«Οι ίδιοι που καταπατούν το δικαίωμα στην ελεύθερη ατομική επιλογή του εμβολιασμού είναι οι ίδιοι που αποθεώνουν την ατομική ευθύνη»

Συνέντευξη με το Σωτήρη Δρούλια, γενικό γιατρό επιμελητή Α του ΓΝ ΚΥ Ικαρίας και πρόεδρο του συλλόγου εργαζομένων του νοσοκομείου Ικαρίας με μακρόχρονη πορεία στο εργατικό κίνημα.

Συνέντευξη – Επιμέλεια: Λέων Σταρίκος για το Avantgarde

Σωτήρη, κατ’ αρχάν, κατατόπισέ μας στη Ικαριώτικη συνδικαλιστική κατασταση, τους συλλόγους του κλάδου σου και γενικότερα, αριθμό μελών (σε σχέση με το σύνολο), συσχετισμό των πολιτικών παρατάξεων και ιδιαίτερα, σχετικά με την αγωνιστική στάση, συσπείρωση των συναγωνιστών σου (και δη η στάση των εμβολιασμένων απ αυτους), και των συνδικαλιστικών οργάνων της Ικαρίας κατά της υποχρεωτικοτητας, των αναστολών.

Στην Ικαρία και τους Φούρνους, η μοναδική συλλογικότητα στο χώρο των υγειονομικών, των εργαζόμενων υγειονομικών, είναι ο σύλλογός μας, ο Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου Ικαρίας (Σ.Ε.Ν.Ι.). Είναι ένας σύλλογος, ο οποίος απαριθμεί περίπου 80 εγγεγραμμένη μέλη, σε ένα σύνολο 110-120 εργαζομένων του ΓΝ-ΚΥ Ικαρίας στον Άγιο Κήρυκο, του ΚΥ Ευδήλου και των Περιφερειακών Ιατρείων. Δηλαδή μέλη μας, εκτός από τους εργαζόμενους του Νοσοκομείου, είναι και υγειονομικοί που εργάζονται και στις υπόλοιπες δομές υγείας των νησιών μας, δηλαδή το Κέντρο Υγείας και τα Περιφερειακά Ιατρεία.

Στα μέλη μας εννοείται ότι εγγράφονται και όλοι οι εργαζόμενοι ιδιωτικού δικαίου, ανεξαρτήτως είδους σύμβασης. Γενικά, όποιος εργάζεται σε οποιαδήποτε δομή υγείας στον τόπο μας, έχει δικαίωμα να εγγραφεί μέλος, ανεξαρτήτως εργασιακής σχέσης. Επίσης, επειδή στο νησί δεν έχει συγκροτηθεί κάποια Ένωση Γιατρών, στο σύλλογο μπορούν να εγγραφούν ως μέλη και οι γιατροί.

Από άποψη συνδικαλιστικών δυνάμεων, στον σύλλογο δραστηριοποιούνται δύο παρατάξεις: αυτή που ανήκω εγώ, η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ (Α.Π.) και η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ του Π.Α.Μ.Ε. Η Α.Π. είναι για συνεχόμενα 11 χρόνια, από το 2011 και μετά, η πλειοψηφούσα παράταξη μέσα στο σύλλογο, έχοντας τις 4 από τις 5 έδρες του Δ.Σ. Πρόκειται για ένα αριστερό σχήμα, πολυσυλλεκτικό, με σταθερή προσήλωση στην κατεύθυνση του ενωτικού μαζικού αγώνα, έξω και πέρα από σεχταρισμούς και περιχαρακώσεις. Και αυτή η ενωτική απεύθυνση αφορά τόσο τους συναδέλφους όσο και την δράση μας στην τοπική κοινωνία. Την διετία 2008-2009 όπου και άρχισα να πρωτοδραστηριοποιούμαι με το σύλλογο, η παράταξή μας ήταν μειοψηφία. Ωστόσο, η γενικότερη μαχητική στάση που είχε όλα αυτά τα χρόνια σε δύσκολες περιόδους, κέρδισε την εμπιστοσύνη των συναδέλφων. Και λέω για εμπιστοσύνη, γιατί σε πολιτικό επίπεδο, σίγουρα, στο σώμα των εργαζομένων υπάρχουν και άλλες απόψεις, οι οποίες ωστόσο δεν κατάφεραν για διάφορους λόγους, να εκφραστούν συνδικαλιστικά.

Το ζήτημα της υποχρεωτικότητας και των αναστολών ανέδειξε σε όλη του την έκταση την κατάσταση που επικράτησε στο συνδικαλιστικό κίνημα τόσο εντός του σωματείου μας, όσο και στα πλαίσια της Ικαριακής κοινωνίας. Όταν από τον Ιούλιο διαφάνηκε στον ορίζοντα ότι έρχεται η υποχρεωτικότητα, ήμασταν από τα 4-5 Πρωτοβάθμια σωματεία υγειονομικών πανελλαδικά, τα οποία πήραν ξεκάθαρη θέση ενάντια σε αυτήν. Δεν είπαμε όχι στα εμβόλια, είπαμε ξεκάθαρα και χωρίς αστερίσκους όχι στην υποχρεωτικότητα. Πρόκειται για μία θέση, η οποία τέσσερις μήνες μετά θεωρώ ότι δικαιώνεται. Δεν σταθήκαμε στο εμβόλιο αυτό καθεαυτό γιατί ήταν ένα θέμα που δίχαζε και διχάζει την κοινωνία. Με γνώμονα την προάσπιση της ενότητας εντός και εκτός νοσοκομείου, τονίσαμε από την πρώτη στιγμή ότι έχουμε να κάνουμε με ένα καθαρά πολιτικό μέτρο που δεν έχει καμία σχέση με την προάσπιση της δημόσιας υγείας. Είναι ένα μέτρο, το οποίο έχει σα σκοπό να μεθοδεύσει, με την ανοχή της κοινωνίας και αμβλύνοντας τις κοινωνικές αντιστάσεις, την ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ. Και παράλληλα να καθιερώσει στον χώρο της εργασίας, αρχής γενομένης από τους υγειονομικούς, το δόγμα ¨ή κάνεις αυτό που σου λέμε ή βγαίνεις σε αναστολή¨.

Σε επίπεδο συναδέλφων επικράτησε όπως αναμενόταν, αυτό που συνέβαινε σε όλη την Ελλάδα: ένας διχασμός, ο οποίος σε ένα μικρότερο βαθμό συνεχίζεται εξασθενημένος και σήμερα. Παρόλα αυτά όμως, 40 συνάδελφοί μας δεν κατέθεσαν πιστοποιητικό εμβολιασμού. Άσχετα αν τελικά δεν βγήκαν και αυτοί σε αναστολή μιας και λόγω των διάτρητων προσωπικών δεδομένων, το υπουργείο ήξερε ποιοι ήταν εμβολιασμένοι και ποιοι όχι. Αυτή η μαγιά συναδέλφων επέτρεψε στο να μπορέσουμε πολιτικά να σπάσουμε όσο μπορούσαμε τον διαχωρισμό που επέβαλε η κυβέρνηση και να βγούμε ενωτικά στην κοινωνία αποκαλύπτοντας τις πραγματικές προθέσεις της υποχρεωτικότητας.

Η δεύτερη διαπίστωση ήταν η πολιτική αφωνία στα πλαίσια της αριστεράς, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής, απέναντι στο ζήτημα. Το σύνθημα που κυριάρχησε στην αριστερά ήταν ¨Ναι στην καθολικότητα όχι στην υποχρεωτικότητα¨. Είναι προφανές πώς πρόκειται για ένα λαθεμένο σύνθημα, το οποίο ανεξαρτήτως προθέσεων, επί της ουσίας αβαντάρει την υποχρεωτικότητα που επέβαλε η κυβέρνηση. Αν είναι δηλαδή το εμβόλιο να είναι καθολικό, προκειμένου να φτιαχτεί το περίφημο τείχος ανοσίας, ας γίνει και υποχρεωτικό να τελειώνουμε μία ώρα αρχύτερα. Η στάση αυτή επί της ουσίας λειτούργησε αφοπλιστικά για το κίνημα, αφήνοντας τους ανεσταλμένους συναδέλφους χωρίς συνδικαλιστική και πολιτική κάλυψη. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι επέτρεψε επί της ουσίας την διείσδυση ακροδεξιών και παραθρησκευτικών κύκλων μέσα στο κίνημα των ανεσταλμένων υγειονομικών. Από τη στιγμή δηλαδή που απουσιάζει η αριστερά να εμπνεύσει και να συσπειρώσει, την δουλειά αυτή αναλαμβάνουν οι κύκλοι αυτοί. Αυτή η γενική εικόνα είναι που επί της ουσίας επικράτησε και στο νησί, εκφραζόμενη κατά κύριο λόγο από ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ καθώς και από ένα μεγάλο κομμάτι ανένταχτου, προοδευτικού, δημοκρατικού κόσμου του νησιού.

Όσον αφορά τα σωματεία του ιδιωτικού τομέα αλλά και το Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ, η σύμπλευσή τους με το πλαίσιο του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ, συνέβαλε στην κινηματική αδράνεια τοπικά.
Απαράδεκτη ήταν και η στάση του Δήμου Ικαρίας, ο οποίος πέρα από μια τυπική απόφαση του δημοτικού συμβουλίου που πάρθηκε κατά πλειοψηφία (!) κατά της υποχρεωτικότητας, ουδέποτε συμπαραστάθηκε ενεργά στο σύλλογό μας. Απεναντίας, με κάθε τρόπο φρόντισε να απέχει από τις κινητοποιήσεις που έγιναν, με εξαίρεση κάποιους δημοτικούς συμβούλους της μειοψηφίας. Η πλειοψηφία, στο δημοτικό συμβούλιο που προανέφερα, ψήφισε προκλητικά παρόν.

Με την αμέριστη συμπαράσταση της ΕΛΜΕ Ικαρίας-Φούρνων, της εφημερίδας ΠΥΞΙΔΑ που είναι μία ανεξάρτητη αριστερή εφημερίδα στο νησί και μελών της Επιτροπής Αγώνα και Αλληλεγγύης που συγκροτήσαμε με πρωτοβουλία του συλλόγου μας στο νησί, καταφέραμε να συγκροτήσουμε τοπικά έναν πολιτικό πόλο που έθετε το ζήτημα της υποχρεωτικότητας σε άλλες βάσεις. Με συνεχείς ενημερωτικές εκδηλώσεις στα χωριά των νησιών μας καταφέραμε να συγκρατήσουμε την επέκταση του διχασμού, την επικράτηση ακροδεξιών αντιλήψεων και να αναδείξουμε τα βασικά ζητήματα που αναδύονταν μέσα από την εφαρμογή της υποχρεωτικότητας. Δηλαδή την διάλυση του ΕΣΥ, την ιδιωτικοποίησή του, την διάλυση επί της ουσίας του νοσοκομείου Ικαρίας και την υποταγή των εργαζομένων. Και όλα αυτά, λόγω της ολοένα και διογκούμενης οικονομικής κρίσης που είναι και η βασική κινητήριος δύναμη όλων των κατασταλτικών πολιτικών που έχουν εφαρμοστεί ως τώρα.

Μετά από ζυμώσεις, σημαντική βοήθεια προσέφερε σε πολιτικό επίπεδο και η τοπική οργάνωση του Μ-Λ ΚΚΕ.

Δυστυχώς, η γενικότερη στάση του μεγαλύτερου τμήματος της Ελληνικής αριστεράς έχει συμβάλλει στην έως τώρα κινηματική άπνοια απέναντι την υποχρεωτικότητα. Μαχόμαστε αυτό να αλλάξει και θα συνεχίσουμε να το πράττουμε παρόλες τις δυσκολίες που φέρνει ο νόμος Χατζηδάκη στη δράση των σωματείων και στο συνδικαλισμό γενικότερα.

Για το συνδικαλιστικό, προφανώς μπορούμε να μιλάμε για ώρες, οπότε θα μπορούσες να συνοψίσεις το ιστορικό; Τον Σεπτέμβριο του 2021 άφησες ένα μήνυμα – σχόλιο σε ψήφισμα ακαδημαϊκών «Πρωτοβουλία Πανεπιστημιακών για την ελευθερία της επιλογής και την μη υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού» οπού γνωστοποίησες την σύσταση επιτροπής αγώνα και αλληλεγγύης, και κάλεσες σε συντονισμό του αγώνα. Σε αυτή τη φάση είχε κερδηθεί το σωματείο στην υπόθεση, είχατε καλέσει τα δευτεροβάθμια όργανα να εμπλακούν, πως εξελίχθηκαν τα πράγματα, και που βρίσκονται τώρα;

Ναι, θα προσθέσω λίγα πράγματα σε αυτά που είπα πριν για να μην επαναλαμβάνομαι. Επί της ουσίας, απέναντι στο ζήτημα της υποχρεωτικότητας, ο σύλλογός μας και η Επιτροπή Αγώνα και Αλληλεγγύης σήκωσαν εξαρχής ένα βάρος αναντίστοιχο του μεγέθους τους. Πέρα από τις κινητοποιήσεις συγκροτήθηκε ταμείο αλληλεγγύης με διακίνηση κουπονιών, διοργανώθηκαν εκδηλώσεις οικονομικής στήριξης των υγειονομικών σε αναστολή και στήσαμε στα σούπερ μάρκετ του νησιού καλάθια αλληλεγγύης.

Μόνο μετά από συνεχείς παρεμβάσεις αναγκάστηκαν και όλες οι δυνάμεις που προανέφερα στην προηγούμενη ερώτηση να πάρουν θέση. Δεν μπόρεσαν ωστόσο οι δυνάμεις αυτές να απεγκλωβιστούν από την παγίδα που έβαζε το σύνθημά τους περί καθολικότητας και υποχρεωτικότητας, περιοριζόμενοι κατά κύριο λόγο σε απογευματινά συλλαλητήρια. Στις στάσεις εργασίας που καλούσαμε ως σύλλογος, πέρα από την ΕΛΜΕ Ικαρίας φούρνων που πάντα συμμετείχε απεργιακά, τα υπόλοιπα σωματεία δήλωναν απλά ότι συμμετέχουν και στηρίζουν. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΜΕ στο συνδικαλιστικό κίνημα δεν στήριξαν την επιτροπή αγώνα και αλληλεγγύης και δεν προκήρυξαν ούτε μία στάση εργασίας. Και για να πούμε και το πιο απλό, δεν προέβησαν ούτε για τα μάτια του κόσμου σε μια κίνηση έμπρακτης συμπαράστασης και αλληλεγγύης. Την ώρα που απλός κόσμος μάζευε οικονομική στήριξη μέσω των κουπονιών της Επιτροπής ή μάζευε είδη πρώτης ανάγκης από τα καλάθια αλληλεγγύης των σούπερ μάρκετ, η επίσημη αριστερά δεν έπραξε απολύτως τίποτα σε επίπεδο απλής αλληλεγγύης!

Όσον αφορά το κίνημα στα νοσοκομεία, η εικόνα είναι λίγο αντιφατική αυτή τη στιγμή. Δηλαδή ενώ η ΠΟΕΔΗΝ κρατάει μία σχετικά αξιοπρεπή στάση ζητώντας την επιστροφή στην εργασία των υγειονομικών που είναι σε αναστολή, σε επίπεδο πρωτοβάθμιων Σωματείων δεν έχει αναπτυχθεί η αντίσταση που η κατάσταση απαιτεί. Το ίδιο και η ΟΕΝΓΕ, η οποία πέρα από ανακοινώσεις δεν έχει προβεί σε καμία ουσιαστική κίνηση υπεράσπισης των υγειονομικών σε αναστολή αλλά ούτε δείχνει διάθεση να συγκροτήσει τον αγωνιστικό εκείνο πόλο που απαιτείται στη δύσκολη αυτή συγκυρία.

Το ενθαρρυντικό ωστόσο είναι ότι τέσσερις μήνες μετά την εφαρμογή της υποχρεωτικότητας, ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου σε πολιτικές οργανώσεις και σωματεία, εμβολιασμένο ή μη, εμφανίζει μετατοπίσεις στο σκεπτικό του, ασκεί κριτική στην στάση που έχουν κρατήσει όλες οι πολιτικές δυνάμεις και δείχνει ότι αντιλαμβάνεται σιγά-σιγά την αναγκαιότητα συγκρότησης μιας αγωνιστικής απάντησης απέναντι στην διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας, την καταστολή και τις ανατροπές που έγιναν όλη αυτή τη διετία σε όλο το φάσμα της ζωής μας. Και αυτό, γιατί γίνεται πλέον σε όλους φανερό, ότι όλα τα μέτρα κατά τη διάρκεια των 2 χρόνων της πανδημίας δεν είχαν κανένα υγειονομικό ενδιαφέρον αλλά στόχευαν εξολοκλήρου στην υποταγή του κόσμου, την διαίρεση του και στον αφοπλισμό του προκειμένου να περάσει με όσο το δυνατόν λιγότερες αντιστάσεις όλη η γκάμα των αντιδραστικών μέτρων που λήφθηκαν αλλά και θα ληφθούν, λόγω του βαθέματος της οικονομικής κρίσης παγκόσμια.

Στην αρχή της παρέμβασης σου στην πρωτοβουλία κατά της υποχρεωτικότητας στη Νομική (11 Δεκ 2021), τόνισες τις «σαφείς αποστάσεις και από αντιεμβολιαστές και από ακροδεξιούς, παραθρησκευτικούς» κλπ. Πως εκφράζονται αυτές οι αποστάσεις, πχ σας έγιναν προτάσεις συνεργασίας, είναι σύμφωνα και «ξεκάθαρα» τα μέλη του σωματείου σε αυτές τις αποστασεις;

Έχει γίνει φανερό ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τον όρο αντιεμβολιαστικό κίνημα προκειμένου να συκοφαντήσει κάθε φωνή αμφισβήτησης των εφαρμοζόμενων εγκληματικών πολιτικών διαχείρισης της πανδημίας. Και το παρανοϊκό είναι πώς η ίδια, μέσω των επί διετίας αντιφάσεων των αποκαλούμενων ειδικών της, είναι η κατεξοχήν υπεύθυνη για τη γέννηση της όποιας αμφισβήτησης υπάρχει απέναντι στον εμβολιαστικό μονόδρομο της κυβέρνησης και στη γενικότερη διαχείριση της πανδημίας.

Για εμάς, το εμβόλιο είναι ένα ζήτημα που θα το λήξει κάποια στιγμή η επιστήμη. Θεωρούμε ότι είναι προσωπική υπόθεση του καθενός αν θα εμβολιαστεί ή όχι και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι υποχρεωτικό. Από τη στιγμή μάλιστα που όπως αποδεικνύεται, οι εμβολιασμένοι και νοσούν, και μεταδίδουν και καταλήγουν ενώ το ίδιο το εμβόλιο δεν δείχνει να εκπληρώνει αυτά που μας διαβεβαίωναν ότι θα επιφέρει.

Ως εκ τούτου, από την πρώτη στιγμή δεν θεωρήσαμε ότι έπρεπε να σταθούμε στο εμβόλιο αυτό καθεαυτό αλλά την πολιτική σημασία πού έχουν η υποχρεωτικότητα και οι αναστολές εργασίας. Νομίζω ότι είπα κάποια πράγματα στην πρώτη ερώτηση που μου κάνατε. Ο κύριος στόχος μας ήταν να δώσουμε πολιτικές απαντήσεις και με τον τρόπο αυτό να συσπειρώσουμε γύρω μας τους συντοπίτες μας έξω από το τεχνητό διαχωρισμό του να είσαι εμβολιασμένος ή όχι. Δυστυχώς αυτή η προσέγγιση όπως σας είπα δεν ήταν πλειοψηφική στα πλαίσια της αριστεράς και στην πλειοψηφία των πρωτοβάθμιων σωματείων που δραστηριοποιούνται στο χώρο της υγείας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, οι συνάδελφοι υγειονομικοί σε αναστολή να βρεθούν κυριολεκτικά ξεκρέμαστοι. Να μην έχουν δηλαδή πολιτική και συνδικαλιστική κάλυψη, γεγονός που οδήγησε ένα κομμάτι από αυτούς να είναι έρμαιο άλλων προσεγγίσεων. Αυτό το κενό της αριστεράς ήρθε να το αναπληρώσει, ευτυχώς ακόμα εν μέρει, η ακροδεξιά και ο θρησκευτικός σκοταδισμός, γεγονός που συντήρησε το κλίμα διχασμού και από την πλευρά των ανεμβολίαστων. Είναι αλήθεια ότι στα πλαίσια των υγειονομικών που κινητοποιούνται αδιάκοπα εδώ και 4 μήνες, εκφράζονται εθνικιστικές, ρατσιστικές και σκοταδιστικές απόψεις πού δεν βοηθούν στη συγκρότηση μιας δυναμικής, ενωτικής, αγωνιστικής απάντησης. Αυτό όμως δεν πρέπει να λειτουργεί άλλοθι στις δυνάμεις της αριστεράς να μην παρέμβουν στο κίνημα αυτό των υγειονομικών. Θεωρώ λάθος το να θεωρεί η αριστερά όλον αυτό τον κόσμο φασίστες ή ψεκασμένους, επιμένοντας έτσι σε μία ελιτίστικη αντιμετώπιση που στην ουσία εξυπηρετεί την κυβέρνηση και τα σχέδιά της. Και φυσικά την ακροδεξιά, τον Βελόπουλο και κάθε άλλη ανώδυνη και ενσωματώσιμη από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα αντίδραση απέναντι στην υποχρεωτικότητα.

Από την άλλη, η απάντηση στην υποχρεωτικότητα δεν μπορεί να είναι η επικέντρωση στο ζήτημα του εμβολίου και μόνο, από τη στιγμή που αρκετός κόσμος επέλεξε ελεύθερα ή ακόμη και κατόπιν εκβιασμού να εμβολιαστεί. Για αυτό και ο σύλλογος μας συντάσσεται με τα σωματεία και τις πολιτικές δυνάμεις εκείνες οι οποίες προκρίνουν το σκεπτικό που σας προανέφερα. Δηλαδή ότι η υποχρεωτικότητα καθώς και όλα τα μέτρα διαχείρισης της πανδημίας εκ μέρους της Κυβέρνησης έχουν στόχο την διάλυση της Δημόσιας Υγείας, τη μεταφορά των εγκληματικών ευθυνών της στις πλάτες του κόσμου και δη των ανεμβολίαστων και τον περιορισμό των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών μας λόγω της διογκούμενης οικονομικής κρίσης. Για αυτό λοιπόν και εμείς πήραμε αποστάσεις από φασιστικές ή παραθρησκευτικές απόψεις που ξεδιπλώθηκαν στα πλαίσια των κινητοποιήσεων ενάντια στην υποχρεωτικότητα. Ωστόσο σαν σωματείο δεν είχαμε ποτέ κάποια τέτοια πρόταση συνεργασίας από τέτοιους κύκλους. Δεν αφήσαμε άλλωστε και τέτοια περιθώρια. Τασσόμαστε ξεκάθαρα με το μαζικό, ενωτικό, λαϊκό κίνημα το οποίο θα στοχεύει στην ανατροπή των κατασταλτικών πολιτικών, την επαναφορά των υγειονομικών σε αναστολή στη δουλειά τους και στη διεκδίκηση ενός δημοσίου δωρεάν συστήματος υγείας, ανεπτυγμένο σε όλες του τις βαθμίδες.

Επίσης ξεκαθάρισες – γραφικά για να το θυμόμαστε – ότι υποχρεωτικότητα είναι το τρίπτυχο: φερετζές – ιμάντας – «ετσιθελισμος» («τσαμπουκάς» στην κοινή..) Μας εξηγείς πως το βλέπεις αυτό το τρίπτυχο, και δη τι θεωρείς ότι είναι «σημείο των καιρών» που ζούμε;

Ναι. Η υποχρεωτικότητα αποτελεί ξεκάθαρα τον φερετζέ της Κυβέρνησης προκειμένου αυτή να κρύψει τις ευθύνες της για τη διαχείριση πανδημίας. Οι χιλιάδες νεκροί όλη αυτή τη διετία χρεώνονται αποκλειστικά στην κυβέρνηση και μόνο. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έφτιαξε ποτέ το δημόσιο σύστημα υγείας που απαιτούνταν και ότι την κρίσιμη ώρα επέλεξε, άδικα όπως αποδεικνύεται, να βγάλει σε αναστολή 7.500 υγειονομικούς που τόσο απαραίτητοι για το Δημόσιο σύστημα υγείας είναι. Την ώρα που δεν έφτιαχνε ΜΕΘ, δεν έκανε προσλήψεις και δεν άνοιγε τα κλειστά νοσοκομεία επέλεγε να ξοδεύει δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς, να προσλαμβάνει χιλιάδες αστυνομικούς και παπάδες, να σκορπάει εκατομμύρια σε καναλάρχες, κλινικάρχες και ημετέρους, να καταστρατηγεί το οκτάωρο, να καταργεί δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες. Καθόλη τη διετία της πανδημίας δεν πάρθηκε ούτε ένα ουσιαστικό Υγειονομικό μετρό προάσπισης της Δημόσιας Υγείας. Για αυτό λέμε ότι η υποχρεωτικότητα είναι φερετζές.

Είναι επίσης ο ιμάντας, γιατί μέσω αυτής, αυτές οι εγκληματικές ευθύνες μεταφέρονται στις πλάτες των ανεμβολίαστων. Δεν φταίει δηλαδή η κυβέρνηση για τα κρούσματα και τους θανάτους, φταίνε οι ανεύθυνοι ανεμβολίαστοι για αυτό. Επίσης, για το ότι κλείνουν μαγαζιά, δεν φταίει φυσικά η οικονομική κρίση αλλά οι ανεμβολίαστοι εργαζόμενοι.

Και προφανώς, επιδιώκει την υποταγή και την πειθάρχηση των εργαζομένων αλλά και όλου του λαού, καθώς το επίδικο δεν είναι η προστασία της Δημόσιας Υγείας όπως υποκριτικά ισχυρίζεται η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της, αλλά η άμβλυνση των κοινωνικών αντιστάσεων ενόψει των σκληρών μέτρων που πάρθηκαν και θα εξακολουθούν να παίρνονται προκειμένου να πληρώσουμε πάλι την κρίση του συστήματος τους.

Σημείο των καιρών θα θεωρούσα το γεγονός ότι ή αριστερά έμεινε άφωνη μπροστά σε αυτό το προφανές, όπως διατυπώνεται παραπάνω. Αναπαρήγαγε αυτιστικά τον εμβολιαστικό μονόδρομο της Κυβέρνησης και δεν μπόρεσε ως τώρα να δώσει ελπίδα σε έναν λαό που έβλεπε μέρα με τη μέρα, μέσα σε ένα επιβαλλόμενο κλίμα ζόφου και τρόμου, να ξηλώνονται η δημόσια υγεία, η εκπαίδευση, τα εργασιακά δικαιώματα, η δημοκρατία. Από τη στιγμή που δεν μπόρεσε να υπάρξει ως τώρα πολιτικό αντίβαρο στις εφαρμοζόμενες εγκληματικές πολιτικές της Κυβέρνησης, είναι φυσικό που και ο κόσμος τσίμπησε στο διχασμό και την τρομοκρατία, αφήνοντας τις χιλιάδες αναστολές εργασίας των υγειονομικών και την κατάρρευση του ΕΣΥ χωρίς απάντηση. Είναι αυτό που λέγαμε παραπάνω, η άμβλυνση των κοινωνικών αντιστάσεων. Ελπίζω αυτό το πράγμα να ανατραπεί το επόμενο διάστημα.

Επίσης, εντύπωση προκαλεί η σιωπή της διανόησης, σαν να επικροτεί όλον αυτόν τον ζόφο που ζούμε σήμερα.

Σε ένα άλλο σημείο τόνισες ότι «υποχρεωτικότητα δεν υπάρχει μόνο στους υγειονομικούς» – πολύ σημαντική διαπίστωση. Ποιες «υποχρεωτικότητες» πρέπει ή μπορούν να γίνουν αιχμή, υπάρχουν κινήσεις συντονισμού των κομματιών που πλήττονται, και από ποιους γίνεται αυτό;

Η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού, αν και θεσμοθετημένη μόνο για τους υγειονομικούς, έχει επί της ουσίας επιβληθεί πρώτα από όλα και κύρια στον ιδιωτικό τομέα. Πολλές επιχειρήσεις, είτε απολύουν ανεμβολίαστους εργαζόμενους, είτε επιβάλλουν τον εμβολιασμό τους προκειμένου αυτοί να παραμείνουν στην εργασία τους.

Πρόσφατα επίσης είδαμε την επιβολή της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού στην πληθυσμιακή ομάδα από 60 ετών και πάνω ενώ το ίδιο συζητιέται και για όσους είναι 50 χρονών και πάνω.

Υποχρεωτικότητα επίσης είναι και η εφαρμογή της αξιολόγησης στους εκπαιδευτικούς. Όσοι εκπαιδευτικοί δεν την εφαρμόσουν θα έχουν κυρώσεις.

Γενικά είναι αυτό που σας έλεγα πριν. Ότι η υποχρεωτικότητα δηλαδή εγκαινιάζει την περίοδο του τσαμπουκά μέσα στην κοινωνία: είτε κάνεις αυτό που σου λέω σαν κυβέρνηση ή σε εξαφανίζω. Δεν βγαίνεις απλά σε αναστολή, αλλά δεν έχεις ούτε το δικαίωμα στην τροφή, στην εργασία, στην ασφάλιση, στην κοινωνική ζωή.

Όλα τα παραπάνω οφείλουν να αποτελούν στόχους πάλης του μαζικού κινήματος. Έχω την αίσθηση ότι την περίοδο αυτή, ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου δείχνει να ξεπερνάει τις αγκυλώσεις που βάζει η πλειοψηφία της αριστεράς στην Ελλάδα. Η εκδήλωση που έγινε στη νομική από την πρωτοβουλία όχι στα κατασταλτικά μέτρα είναι ενδεικτική. Όσοι εκπρόσωποι Σωματείων και πολιτικών κινήσεων μιλήσαμε εκεί, ανέδειξαν ότι υπάρχει στα σκαριά η πρόθεση αντίστασης απέναντι στα κατασταλτικά μέτρα της κυβέρνησης με τη διοργάνωση μιας πρώτης κινητοποίησης τον Γενάρη. Αυτό είναι κάτι, του οποίου την αναγκαιότητα φαίνεται να συνειδητοποιεί μέρα με τη μέρα και αρκετός κόσμος. Η μάχη να μην περάσει το πρόστιμο των 100 ευρώ σε όσους άνω των 60 δεν εμβολιαστούν, η μάχη ενάντια στην υποχρεωτικότητα, όπως περιγράφηκε πιο πάνω, αποτελούν αιτήματα αιχμής, τα οποία πρέπει να αναδειχτούν και να αγκαλιαστούν από όσο το δυνατόν περισσότερα σωματεία και συλλογικότητες. Σε αυτή την κατεύθυνση θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις το επόμενο διάστημα.

Επίσης, ανέφερες μερικές φορές «σπάνιες/φωτεινές εξαιρέσεις» χωρίς να τις κατονομάσεις όμως. Είσαι της γνώμης «έξω τα κόμματα» η «έξω η πολιτική»; Πως βλέπεις τη σχέση του δίπολου συνδικαλιστικό- πολιτικό;

Νομίζω ότι σε γενικές γραμμές σκιαγράφησα, κατά την άποψή μου πάντα, τον ρόλο και τη στάση των πολιτικών δυνάμεων και κυρίως της αριστεράς αυτή την περίοδο. Προφανώς και θεωρώ επιζήμιες τις απόψεις που λένε έξω τα κόμματα και έξω η πολιτική. Για τον απλούστατο λόγο ότι τα κόμματα, ασχέτως του τι αντιπροσωπεύει το καθένα, αποτελούν έκφραση των δυνάμεων και των συμφερόντων μέσα στην κοινωνία. Κανένας άλλωστε δεν έχει προκύψει με πολιτική παρθενογένεση ή μυρίζοντας τον κρίνο. Σε τελευταία ανάλυση, η άποψη έξω τα κόμματα και έξω η πολιτική, αποτελούν από μόνα τους πολιτική άποψη. Μία άποψη, η οποία στρώνει το δρόμο στην καλύτερη περίπτωση στην απάθεια, στη χειρότερη περίπτωση σε αντιδραστικές απόψεις και πολιτικές.

Στο συνδικαλιστικό κίνημα δραστηριοποιούνται πολιτικές δυνάμεις. Δεν θα μιλήσω για τις κυβερνητικές πολιτικές δυνάμεις οι οποίες ξεκάθαρα, είτε μέσω αυτών που λένε, είτε μέσω της σιωπής τους, επί της ουσίας επικροτούν τις κυβερνητικές πολιτικές. Θα μιλήσω για τις δυνάμεις που έχουν αναφορά στο κίνημα.

Για ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ είπα πιο πριν. Θεωρώ ότι ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να σηκώσουν το βάρος της αντίστασης απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές. Επίσης, μία σειρά πολιτικών Δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς δείχνουν να είναι και αυτές χαμένες στις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις των ημερών μας, μένοντας αμήχανες και περιοριζόμενες μόνο σε κάποιες ανακοινώσεις, χωρίς στην ουσία να οργανώνουν την πάλη του λαού απέναντι τις πολιτικές της Κυβέρνησης.

Για μένα το πρόβλημα δεν είναι η παρέμβαση των πολιτικών Δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα. Το πρόβλημα για μένα ξεκινάει από τη στιγμή που μεγάλο κομμάτι της αριστεράς, όχι μόνο δεν διαθέτει την οργάνωση στην υπηρεσία του κινήματος, αλλά χρησιμοποιεί το κίνημα για τις ανάγκες της οργάνωσης. Το ότι σκόπιμα συγχέει τις έννοιες κόμμα-συνδικαλιστική παράταξη-σωματείο-κοινωνικό μέτωπο για λόγους μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων. Γιατί πολλές από αυτές τις δυνάμεις είναι εγκλωβισμένες σε λογικές ανάθεσης, περιχαρακώσεων, σεχταρισμού και εκλογικών αυταπατών. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Και αν δεν αλλάξει, πιστεύω ότι θα γεννηθεί. Γιατί η κρίση των ημερών μας βάζει σε κρίση τους πάντες, από την στάση που θα κρατήσει ο καθένας μέχρι και τα πολιτικά κόμματα. Και πιστεύω ότι θα αλλάξει αν επιτέλους οι αριστερές δυνάμεις αντιληφθούν την ανάγκη συγκρότησης μετώπων με ένα πολιτικό σκεπτικό που να μπορεί να αγκαλιάσει όσο πιο πολύ κόσμο γίνεται. Που να βάζει ως αιτήματα αιχμής αυτά που αναδεικνύει η ίδια η ζωή και όχι τα καταστατικά των πολιτικών κομμάτων. Μόνο το παγκόσμιο κίνημα σε τελευταία ανάλυση θα δικαιώσει πιο καταστατικό θα έχει την ορθή πολιτική ανάλυση. Ένα τέτοιο μέτωπο επιβάλλεται λ.χ. να είναι αυτή την περίοδο η οργάνωση της πάλης ενάντια στην καταστολή και την καταπάτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού.

Μέχρι τις κινητοποιήσεις σας κατά της επίσκεψης του Μητσοτάκη στη Ικαρία («Χρειαζόμαστε πολλές Ικαρίες», Φεβ 2021) είχες μια σχετική δημοσιότητα (left/avgi) – μετά…«σιγή ιχθύος». Πως σας αντιμετώπισαν τα ΜΜΕ (δημοσιογραφικά και πολιτικά), υπάρχουν «ρωγμές»/εξαιρέσεις;

Όπως αντιλαμβάνεστε η λίστα Πέτσα έχει δώσει το στίγμα. Όχι μόνο η δική μου φωνή η οποία είναι μικρή, αλλά όλες οι φωνές που αντιτίθενται στο κυβερνητικό αφήγημα μπαίνουν στο περιθώριο των καλοταϊσμένων με έναν σκασμό λεφτά του ελληνικού λαού κυρίαρχα MΜΕ. Το όποιο βήμα αυτή τη στιγμή μας δίνεται, αφορά τα τοπικά μέσα των νησιών μας. Είναι προφανές ότι υπάρχουν άνωθεν πιέσεις προς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, είτε αυτά είναι μεγάλα είτε μικρά, να φιμώνεται κάθε αντίθετη πολιτική ή επιστημονική άποψη, προκειμένου να κυριαρχεί ανενόχλητη η χυδαία κυβερνητική προπαγάνδα και το καλλιεργούμενο κλίμα τρόμου.

Σε ένα άλλο σημείο της παρέμβασης σου ρώτησες, μάλλον ρητορικά, «Γιατί κάνουν περικοπές εν μέσω πανδημίας – γιατί η εμμονή «μόνο το εμβόλιο»;;;» Ποια είναι η άποψη σου για αυτή την, οντως, εμμονη;

Η λογική των μονόδρομων δεν είναι κάτι καινούργιο. Μονόδρομος ήταν το ευρώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μονόδρομος ήταν και τα μνημόνια. Έτσι και τώρα, μονόδρομος είναι τα εμβόλια. Η λογική του εμβολιαστικού μονόδρομου έχει να κάνει με το ότι πρέπει να αποκρυφτούν από τον λαό όλοι οι άλλοι δρόμοι που υπάρχουν για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Και αυτοί οι άλλοι δρόμοι είναι πέρα από ένα δυνατό και πλήρως εξοπλισμένο δημόσιο σύστημα υγείας, η χρήση θεραπειών, η επιδημιολογική επιτήρηση, τα μέτρα σε Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, η μείωση μαθητών ανά τάξη και γενικά οτιδήποτε άλλο μέτρο υπάρχει προκειμένου να διασφαλιστεί η Δημόσια υγεία. Η εμμονή στα εμβόλια έχει να κάνει ξεκάθαρα με το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν θέλει να κάνει τίποτα από τα υπόλοιπα που όφειλε να έχει κάνει. Και αυτό, γιατί είναι δέσμια των πολιτικών που υπαγορεύονται από τους οικονομικούς επικυρίαρχους του πλανήτη προκειμένου το σύστημα, το καπιταλιστικό σύστημα, να ξεπεράσει την κρίση του φορτώνοντας για άλλη μία φορά τα βάρη στο λαό. Και φορτώνω τα βάρη στο λαό σημαίνει διάλυση κάθε έννοιας δημοσίου, κάθε έννοιας κοινωνικών παροχών, ιδιωτικοποιήσεις, απολύσεις και καταστρατήγηση των δημοκρατικών μας ελευθεριών.

Και τελικά, έκλεισες την παρέμβαση σου με την δήλωση ότι «η υποχρεωτικότητα δεν έχει να κάνει τίποτα με την δημόσια υγειά». Ποια είναι η πιο πειστική απόδειξη για αυτή την κατηγορηματική σου κρίση; Η «αντίπερα» πλευρά όμως – από τον Πέτσα μμέχρι τον Άρη Χατζηστεφάνου, τα δικαστήρια, και «αριστερούς» «επαναστάτες» και κόμματα – λέει «υπάρχει το συλλογικό». Πως βλέπεις το «ατομικό-συλλογικο» στην εποχή μας, της (λεγόμενης) «παγκοσμιοποίησης», είναι άχρηστο το «ταξικό»;

Η πολιτική της υποχρεωτικότητας επιβάλλεται πάνω στο ψευδές αφήγημα ότι μόνο οι ανεμβολίαστοι μπορούν να νοσούν και να μεταδίδουν τον ιό και ότι από αυτούς κινδυνεύουν οι εμβολιασμένοι. Πρόκειται για ένα ανύπαρκτο και επικίνδυνα αντιεπιστημονικό συμπέρασμα με πλήθος μελετών πλέον να το επιβεβαιώνουν. Άλλωστε, όλοι οι καλοπληρωμένοι επιστημονικοί τηλεαστέρες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, παραδέχονται πλέον την αναντίρρητη αυτή αλήθεια. Παρόλο που λίγους μήνες πριν διαβεβαίωναν με τον ίδιο απόλυτο τρόπο που χαρακτηρίζει τις τοποθετήσεις τους, ότι τα εμβόλια για τον κορονοϊό προστατεύουν από τις μεταλλάξεις και πως μόνο οι ανεμβολίαστοι θα νοσήσουν, δίνοντας ψευδές επιστημονικό περιτύλιγμα στην εφαρμογή της υποχρεωτικότητας εμβολιασμού. Είναι γεγονός πως οι εμβολιασμένοι μπορούν να νοσούν, να μεταδίδουν τον ιό, να νοσηλεύονται με κόβιντ, ή ακόμη και να διασωληνώνονται . Και οι εμβολιασμένοι πρέπει σε ένα νοσοκομείο να ελέγχονται όσο και οι ανεμβολίαστοι για να αποφεύγονται κίνδυνοι μετάδοσης. Αυτή τη στιγμή στα ελληνικά νοσοκομεία νοσούν εμβολιασμένοι συνάδελφοί μας. Την ίδια ώρα εμείς είμαστε σε αναστολή επειδή δήθεν αποτελούμε κίνδυνο για την δημόσια υγεία. Ο τέλειος παραλογισμός .. Για αυτό και το μέτρο της υποχρεωτικότητας δεν μπορεί να έχει καμία λογική και επιστημονική ισχύ και δεν αποτελεί υγειονομικό μέτρο.

Όσο και αν η κυβέρνηση με μια χυδαία προπαγάνδα επιχειρεί να κατασκευάζει ενόχους για να μεταθέσει τις ευθύνες της, αυτά είναι τα αποτελέσματα της δικής της πολιτικής. Οι δεκάδες χιλιάδες νεκροί, η κατάρρευση του ΕΣΥ και η μετατροπή του σε σύστημα μιας νόσου, οι πλήρως αποτυχημένες πολιτικές διαχείρισης της πανδημίας που μας κατατάσσουν ανάμεσα στις τελευταίες θέσεις μεταξύ χωρών, συνιστούν ένα διαρκές έγκλημα σε βάρος του λαού και του τόπου με τις ευθύνες να βαραίνουν αποκλειστικά την κυβέρνηση και κανέναν άλλον. Είναι κυριολεκτικά απορίας άξιο πως γίνεται φέτος και σε σύγκριση με πέρυσι, με εμβολιασμένο μάλιστα πάνω από το 60% του ελληνικού λαού, με τους ανεμβολίαστους εργαζόμενους να τεστάρονται συνεχώς και τους ¨επικίνδυνους¨ ανεμβολίαστους υγειονομικούς να είναι σπίτι τους, τα κρούσματα να μετρώνται ανά χιλιάδες ενώ οι νεκροί με covid να συνεχίζουν να αυξάνονται.

Για να απαντήσω στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης περί ατομικού-συλλογικού και αν είναι άχρηστο το ταξικό ζήτημα, νομίζω πως είναι χρήσιμο να απαντηθεί από τον καθένα μας το εξής απλό: ποιος παίρνει τα μέτρα, για ποιον τα παίρνει και γιατί τα παίρνει. Και σε τελική ανάλυση ας αναρωτηθούμε ποιος τελικά ωφελείται από την εφαρμογή όλων αυτών των πολιτικών.

Η απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις καθορίζει κατά την άποψή μου και την ισορροπία μεταξύ ατομικού συλλογικού και το κατά πόσο χρήσιμο είναι το ταξικό ζήτημα.

Είναι προφανές κατά την άποψή μου ότι η διαχείριση της πανδημίας έγινε με ταξικά κριτήρια. Για να πάμε δύο χρόνια πίσω, τα lockdown π.χ. πού εφαρμόστηκαν είχαν καθαρά ταξικό πρόσημο. Είπαμε επίσης πριν, ότι επί δυο χρόνια πανδημίας, η κυβέρνηση δεν έλαβε κανένα ουσιαστικό μέτρο για την προάσπιση της δημόσιας υγείας. Όλοι θυμόμαστε επίσης, από τη μία να βομβαρδιζόμαστε με νεκρολαγνεία από τα κρατικοδίαιτα ΜΜΕ και την ίδια ώρα, η εργατική τάξη να στοιβάζεται τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και στους χώρους δουλειάς των εργοστασίων. Για να δικαιολογηθούν αυτοί οι παραλογισμοί, η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποίησε πέραν της προπαγάνδας, της καταστολής και της τρομοκρατίας, το χαρτί της ατομικής ευθύνης. Με άλλα λόγια, δεν είναι η κυβέρνηση υπεύθυνη για την κακή πορεία της πανδημίας, αλλά όσοι δεν είναι υπεύθυνοι, δεν φοράνε μάσκα, δεν τηρούν τα μέτρα και εσχάτως όσοι δεν εμβολιάζονται.

Η αντίπερα πλευρά όπως λες είναι βέβαιο ότι σιχαίνεται κάθε τι συλλογικό. Είναι επιεικώς γελοίο να μιλάνε για το συλλογικό καλό όσοι χρόνια τώρα αποθέωναν την ατομικότητα. Το ίδιο κάνουν και τώρα με το δόγμα της ατομικής ευθύνης, απλά το ντύνουν ως συλλογικό για να θολώσουν τα νερά. Οι ίδιοι που καταπατούν το δικαίωμα στην Ελεύθερη ατομική επιλογή του εμβολιασμού είναι οι ίδιοι που αποθεώνουν την ατομική ευθύνη. Δηλαδή όπου μας βολεύει ότι μας βολεύει. Και την ίδια ώρα, κάθε συλλογική δράση που γίνεται για την προάσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων του συνόλου εν μέσω πανδημίας να δαιμονοποιείται ως ανεύθυνη στάση.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι είναι βαθύτατα λαθεμένη στάση να προσπαθεί κανείς να ερμηνεύσει τον εμβολιασμό, την υποχρεωτικότητα και γενικά όλα τα μέτρα της κυβέρνησης πού που γίνονται υποτίθεται για το κοινό καλό, χωρίς να συνεκτιμά το γενικότερο πολιτικό κλίμα.

Είναι σκέτη πρόκληση να εμφανίζονται ως προασπιστές του συλλογικού καλού και της Δημόσιας Υγείας αυτοί που όλα τα προηγούμενα χρόνια των μνημονίων έκλειναν νοσοκομεία και διέλυαν την Πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας.

Είναι ξεκάθαρο αυτή τη στιγμή ότι, αυτοί που ωφελούνται σίγουρα δεν είμαστε εμείς, το σύνολο, η πλειοψηφία του απλού κόσμου που ανεξαρτήτως αν έχει εμβολιαστεί ή όχι, πληρώνει το ίδιο ακριβό ρεύμα, το ίδιο ακριβό καύσιμο, τα ίδια ακριβά προϊόντα στα σούπερ μάρκετ. Αλλά την ίδια στιγμή πάει να εμπεδωθεί άποψη, ότι για την κακή κατάσταση της πανδημίας και της οικονομίας είμαστε υπεύθυνοι εμείς ατομικά ο καθένας. Πρόκειται για μία συνέχιση τις ρήσης του Πάγκαλου ¨όλοι εμείς τα φάγαμε¨. Που μεταφράζεται ότι αυτοί τα φάγανε αλλά εμείς τα πληρώνουμε. Έτσι γίνεται και τώρα. Για τις εκατόμβες νεκρών δεν φταίει η κυβέρνηση, φταίνε οι ατομικά ανεύθυνοι.

Προφανώς και το ζήτημα της αντιμετώπισης της πανδημίας αλλά και της αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης είναι ζητήματα βαθιά ταξικά. Ατομική μας ευθύνη είναι να ανακαλύψουμε το συλλογικό. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας που μία δύσκολη κατάσταση καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε ο καθένας μόνος του. Οφείλουμε να ξαναπιάσουμε, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται αυτό, το νήμα της συλλογικής δράσης και της συλλογικής αντίστασης απέναντι σε αυτούς που ωφελούνται. Και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους οικονομικούς επικυρίαρχους του πλανήτη, οι οποίοι στο όνομα της πανδημίας πάνε να φορτώσουν στις πλάτες μας τα βάρη της οικονομικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος. Ο λαός πρέπει να τους γυρίσει την πλάτη, να απορρίψει τις πολιτικές του διαίρει και βασίλευε και αγωνιστικά να δώσει την απάντηση. Στα αχαρτογράφητα νερά που πλέουμε οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες αλλά δεν μπορούν να δοθούν και έξω από τη συλλογική δράση των ανθρώπων. Όσο υπάρχουν συμφέροντα θα υπάρχουν και τάξεις. Και όσο υπάρχουν τάξεις, η απάντηση θα είναι μόνο ταξική. Και η ταξική απάντηση περνάει μέσα από το δρόμο της συλλογικότητας, της κοινής δράσης των πολλών που καταπιέζονται, δηλαδή όλων εμάς.

One response to “«Οι ίδιοι που καταπατούν το δικαίωμα στην ελεύθερη ατομική επιλογή του εμβολιασμού είναι οι ίδιοι που αποθεώνουν την ατομική ευθύνη»

  1. Συγγνώμην που θα απογοητεύσω κάποιους,αλλά η συνέντευξη ειναι αλλη μιά ακόμη ενδεικτική αποδειξη της ιδεολογικής ανυπαρξίας των αριστερών κινησεων ,οπου και αν αυτοτοποθετούνται. Δεν μπορώ να
    απαντησω διεξοδικα,θα χρειαζόντουσαν πεντε σελιδες. Περιοριζομαι σε καποια σημεία,λακωνικα. α) Η απόλυτα ουτοπική άποψη οτι η καθεστωτική αριστερα ( δηλαδη οι «αριστερες ελιτ ) ,μπορεί να αλλάξει την πορεία της – δηλαδη να αλλάξει στρατόπεδο και να αφήσει αυτο στο οποίο διάλεξε- για λογους ατομικού συμφεροντος- να προσχωρήσει,δηλάδή το Καθεστώς. ( μιλώ με όρους συμβατικους και αφηρημενους,για συντομια,οπως εξηγησα), β) Η πλήρης άγνοια των εξελίξεων στο εσωτερικό της Διεθνούς Ελίτ του Χρηματιστικού-Μιλιταριστικου Συμπλέγματος, η αντίληψη οτι η ιδεολογία του είναι ακόμη (!!!) ο κευνσιανισμος ή και ο νεοφιλελευθερισμος παλαιάς κοπής. Αυτο οδηγεί σε χιλιοεπαναλαμβανομενες άδειες φρασεις τυπου «θελουν να φορτωσουν την κριση τους στις πλάτες των εργαζομενων» και τα τοιαύτα. Αποτελεσμα και συνισταμενη των προηγουμενων σημειων, (και πολλών αλλων ακομη) η άρνηση να δούν την απλή ,ακομα και επιφανεια<κη πραγματικοτητα, το απλο γεγονος ότι τα κοινοβουλια,οι υπερεθνικοι πολιτικοι μηχανισμοι ,τα δηθεν διεθνη όργανα ελεγχου ( Δικαστηρια,οργανισμοι Υγειας κλπ) , δεν εχουν καμμία απολυτως πλεον εξουσια αποφασης στα καιρια ζητηματα. Γιατι αρα γε αγνοουν ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΑ οι καθε λογης αριστερες κινησεις την ύπαρξη δεκαδων επιστημονων και μαλιστα ΚΟΡΥΦΑΙΩΝ, ( π.χ. Σουσαριτ Μπακντι, Ρομπερτ Μαλόουν και πολλοι αλλοι),που καταγγέλλουν με ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ την εγκληματικη σκευωρία ? Μηπως επειδη αυτοι δεν ειναι στο μισθολογιο του Φαρμακευτικου Καρτέλ ,και αρα δεν ειναι "εγκριτοι πανεπιστημιακοι επιστημονες" – οπως αυτοί που, κατα έναν πανάθλιο αρθρογραφο της "ΑΝΤΑΡΣΥΑ" , "εργάζονται νυχθημερόν στα εγργαστηρια των φαρμακευτικων εταιριών για να βρούν τα εμβόλια" (!!!) ? Γιατί ολοι αυτοί δεν αναφερουν ΠΟΤΕ τιτλους και ονοματα ,οπως "Ινστιτουτο Μπρούκινγκς", "Ατλαντικο Συμβούλιο", "Ινστιτούτο Λεβή", "Παγκοσμιο Οικονομικό Φόρουμ" , "Ιδρυμα Μπίλ και Μελίντα Γκέιτς" , "Ιδρυμα Ροκφέλλερ" και τοσα άλλα ( το οτι ολοι αυτοι συν- εργαζονται αποτελεί τυχαία σύμπτωση,βεβαια,δεν συνωμοτούν οι άνθρωποι,απλά ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ πότε και πώς εκρήγνυται ,ας πουμε, μια "Πανδημία" και απο κεί και πέρα … σειρα των Ευαγγελάτων και των "αριστερών" τυπου τσιπρα,κουτσούμπα και λοιπών να διαδώσουν το "νεο" στο "Λαό" … Αυτα συνιστούν την κατάληξη και τον στορικό ρόλο της "Αριστεράς" σήμερα , μιά κλειστή Ελίτ στην επ' αμοιβή Υπηρεσία της Υπερεθνικής Ελίτ ( για το λιγο ακομα που θα έχει αναγκη τις υπηρεσίες τους… [ Μια ερωτηση-ρητορικη,δεν αναμενω απάντηση- οταν αναφερονται σε "Διανοηση", τι ακριβώς εννοούν ? Κάποιο Υπερταξικό και Υπερχρονικό σύνολο που έχει το δωρο (εκ Θεου?) να διανοείται (σκεπτεται) ? Η το προνόμιο να προσφερει τις υπηρεσίες του επ΄ αμοιβη σε πελάτες ( ΜΜΕ,Τυπος,Κυβερνησεις,Ιδρύματα κλπ,κλπ) ?]

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s