβαση αυτή συσπειρώνει τους ουκρανούς ενάντια στη ρωσία και ενισχύει τους φασίστες. Αν ο ρώσικος στρατός καταλάβει το Κίεβο και επιβάλει μία νέα κυβέρνηση τότε η νέα αυτή κυβέρνηση θα ανατραπεί από ένα δεύτερο Μαιντάν. Ξανά μανά Μαϊντάν δηλαδή….

    Μου αρέσει!

  5. Παράθεμα: Σημειώσεις για τη στάση των φερόμενων ως κομμουνιστών στη συγκυρία — Avantgarde | ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ·

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s