Μήπως ήρθε η ώρα να αυτοκαταργηθούμε;

Οι αρλούμπες που παρουσιάζονται ως αριστερές αναλύσεις για την πορτοκαλί εξέγερση στο Καζακστάν μάς αναγκάζουν να επανέλθουμε στο θέμα. Δεν είναι απλώς η υποστήριξη σε μία ακόμα αγνώστου ταυτότητας «επανάσταση», η οποία ακολουθεί μεθοδολογία που μοιάζει βγαλμένη από τα εγχειρίδια της CIA, στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας και πάνω στο Δρόμο του Μεταξιού. Είναι ότι οι αρλούμπες που γράφονται πάνε κόντρα στην ίδια την εμπειρία των ανθρώπων που καλούνται να τις πιστέψουν, αλλά και τη στοιχειώδη λογική. Και απειλούν να κάνουν πουρέ το μυαλό του κόσμου του ταξικού μας στρατοπέδου.

Ας αφήσουμε στην άκρη μια στιγμή τον κόσμο της αριστεράς και μάλιστα της αυτοπροσδιοριζόμενης ως «επαναστατικής», ο οποίος υποτίθεται ότι έχει αναφορές σε λέξεις όπως «εξέγερση» και «επανάσταση». Και που μπορεί να έχει διαβάσει και καμιά μπροσούρα κανενός προπάτορα που να λέει πως αυτά τα πράγματα είναι τέχνη. Ας πιάσουμε έναν καθημερινό άνθρωπο. Ας πούμε στον άνθρωπο αυτόν ότι κάπου, κάποιοι εξεγέρθηκαν και έσεισαν τα θεμέλια ενός κράτους το 2022 – αυθόρμητα και χωρίς ηγεσία και οργάνωση.

Θα μας πιστέψει, ή θα μας πάρει με τις ντομάτες; Ο άνθρωπος αυτός ξέρει από τη ζωή του ότι για να μαζευτεί με δυο φίλους του και να πάει εκδρομή στο βουνό χρειάζεται οργάνωση. Ξέρει από τη δουλειά του ότι για να γίνει το παραμικρό χρειάζεται οργάνωση.

Κι όμως! Να, η Κομμουνιστική Τάση μάς λέει χωρίς να κοκκινίζει τα κάτωθι (έμφαση δικιά μας):

«Ελλείψει οποιασδήποτε διακριτής ηγεσίας και οργάνωσης, μια τέτοια συντριπτική δύναμη φαίνεται, τουλάχιστον προς το παρόν, να έχει νικήσει τις διαδηλώσεις, που την περασμένη εβδομάδα είχαν κατακλύσει όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας. Το κίνημα απέκτησε ημι-εξεγερτικό χαρακτήρα αφού κατελήφθησαν αεροδρόμια και κυβερνητικά κτίρια σε μεγάλες πόλεις και υπήρξαν δείγματα αδελφοποίησης μεταξύ της αστυνομίας και των διαδηλωτών. Χωρίς όμως να υπάρχει ένα σαφές σχέδιο για τα επόμενα βήματα, από εκεί και πέρα, η πρωτοβουλία των κινήσεων πέρασε στην αντεπανάσταση, η οποία κατάφερε να αναδιοργανωθεί και να αντεπιτεθεί με έναν συνδυασμό παραχωρήσεων και ωμής βίας.»

Το κίνημα δηλαδή που, όπως οι ίδιοι παραδέχονται, κατέλαβε κυβερνητικά κτήρια και αεροδρόμια, δεν είχε διακριτή ηγεσία και οργάνωση. Τα αεροδρόμια τα κατέλαβε αυθόρμητα. Με τους ένοπλους φρουρούς του κράτους τα έβαλε επίσης αυθόρμητα. Ή ενδεχομένως μετά από μαζικές λαϊκές οριζόντιες συνελεύσεις στις πλατείες. Χωρίς σχέδιο και χωρίς ηγεσία (μάλλον επειδή δεν υπάρχει ΙΜΤ στο Καζακστάν).

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε μια λιτή ανακοίνωση χαρακτηρίζει –σωστά, αν κανείς παραβλέψει τη μικρή αστοχία στον προσδιορισμό του χρώματος– αυτό που έλαβε χώρα στο Καζακστάν ως «εξέγερση», και προειδοποιεί ότι «[η] επέμβαση της Ρωσίας και των άλλων σύμμαχων δυνάμεων απειλεί να πνίξει έναν ολόκληρο λαό στο αίμα!». Λίγο πιο αναλυτικό, το ΝΑΡ επίσης δεν κάνει κάποια διάκριση μεταξύ του κινήματος των οικονομικών διεκδικήσεων και των ένοπλων εξεγερμένων. Όλο μαζί αυτό το πράγμα είναι «εξέγερση».

Και το ΚΚΕ είναι ολόψυχα στο πλευρό των διαδηλωτών, χωρίς να μπαίνει στη διαδικασία να κάνει κάποια διάκριση μεταξύ τους.

Σημειώνει μάλιστα το εξής καταπληκτικό:

«Σε περιοχές όπως την Αλμάτι, όπου στις κινητοποιήσεις συμμετείχαν πιο άπειρα λαϊκά τμήματα και δεν υπήρχαν μορφές λαϊκής οργάνωσης, σημειώθηκαν περιστατικά βανδαλισμών κ.λπ»

Δεν υπήρχαν μορφές λαϊκής οργάνωσης εκεί που καταλήφθηκε το αεροδρόμιο. Επειδή είναι πολύ σύνηθες ανοργάνωτα αυθόρμητα πλήθη να καταλαμβάνουν αεροδρόμια πόλεων δύο εκατομμυρίων κατοίκων!

Το ΚΚΕ μέχρι σήμερα τηρούσε αυτό που κατέληξε να ονομάζεται «ίσες αποστάσεις». Δεν ήταν με καμιά από τις υπαρκτές αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά καλούσε το λαό να σηκώσει τη δική του σημαία. Τώρα επέλεξε ξεκάθαρα αντιμαχόμενη πλευρά.

Στην ίδια γραμμή και το ΜΛ ΚΚΕ (έμφαση δικιά μας): «Οι λαϊκές κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από την κατακόρυφη αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου, αλλά γρήγορα προσέλαβαν πολιτικό χαρακτήρα θέτοντας ζήτημα ανατροπής της κυβέρνησης και απαιτώντας δημοκρατικές, πολιτικές αλλαγές και ουσιαστικές οικονομικές και κοινωνικές ανατροπές. Ο αυθόρμητος χαρακτήρας της κοινωνικής έκρηξης φαίνεται να αδυνατεί να αποκρούσει την άγρια καταστολή και τη σφαγή που συντελείται τώρα με την στρατιωτική και πολιτική στήριξη των γειτονικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων Ρωσίας-Κίνας.»

Παρομοίως και το ΚΚΕ μ-λ και η Κόντρα.

Είναι συγκλονιστική η ευκολία με την οποία όλοι οι παραπάνω δέχονται –είτε το λένε ρητά είτε όχι– το ότι μια εργατική – λαϊκή κινητοποίηση με οικονομικά αιτήματα μετατράπηκε έτσι απλά σε ένοπλη εξέγερση. Ειλικρινά, πού διάβολο το ξαναείδανε να γίνεται αυτό;

Η Ελλάδα την περίοδο 2010-2012 συνταράχθηκε από ένα τεράστιο λαϊκό κίνημα. Η λιτότητα και τα μνημόνια έβγαλαν μεγάλες μάζες λαού στο δρόμο και διέρρηξαν τις παραδοσιακές πολιτικές εκπροσωπήσεις. Και στη χώρα αυτή η αριστερά δεν αποτελείται από εμμιγκρέδες ούτε από μικρές απομονωμένες ομάδες, ούτε έχει κάποιο υποτιθέμενο κακό παρελθόν να τη στοιχειώνει.

Το εγχώριο ΚΚ, που τότε έπαιρνε 10% στις δημοσκοπήσεις, είναι ένα από τα ελάχιστα ΚΚ της Δύσης που, έστω και τυπικά, δεν έχουν υποστείλει το σφυροδρέπανο και μιλούν για κομμουνισμό. Διαθέτει σημαντική οργανωτική βάση, γείωση στην εργατική τάξη και μάλιστα παίζει ηγετικό ρόλο σε μια πολυεθνική προσπάθεια συντονισμού κομμουνιστικών κομμάτων. Πλήθος κομμουνιστών στον πλανήτη, ειδικά στη Δύση, κοιτάζει με θαυμασμό το ΚΚΕ. Τα παραπάνω δε συνιστούν μια αξιολογική κρίση. Απλώς αποτυπώνουν την πραγματικότητα, ανεξάρτητα από την υποκειμενική άποψη που μπορεί να έχει ο καθένας για το κόμμα αυτό.

Ο τότε ΣΥΡΙΖΑ, που επρόκειτο σύντομα να εκτοξευθεί εκλογικά και να γίνει σε λίγα χρόνια κυβέρνηση, ήταν ήδη ένα μεγάλο και αναγνωρίσιμο αριστερό, έστω και ρεφορμιστικό, κόμμα. Κάτι παρόμοιο ίσχυε και για το εξωκοινοβούλιο, τηρουμένων των αναλογιών. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για παράδειγμα, ήταν σίγουρα γνωστή σε ολόκληρη την επικράτεια, αν δεν είχε και πυρήνες σε κάθε νομό.

Η αναρχία ήταν πολυπληθής, μαχητική και αναγνωρίσιμη. Δυο χρόνια πριν είχε βρεθεί στην πρώτη γραμμή μιας πραγματικής εξέγερσης.

Πληθώρα πολιτικών υποκειμένων!

Για δυο χρόνια, το εγχώριο κίνημα έκανε ξανά και ξανά κινητοποιήσεις. Μεγάλο κομμάτι της αριστεράς, στο δυτικό τουλάχιστον κόσμο, πίστευε ότι ήμασταν στα πρόθυρα κάποιας σοσιαλιστικής επανάστασης και έσπευδε στην Ελλάδα για να τη ζήσει (και για να δώσει στους εγχώριους επίδοξους επαναστάτες συμβουλές για το πώς να την κάνουν με το βέλτιστο τρόπο – αναμφίβολα, οι Αγγλοσάξονες αριστεροί ξέρουν από αυτά).

Είχαμε νεκρούς από την καταστολή. Και αμέτρητους τραυματίες και συλληφθέντες.

Αλλά δεν κάναμε ποτέ εξέγερση. Το πιο πολύ που καταφέραμε ήταν μερικές πραγματικά τεράστιες συγκεντρώσεις, οι οποίες χτυπήθηκαν από την αστυνομία, και άντεξαν όσο άντεξαν πριν διαλυθούν.

Η βάρβαρη καταστολή δε μας έκανε να πάρουμε τα όπλα. Για φαντάσου! Στην Ελλάδα, αποδείχθηκε ότι τελικά δεν πρόκειται για μια αυτόματη διαδικασία, όπως προσπαθούν οι αρλουμπολόγοι να μας πείσουν ότι είναι στη Συρία ή στο Καζακστάν. «Το καθεστώς κατέστειλε, άρα ο λαός πήρε τα όπλα και…»

Α, ναι – και σε αντίθεση με αυτό στο Καζακστάν, το λαϊκό – εργατικό κίνημα στην Ελλάδα δεν προέβη σε κανέναν αποκεφαλισμό αστυνομικού. Χαρακτηριστικό μάλλον  της ανωριμότητάς του σε σχέση με αυτό στο Καζακστάν.

Κάποιοι ελάχιστοι τα πήραν τα όπλα. Η ήττα του κινήματος και η συνακόλουθη απογοήτευση οδήγησε κάποιους ανθρώπους στην ατομική ένοπλη πάλη. Πραγματοποιήθηκαν κάποια ελάχιστα χτυπήματα εναντίον κρατικών στόχων. Βεβαίως, όλοι αυτοί που βλέπουν ως απόλυτα φυσιολογική τη στρατιωτικοποίηση ενός κινήματος με οικονομικά αιτήματα έσπευσαν να καταδικάσουν τα χτυπήματα και να διατρανώσουν προς κάθε κατεύθυνση πως οι «τρομοκράτες δεν έχουν καμιά σχέση με το λαϊκό κίνημα».

Ας υποθέσουμε ότι ξυπνάμε αύριο το πρωί, με το λαό να εξακολουθεί να στενάζει υπό το μητσοτακέικο, και αντιλαμβανόμαστε ότι στην πόλη μας έχουν στηθεί οδοφράγματα, από όπου άγνωστοι ένοπλοι ανταλλάσσουν πυρά με την αστυνομία. Ω! Οι κοινωνικοί και οικονομικοί λόγοι για να εξεγερθεί κανείς στη σημερινή Ελλάδα είναι άπειροι. Θα πάει κανένας λογικός άνθρωπος να στηθεί στο οδόφραγμα; Όχι, επειδή δε μπορεί να γνωρίζει τι είναι αυτοί που το έστησαν. Μπορεί να είναι μαφιόζοι. Μπορεί να είναι χούλιγκαν. Μπορεί να είναι απλώς ποινικοί. Μπορεί να είναι ο στρατός ενός τμήματος της αστικής τάξης ή της κρατικής γραφειοκρατίας που έχει κρίνει ότι τώρα είναι η ευκαιρία του. Μπορεί να είναι οτιδήποτε. Πρέπει σώνει και καλά να είναι εργάτες με προοδευτική ατζέντα;

Τα παραπάνω είναι αυτονόητα στον οποιονδήποτε – αλλά μόνο στη χώρα του. Στο Καζακστάν πρέπει να τρέξει κανείς να στηθεί στο οδόφραγμα, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι εκεί. Επειδή… αύξηση στα καύσιμα. Και στη Συρία επίσης. Επειδή δικτάτορας.

Κοντολογίς: σε μια μεγάλη αναταραχή, κάποιος που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως υποκείμενο θα δει μια ευκαιρία να βάλει σε κίνηση το σχέδιό του. (Με την απαραίτητη προϋπόθεση να υπάρχει και να έχει σχέδιο.) Και ενίοτε μπορεί και να συνωμοτήσει για να συμβάλει στην πρόκληση της αναταραχής αυτής. Ω! Θεωρία συνωμοσίας!  Θεωρία συνωμοσίας! Πού ξανακούστηκε κάτι τέτοιο!

Κάποιος που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως συμπαραστάτη κάποιου κοινωνικού υποκειμένου, θα τρέξει να γίνει ουρά του εκάστοτε αλλότριου σχεδίου.

Με την προϋπόθεση αυτό να εκτυλίσσεται μακριά του, και κατά προτίμηση σε χώρες εχθρικές με το ιμπεριαλιστικό του μπλοκ ή σε χώρες που βρίσκονται στο κέντρο της Μεγάλης Σκακιέρας.

Παρακαλούμε και προκαλούμε τον οποιονδήποτε να γυρίσει πίσω και να κοιτάξει κάθε πετυχημένη εξέγερση του παρελθόντος, είτε αυτή έγινε από δυνάμεις της πλευράς μας είτε από δυνάμεις του εχθρού. Και να αναλογιστεί αν οι δυνάμεις που έκαναν τις εξεγέρσεις αυτές αντιλαμβάνονταν τον εαυτό τους ως συμπαραστάτη άλλων ή ως υποκείμενο.

Και κάτι τελευταίο. Αν πάρουμε στα σοβαρά τις αρλούμπες που διαβάζουμε, πρέπει να συμπεράνουμε ότι ένα κίνημα χωρίς ηγεσία και στόχους σε μια γιγάντια χώρα με εξαιρετικά αδύναμη αριστερά κατάφερε, έστω και για λίγο, να καταλάβει κρίσιμους τομείς του κράτους, την ίδια στιγμή που εμείς εδώ τόσα χρόνια ούτε καν πλησιάσαμε. Αν πάρουμε στα σοβαρά την αρλουμπολογία, λοιπόν, μήπως έχει έρθει η ώρα να αυτοκαταργηθούμε μπας και πάει ποτέ μπροστά η ταξική πάλη;

Π. Παπ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s