Το κράτος εξαίρεσης ειναί εδώ και το κυνήγι μαγισσών συνεχίζεται – Κανένα προνόμιο, κανένας περιορισμός

Κ.Μαραγκός για το Avantgarde

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΕΟΔΥ το πρώτο τετράμηνο του 2021 είχαν καταγραφεί 5700 θάνατοι με/από κορωνοϊό. Θα περίμενε κανείς οι θάνατοι αυτοί να αποτυπωθούν στη γενική θνησιμότητα της ίδιας περιόδου και έτσι να μετρηθεί η πραγματική συμβολή του κορωνοϊού στην αύξησή της. Ωστόσο τα στοιχεία που συλλέγει η Στατιστική Υπηρεσία δεν δείχνουν κάτι τέτοιο.

Στο πρώτο λοιπόν τετράμηνο σύμφωνα με τα Εβδομαδιαία Στοιχεία Θανάτων η αύξησή τους σε σχέση με το ίδιο διάστημα του προηγούμενου έτους είναι μόνο 1240! Πιο συγκεκριμένα φέτος τις πρώτες 17 εβδομάδες οι θάνατοι ανήλθαν στις 45704 ενώ πέρσι ήταν 44460 όταν η Ελλάδα κατέγραφε ελάχιστους θανάτους με κορωνοϊό. Τα νούμερα αυτά ούτε είναι πρωτόγνωρα ούτε έξω από το αναμενόμενο αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι 2017 οι θάνατοι στο ίδιο πάλι διάστημα έφτασαν τις 45918.

Μέχρι στιγμής έχουν καταγραφεί 12500 θάνατοι με κορωνοϊό στην Ελλάδα. Το νούμερο αυτό έχει χρησιμοποιηθεί ποικιλοτρόπως από την επίσημη προπαγάνδα ως μια αδιάψευστη απόδειξη της μεγάλης θνησιμότητας που προκαλεί ο συγκεκριμένος ιός. Ξέρουμε ωστόσο ότι οι άνθρωποι που καταλήγουν έχοντας και κορωνοϊό συνήθως είναι προχωρημένης ηλικίας ή/και με υποκείμενα νοσήματα. Υπό αυτή τη συνθήκη ο ιός μάλλον είναι η αφορμή και όχι η αιτία για την δυσμενή κατάληξη με τον ίδιο τρόπο που θα μπορούσε να είναι μια γρίπη, μια λοίμωξη ακόμα και ένα βαρύ κρυολόγημα για ανθρώπους με επιβαρημένη υγεία.

Στη συζήτηση αυτή θα μπορούσε να προστεθεί και ένας τρίτος παράγοντας που αφορά τα πρωτόκολλα θεραπείας τα οποία είναι ανύπαρκτα με αποτέλεσμα μεταξύ του ντεπόν και του «μείνε σπίτι σου» μέχρι τη διασωλήνωση να μην υπάρχει τίποτα άλλο, καμία περίθαλψη και κανένα προτεινόμενο φάρμακο παρόλο που η έντονη συζήτηση γύρω από τη δυνατότητα θεραπευτικών μέσων που θα μπορούσαν να σώσουν το μεγαλύτερο μέρος όσων έχασαν τη ζωή τους συνεχίζεται, έστω και κάτω από τις δυσμενείς συνθήκες που έχει επιβάλει η ιερά εξέταση των εγκλεισμών αρχικά και τώρα των εμβολίων ως δήθεν τη μόνη ελπίδα για να σωθούμε από τον κορωνοϊό.

Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι δεν υπάρχει καμία θεραπεία για τους ασθενείς με κορωνοϊό πέρα από τη διασωλήνωσή τους στο βαθμό που το ανοσοποιητικό τους δεν τα καταφέρει από μόνο του σαν να είμαστε στο 1221 και όχι στο 2021 και ότι ο «θανατηφόρος» ιός όντως προκάλεσε 5700 θανάτους στο πρώτο τετράμηνο οι οποίοι όπως αντιλαμβανόμαστε από τα media, τους λοιμοξιολόγους, τους ειδικούς και την κυβέρνηση «που ακολουθεί τις οδηγίες τους», θα ζούσαν αν δεν είχαν κολλήσει τον «ανίατο ιό», τον οποίο προφανώς κόλλησαν είτε γιατί οι ίδιοι «δεν τηρούσαν τα μέτρα» είτε κάποιοι άλλοι (μάλλον «αρνητές») που επίσης «δεν τα τηρούσαν τους κόλλησαν». Αν όντως είναι έτσι γιατί στον πλεονάζοντα αριθμό θανάτων του πρώτου τετραμήνου εμφανίζονται μόνο 1200 επιπλέον από τους περσινούς και 200 λιγότεροι από το 2017; Που πήγαν οι υπόλοιποι 4500; Γιατί δεν επιβαρύνουν τη γενική θνησιμότητα; Όλη αυτή η καταστροφολογία του κορωνοϊού και η δήθεν τεράστια θνησιμότητα που προκαλεί, που ακριβώς αποτυπώνεται; Γιατί δεν αυξάνεται η γενική θνησιμότητα σε τέτοιο βαθμό που να την δικαιολογεί; Και μαζί με αυτή να δικαιολογούνται και τα οριζόντια μέτρα που έχουν ληφθεί και που συνεχίζονται να λαμβάνονται, όπως για παράδειγμα οι μαζικοί -στα όρια του υποχρεωτικού- εμβολιασμοί για όλο τον πληθυσμό, από πειραματικά εμβόλια αμφίβολης αποτελεσματικότητας και θανατηφόρων -έστω και σπάνια- επιπλοκών σε νέους ανθρώπους χωρίς προβλήματα υγείας;

Ποια είναι τελικά η θνησιμότητα;

Πολύς κόσμος μέσα από τα τρομοδελτία και την κορωνουστερία που συνειδητά καλλιεργεί  η επίσημη κρατική προπαγάνδα έχει την εντύπωση ότι ο κίνδυνος να πεθάνει κανείς αν κολλήσει τον κορωνοϊό είναι «τεράστιος». Το πόσο τεράστιος είναι βεβαίως παραμένει ένα απροσδιόριστο μέγεθος. Αν επιχειρήσει κανείς να το προσδιορίσει αμέσως θα χαρακτηριστεί ως αρνητής, ψεκασμένος και διάφορα άλλα από τους πίστευε και μη ερεύνα, όπως συνέβαινε και την εποχή της ιεράς εξέτασης για όποιον αμφισβητούσε το αλάθητο του πάπα. Ποια είναι τελικά η θνησιμότητα του κορωνοϊού; Δηλαδή αν τον κολλήσουν 100 άνθρωποι πόσοι τελικά χάνουν τη ζωή τους; Ο δείκτης που χρησιμοποιούν συνήθως είναι αυτός των θανάτων προς τα καταγραμμένα «κρούσματα». Στην Ελλάδα για παράδειγμα έχουν χάσει τη ζωή τους 12500 άνθρωποι σε σύνολο 420 χιλιάδων περιπτώσεων. Από αυτό συνάγεται ένα ποσοστό θνησιμότητας 3%. Στην πραγματικότητα όμως όλοι παραδέχονται ότι το πραγματικό ποσοστό είναι πολύ μικρότερο δεδομένου ότι τα πραγματικά περιστατικά συνήθως χωρίς κανένα σύμπτωμα είναι τουλάχιστον 5 φορές περισσότερα. Έτσι το ποσοστό αυτό πέφτει αυτόματα στο 0,5%. Υπάρχουν πολλές χώρες στον κόσμο όπως πχ η Κούβα που ακόμα και επί των κατεγραμμένων περιπτώσεων το ποσοστό θνησιμότητας είναι 0,7%. (1180 θάνατοι προς 171000 κρούσματα). Ακόμα και στην πιο συντηρητική υπόθεση ότι τα πραγματικά κρούσματα είναι τα διπλά το ποσοστό θνησιμότητας θα έπεφτε στο 0,3%. Έχουν γίνει επιδημιολογικές μελέτες που υπολογίζουν τη θνησιμότητα ακόμα και στο 0,15%, το οποίο μπορεί να αυξηθεί λόγω της μεγάλης γήρανσης ή της πολύ κακής διαχείρισης μέχρι το 0,7%.  Στο τελευταίο αυτό ποσοστό συμφωνούν όταν αναγκάζονται να μιλήσουν με στοιχεία και οι πλέον συστημικοί αναλυτές.

Για όλα αυτά έχουν δημοσιευτεί μελέτες και άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά τα οποία φυσικά εξαφανίζονται στα κυρίαρχα μέσα προκειμένου να διατηρηθεί ο μύθος του θανατηφόρου ιού που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με κανένα άλλο μέσο παρά μόνο με τον περιορισμό της διασποράς του ο οποίος μπορεί με τη σειρά του να εξασφαλιστεί μόνο με μέτρα περιορισμού και καταστολής. Αλλά γι αυτό θα επανέλθουμε παρακάτω.

Γιατί έχει σημασία η θνησιμότητα του κορωνοϊού;

Διότι από το μέγεθος της μπορεί να χαραχτεί μια αποτελεσματική διαχείριση και αντιμετώπιση της επιδημίας. Αν για παράδειγμα σε μια χώρα του μεγέθους της Ελλάδας ο πληθυσμός που πραγματικά κινδυνεύει περιορίζεται στο 0,5% του πληθυσμού τότε μιλάμε για 50000 ανθρώπους στα 10 εκατομύρια. Το δεύτερο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι που βρίσκεται αυτό το τμήμα του πληθυσμού. Βρίσκεται σε προχωρημένες ηλικιακά ομάδες κοντά στο προσδόκιμο επιβίωσης και σε ομάδες με υποκείμενα νοσήματα. Με άλλα λόγια πληθυσμιακές κατηγορίες που έτσι κι αλλιώς η υγεία τους είναι επιβαρημένη και αξίζουν ιδιαίτερης προστασίας.

Η κυρίαρχη προπαγάνδα ενώ σκίζει τα ιμάτιά της ότι ενδιαφέρεται για αυτούς τους ανθρώπους και κάθε ζωή αξίζει (κατηγορώντας όσους ασκούν κριτική στην επίσημη διαχείριση της επιδημίας ως μαλθουσιανούς και μισάνθρωπους που τους ενδιαφέρει μόνο το τομάρι τους και όχι η ζωή των ευάλωτων συνάνθρωπων τους και γι’ αυτό αντιδρούν στα μέτρα εγκλεισμού και περιορισμού της κυκλοφορίας και τώρα στους σχεδόν υποχρεωτικούς εμβολιασμούς) στην πραγματικότητα είναι αυτή που δεν της καίγεται καρφί για αυτούς τους πραγματικά ευάλωτους ανθρώπους.

Κάθε κοινωνία έχει στη διάθεσή της ορισμένους πόρους για να αντιμετωπίσει μια απειλή και οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα. Οι δαπάνες για την υγεία δεν είναι απεριόριστες. Και εδώ ισχύει ένα κόστος ευκαιρίας. Όσο για παράδειγμα επενδύονται δισεκατομμύρια στις μάσκες, στα εμβόλια, στα self test και στις ενισχύσεις των επιχειρήσεων λόγω της αναστολής λειτουργίας τους για να μην μιλήσουμε για τα μέτρα ελέγχου, επιτήρησης και καταστολής, τόσο δεν θα περισσεύει τίποτα για μια άλλη στρατηγική που θα επικεντρωνόταν στην πρόληψη, την περίθαλψη και την ίαση όσων κολλήσουν τον κορωνοϊό και ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου. Όμως αυτή η στρατηγική έχει απορριφθεί με το επιχείρημα ότι οι πάντες κινδυνεύουν να πεθάνουν αν κολλήσουν τον κορωνοϊό ανεξάρτητα από την ηλικία τους, από το ανοσοποιητικό τους από την κατάσταση της υγείας τους κλπ. Πράγματι αν όλοι κινδυνεύουν να πεθάνουν τότε η μόνη ελπίδα είναι να μην κολλήσουν τον «θανατηφόρο» ιό. Αν όμως ο θανατηφόρος ιός είναι ενας μύθος της κυρίαρχης προπαγάνδας τότε η συζήτηση μπαίνει σε εντελώς διαφορετική βάση.

Προφανώς τα στατιστικά του κορωνοϊού δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη συγκεκριμένη συζήτηση για την ιατρική του αντιμετώπιση. Όμως είναι η βάση για το τι πρέπει να γίνει. Που να κατευθυνθούν τα διαθέσιμα μέσα. Με τι να ασχοληθούν τα εργαστήρια: με ένα εμβόλιο για όλους ανεξαιρέτως δήθεν για να περιοριστεί η μετάδοσή του ή με τα φάρμακα για όσους κολλάνε τον ιό και το ανοσοποιητικό τους δεν ανταποκρίνεται;

Ποιοι κινδυνεύουν

Είναι αποδεδειγμένο ότι η μέση ηλικία των συνανθρώπων μας που χάνουν τη ζωή τους με κορωνοϊό είναι τα 79 έτη. Άσχετα με τα υποκείμενα νοσήματα. Φυσικά υπάρχουν νεώτεροι αλλά και γηραιότεροι. Αλλά αυτό δεν αλλάζει κάτι, με τον ίδιο τρόπο που δεν αλλάζει κάτι η απόκλιση από το προσδόκιμο επιβίωσης που είναι στα 80 έτη. Με απλά λόγια οι θάνατοι με κορωνοϊό αφαιρούν κατά μέσο όρο ένα χρόνο ζωής από τα καταγραμμένα θύματά του. Αν το πει κανείς αυτό αμέσως θα κατηγορηθεί ως δολοφόνος, μισάνθρωπος, μαλθουσιανός, τομάρι, ψεκασμένος, ατομίσταρος κοκ. Τις πρόστυχες αυτές κατηγορίες τις εκτοξεύουν όλοι αυτοί οι άθλιοι διαχειριστές της επιδημίας προκειμένου να αποποιηθούν τις ευθύνες τους και πολύ περισσότερο να σταματήσουν οποιαδήποτε κριτική στις δολοφονικές τους πολιτικές.

Εννοείται ότι πρέπει να προσδιοριστούν με τον πιο σαφή τρόπο τα επιδημιολογικά χαρακτηριστικά των θυμάτων ακριβώς για να αντιμετωπιστούν οι επιπτώσεις του κορωνοϊού σε αυτές ακριβώς τις ομάδες υψηλού κινδύνου και όχι να σκορπίζονται οι πόροι οπουδήποτε αλλού εκτός από τις συγκεκριμένες αυτές ομάδες. 

Αυτές λοιπόν οι ομάδες στο σύνολό τους αφορούν ένα μέγεθος από 50 μέχρι 70000 ανθρώπους. Ο υπόλοιπος πληθυσμός δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο. Το ανοσοποιητικό του σύστημα μπορεί να αντιμετωπίσει τον συγκεκριμένο ιό που δεν έχει καμία σχέση με την πανούκλα, ούτε με άλλες ασθένειες που όντως έχουν σημαντικά ποσοστά θνησιμότητας. Όλη η εκστρατεία αντιμετώπισης του κορωνοϊού που περιλαμβάνει μέτρα σε ολόκληρο τον πληθυσμό, είτε ο καθολικός περιορισμός κίνησης, είτε η καθολική χρήση μάσκας, είτε οι καθολικοί εμβολιασμοί είναι μια γελοιότητα όχι μόνο γιατί πρόκειται αποκλειστικά για αστυνομικά και όχι υγειονομικά μέτρα, αλλά και γιατί πρόκειται για μια αναποτελεσματική σπατάλη πόρων ενώ ταυτόχρονα δεν περιλαμβάνει τίποτα συγκεκριμένο για όσους πραγματικά κινδυνεύουν. Η εγκληματική αυτή διαχείριση είναι που ευθύνεται για ένα μεγάλο μέρος των καταγραμμένων θανάτων με κορωνοϊό, παρόλο που ένα σημαντικό μέρος από αυτούς τους θανάτους δεν θα μπορούσαμε να τους αποφύγουμε έτσι κι αλλιώς δεδομένου ότι ο κορωνοϊός απλώς συνυπήρχε αλλά δεν ήταν η ουσιαστική αιτία θανάτου.

Εδώ ακριβώς έχει σημασία να δούμε την πραγματική επίπτωση του κορωνοϊού στην γενική θνησιμότητα. Για να ξέρουμε με τι έχουμε να κάνουμε, ποιο είναι το μέγεθος που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Όταν σε ένα τετράμηνο το πρόβλημα αφορά 1200 επιπλέον θανάτους από το αναμενόμενο τότε το συμπέρασμα είναι αδιαμφισβήτητο. Αυτοί οι 1200 θάνατοι θα μπορούσαν να αποφευχθούν αν η επιστήμη επικεντρωνόταν σε αυτούς και όχι στα 10 υπόλοιπα εκατομμύρια που δεν κινδυνεύουν. Α όχι θα αντιτείνει ο κάθε οπαδός του εγκλεισμού. Ναι δεν κινδυνεύουν ακριβώς αλλά είναι αυτοί που θα κολλήσουν τον ιό στους ευάλωτους και αυτοί θα πεθάνουν. Παραμύθια της χαλιμάς. Το κρυφτούλι του κορωνοϊού είναι μια γελοία αναποτελεσματική και κοστοβόρα στρατηγική ανάλογη με το να κυνηγάει κανείς ένα λεωφορείο που δεν πρόλαβε στη στάση.

Ο λόγος που έχει επιλεχθεί αυτή η στρατηγική (λοκνταουν, εγκλεισμός, πρόστιμα, επιτήρηση, καταστολή, πιστοποιητικά και προνόμια εμβολιασμού κλπ) προφανώς έχει να κάνει με πολιτικές στοχεύσεις (εγκαθίδρυση του κράτους εξαίρεσης) για τις οποίες έχουμε μιλήσει όλο αυτό το διάστημα και όποιος τις αγνοεί αν δεν είναι αφελής είναι σίγουρα ένας άθλιος απολογητής της κορωνοχούντας του Μητσοτάκη.

Πεθαίνουν αβοήθητοι

Ενώ υποτίθεται οι ενορχηστρωτές και οι απολογητές του εγκλεισμού και των μαζικών εμβολιασμών κόπτονται για τους ευάλωτους πληθυσμούς και παρουσιάζουν τον εμβολιασμό όλων ως πράξη αλληλεγγύης και αλτρουισμού, στην πραγματικότητα με τις στρατηγικές τους αφήνουν τους ανθώπους αυοτύς εντελώς αβοήθητους και έρμαιο ενός ιού που θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με τα κατάλληλα πρωτόκολλα και την ανάλογη φροντίδα στο πεδίο.

Ενώ έχουν δαπανηθεί δισεκατομμύρια σε μέτρα δήθεν περιορισμού της μετάδοσης με ανυπολόγιστο κόστος στις ζωές των ανθρώπων, θα μπορούσε ένα ελάχιστο μέρος αυτών των δαπανών να κατευθυνθεί στη θεραπεία μειώνοντας στο ελάχιστο τις απώλειες. Για παράδειγμα μια θεραπεία μονοκλωνικών κοστίζει 1000 ευρώ. Αν αυτή η θεραπεία υπήρχε διαθέσιμη για τις ομάδες υψηλού κινδύνου που ξέρουμε ποιες είναι, οι απώλειες θα εκμηδενίζονταν ή έστω θα μειωνόταν σε τεράστιο βαθμό. Μια θεραπεία μονοκλωνικών αντισωμάτων θα περιόριζε ένα μεγάλο μέρος από τους 12000 θανάτους που χρεώθηκαν στον κορωνοϊό. Πόσο θα κόστιζε αυτή η επένδυση; Μονάχα 12 εκατομμύρια. Ένα μηδαμινό ποσό, όταν για τα κανάλια δόθηκαν περισσότερα από 30 εκ για να μην μιλήσουμε για τα 30 δις που υποτίθεται έχει ήδη κοστίσει στο ελληνικό δημόσιο η στρατηγική των εγκλεισμών και των εμβολίων. Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει και όμως στο όνομα της δημόσιας υγείας και με συνένοχη την αριστερά της καραντίνας που ξεπλένει αυτά τα καθάρματα, γίνεται ένα απίστευτο πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας, λεφτά που καταλήγουν στις τσέπες των ημετέρων και όμως όλο αυτό περνάει σχεδόν απαρατήρητο.

Χιλιάδες ευάλωτοι συνάνθρωποί μας δεν θα κατέληγαν στις ΜΕΘ και από κει σε ένα πρόωρο θάνατο αν το σύστημα υγείας κατευθυνόταν στη θεραπεία του κορωνοϊού και όχι στα υστερικά και αναποτελεσματικά μέτρα για τον δήθεν περιορισμό της μετάδοσής του. Αν αυτό δεν είναι έγκλημα τότε τι είναι;

Όμως δεν είναι μόνο οι θεραπείες με τα μονοκλωνικά που δήθεν δεν υπάρχουν. Και γιατί δεν υπάρχουν; Μήπως γιατί οι πόροι των συστημάτων υγείας κατευθύνονται οπουδήποτε αλλού εκτός από το να παράγουν μονοκλωνικά αντισώματα; Βεβαίως αν πρόκειται για κάποιους VIP ξαφνικά θεραπεύονται με μονοκλωνικά. Για τους κοινούς θνητούς όμως μια επένδυση 1000 ευρώ δεν προβλέπεται. Παρόλο που το κόστος παραμονής σε μια ΜΕΘ για 15 μέρες μπορεί να κοστίζει ακόμα και 10000 ευρώ. Όλα αυτά φαίνεται δεν απασχολούν κανένα οπαδό της επιστήμης και του ορθού λόγου με τον ίδιο τρόπο βέβαια που δεν απασχολούνταν κανείς με την ιερά εξέταση όταν έστελνε στην πυρά οποιονδήποτε έλεγε ότι η γη είναι στρογγυλή κι όχι επίπεδη. Για πείτε μας λοιπόν όλοι εσείς που εμπορεύεστε τους θανάτους αυτών των ανθρώπων πόσο κοστίζει η ζωή τους μιας και ενδιαφέρεστε τόσο πολύ γι’ αυτήν. 1000 ευρώ; Πόσο την κοστολογείτε; και όλοι εσείς οι αριστεροί απολογητές του λοκντάουν και τώρα των μαζικών εμβολιασμών που το μόνο που έχετε να μας πείτε είναι για τις πατέντες; Γιατί δεν χαλάτε τον κόσμο για αυτό το έγκλημα παρά μόνο έχετε επιστρατευτεί δίπλα στους χαρδαλιάδες για να πετάτε την ίδια λάσπη που πετάει η κορωνοχούντα σε όσους αμφισβητούν τα πεπραγμένα της;

Αλλά δεν είναι μόνο τα μονοκλωνικά. Όταν κανείς βρεθεί να φέρει τον κορωνοϊό  και σκεφτεί να επικοινωνήσει με το σύστημα υγείας διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει κανένα πρωτόκολλο θεραπείας πέρα από το ντεπόν, το κάτσε σπίτι σου και όταν πάθει πνευμονία έλα να σε διασωληνώσουμε αν βεβαίως υπάρχουν διαθέσιμες ΜΕΘ. Σε κανένα επίσημο πρωτόκολλο δεν υπάρχουν οδηγίες αντιμετώπισης. Ενώ υπάρχουν γιατροί – πνευμονολόγοι, παθολόγοι κλπ που προτείνουν ένα μείγμα θεραπείας με αντιβιοτικά ή και φάρμακα όπως η κολχικίνη με εντυπωσιακά αποτελέσματα στη μείωση των εισαγωγών στις ΜΕΘ αλλά και στην θετική πρόγνωση όσων λαμβάνων τέτοιες θεραπείες, στα επίσημα πρωτόκολλα δεν υπάρχει καμία οδηγία, ούτε διαθέσιμοι γιατροί προκειμένου να δώσουν οδηγίες με έναν οργανωμένο τρόπο. Το τι θα κάνει ενας ασθενής με κορωνοϊό στο βαθμό που έχει έντονα συμπτώματα είναι μια προσωπική του υπόθεση. Δεν πρόκειται εδώ να επικεντρωθούμε σε μια συζήτηση για το αν συγκεκριμένα αντιβιοτικά αντιμετωπίζουν τις επιπτώσεις του κορωνοϊού ή αν κάποια άλλα φάρμακα περιορίζουν το ιικό του φορτίο. Για όλα αυτά έχουν μιλήσει επώνυμα θαρραλέοι γιατροί που εφαρμόζουν με επιτυχία εναλλακτικά θεραπευτικά πρωτόκολλα την ώρα που με νόμο έχει απαγορευτεί στα φαρμακεία να δίνουν αντιβιοτικά χωρίς ιατρική συνταγή με αποτέλεσμα να είναι πλέον και δυσεύρετα ενώ τα επίσημα πρωτόκολλα όχι μόνο δεν προκρίνουν την αντιβίωση που παραδοσιακά αντιμετωπίζει τις επιπτώσεις της πνευμονίας τουλάχιστον στα αρχικά της στάδια, αλλά και την απορρίπτουν ως επιβλαβή, με αποτέλεσμα η μόνη λύση σε περίπτωση υποτροπής να είναι η ΜΕΘ που κι αυτές δεν αρκούν με τα γνωστά αποτελέσματα που τα είδαμε το δίμηνο Νοεμβρίου Δεκεμβρίου ειδικά στη βόρεια Ελλάδα. Προφανώς μια αντιβίωση όπως και κάθε άλλο φάρμακο από αυτά που αντιμετωπίζουν τις επιπτώσεις του κορωνοιού δεν μπορει να τα λαμβάνει ενας ασθενής χωρίς τις οδηγίες του γιατρού. Το ζήτημα είναι ότι εξαρχής απορίφθηκε από τους «ειδικούς» κάθε προσανατολισμός και επένδυση πόρων στο να σχηματιστεί ένα αποτελεσματικό πρωτόκολλο θεραπείας όσων νοσουν βαριά από τον κορωνοϊό. Και απορίφθηκε για να επιβεβεωθεί ότι πρόκειται για κάτι σαν την πανούκλα έτσι ώστε να αναλάβουν τα υπόλοιπα οι ειδικοί της τρομοϋστερίας και της αστυνομίας.

Η «επιχείρηση ελευθερία» και το κυνήγι μαγισσών

Τα εμβόλια αποτελούν σύμφωνα με την κυρίαρχη στρατηγική την μοναδική ελπίδα να τελειώσουμε με τον κορωνοϊό αλλά κυρίως με τα περιοριστικά μέτρα, τις μάσκες, τις απαγορεύσεις, τους εγκλεισμούς τα πρόστιμα κοκ. Στην πραγματικότητα η εκστρατεία αυτή είναι η συνέχεια της επιχείρησης ενοχοποίησης της κοινωνίας, πειθάρχησης και απόσπασης της συναίνεσης και αναζήτησης εσωτερικών εχθρών προκειμένου να συνεχιστεί το κυνήγι μαγισσών.

Όσοι πειθαρχούν θα έχουν προνόμια δηλώνουν χωρίς ίχνος ντροπής «ειδικοί επιστήμονες» και ξοπίσω τους τα κυβερνητικά μαντρόσκυλα. Το εμβόλιο είναι ακόμα ένα εργαλείο διαχωρισμού πειθάρχησης και διώξεων. Στην καμπάνια αυτή συμμετέχουν για λόγους που επί του παρόντος δεν θα ασχοληθούμε και μπόλικοι αριστεροί μαϊντανοί κάνοντας επίδειξη της ανοησίας τους συντασσόμενοι πλήρως με την κυβερνητική καμπάνια παριστάνοντας πολλές φορές τους βασιλικότερους του βασιλέως. «Εμβολιάσου ρε τι σου ζητάμε». Όλοι αυτοί οι ηλίθιοι οπαδοί του μαζικού εμβολιασμού στρώνουν το δρόμο στο κυβερνητικό πογκρόμ και στον κοινωνικό κανιβαλισμό που θα τον συνοδεύει προκειμένου οι πειθαρχημένοι ως νέος εθνικός κορμός να ρίξουν τις ευθύνες της παράτασης του μαρτυρίου του εγκλεισμού και της επιτήρησης στους σύγχρονους εβραίους που αρνούνται να υπακούσουν και να συναινέσουν στον εμβολιασμό τους.  Έτσι η ενδεχόμενη αποτυχία των εμβολίων να περιορίσουν (ήδη η περιβόητη μετάλλαξη Δέλτα πλήττει και τους εμβολιασμένους) τη διασπορά και τους θανάτους θα χρεωθεί στο κομμάτι της κοινωνίας που δεν θέλει να εμβολιαστεί και μαζί με αυτό θα χρεωθεί και ένα νέο λοκνταουν.

Μόνο ένας βλάκας δεν μπορεί να σκεφτεί τι θα σημαίνει κάτι τέτοιο για τους λεγόμενους «αρνητές». Η μάσκα θα γίνει για αυτούς ένα σημάδι που θα τους διακρίνει κάθε πειθαρχημένος ηλίθιος για να ξεσπάσει τον κανιβαλισμό του. Ο «αρνητής» δεν θα μπαίνει σε κλειστούς χώρους, θα αποβάλλεται από την κοινωνική ζωή, πολλές φορές θα μπαίνει σε διαθεσιμότητα, θα χάνει το πόστο στη δουλειά του και ενίοτε θα απολύεται και μέχρι τότε σίγουρα θα πληρώνει ως τιμωρία τα υποχρεωτικά σελφ τεστ από την τσέπη του, μιας και από αυτά απαλλάσονται οι εμβολιασμένοι ακομα κι αν συνεχίσουν να διασπείρουν τον ιό και που χωρις τα σελφ τεστ δεν θα το γνωρίζουν ουτε οι ίδιοι (απαλλασσόμενοι όμως από την κατηγορία του «ασυμπτωματικού»).

Τα αφεντικά θα βρουν έτσι έναν ακόμα τρόπο να κάνουν τη δουλειά τους και μάλιστα χωρίς αποζημίωση. Τα πρωτοβάθμια σωματεία που υπερθεματίζουν σε ταξικό τροπάρι αυτή τη φορά θα το βουλώσουν υπογράφοντας το πέρασμά τους στην άλλη πλευρά, εκεί που ήδη βρίσκεται η ΓΣΕΕ που τόσο καταγγέλουν που δεν αφήνει την εργατιά να βρει το δρόμο της. Ο κορωνοϊός προχθές και τώρα τα εμβόλια γίνονται το νέο πεδίο μιας εθνικής ενότητας ακόμα και για αυτούς που μέχρι πρότινος την καταριόνταν. Για όλους υπάρχει μια ευκαιρία να υπογράψουν τη δική τους Βάρκιζα. Τουλάχιστον τώρα θα το κάνουν για τη δημόσια υγεία, αν και τις προηγούμενες φορές πάντα το θέμα ήταν η διάσωση του λαού και του έθνους. Ας είναι.

Κανένα προνόμιο κανένας διαχωρισμός

Κάθε μέρα που περνάει ο εκβιασμός του εμβολιασμού είτε μέσω της υποχρεωτικής του επιβολής σε ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων, είτε με το κερασάκι των προνομιών γίνεται ένα κρίσιμο εργαλείο στα χέρια μιας αδίστακτης κυβέρνησης -που εννοείτε δεν δίνει φράγκο για την υγεία του κοσμάκη- προκειμένου να επιβάλει νέους διαχωρισμούς καθώς και πάνω σε αυτό το πεδίο να διευρύνει τον εθνικό κορμό, ή αλλιως το άρχων μπλοκ εξουσίας που έλεγε και ο Πουλατζας.

Το πιο εξωφρενικό όμως είναι ότι ο κανιβαλισμός αυτός παρουσιάζεται ως κοινωνική αλληλεγγύη. Πρόκειται για μια διαστροφή της πραγματικότητας. Το εμβόλιο άσχετα με τις όποιες παρενέργειες που ήδη καταγράφονται ακόμα και θανατηφόρες, προστατεύει μόνο (υποτίθεται και χωρίς να ξέρει κανεις και μεχρι πότε) αυτούς που το κάνουν. Προφανώς και δεν είναι μια πράξη αλτρουϊσμού. Ο καθένας αναλαμβάνει το ρίσκο για τον εαυτό του πιστεύοντας ότι έτσι προστατεύεται. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια της χαλιμάς.

Το υποτιθέμενο τείχος προστασίας δεν αφορά τους εμβολιασμένους αλλά τους ανεμβολίαστους. Τα παιδιά που έχουν κάνει το εμβόλια της ιλαράς ή της ανεμοβλογιάς δεν κινδυνεύουν από τα παιδιά που δεν το έχουν κάνει, και κατά κάποιο τρόπο προστατεύονται κι αυτά αφού υπάρχει ένα τείχος που δεν επιτρέπει την διασπορά του ιού.

Όμως εδώ δεν ισχύει αυτός ο κανόνας. Ξαφνικά οι εμβολιασμένοι αισθάνονται ότι κινδυνεύουν από τους ανεμβολιάστους. Αυτό αν δεν είναι μια παραδοχή ότι το εμβόλιο τελικά δεν είναι αποτελεσματικό τότε είναι μια μαζική παράνοια. Ο προστατευμένος απειλείται από τον απροστάτευτο. (τι άλλο θα ακούσουμε πια) Στην πραγματικότητα το πρόβλημα με τα συγκεκριμένα πειραματικά εμβόλια είναι ότι δεν προστατεύουν από τη διασπορά του ιού, όπως συμβαίνει με τα παιδικά εμβόλια που παρέχουν όντως προστασία από τις παιδικές ασθένειες. Τα εμβόλια του κορωνοϊού υποτίθεται ότι δημιουργούν αντισώματα και τότε στη περίπτωση που ο εμβολιασμένος κολλήσει τον ιό θα τον περάσει χωρίς τον κίνδυνο να βρεθεί στη ΜΕΘ ή ακόμα και να χάσει τη ζωή του. Αυτό όμως συμβαίνει έτσι κι αλλιώς με το 99% των περιπτώσεων χωρίς κανένα εμβόλιο και εδώ που τα λέμε χωρίς καμία αγωγή, αφού οι λεγόμενοι ειδικοί έχουν προαποφασίσει ότι δεν υπάρχουν φάρμακα για τον κορωνοϊό αλλά μόνο εμβόλια.

Ποιους αφορά τότε όλο αυτό το παραμύθι της κοινωνικής αλληλεγγύης; Αυτούς που στην πραγματικότητα δεν τους προστατεύει κανένα εμβόλιο γιατί και να το κάνουν δεν αναπτύσσουν αντισώματα είτε γιατί είναι σε ανοσοκαταστολή, είτε για άλλους λόγους.  Αυτοί όμως δεν προστατεύονται από τους εμβολιασμένους αφού ακόμα και οι εμβολιασμένοι μπορούν να γίνουν φορέας διασποράς σε αυτές τις ευάλωτες ομάδες. Και φτάνουμε ξανά στην αρχή του προβλήματος. Το κράτος, οι ειδικοί και όλοι οι οπαδοί του λοκνταουν και τώρα των εμβολίων επί της ουσίας συνεχίζουν να αφήνουν απροστάτευτες τις ευάλωτες ομάδες απλά και μόνο για να συνεχίζουν να διασπείρουν τον τρόμο και να ενοχοποιούν την κοινωνία (στοχοποιώντας όσους αντιδρούν στην κανιβαλική στρατηγική τους).

Αυτός είναι ο μόνος λόγος που το κράτος από κοινού με το παρακράτος των ειδικών επιμένουν σε αυτή τη στρατηγική, μονιμοποιώντας την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που με τη σειρά της οδηγεί στην μονιμοποίηση του αυταρχικού κράτους και της ισοπέδωσης των συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων. Δεν πρόκειται για τα ατομικά δικαιώματα όπως ισχυρίζονται οι εξ αριστερών απολογητές της κορωνοχούντας. Τα ατομικά δικαιώματα είναι οργανικό κομμάτι των συλλογικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Και όλα αυτά συγκροτούν αυτό που λεμε κοινωνικές κατακτήσεις οι οποίες αντικατροπτίζονται σε μια σειρά νομοθεσίες που το κίνημα είχε κερδίσει ύστερα από σκληρούς αγώνες.

Το εργασιακό του Χατζηδάκη που ψηφίστηκε πριν λίγες μέρες επιβάλει πέρα από την ελαστικοποίηση του 8ωρου, τους πλέον εξευτελιστικούς όρους ύπαρξης των συνδικαλιστικών οργανώσεων σε τέτοιο βαθμό που ακυρώνει την ύπαρξη τους ως εργαλείο των υποτελών τάξεων προκειμένου να αμυνθούν στην εργοδοσία που ως γνωστόν από τη θέση της μπορεί να επιβάλει και τους όρους της στις εργασιακές σχέσεις. Πλέον η κήρυξη μιας απεργίας και οι όροι διεξαγωγής της την καθιστούν από ακίνδυνη έως αδύνατη. Την ίδια στιγμή τα συνδικάτα δεν μπορούν να έχουν μια ανεξάρτητη εσωτερική ζωή αφού το κράτος τους επιβάλει διαδικασίες τηλεσυνελεύσεων και τηλεαποφάσεων οι οποίες εξασφαλίζονται μέσω της κρατικής διαμεσολάβησης του taxisnet ακυρώνοντας κάθε ζωντανή αδιαμεσολάβητη, ανεξάρτητη και δια ζώσης (για όσους αντιλαμβάνονται ακόμα την αξία της) διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Όλα αυτά και πολλά αλλά όπως η αστυνομία μέσα στα πανεπιστήμια αφού πρώτα καταργήθηκε κάθε πανεπιστημιακό άσυλο, αφαιρούν στις νέες συνθήκες το έδαφος ύπαρξης κάθε ανταγωνιστικής δύναμης με το κράτος και την αστική τάξη. Το σχέδιο ξεδιπλώνεται παράλληλα με το καθεστώς να χτίζει την ηγεμονία του στο πεδίο της κορωνουστερίας και στη συνέχεια να περνάει χωρίς ουσιαστική άμυνα τις νομοθεσίες που διαμορφώνουν ένα εντελώς νέο σκηνικό, όλο και πιο κοντά στην καπιταλιστική δυστοπία που ονειρεύεται η μαφία που έχει την οικονομική και πολιτική εξουσία. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο το κίνημα έχει αποτύχει να υπερασπιστεί όλο αυτό το διάστημα τις θέσεις του. Ο νόμος Χατζηδάκη πέρασε όχι γιατί ξεπουλήθηκε κάποιος αγώνας από τους γραφειοκράτες αλλά γιατί το στρατόπεδό μας (έστω και εν δυνάμει) συνεχίζει να κρύβεται από τον κορωνοϊό όπως του έχει υποδείξει το σύστημα και το επιβεβαιώνει ο κάθε λεκές του που με ύφος καρδιναλίου διατάσει τους πάντες να «εμβολιστούν ρε» επιβεβαιώνοντας ότι πράγματι βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Τι άλλο κάνει η κάθε ΓΣΕΕ περισσότερο από αυτό που κάνουν οι αριστεροί μαϊντανοί του λοκντάουν και των πιστοποιητικών εμβολιασμού (και που είναι υπέρ της «λήψης αυστηρων απαγορευτικων μέτρων κατά των επικίνδυνων για τη δημόσια υγεία, αποξενωμένων, ασυνείδητων, εγωιστικων, ανταγωνιστικών, ατομικότητων, που διαπλαθει το κυρίαρχο σύστημα, και που αρνούνται να εμβολιαστούν») και μάλιστα στο όνομα της αντικαπιταλιστικής και από τα κάτω αριστεράς; Αλλα για ποια ΓΣΕΕ μιλάμε τώρα. Ούτε η κορωνοχούντα δεν έχει τολμήσει ακόμα να μιλήσει για αυστηρά μέτρα κάτα όσων επιφυλάσσονται για το αν πρέπει να τρυπηθούν ή όχι.

Όταν μιμούμενοι σαν τα χαϊβάνια τους αρχηγούς των καθεστωτικών κομμάτων που έσπευσαν τον Δεκέμβρη να δώσουν το καλό παράδειγμα εμβολιαζόμενοι (να η εθνική ενότητα) και το κάνουν ποστάροντας τη φάτσα τους στο fb ότι τώρα εμβολιάστηκαν ειρωνευόμενοι τους εναπομείναντες «αρνητές» με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν τα συστημικό βοθροκαναλα, φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να παραδέχονται ότι είναι πειραματόζωα και ουδέν πρόβλημα αφού πρώτα καλούν «τις κυβερνήσεις πριν καταφύγουν σε απαγορεύσεις και διαταγές, πρέπει να απαντήσουν με πειθώ και υπευθυνότητα» σε όσους αρνούνται τον εμβολιασμό (ε μετά ας τους βάλουν και στα στρατόπεδα!!!!), ξαφνικά τους φταίει η ΓΣΕΕ, το ΠΑΜΕ και η γραφειοκρατία που την ημέρα της ψήφισης του ν/σ Χατζηδάκη η πρωινή απεργιακή συγκέντρωση είχε μόνο 2000 κόσμο. Αν αυτό δεν είναι υποκρισία και στρουθοκαμηλισμός μαζί τότε τι είναι; Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ακόμα χειρότερα είναι στο πλευρό της κυβέρνησης και στο από κοινού κυνήγι μαγισσών που απεργάζεται.

Λοιπόν. Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να επιβάλει ένα καθεστώς απαρτχάιντ γράφοντας όχι μόνο το Σύνταγμα αλλά και τις διεθνείς συνθήκες που απαγορεύουν ρητά ιατρικές πράξεις χωρίς την συναίνεση του λήπτη τους, σε όσους δεν επιθυμούν να εμβολιαστούν για το οποιοδήποτε λόγο. Ένα καθεστώς απαρτχάιντ όμως δεν είναι για αυτούς που φαινομενικά περιορίζει. Είναι για όλους, ακόμα και για αυτούς που φαίνεται να ανήκουν στους συμμορφωμένους. Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσουμε σε όσους δεν το καταλαβαίνουν το γνωστό ποίημα του Μπρεχτ. Το καθεστώς εξαίρεσης είναι για όλους και από την ώρα που επιβάλλεται γίνεται ένα λάστιχο που μπορεί να γεμίζει και να αδειάζει, την μια να στοχεύει εκεί την επόμενη παραδίπλα και πάει λέγοντας. Οι αντικαπιταλιστές εμβολιασμένοι έστρωσαν το δρόμο στα καθίκια του Συλλόγου μιας από τις συστημικές τράπεζες που καλούσε την εργοδοσία να πάρει μέτρα κατά των ανεμβολίαστων συναδέλφων τους. Για αυτή την απόφαση σταθμό (που μόνο στη φασιστική Ιταλία θα βρει κανείς παρόμοιες με τα κορπορατίστικα συνδικάτα του Μουσολίνι), τα διάφορα συντονιστικά πρωτοβάθμιων σωματείων δεν έβγαλαν τσιμουδιά ακολουθώντας την σιωπή του ΚΚΕ και του Συριζα. Κατά τα άλλα είναι ενάντια στον κανιβαλισμό και στο εμφύλιο στις παράγκες. Αυτά τα απίστευτα συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας δημιουργώντας ένα νοσηρό περιβάλλον μέσα στις γραμμές μας που ο αντίπαλος τις έχει κάνει σουρωτήρι.

Ευτυχώς ένα αναπάντεχα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας έστω και σιωπηλά, έστω και παθητικά αντιστέκεται. Αυτό είναι ένα πρώτο έδαφος για να σπάσει ο κανιβαλισμός της κορωνοϋστερίας.

Προσοχή δεν είμαστε γενικώς κατά των εμβολίων ακόμα και αυτών εδώ. Οποίος νομίζει ότι μπορεί να τον προστατεύσουν ειδικά αν ανήκει στις ευάλωτες ομάδες να το κάνει. Ειδικά για όσους είναι μιας ηλικίας, οι υπέρβαροι ή με υποκείμενα νοσήματα, εκεί τα εμβόλια και με δεδομένο ότι το σύστημα υγείας δεν αφήνει συνειδητά άλλες επιλογές. Δεν λέμε σε κανένα να μην κάνει το εμβόλιο. Δεν είναι δική μας δουλειά αυτή. Κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να αποφασίσει, ρωτώντας τους γιατρούς του, ψάχνοντας ο ίδιος με όποιο τρόπο νομίζει.

Όμως είμαστε ξεκάθαρα ενάντια σε κάθε υποχρεωτικό εμβολιασμό είτε μερικό είτε καθολικό. Λέμε όχι σε οποιοδήποτε προνόμιο που στην πραγματικότητα δεν είναι προνόμιο κάτι που οι άνθρωποι το έκαναν μέχρι προχθές χωρίς να είναι προνόμιο. Τα δήθεν προνόμια είναι περιορισμός και αφαίρεση της ελευθερίας όχι μόνο της κίνησης αλλά και της επιβίωσης για τους ανθρώπους που για οποιοσδήποτε λόγο δεν επιθυμούν να εμβολιαστούν. Η αριστερά που δεν παίρνει μια ξεκάθαρη θέση πάνω σε αυτό το οριακό μέτωπο βρίσκεται ήδη στην απέναντι πλευρά. Όταν συναινείς σε μέτρα περιορισμού της ελευθερίας έχεις υπογράψεις τον πολιτικό σου θάνατο. Έχεις βρωμίσει τη φαρέτρα σου. Ότι και να λες μετά για το 8ωρο και το άσυλο είναι ο φερετζές της συνθηκολόγησης. Στην περίοδο ειρήνης λέμε για τις συνθήκες διαβίωσης των φαντάρων, για τα καψώνια, για τις άδειές τους, για το κρύο και τη ζέστη. Όταν όμως ξεκινήσει ο πόλεμος δεν συνεχίζεις το ίδιο τροπάρι. Όταν ο στρατός σου ρίχνει ναπάλμ δεν λες για τις αρβύλες. Όποιος το κάνει αυτό (όπως η σοσιαλδημοκρατία πριν ένα αιώνα) έχει γίνει ο λακές της αστικής του τάξης.

Ίσως για την αριστερά των λοκνταουν και των μαζικών εμβολιασμών να είναι ήδη αργά. Ας ελπίζουμε ότι έστω και την τελευταία στιγμή ξυπνήσει από το λήθαργο που βρίσκεται εδώ και ένα  χρόνο και κάτι μήνες. Όμως για την αριστερά και τον κόσμο της που βλέπει ότι χρειάζεται μια καθολική κόντρα με το κορωνοχουνταίϊκο αφήγημα είναι η ώρα να οργανωθεί και να βάλει ένα τέλος στην κατρακύλα της καθεστωτικής αριστεράς που πλέον βρίσκεται μέσα και έξω από το κοινοβούλιο. Ο κόσμος αλλάζει και μαζί του αλλάζουν και οι άνθρωποι. Σε όλες τις ιστορικές καμπές κάποιοι παθαίνουν ναυτία και βρίσκονται χωρίς να το καταλάβουν στην άλλη πλευρά. Είναι αυτοί που δεν έχουν να πουν τίποτα για την κυβέρνηση και τους ειδικούς της που οι περισσότεροι είναι κλινικάρχες και ντιλερς των φαρμακευτικών, αλλά κουνάνε το δάκτυλο σε όσους δεν τρώνε το κουτόχορτο. Και το χειρότερο το κουνάνε την ώρα που το κουνάει απειλητικά το καθεστώς Μάξιμου. Τέτοιος συντονισμός ψυχής και σώματος είχαμε να δούμε πολύ καιρό.

Όπως και να χει η αριστερά θα επανέλθει. Όχι ως λακές του συστήματος ούτε ως γελοίο αυτοεξευτελιζόμενο παπαγαλάκι του. Θα επανέλθει, θα ανανεωθεί, θα ανασυγκροτηθεί και μέσα από αυτό το σοκ θα καταστεί εκ νέου επίκαιρη. Αυτό να το πάρουν χαμπάρι  όλα τα παπαγαλάκια και ας συνεχίσουν την θλιβερή τους καριέρα εκεί που τώρα γλύφουν. Δεν τους έχει μείνει άλλος δρόμος.

3 responses to “Το κράτος εξαίρεσης ειναί εδώ και το κυνήγι μαγισσών συνεχίζεται – Κανένα προνόμιο, κανένας περιορισμός

  1. Έχει άγνοια περί ιών και θεραπειών. Ψεύδεται πολλές φορές. Κάπου άκουσε για αντισυστημικούς, αλλά λέει αερολογίες.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s