Αφγανιστάν: Το μεγαλύτερο φιάσκο του ΝΑΤΟ – μέχρι το επόμενο

tak

Π. Παπ. για το avantgarde

«Είναι το μεγαλύτερο φιάσκο την ιστορία της συμμαχίας του ΝΑΤΟ», δήλωσε ο αρχηγός του κυβερνώντος γερμανικού CDU αναφερόμενος στην είσοδο των Ταλιμπάν στην Καμπούλ και τη συνακόλουθη διακήρυξή τους ότι ελέγχουν τη χώρα, σε συνδυασμό με το χάος στο αεροδρόμιο – και η δήλωσή του είναι απολύτως αληθινή και εύστοχη.

Το ταπεινωτικό αυτό φιάσκο ήρθε 20 χρόνια μετά την εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και την κατοχή της χώρας που ακολούθησε, στα πλαίσια του περιβόητου «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία», του εύηχου δηλαδή ονόματος που έδωσαν οι ιμπεριαλιστές σε μια ακόμα σειρά επιθετικών πολέμων που εξαπέλυσαν ενάντια στους καταπιεσμένους του πλανήτη, με σκοπό την επικαιροποίηση της παγκόσμιας ηγεμονίας τους μέσω της ενίσχυσης της θέσης τους απέναντι στη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν.

Ο πόλεμος αυτός από τη μεριά της Αυτοκρατορίας και των συμμάχων της (της «πατρίδας μας» συμπεριλαμβανομένης) ήταν ένας άδικος ιμπεριαλιστικός πόλεμος με σκοπό τη ληστεία και την υπαγωγή κάτω από την αυτοκρατορική μπότα.

Από τη μεριά όσων πολεμούσαν ενάντια στην Αυτοκρατορία, όμως, ο πόλεμος αυτός ήταν ένας δίκαιος εθνικοαπελευθερωτικός πόλεμος. Ανεξάρτητα από τι έχει στο κεφάλι του ένας άνθρωπος που υπερασπίζεται την αυτοδιάθεση της χώρας του απέναντι στον ιμπεριαλισμό, ο άνθρωπος αυτός διεξάγει εξ ορισμού αντιιμπεριαλιστικό αγώνα. Το αν διαθέτει ή όχι πιστοποιητικό αντιιμπεριαλιστοσύνης από τους διαπιστευμένους αριστερούς των χωρών της Δύσης, που τόσους πολλούς θριάμβους έχουν να επιδείξουν στον τομέα αυτόν, είναι αναμφίβολα εξόχως σημαντικό, αλλά μάλλον δευτερεύον.

Η μόνη άξια κομμουνιστική θέση στον πόλεμο αυτό ήταν η υπεράσπιση της αυτοδιάθεσης του Αφγανιστάν, όποια γνώμη και αν είχε κανείς για την κυβέρνησή του, και η πάλη για την ήττα και την εκδίωξη των ιμπεριαλιστών από τη χώρα. Δεδομένης της κατάστασης στο έδαφος, ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό ήταν με νίκη των Ταλιμπάν. (Εκτός και αν υπήρχαν και άλλες δυνάμεις που πολεμούσαν ενάντια στις κατοχικές δυνάμεις, οπότε και θα θέλαμε πολύ να τις μάθουμε.)

Η ήττα και η εκδίωξη των ιμπεριαλιστών από τη χώρα πράγματι ήρθαν. Από τις δυνάμεις των Ταλιμπάν, και όχι από σοσιαλιστικές επαναστάσεις ή κάποιο αντιπολεμικό κίνημα στη Δύση που σαμποτάρισε και φρέναρε την πολεμική μηχανή. (Για την ακρίβεια, ένας άνθρωπος που δημοσιοποίησε με τεράστιο προσωπικό κόστος τα εγκλήματα των δυνάμεων κατοχής, και η δράση του οποίου είχε πραγματικά, χειροπιαστά αποτελέσματα, ο Τζούλιαν Ασσάνζ, βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα νύχια των ιμπεριαλιστών πρακτικά ξεχασμένος από το αντιπολεμικό μας κίνημα.)

Ένας άλλος παράγοντας που οδήγησε στον τερματισμό της κατοχής ήταν η περιφερειακή κατάσταση, την οποία αναλύει πολύ ωραία η Ασταμάτητη Μηχανή εδώ: https://www.sarajevomag.net/wp/2021/08/indokoys-the-chessboard-2/.

Η ήττα των κατοχικών δυνάμεων είναι ένα κοσμοϊστορικό γεγονός που θα έπρεπε να γεμίζει με χαρά όσους τολμούν να σκέφτονται ότι υπάρχει ανεξάρτητη πολιτική εκτός ΝΑΤΟ ή σε αντιπαράθεση με αυτό. Η, πολύ περισσότερο, όσους τολμούν να σκέφτονται ότι μπορεί να υπάρξει μια κοινωνία χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση. Επειδή δείχνει ότι ο κύριος εχθρός και εγγυητής του παγκόσμιου συστήματος δεν είναι παντοδύναμος! Επειδή αποδεικνύει τι μπορούν να καταφέρουν μερικές χιλιάδες οργανωμένοι μαχητές με την υποστήριξη ή την ευμενή ουδετερότητα ενός κομματιού της κοινωνίας. (Έχει κάθε δικαίωμα να ανατριχιάσει κάποιος με φρίκη διαβάζοντας τα παραπάνω λόγια σχετικά με μια ισλαμιστική οργάνωση όπως οι Ταλιμπάν. Έχουμε κάθε δικαίωμα να συναγάγουμε από την ανατριχίλα του πως η ενδεχόμενη ενασχόλησή του με την πάλη ενάντια στην καταπίεση αποτελεί στην καλύτερη περίπτωση ένα χαλαρό χόμπι χωρίς δεσμεύσεις, στόχους και, το κυριότερο, τιμήματα.)

Αυτό που θα δούμε το επόμενο διάστημα είναι κατά πάσα πιθανότητα μια ενίσχυση της πίεσης ενάντια στη χώρα. Ήδη φαίνεται να έχουν ξεσηκωθεί κάποιες φατρίες δοσίλογων που ονομάζουν τον εαυτό τους «Εθνικό Μέτωπο Αντίστασης του Αφγανιστάν» με αρχηγό το αντίστοιχο του γιου του Σάχη στο Ιράν (https://gvwire.com/2021/08/18/the-resistance-to-the-taliban-begins-now-but-we-need-help/). Ενδεχομένως σύντομα να ακούμε ειδήσεις που θα παρουσιάζουν τους κατσαπλιάδες αυτούς ως δημοκρατική αντιπολίτευση ή / και διαφωτισμένους υπέρμαχους των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων. Την ίδια στιγμή, το Αφγανιστάν θα απειλείται συνεχώς με κυρώσεις με πρόσχημα τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. (Ναι, με πρόσχημα – αυτή είναι η σωστή έκφραση.)

Σε αυτή την περίπτωση, το βασικό καθήκον του συνειδητού προλεταριάτου της Δύσης θα είναι να αντισταθεί στη ρατσιστική, αποικιοκρατική προπαγάνδα που θα στρώνει το δρόμο για περαιτέρω ιμπεριαλιστική ανάμειξη στα εσωτερικά ζητήματα του Αφγανιστάν, και να εναντιωθεί στις επιθετικές κινήσεις της αστικής του τάξης και του ιμπεριαλιστικού της μπλοκ. Να υπερασπίσει, με άλλα λόγια, το δικαίωμα του λαού του Αφγανιστάν στην αυτοδιάθεση – δηλαδή οι αποφάσεις που αφορούν το λαό του Αφγανιστάν να λαμβάνονται από Αφγανούς, στο Αφγανιστάν και όχι στην Ουάσινγκτον, με μια διαδικασία που έχει επιλέξει ή έστω ανέχεται ο λαός του Αφγανιστάν.

Μια ολοκληρωμένη θέση θα περιείχε κάπου εδώ τις λέξεις «καμιά πολιτική υποστήριξη στους Ταλιμπάν». Αλλά ευτυχώς ως σωστοί υπήκοοι εσωτερικεύσαμε καλά το κυρίαρχό μας αφήγημα, συνεπώς δεν κινδυνεύουμε από τέτοιου τύπου συμφιλιωτισμούς στη Δύση. Άρα είναι περιττό να δώσουμε πολλή έμφαση σε αυτό το σημείο. (Προφανώς ένα κείμενο που γράφεται στα ελληνικά και απευθύνεται σε ελληνικό κοινό δεν έχει καμιά απολύτως φιλοδοξία να πει σε κάποιους υποτιθέμενους αριστερούς στο Αφγανιστάν τι πρέπει να κάνουν και πότε πρέπει να ρίξουν το ένα ή το άλλο σύνθημα. Για την ακρίβεια, ο γράφων θεωρεί ότι μια τέτοια συνήθεια είναι μάλλον δηλωτική της ύπαρξης του αποικιοκρατικού Συνδρόμου του Σωτήρα, γι’ αυτό και απαντάται κατά κύριο λόγο σε Αγγλοσάξονες αριστερούς – το στοιχείο αυτό υπάρχει έντονο στην παράδοσή τους.)

Ο μόνος τρόπος να προχωρήσει η ταξική πάλη στο Αφγανιστάν, με τις εσωτερικές δυνάμεις που υπάρχουν στη δεδομένη στιγμή στη χώρα, είναι αυτή να σταθεροποιηθεί ως μια ανεξάρτητη χώρα, και να συνεργαστεί με τους γείτονές της –με τους οποίους δηλώνει ότι έχει καλές σχέσεις– στην ανάπτυξη υποδομών και οικονομίας. Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ και τους ιμπεριαλιστές γενικώς, που κατά κανόνα στοχεύουν στην καταλήστευση των φυσικών πόρων των αποικιών/ημιαποικιών τους, στην παρεμπόδιση της όποιας ανάπτυξής τους και στη χρησιμοποίησή τους ως πεδία βολής, για παράδειγμα η Κίνα παραδίπλα φτιάχνει υποδομές που βοηθούν χώρες και λαούς να ξεφύγουν από τη φτώχια και την υποανάπτυξη. Και δίνει χρηματοδοτήσεις και τεχνογνωσία χωρίς να φέρνει το ΔΝΤ να επιβάλει βίαιους μετασχηματισμούς προς όφελός της – όπως θα βεβαιώσουν αναρίθμητα κράτη του Παγκόσμιου Νότου.

Όσο το Αφγανιστάν παραμένει μια αγροτική χώρα με καθυστερημένη οικονομία, με τον πληθυσμό της να ζει σε μικρούς διάσπαρτους οικισμούς στην ύπαιθρο, η θέση της γυναίκας δε θα έχει πολλές πιθανότητες να βελτιωθεί, ανεξαρτήτως κυβέρνησης.

(Ο γράφων ελπίζει ότι δεν υπάρχει κανείς αριστερός που να ενδιαφέρεται να υποστηρίξει πως η θέση της πλατιάς πλειοψηφίας των γυναικών του Αφγανιστάν, κυρίως αυτών στην ύπαιθρο, βελτιώθηκε κατά τη διάρκεια της εικοσαετούς κατοχής, αν και κάτι τέτοιο θα αποτελούσε αναμφίβολα μια εξαιρετικά τολμηρή προσπάθεια… Στα μεγάλα αστικά κέντρα η κατάσταση φαίνεται να είναι διαφορετική – πρέπει πραγματικά να υπήρξε κάποια πρόοδος στα δικαιώματα κάποιων γυναικών. Το πόσο περιορισμένη ήταν αυτή το βλέπει κανείς αν κοιτάξει τις φωτογραφίες του κόσμου που βρίσκεται στο αεροδρόμιο της Καμπούλ προσπαθώντας να εγκαταλείψει τη χώρα του. Χρειάζεται πολλή παρατήρηση και μεγεθυντικό φακό για να ανακαλύψει γυναίκες μέσα στο πλήθος.)

Μια βιώσιμη όμως οικονομία χρειάζεται εργατικό δυναμικό. Και, κάπου εκεί, πάνω στην οικονομική βάση θα αναπτυχθεί και το αντίστοιχο εποικοδόμημα, με τις γυναίκες να βγαίνουν από το σπίτι και να αναβαθμίζουν τη θέση τους, με τη σχετική ερμηνεία του νόμου της σαρία να τροποποιείται κατάλληλα – ειδικά όταν μιλάμε για μια φτωχή χώρα, που δε μπορεί να καλύψει το κενό με σκλάβους ή καλοπληρωμένους δυτικούς. (Αν αμφιβάλλει κανείς, μπορεί να ρίξει μια ματιά στο διπλανό Πακιστάν.)

Αυτό είναι κάτι που οι Ταλιμπάν δείχνουν να κατανοούν, γι’ αυτό και έσπευσαν να δηλώσουν πως οι γυναίκες θα μπορούν να πηγαίνουν σχολείο, να σπουδάζουν και να εργάζονται, και ότι η μπούρκα δε θα είναι υποχρεωτική (θα είναι η πιο ελαφριά χιτζάμπ). Γενικώς προσπαθούν να προωθήσουν μια εικόνα μετριοπάθειας. Τα υπόλοιπα σημαντικά σημεία της διακήρυξής τους (http://thesaker.is/how-russia-china-are-stage-managing-the-taliban) είναι τα εξής:
– Το Ισλαμικό Εμιράτο «δεν απειλεί κανέναν» και δε θα αντιμετωπίσει κανέναν ως εχθρό. Χορήγηση γενικής αμνηστίας.
– Προτεραιότητα η ασφάλεια των ξένων πρεσβειών. Ειδικές δυνάμεις ασφαλείας των Ταλιμπάν θα προστατεύουν τόσο αυτούς που φεύγουν από το Αφγανιστάν όσο και αυτούς που παραμένουν.
– Ισχυρή περιεκτική ισλαμική κυβέρνηση. (Σύμφωνα με τον Pepe Escobar, «περιεκτική» σημαίνει πως σε αυτήν θα συμμετέχουν γυναίκες και Σιίτες.)
– Τα ξένα ΜΜΕ θα συνεχίσουν να δουλεύουν ανενόχλητα. Η κυβέρνηση των Ταλιμπάν θα επιτρέπει τη δημόσια κριτική και συζήτηση. Αλλά «η ελευθερία του λόγου στο Αφγανιστάν πρέπει να είναι ευθυγραμμισμένη με τις ισλαμικές αξίες».
– Το Ισλαμικό Εμιράτο των Ταλιμπάν θέλει αναγνώριση από τη διεθνή κοινότητα.
– Έχουν πολύ καλές σχέσεις με το Πακιστάν, τη Ρωσία και την Κίνα.
– Δε θα επιτρέψουν να γίνει το Αφγανιστάν καταφύγιο διεθνών τρομοκρατών (ISIS).
– Θα απαγορεύσουν την παραγωγή οπίου.

Το κατά πόσο εννοούν τα παραπάνω μένει να φανεί. Και να κριθεί – από τον αφγανικό όμως λαό και από όσους μισούν την καταπίεση, όχι από τους μεγαλύτερους καταπιεστές και τους υπηκόους τους.

ΥΓ1. Έχει κάνει την εμφάνισή της μια περίεργη και αξιοσημείωτη ποικιλία αριστερών που βλέπει παντού αμερικάνικους θριάμβους. Δεν πάει να ξεφτιλίζονται οι αμερικάνικοι στρατοί από «θρησκόληπτους χωρικούς» οπλισμένους με κάτι ΑΚ-47, δεν πάει να τους βλέπει όλος ο πλανήτης να παρατάνε τους συνεργάτες τους στη μοίρα τους, δεν πάει να βγαίνει ο Μπάιντεν να κάνει διάγγελμα και να γκρεμίζει κάθε βιτρίνα δημοκρατίας – ανθρώπινων δικαιωμάτων κλπ πάνω στα οποία βασίζεται η αμερικάνικη soft power, λέγοντας ξερά πως το μόνο που τους ενδιέφερε στο Αφγανιστάν ήταν η αντιτρομοκρατία; Όλα αυτά δεν έχουν καμιά σημασία – ο Μπάιντεν και το αμερικάνικο βαθύ κράτος τα πάντα εν σοφία εποίησαν, και αυτό θα φανεί στην επόμενη στροφή. Η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν θα τα βρουν σκούρα με τους Ταλιμπάν στα σύνορά τους. (Προφανώς ένιωθαν μεγαλύτερη ασφάλεια με τους Αμερικάνους πεζοναύτες προηγουμένως. Μήπως θα ήταν άραγε σκόπιμο να εγκατασταθούν μερικοί τέτοιοι και στη Ζινγιάνγκ για να βάλουν φρένο στην ισλαμιστική τρομοκρατία εκεί και να προστατεύσουν την Κίνα; Φοβερή ιδέα!)

Ο γράφων ομολογεί πως δυσκολεύεται να δει από πού εκπορεύονται αυτές οι αναλύσεις. Έχει ωστόσο την αίσθηση ότι το μόνο που μπορούν να πετύχουν είναι να πείσουν τον αριστερό κόσμο πως ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός είναι παντοδύναμος, άρα το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι είτε να πάμε σπίτια μας είτε να γραφτούμε στο Δημοκρατικό Κόμμα.

ΥΓ2. Αποφεύγουμε να ξαναγράψουμε τα τετριμμένα αναφορικά με την υποκρισία των δυτικών διαφωτισμένων αστικών μας τάξεων, που φρίττουν μπροστά στο σκοταδισμό των Ταλιμπάν (και της Χαμάς, βεβαίως!) την ίδια στιγμή που θεωρούν πολύτιμους συμμάχους τούς Σαούδ, τις λοιπές σκοταδιστικές πετρομοναρχίες και τα ουαχαμπίτικα παραπαίδια τους. Θα παραβιάζαμε ανοιχτές πόρτες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s