Εργασιακός μεσαίωνας ή  ο καπιταλισμός που έρχεται;

Κ. Μαραγκός για το Avantgarde

Το αντεργατικό κατασκεύασμα με τίτλο «Ρύθμισης θεμάτων της αγοράς εργασίας», που το περιεχόμενό του είχε διαρρεύσει ήδη από τον περασμένο Οκτώβρη επανέρχεται και πάλι στην επικαιρότητα, ύστερα από μερικούς μήνες στον πάγο μάλλον εξαιτίας του μαλλιοτραβήγματος Βρούτση Φουρθιώτη, αυτή τη φορά από τον Χατζηδάκη. Ήδη συζητήθηκε στα τέλη του Μάρτη στο υπουργικό συμβούλιο και όπως όλα δείχνουν παίρνει το δρόμο για τη Βουλή.

Κατάργηση του 8ωρου και της αργίας της Κυριακής

Σύμφωνα με την κυβέρνηση πρόκειται για  «εκσυγχρονισμό του παρωχημένου εργατικού δικαίου», πλην όμως προς όφελος των αφεντικών. Έτσι οι επιχειρήσεις θα μπορούν να απασχολούν εργαζομένους ως 10 ώρες ημερησίως χωρίς πρόσθετη αμοιβή με αντάλλαγμα εντός εξαμήνου να «εξοφλούν»  τις  ώρες αυτές πέραν του 8ωρου με ρεπό ή μέρες άδειας ή αντίστοιχη μείωση ωρών. Με τα μέχρι τώρα ισχύοντα για τις επιπλέον ώρες πέραν του 40ωρου τη βδομάδα, θα οφειλόταν για την 41η ως 45η ώρα συμπληρωματική αμοιβή 20% ως υπερεργασιακή απασχόληση και από την 46η ως την 48η ώρα συμπληρωματική αμοιβή 40% ως υπερωριακή απασχόληση), ενώ για τις ώρες πέρα των 48 την εβδομάδα  η αποζημείωση ανεβαίνει στο 80%.

Μέχρι τώρα η υπέρβαση των 120 ωρών νόμιμης υπερωρίας (96 στη βιομηχανία) ετησίως αμείβονταν με προσαύξηση 60% στο καταβαλλόμενο ωρομίσθιο  (άρθρο 74 του Ν.3863/2010). Με το ν/σ  Χατζηδάκη το όριο αυτό αυξάνεται στις 150 ώρες ετησίως, προσφέροντας έτσι στην εργοδοσία ακόμα ένα μαξιλαράκι στην έξτρα και όποτε έχει πολύ δουλειά απασχόληση χωρίς επιπλέαν υπερεργασιακή/υπερωριακή αμοιβή.  Οι όποιες υπερωρίες θα μετράνε μόνο όταν δεν αρκούν οι «ανταλλαγές ωρών εντός εξαμήνου αλλά και αν συμβεί αυτό ο εργοδότης θα διαθέτει ένα επιπλέον μαξιλάρι 150 ωρών ετησίως με 20% και όχι 40%-60% αποζημίωση. Η ελαστικοποίηση του ωραρίου μέσα από αυτές τις ρυθμίσεις ισοδυναμεί με ένα μηνιάτικο περικοπή, αν υποθέσουμε ότι η διευθέτηση αυτή μπορεί να αφορά 150-200 ώρες ετησίως. 

Και όλα αυτά χωρίς να υπολογιστούν οι ρυθμίσεις της Κυριακής, κατά την οποία η αποζημίωση προσαυξάνεται κατά  75%. Αυτή η έξτρα αποζημίωση εισέρχεται πλέον σε ένα γκρίζο καθεστώς  με δύο τρόπους. Πρώτον με τη συνολική διευθέτηση εντός 6μήνου, όπου η εργασία την Κυριακή μπορεί να εξοφλείται με ρεπό μια καθημερινή, και δεύτερον με την  προσθήκη επιχειρήσεων και εργασιών στη λίστα που ήδη επιτρέπει την εργασία την Κυριακή[1]. Πρόκειται για κλάδους που οι τζίροι τους εκτινάχτηκαν εν μέσω λοκντάουν και η κυβέρνηση σκέφτηκε πως θα διευκολύνει την εργοδοσία καταργώντας την Κυριακάτικη αποζημίωση. Μένει να δούμε πως  τα αφεντικά σε μια όλο και διευρυνόμενη λίστα θα καταστρατηγήσουν στην πράξη την επιπλέον αποζημίωση 75% της Κυριακής αφού πλέον η μέρα αυτή καθίσταται ως ντε φάκτο εργάσιμη. 

Ποινικοποίηση του συνδικαλισμού

Προφανώς κι αυτή η  εξέλιξη θα εξαρτηθεί από το συσχετισμό δύναμης με τον οποίο ασχολείται επισταμένως το ν/σ του Χατζηδάκη στο Μέρος 3 που αφορά μια σειρά αντισυνδικαλιστικών ρυθμίσεων που ουσιαστικά ποινικοποιεί τη συνδικαλιστική δράση :  Έτσι «προϋπόθεση για την άσκηση συνδικαλιστικού δικαιώματος, η απογραφή στο ήδη νομοθετημένο Γενικό Μητρώο, ενώ η Γ.Σ. των συνδικαλιστικών οργανώσεων θα πρέπει να παρέχει πραγματική πρακτική δυνατότητα συμμετοχής και ψήφου εξ αποστάσεως, ηλεκτρονικώς, ιδίως για τη λήψη απόφασης απεργίας”. Επιπλέον “το προσωπικό στοιχειώδους λειτουργίας, που πρέπει να εξακολουθεί να εργάζεται σε περίπτωση απεργίας στις επιχειρήσεις που η λειτουργία τους είναι κρίσιμη για το κοινωνικό σύνολο, στο δημόσιο, τους ΟΤΑ και τα ΝΠΔΔ, ορίζεται σε τουλάχιστον 40%, και αν εκπρόσωπος εργοδότη παραλείψει να κάνει όλα όσα πρέπει για να καθοριστεί το προσωπικό στοιχειώδους λειτουργίας, τελεί ποινικώς κολάσιμη πράξη». Και το κερασάκι στην τούρτα: «απαγορεύονται οι καταλήψεις χώρων και εισόδων και η άσκηση ψυχολογικής ή σωματικής βίας. Αν λάβουν χώρα, η απεργία καθίσταται παράνομη. Όσοι μετέχουν σε κατάληψη ή βιαιοπραγούν, τελούν ποινικώς κολάσιμη πράξη».

Είναι προφανές ότι με όλες αυτά τα τερτίπια και τις προϋποθέσεις η απεργία καθίσταται από αδύνατη έως παράνομη.  Ο κάθε Μητσοτάκης μπορεί να παριστάνει τον δικτατορίσκο με 25% των ψήφων, αλλά ένα σωματείο θα μπορεί να κηρύξει απεργία μόνο εάν έχει γραφτεί στα ηλεκτρονικά μητρώα του κράτους λες και είναι παράρτημά του. Η Γενική Συνέλευση παύει να είναι μια ζωντανή διαδικασία ζύμωσης βάση της οποίας λαμβάνονται οι αποφάσεις.  Με το ν/σ θα μπορεί ο καθένας από το σπίτι του χωρίς να έχει συμμετάσχει σε καμιά διαδικασία χωρίς να γνωρίζει κανείς αν πίσω από την ηλεκτρονική του ψήφο είναι ο ίδιος ή κάποιος άλλος (το αφεντικό του ή ο προϊστάμενος του)  να αποφασίζει για το αν μπορεί να αποφασιστεί μια κινητοποίηση ή όχι. Αλλά ακόμα κι αν αποφασιστεί μια απεργία κάτω από αυτούς τους εξευτελιστικούς όρους με το αφεντικό να μπορεί να νομιμοποιεί τον απεργοσπαστικό του μηχανισμό σε μια σειρά νευραλγικούς  χώρους θα απαγορεύεται να απεργήσουν σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι αφού θα οριζόντια ως ποσοστό ασφάλειας τουλάχιστον στο 40%. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι μονάχα με αυτή τη ρύθμιση δεν θα μπορεί να γίνει πλέον απεργία σε ολόκληρο το δημόσιο, και στις ΔΕΚΟ. Σε εποχές μάλιστα «έκτακτης αναγκης» που όμως φαίνεται θα διαρκούν περισσότερο από τις «κανονικές» θα μπορούσε κάλλιστα μια τέτοια ρύθμιση με μια ΠΝΠ να επεκτείνεται και σε τομείς όπως οι κούριερ τα σουπερ μαρκετ κλπ έτσι ώστε να μην μένει χώρος στον οποίο να μπορεί να διεξαχθεί αξιοπρεπώς μια απεργία. Όμως ο νομοθέτης πάει ακόμα παραπέρα. Ποινικοποιεί κάθε πράξη περιφρούρησης της απεργίας, όπως ο αποκλεισμός εισόδου κτιρίου, η περιφρούρηση της απεργίας από τους απεργοσπάστες με το κερασάκι στην τούρτα την ψυχολογική βία που μπορεί να ισχυρισθεί η εργοδοσία ή οι απεργοσπάστες ότι υπέσθησαν από τους απεργούς.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η απεργία θα κηρύσσεται παράνομη και καταχρηστική και οι συμμετέχοντες θα απειλούνται άμεσα με ποινικές κυρώσεις αλλά και με το ενδεχόμενο διεκδίκησης αποζημιώσεων από τους εργοδότες. Πρόκειται για προβλέψεις που αποθαρρύνουν την κήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων και βάλλουν κατά του πυρήνα του δικαιώματος της απεργίας, υπό το διαρκή φόβο της ποινικών και αστικών διώξεων.

Σάρωμα των συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων

Το αντεργατικό αντισυνδικαλιστικό ν/σ θα είναι η 3η νομοθετική πράξη που ψηφίζεται μετά το νόμο που περιορίζει ασφυκτικά το δικαίωμα στη διαδήλωση και το νόμο Κεραμέως Χρυσοχοϊδη με τα πειθαρχικά, διαγραφές φοιτητών έλεγχο εισόδου και αστυνομικά τμήματα μέσα στα πανεπιστήμια.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση δεν άφησε την ευκαιρία που της δίνει η κηρυχθήσσα από την ίδια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης για να περάσει μέσα σε μερικούς μήνες νομοθετικές ρυθμίσεις που αλλάζουν άρδην τους κανόνες του παιχνιδιού, και καταργούν τον πυρήνα των συλλογικών εργατικών και πολιτικών δικαιωμάτων ειδικά αυτά που αφορούν την οργάνωση και μέσα διεκδίκησης του μαζικού κινήματος. Δεν πρόκειται για μια ακόμα αντιδραστική αλλαγή αλλά για μια ιστορική τομή. Το φοιτητικό άσυλο ανοιχτό στο κίνημα και με την αστυνομία εκτός, το δικαίωμα στη διαδήλωση όπου όλοι ήξεραν ότι θα πραγματοποιηθεί σε κάθε περίπτωση ακόμα κι αν στην εξέλιξή της αντιμετωπίσει την αστυνομική καταστολή, καθώς και το δικαίωμα στην απεργία αποτελούσε το έδαφος της ταξικής πάλης ή έστω της ταξικής διαπραγμάτευσης για όσους τους βολεύει αυτός ο ρόλος. Το αστικό καθεστώς και η άρχουσα τάξη ήταν υποχρεωμένοι έστω και για τα προσχήματα να ανέχονται, πάντα μέχρι ενός ορίου φυσικά, την ύπαρξη δομών και δράσεων ανταγωνιστικών ταξικών και πολιτικών δυνάμεων. Αυτό ακριβώς το έδαφος επιχειρούν τώρα να το δεσμεύσουν. 

Η έκτακτη ανάγκη δεν είναι το πρόσχημα αλλά η νέα κανονικότητα

Μια τέτοια επιχείρηση ανατροπής από την μεριά του αστικού καθεστώτος θα φαινόταν εντελώς εξωφρενική πριν λίγα χρόνια. Εν μέσω όμως ενός τεράστιου κοινωνικού σοκ  με πρόσχημα τον περιορισμό της διασποράς του κορωνοϊού όλα πλέον έγιναν εφικτά. Για τις περισσότερες δυνάμεις της αριστεράς πρόκειται απλώς για εργαλειοποίηση της πανδημίας από την κυβέρνηση που απλώς την αξιοποίησε για να περάσει μέτρα που είχε στο συρτάρι εδώ και δεκαετίες.  Όχι, τα μέτρα αυτά είναι μέρος ενός γενικότερου σχεδίου. Η «αξιοποίηση της πανδημίας» σημαίνει ότι καλώς παρθηκαν ορισμένα μέτρα περιορισμού αλλά κακώς νομοθετήθηκαν κάποια άλλα.  Με αυτή την τακτική το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς αφού αποδέχτηκε το αφήγημα της κορωνοκαταστροφής περιορίστηκε σε μια κριτική στην επιμέρους διαχείρισή της από την κυβέρνηση χωρίς όμως κριτική στην κεντρική ιδέα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μέχρι τον Φλεβάρη να μην έχουν αμφισβητηθεί στο δρόμο οι χουντικοί περιορισμοί και οι απαγορεύσεις της κυβέρνησης. Μέχρι εκείνη την ώρα η κυβέρνηση όχι μόνο είχε επιβάλει τον εγκλεισμό και τις απαγορεύσεις, αλλά είχε αποσπάσει και μια ευρεία συναίνεση στα μετρά αυτά ως απολύτως αναγκαία.  Με την κοινωνία σε σοκ η κυβέρνηση δεν πέρασε απλώς μερικά νομοσχέδια «επί τη ευκαιρία» εκμεταλλευόμενη την απουσία του κόσμου από το δρόμο, αλλά επιχειρεί να αλλάξει κάθε πτυχή της καθημερινότητας παρουσιάζοντας την κατάσταση αυτή ως τη νέα κανονικότητα ως ένα αποτελεσματικό μοντέλο που ανταποκρίνεται στις προκλήσεις της νέας εποχής που είναι «γεμάτη» ιούς, κλιματικές, τρομοκρατικές  και γεωπολιτικές απειλές. Μέσα ακριβώς σ’αυτό το πλαίσιο και στο βαθμό πάντα που ιδεολογικά γίνεται αποδεκτό, είναι αναμενόμενο να σαρωθούν μια για πάντα τα κεκτημένα που αφορούν τον πυρήνα της ύπαρξης των ανταγωνιστικών ταξικών και πολιτικών δυνάμεων στο σύστημα.

Ο περιορισμός της κυκλοφορίας, οι εξευτελιστικοί έλεγχοι από την αστυνομία, τα πρόστιμα, η επιβολή της μάσκας, τώρα των σελφ τεστ και αύριο των εμβολίων, δεν είναι υγειονομικά μέτρα και σίγουρα δεν είναι τα μόνα υγειονομικά μέτρα για την αντιμετώπιση ενός ιού.  Όλα αυτά είναι εργαλεία πειθάρχησης για την επιβολή μιας νέας κατάστασης, μια νεας ταξικής ισορροπίας. Ανανμφισβήτατα η κατάσταση εκτάκτου αναγκης  δεν μπορεί να είναι μια μόνιμη κατάστασης εις το διηνεκές. Θα σταματήσει όμως όταν έχουν ξεμπερδέψει με όλες τις εκκρεμότητες και όλους τους αντιπάλους. Τουλάχιστον όταν θα είναι ευχαριστημένοι με την νέα ισορροπία που ονειρεύονται.

Ζήτημα ύπαρξης

Επί του παρόντος το αποτέλεσμα δεν έχει κριθεί. Αυτό που έχει σημασία, για την δική μας μεριά, είναι η συνειδητοποίηση ότι δεν διακυβεύεται απλώς το 8ωρο ή μερικές υπερωρίες, αλλά η ύπαρξη κάθε εργατικού και κάθε κομμουνιστικού κινήματος που δεν είναι παραμάγαζο του αστικού καθεστώτος και της άρχουσας τάξης. Αν περάσει το ν/σ του Χατζηδάκη δεν θα χαθούν απλά μερικά κατοστάρικα ή ένας μισθός από την κλοπή των υπερωριών. Κυρίως θα χαθεί η ικανότητα του εργατικού κινήματος να διεκδικεί χωρίς να θεωρείται αυτό ποινικό αδίκημα. Η δυνατότητα αυτή δεν κερδήθηκε απλώς με διεκδικητικούς αγώνες όπως ισχυρίζονται τα ψοφίμια της ΓΣΕΕ. Ήταν το αποτέλεσμα ενός συμβιβασμού από την αστική τάξη σε μια περίοδο που στην ημερήσια διάταξη ήταν και η ίδια της η ύπαρξη. Τα κεκτημένα της εργατικής τάξης του πρωτοκοσμικού καπιταλισμού οφείλονται σε μεγάλο βαθμό σε ένα παγκόσμιο ταξικό συσχετισμό που κεντρικό ρόλο έπαιξαν οι μεγάλες σοσιαλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις. Από αυτή την άποψη μια επαναφορά αυτή της ισορροπίας με αιχμή το εγχώριο εργατικό κίνημα μάλλον ακούγεται ως ανέκδοτο, ειδικά στο βαθμό που νομίζει ότι θα το καταφέρει διεκδικώντας μόνο αυτό.

Δεν πρόκειται για την επιστροφή στο μεσαίωνα αλλά για την καπιταλιστική δυστοπία

Η αστική τάξη νιώθει ότι μπορεί να επιβληθεί στην οριακή αυτή μάχη οραματιζόμενη τη μεγάλη επανεκκίνηση. Όπως και να χει κοιτάει μπροστά και όχι πίσω. Από την άλλη μεριά το υπαρκτό εργατικό κίνημα όπως το ξέρουμε με τις αναγνωρίσιμες εκπροσωπήσεις του, αντιλαμβάνεται τα μέτρα αυτά ως ένα πισωγύρισμα στον 19ο αιώνα. Ίσως το να το βλέπει κανείς έτσι σίγουρα τον καθησυχάζει. Γιατί ακόμα κι αν δεν έχει τις δυνάμεις για να το σταματήσει, ενδόμυχα πιστεύει ότι στο τέλος θα νικήσει η ιστορική πρόοδος. «Ε δεν μπορεί οι συνθήκες του 19ου αιώνα να επιβληθούν στον 21ο. Μα είναι δυνατόν να πάει ο χρόνος πίσω; Αυτά δεν τα έχει λήξει η ιστορία;» Φαίνεται όμως ότι δεν τα έχει.

Αλλά δεν πρόκειται για κάποιο πισωγύρισμα με την έννοια που ο γραμμικός χρόνος ταυτίζεται με την πρόοδο, που είναι αδύνατο να σταματήσει παρά μόνο προσωρινά η αστική αντίδραση. Η άρχουσα τάξη δεν επιδιώκει κανένα πισωγύρισμα, όπως δεν το επιδίωκε και ο Χίτλερ. Ο καπιταλισμός της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, σχεδιάζεται χωρίς οργανωμένο εργατικό κίνημα, χωρίς κομμουνιστικές πτέρυγες και εναλλακτικές, χωρίς δικαιώματα και ελευθερίες.  Κάθε νέα κατάσταση προϋποθέτει τη συντριβή της προηγούμενης ισορροπίας που δεν λειτουργεί πια.  Αυτό δεν αφορά μόνο τις ανερχόμενες επαναστατικές δυνάμεις αλλά και αυτές που ήδη είναι στην εξουσία. Αυτό που ζούμε τώρα είναι μια αντεπανάσταση από τα πάνω που ψάχνει μια νέα ισορροπία προς τα μπρος. Όταν το κίνημα δει πέρα από τις υπερωρίες, πέρα από τις ΜΕΘ, την ενίσχυση του ΕΣΥ και τα εμβόλια για όλα το λαό, πέρα από τους 15 μαθητές στην τάξη και τα μέτρα προστασίας, όταν δει ότι το διακύβευμα δεν είναι «λεφτά για την παιδεία λεφτά για την υγεία» (αυτό ήταν το 80 και το 90), αλλά ένας άλλος καπιταλισμός με ένα άλλο εποικοδόμημα που να του αντιστοιχεί, ίσως μπορέσει (το κίνημα όπως και αν αυτοπροσδιορίζεται)  να επικαιροποιήσει την ύπαρξή του. Αλλιώς θα εξαφανιστεί μαζί με την εποχή που το γέννησε και το έκανε πρωταγωνιστή της.


Σημειώσεις

[1] Όπως  η  παραγωγή, αποθήκευση, μεταφορά και διανομή φαρμάκων και παραϊατρικού υλικού, η παράδοση αγαθών στους καταναλωτές που έχουν παραγγελθεί εξ αποστάσεως, τηλεφωνικά ή από ηλεκτρονικό κατάστημα υπεραγορών (super market) και κάθε άλλου εμπορικού καταστήματος, ως κέντρο διανομής και παράδοσης θεωρούνται και το φυσικό κατάστημα λιανικής πώλησης και οι αποθήκες του, η εφοδιαστική αλυσίδα (“logistics”) παραλαβής, αποθήκευσης, συλλογής και διανομής εμπορευμάτων , τα κέντρα κοινών υπηρεσιών (“shared services centers”) ομίλων επιχειρήσεων ( τομείς της λογιστικής, του ανθρώπινου δυναμικού, της μισθοδοσίας, των Η/Υ (ΙΤ), των προμηθειών κλπ., τα  κέντρα δεδομένων (“data centers”) και εν γένει μηχανογραφικά κέντρα ομίλων επιχειρήσεων, παροχής υπηρεσιών τηλεφωνικού κέντρου εξυπηρέτησης και τεχνικής υποστήριξης πελατών,  παραγωγής έτοιμου σκυροδέματος. 

3 responses to “Εργασιακός μεσαίωνας ή  ο καπιταλισμός που έρχεται;

  1. Σωστα-ολοσωστα λογια-σταρατα για την αριστερα, και γι αυτους που λενε οτι δεν ειναι σ αυτην πχ κκε.
    Ακομα να πουμε οτι οι εργαζομενοι που τους βγαζει θετικους το self test και επιστρεψουν στην δουλεια μετα την υποχρεωτικη καραντινα, πρεπει «να δουλεύουν απλήρωτες υπερωρίες για να καλύψουν τις ημέρες υποχρεωτικής απουσίας τους από την εργασία!» (το θαυμαστικο ειναι της συνταξης της εφ Τα Νεα…)
    Και λεω τους βγαζει θετικους γιατι ο ιμπεριαλισμος εχει ανοιξει τους Ασκους του Αιολου της βιοτεχνολογικης κατασκοπευσης, με τις επομενες εκδοσεις των self test να βγαζουν τα νουμερα που χρειαζεται ο Καπιταλιστικος Μινωταυρος.
    Ολα αυτα ομως ειναι μισολογα – αυτο που πρεπει να διακηρυσσουμε σ ολα τα μηκη και πλατη ειναι οτι η σωτηρια μας ειναι στην επανασταστικη δραση για να γινουν οι εργαζομενοι επιτελους η νεα αρχουσα ταξη: δημοκρατικος ελεγχος των τραπεζων, των πυλωνων της οικονομιας και υγειας, με επαναστατικα αποφασιστικα, αποτελεσματικα μετρα!

    Μου αρέσει!

  2. «…το διακύβευμα δεν είναι «λεφτά για την παιδεία λεφτά για την υγεία» αυτό ήταν το 80 και 90….» Mία άλλη προσέγγιση που μπορεί ίσως να αιτιολογήσει με διαφορετικό τρόπο την πρόταση αυτή είναι η εξής: Η τηλεκπαίδευση μειώνει το κόστος της παιδείας. Τα selftest και τα εμβολια express μειώνουν το κόστος της «υγειας». Αυτοδιαγνωστικά τεστ σημαίνει «δεν χρειαζόμαστε» (;) γιατρούς να κάνουν τη διάγνωση. Οι μαζικοί εμβολιασμοί είναι (εκτός των άλλων) ένας φτηνός τρόπος αντιμετώπισης της εκάστοτε ίωσης. Η νέα τεχνολογία μειώνει το κόστος αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης και συμβάλλει σημαντικά να μένουν σε χαμηλά επίπεδα οι δαπάνες την παιδεία και «υγεία».

    Μου αρέσει!

  3. Γιατί όλες οι κινητοποιήσεις για την υγεία είναι άμαζες; Η ίδια αριστερά, οι ίδιες συλλογικότητες του α/α χώρου , τα ίδια συνδικάτα υπήρχαν και στις 9 Μάρτη στη Ν.Σμύρνη, όπου η διαδήλωση και οι συγκρούσεις ξεπέρασαν κάθε πρόβλεψη. Οι ίδιες συλλογικότητες υπήρχαν και στην απεργία πείνας του Δ.Κουφοντίνα. Ξεκίνησαν με ολιγομελείς αλλά αποφασιστικές διαδηλώσεις και συσσώρευσαν απρόβλεπτα μεγάλη μαζικότητα. Και όμως όλες οι κινητοποιήσεις για την υγεία παραμένουν απογοητευτικά άμαζες. Γιατί ; .
    Προσωπικά νομίζω ότι αν ο covid19 ήταν μία επικίνδυνη πανδημία με μεγάλη θνησιμότητα τότε όντως θα υπήρχε έδαφος το σύνθημα «αύξηση δαπανών για την υγεία » να γεννήσει μαζικό κίνημα . Επειδή όμως δεν είναι πανδημία με μεγάλη θνησιμότητα , δεν βρίσκουν έδαφος μαζικοποίησης οι επιθετικές διεκδικήσεις για δημόσια υγεία,αλλά αντίθετα αυξάνεται η δυσαρέσκεια εναντίον του εγκλεισμού και βρίσκουν έδαφος οι μαζικές έξοδοι σε πάρκα και πλατείες και οι αντικατασταλτικές-αντιμπατσικές διαμαρτυρίες

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s