537 χρόνια κάθειρξης προς εμπέδωση του κράτους εξαίρεσης

Κ.Μαραγκός για το Avantgarde

537 χρόνια κάθειρξης συνολικά (!) επέβαλε στις 19 Ιουλίου το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων στους έντεκα Τούρκους και Κούρδους αντικαθεστωτικούς πρόσφυγες που διώκονταν ύστερα από έφοδο της αντιτρομοκρατικής στα γραφεία της Επιτροπής αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία και στο Κουρδιστάν, καθώς και σε σπίτι στα Σεπόλια με μοναδικό εύρημα μια τσάντα με όπλα που είχε βρεθεί στο φρεάτιο ενός παλιού βόθρου του σπιτιού και τα οποία ουδέποτε είχαν χρησιμοποιηθεί όπως βεβαίωσε στο δικαστήριο ο βασικός και μοναδικός μάρτυρας της Αντιτρομοκρατικής.

Μάλιστα το συγκεκριμένο σακίδιο μετέφερε την προηγούμενη μέρα ο ένας εκ των κατηγορουμένων και την ύπαρξή του δεν γνώριζε κανένας άλλος. Η επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής η οποία παρακολουθούσε στενά το σπίτι έγινε στις 19 Μάρτη του 2020 τις πρώτες μέρες του λοκνταουν, γνωρίζοντας ότι έτσι θα περάσει στα ψιλά των ειδήσεων και χωρίς αντιδράσεις.

Παρά το γεγονός ότι ο Sinn Ozen Oktay ανέλαβε πλήρως την ευθύνη για το σακίδιο με τον οπλισμό το δικαστήριο καταδίκασε και τους 11 κατηγορούμενους με κριτήρια συλλογικής ευθύνης και χωρίς κανένα ελαφρυντικό εξαντλώντας κάθε αυστηρότητα σε ποινές από 29 μέχρι 33 χρόνια και ως μέλη εγκληματικής οργάνωσης.

Ορισμένοι από τους κατηγορούμενους, είχαν συλληφθεί ξανά στις 28 Νοεμβρίου 2017 με την κατηγορία ότι αποτελούν μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης που είχε, υποτίθεται, στόχο τη δολοφονία του Τούρκου προέδρου κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Ελλάδα, κατηγορίες για τις οποίες τελικά αθωώθηκαν .

Για το υλικό της δικογραφίας, τα ευρήματα, τις μαρτυρίες αλλά κυρίως για το γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί κατηγορούνταν χωρίς να έχουν προβεί σε καμία ενέργεια η απόφαση αυτή προσομοιάζει με απόφαση στρατοδικείου δικτατορικού καθεστώτος. Οι δικηγόροι υπεράσπισης τονίζουν πως «καταδικάστηκαν για πρώτη φορά Τούρκοι και Κούρδοι αγωνιστές, με συνεχή δημόσια παρουσία, συμμετοχή και μακρά προσφορά σε αγωνιστική αλληλεγγύη, με τις διατάξεις του 187Α του Π.Κ. Η απόφαση αυτή έρχεται σε σύγκρουση με τη συνεχή και επί πολλά έτη νομολογία των ανώτερων και ανώτατων δικαστηρίων της χώρας, που έχουν απορρίψει τις σχετικές αιτιάσεις του τουρκικού κράτους και τα αιτήματα για έκδοση και δικαστική συνεργασία”.

«Είναι μια ποινή δυσανάλογη, τιμωρητικού χαρακτήρα. Το αποτέλεσμα δεν αντιστοιχίζεται στο αποδεικτικό υλικό», σύμφωνα με τη Γ. Κούρτοβικ. «Kαταδικάστηκαν αδιάκριτα 33 χρόνια ο καθένας για ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση, που δεν δρα στην Ελλάδα και μάλιστα ένταξή τους σε χρόνο που βρίσκονταν προφυλακισμένοι στις ελληνικές φυλακές.[..] Έργα και ημέρες της ελληνικής δικαιοσύνης στα χρόνια της Αριστείας”, έγραψε σε ανάρτησή της η δικηγόρος Αλέκα Ζορμπαλά, με συνέπεια μετά από μία ώρα το facebook να λογοκρίνει τον λογαριασμό της.

Η δίκη έγινε κάτω από συνοπτικές διαδικασίες στον Κορυδαλλό και με όριο ακροατηρίου τα 15 άτομα. Από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι η απόφαση ήταν ειλημμένη και χωρίς καμία διάθεση να ληφθούν υπόψη οι μάρτυρες υπεράσπισης, οι απολογίες των κατηγορουμένων και πολύ περισσότερο η ανυπαρξία πραγματικών περιστατικών. Οι μάρτυρες κατηγορίας περιορίστηκαν σε έναν αυτόν της αντιτρομοκρατικής. Πραγματικά δεν μπορούσε να υπάρχει μεγαλύτερο δικαστικό φιάσκο από αυτό.

Όσον αφορά τον οπλισμό κάτω από άλλες συνθήκες η υπόθεση θα εκδικαζόταν ως παράνομη κατοχή όπλων, ως πλημμέλημα. Ωστόσο με το πρόσχημα της συμμετοχής σε «τρομοκρατική» οργάνωση όλοι καταδικάστηκαν σε 6 + 6 + 6 = 18 χρόνια για κατοχή, συναρμολόγηση και εισαγωγή όπλων, έτσι ώστε πλημμεληματικού χαρακτήρα κατηγορίες να αναβαθμιστούν σε κακούργημα.

Το δικαστήριο δεν αναγνώρισε κανένα ελαφρυντικό ούτε καν στην 24χρονη σήμερα (συλληφθείσα και το 2017) Χαζάλ Σετσέρ, που είχε προσαχθεί στην Τουρκία στα 17 της κατά τις διαμαρτυρίες για τη δολοφονία του 14χρονου Μπερκίν Ελβάν, συμμετείχε σε απεργίες πείνας, και διέφυγε στην Ελλάδα αφού βγήκε ένταλμα σύλληψης εναντίον της. Το ελληνικό κράτος από τότε την έχει ήδη ανταμείψει με 32 μήνες στις ελληνικές φυλακές από το 2017 μέχρι σήμερα και τώρα με εκτιτέα 20 χρόνια. Αυτό λέγεται ελληνική δικαιοσύνη.

Θυμίζουμε ότι στη δική της χρυσής αυγής με εκατοντάδες δολοφονικές επιθέσεις και 2 τουλάχιστον φόνους στην πλάτη της η μεγαλύτερη πραγματική ποινή δεν θα ξεπεράσει τα 6-7 χρόνια. Εδώ χωρίς καμία βίαιη ενέργεια 30 χρόνια έκαστος.

Πολιτική απόφαση και όχι διπλωματικά παιχνίδια

Η απόφαση αυτή ουδεμία σχέση έχει με πεσκέσια στον Ερντογάν. Ούτε πρόκειται για κάποια διπλωματική διευθέτηση των προβλημάτων με την Τουρκία όπου ο καημένος ο Μητσοτάκης αναγκάζεται “να ξαναδώσει πεσκέσι τα κεφάλια των αγωνιστών ελπίζοντας ότι θα εξευμενίσει τον ‘Σουλτάνο’ Ερντογάν”.1 Η δίκη των 11 κούρδων και τούρκων αγωνιστών δεν εντάσσεται στα διπλωματικά παιχνίδια Ελλάδας Τουρκίας. Είναι μια προκλητική απόφαση του ελληνικού κράτους επανακαθορισμού του ταξικού συσχετισμού και εμπέδωσης της κατάστασης εξαίρεσης, όπου τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα έχουν μπει στο γύψο. Ο αποδέκτης δεν είναι ο σουλτάνος όπως βολικά θα ήθελε η ελληνική αριστερά. Αποδέκτης είναι η ίδια η αριστερά και ολόκληρο το κίνημα, που πρέπει να συνηθίσει στις συνοπτικές διαδικασίες, στις δίκες παρωδία, στις εξοντωτικές ποινές, στα ειδικά δικαστήρια, στις καταδίκες χωρίς μάρτυρες, χωρίς ευρήματα και κυρίως χωρίς γεγονότα. Η δίκη αυτή ήταν μια δίκη. Οι 11 αγωνιστές καταδικάστηκαν ως μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης μόνο και μόνο γιατί το DHKP-C (Επαναστατικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Κόμμα-Μέτωπο) βρίσκεται σε μια σχετική λίστα της CIA και της ΕΕ. Τι σημασία έχει αν οι 11 δεν δηλώνουν πουθενά ότι είναι μέλη του. Τι σημασία έχει αν οι ίδιοι ή το DHKP-C δεν δραστηριοποιείται στην Ελλάδα. Τι σημασία έχει αν δεν υπάρχει προηγούμενη νομολογία από ελληνικό δικαστήριο. Τι σημασία έχει αν οι κατηγορούμενοι έχουν αναγνωριστεί ως πολιτικοί πρόσφυγες και η δράση τους στην Ελλάδα.

Δυστυχώς η ελληνική αριστερά αντιμετώπισε την υπόθεση σαν να επρόκειτο για κάτι που συμβαίνει σε άλλη χώρα. Σαν να διώκονται στην Τουρκία και από τον Ερντογάν. Έτσι περιορίστηκε σε μερικές ανακοινώσεις αλληλεγγύης που δεν αφορά άμεσα τον δικό μας ταξικό συσχετισμό αλλά τον αγώνα κατά του τουρκικού καθεστώτος. Ακριβώς για αυτό δεν έγινε καμία ουσιαστική κινητοποίηση. Η επίσημα αριστερά (Συριζα και ΚΚΕ) αδιαφόρησε πλήρως. Ούτε καν μια δήλωση αλληλεγγύης. Στα μέσα τους δεν έγραψαν μίση κουβέντα για την εξοντωτική απόφαση. Μια απόφαση που έρχεται να προστεθεί στη νομολογία του κράτους εξαίρεσης που ζει η χώρα τα τελευταία 10 χρόνια και που στην εποχή της κορωνοϋστερίας εγκαθιδρύεται ως η νέα κανονικότητα.

Για το ανταγωνιστικό κίνημα στην Ελλάδα η υπόθεση των Τούρκων και Κούρδων αγωνιστών, δεν είναι απλά ζήτημα μιας συνηθισμένης διεθνιστικής αλληλεγγύης. Είναι κυρίως ζήτημα άμεσης υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων στη δική μας χώραπου τσαλαπατιούνται καθημερινά από το κράτος έκτακτης ανάγκης που δεν αφήνει πλέον χώρο ύπαρξης για καμία αριστερά και κανένα κίνημαπαρά μόνο για αυτούς που στοιχίζονται πίσω του υπογράφοντας το ένα πίσω από το άλλο τα πιστοποιητικά κοινωνικής και πολιτικής νομιμοφροσύνης.

Το κίνημα και η αριστερά που στέκεται στα πόδια της, στο βαθμό που συνειδητοποιεί ότι αυτή η απόφαση έχει πέσει στα δικά της κεφάλια και όχι μόνο στους 11 αγωνιστές οφείλει άμεσα να ξεκινήσει μια σοβαρή καμπάνια για την απελευθέρωσή τους. Η καταδίκη αυτή δεν είναι μια νίκη του Ερντογάν αλλά μια ήττα δικιά μας, και δεν έχει κανένα νόημα να παριστάνει κανείς τον στρουθοκάμηλο.

Σημειώσεις

1 https://www.neaprooptiki.gr/547-chronia-fylakisis-stoys-11-toyrkoys-koy/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s