Άρση της απαγόρευσης κυκλοφορίας μόνο για εκλεγμένους συνδικαλιστές;

Κ. Μαραγκός για το Avantgarde

Την Παρασκευή το απόγευμα η «Πρωτοβουλία για την ελεύθερη συνδικαλιστική δράση και μετακίνηση» οργάνωσε παράσταση διαμαρτυρίας έξω από τη Βουλή την οποία στήριξαν μια σειρά πρωτοβάθμια σωματεία και παρατάξεις[1]

Το κείμενο του καλέσματος[2]  σωστά αναφέρει: «η συνδικαλιστική δράση δε μπορεί να μπει «στο γύψο», όπως μεθοδευμένα επιδιώκει η κυβέρνηση που όχι μόνο δεν έχει λάβει καμία πρόνοια για το ζήτημα, αλλά αντιθέτως έχει εξαπολύσει ένα κλίμα γενικευμένης αστυνομοκρατίας, διώξεων, προστίμων και καταστολής απέναντι σε όποιον αντιστέκεται και διεκδικεί. Τελευταίο παράδειγμα αυταρχισμού της κυβέρνησης η νέα απαγόρευση των συναθροίσεων και οι εκατοντάδες προσαγωγές και συλλήψεις, στις 6 Δεκέμβρη, ημέρα μνήμης για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου».

ΖΕΙΔΩΡΟΝ: Παράσταση διαμαρτυρίας στη Βουλή: Να επιτραπεί η ελεύθερη  συνδικαλιστική δράση & μετακίνηση (φωτο)

Πράγματι η κυβέρνηση με πρόσχημα τον περιορισμό της διασποράς του κορωνοϊού έχει αναστείλει την ελεύθερη πολιτική δράση. Η απαγόρευση κυκλοφορίας ή έστω η εκ περιτροπής και μόνο για ορισμένους λόγους μετακίνηση θέτουν εκ των πραγμάτων το δικαίωμα στη συνάθροιση και στην πολιτική δράση σε αναστολή. Γιατί δεν είναι μόνο οι ανοιχτές συναθροίσεις. Είναι και τα μικρά μαζέματα σε ανοιχτούς ή κλειστούς χώρους που απαγορεύονται (εκτός από το συνωστισμό στους χώρους εργασίας ή στα ΜΜΜ) αλλά ακόμα και η μεμονωμένη πολιτική δράση πχ να μοιράζει κανείς μια προκήρυξη ή να κολλάει αφίσες. Σε αυτή τη συνθήκη έχει τεθεί σε de facto απαγόρευση και η συνδικαλιστική δράση.

Εξαίρεση της εξαίρεσης;

Και τι ζητάει λοιπόν η Πρωτοβουλία και τα πρωτοβάθμια σωματεία που την στηρίζουν. «Απαιτούμε από την κυβέρνηση να άρει άμεσα αυτήν την απαγόρευση και να επιτραπεί η ελεύθερη μετακίνηση των εκλεγμένων συνδικαλιστών. Απαιτούμε να σβηστούν άμεσα όλα τα πρόστιμα που αφορούν στη συνδικαλιστική δράση». Το Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Βύρωνα αποσαφηνίζει: «Το μέτρο απαγόρευσης της κυκλοφορίας, μεταξύ άλλων, μη προβλέποντας ειδικά μέτρα για την μετακίνηση των εκλεγμένων συνδικαλιστών, ουσιαστικά περιορίζει και καταργεί την ελεύθερη πολιτική και συνδικαλιστική δράση»[3].

Μια εξαίρεση λοιπόν στην καθολική απαγόρευση, για τους εκλεγμένους συνδικαλιστές και τότε αποκαθίσταται η ελεύθερη συνδικαλιστική δράση; Αυτό λένε οι πρωτοβάθμιοι συνδικαλιστές ή κάνουν τα μάτια μας πουλάκια; Και αν έτσι οι συνδικαλιστές θα ανταποκριθούν στα καθήκοντα τους τι θα απογίνουν όλοι οι υπόλοιποι που δεν αποποιούνται τα πολιτικά τους δικαιώματα ως ενεργοί πολίτες; Ας πούμε στις 6 Δεκέμβρη στην οποία αναφέρεται η ανακοίνωση ως δείγμα του κρατικού αυταρχισμού σε τι θα βοήθαγε μια αλά καρτ άρση της απαγόρευσης για τους συνδικαλιστάς; Ότι δεν θα έτρωγαν τα πρόστιμα οι εκλεγμένοι; Και οι υπόλοιποι;

Θα πει κανείς, ότι την ώρα που η κυβέρνηση έχει βάλει τα δικαιώματα στο γύψο τουλάχιστον ας επιτραπεί στους εκλεγμένους να ασκούν τα συνδικαλιστικά τους καθήκοντα και αν το πετύχουμε αυτό βλέπουμε και για τα υπόλοιπα. Και για να κάνουν τι ακριβώς; Μπορεί να υπάρχει συνδικαλιστική δράση χωρίς τη συμμετοχή των εργαζομένων και όχι μόνο των εκλεγμένων; Για πρωτοβάθμια σωματεία μια τέτοια προσέγγιση του συνδικαλισμού όχι μόνο είναι ασύμβατη αλλά μοιάζει και εντελώς γελοία.

Τι εννοεί όμως η ίδια η Πρωτοβουλία και τα σωματεία που τη στηρίζουν; Το Σωματείο του Βύρωνα εξηγεί:

«Σε μια περίοδο μάλιστα που τα συνδικάτα και τα μέλη τους χρειάζεται να δρουν, να ελέγχουν και να παρεμβαίνουν στις χιλιάδες εργοδοτικές αυθαιρεσίες, απολύσεις, μειώσεις αποδοχών, αναγκαστικές άδειες και σε μια σειρά άλλες μεθοδεύσεις των εργοδοτών, είναι αναγκαίο να επιτραπεί  τώρα η μετακίνηση των εκλεγμένων συνδικαλιστών».

Και η Πρωτοβουλία συμπληρώνει:

«Δεν υπάρχει κανένα υγειονομικό έρεισμα για την αυτήν την απαγόρευση που έχει επιβληθεί την ίδια στιγμή που ούτε το κράτος δεν ελέγχει για την τήρηση ή όχι των υγειονομικών μέτρων στους χώρους δουλειάς»…. «Μπροστά σ’ αυτήν την πρωτοφανή κατάσταση με την πανδημία, η κυβέρνηση δεν συγκρότησε κανένα ουσιαστικό πλαίσιο προστασίας των εργατικών δικαιωμάτων, … πρόσφατα, τέθηκε σε αδράνεια ο ελεγκτικός μηχανισμός του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας ως προς την τήρηση των ωραρίων. Το υπουργείο Εργασίας έδωσε εντολή στους επιθεωρητές να κάνουν ελέγχους και να επιβάλλουν πρόστιμα σε εργαζομένους, αντί να προβλεφθούν υποχρεωτικά πρωτόκολλα για τους εργοδότες και να τους επιβάλλονται κυρώσεις για πλημμελή ή παντελή απουσία μέτρων ασφάλειας κατά του κορωνοϊού».

Ποια είναι λοιπόν η συνδικαλιστική δράση στην προκειμένη; Να ελέγχουν τα συνδικάτα την τήρηση των υγειονομικών πρωτοκόλλων και λοιπών μέτρων; Και να παρεμβαίνουν στις εργοδοτικές αυθαιρεσίες που εν μέσω πανδημίας έχουν βαρέσει κόκκινο; Αυτό δεν είναι συνδικαλιστική δράση άλλα υποκατάσταση της επιθεώρησης εργασίας η οποία άλλωστε βρίσκεται σε «αδράνεια», αλλά απ’ ότι φαίνεται είναι ένα εργαλείο της ταξικής πάλης.

Όταν μπαίνεις αυτοβούλως στο γύψο

Το πιο σημαντικό όμως δεν είναι πως αντιλαμβάνεται κανείς την ταξική πάλη με ή χωρίς την «πρωτοφανή κατάσταση πανδημίας», αλλά πως αντιμετωπίζει μια τέτοια κατάσταση και πολύ περισσότερο πως στέκεται απέναντι στην κρατική διαχείρισή της.

Η αριστερά που υιοθέτησε το κρατικό αφήγημα της επικείμενης καταστροφής από τον κορωνοϊό από την πρώτη μέρα μπήκε μόνη της στο γύψο. Δεν αμφισβήτησε ποτέ τον εγκλεισμό από την πρώτη στιγμή που επιβλήθηκε ως άξονας της αντιμετώπισης του κορωνοϊού από την κυβέρνηση. Ακριβώς γι’ αυτό δεν έφερε αντίρρηση ούτε στα πρόστιμα, ούτε στην εκ περιτροπής κυκλοφορία. Η αντιπολίτευση στη ΝΔ περιορίστηκε στην κριτική ότι άργησε να πάρει «μέτρα» (γενικώς και αφηρημένα), γιατί έβαζε τα κέρδη πάνω από τις ζωές των ανθρώπων. Βασιλικότερη του βασιλέως. Την ίδια κριτική έκανε και στο δεύτερο κύμα του Φθινοπώρου. Ότι άνοιξε τα σύνορα για τον τουρισμό και άφησε ανεξέλεγκτα τα πάρτι στη Μύκονο και έτσι η διασπορά έφτασε σε όλη τη χώρα. Τα παραμύθια του Σκάι και της κυβερνητικής προπαγάνδας τα άκουγε κανείς την επόμενη μέρα από την αριστερά της καραντίνας με ολίγην ταξική σάλτσα. Η αριστερά της καραντίνας προσπάθησε αποτυχημένα να αντιπολιτευθεί την κυβέρνηση στο έδαφος του κυρίαρχου αφηγήματος, ακολουθώντας την ίδια τακτική με τα λεγόμενα «εθνικά» θέματα, προσπαθώντας να αποδείξει ότι η κυβέρνηση δεν τηρεί τις υποσχέσεις της, ότι δεν είναι αρκούντως προστατευτική με το λαό, ότι τον αφήνει έκθετο στον ιό, ότι ο Μητσοτάκης σπάει την καραντίνα και κάνει ποδηλατάδα στην Πάρνηθα κοκ. Έχοντας καταπιεί αμάσητο το αναπόφευκτο του εγκλεισμού, μαζί με την πλειοψηφία του κόσμου (τι να κάνει κι αυτός μετά την 24ωρη πλύση εγκεφάλου;), κοιτάει τώρα να πιάσει στα πράσα την κυβέρνηση, ότι αυτή είναι που δεν τηρεί τα μέτρα: Στα λεωφορεία, στις επιχειρήσεις, στα σχολεία όταν ήταν ανοιχτά, στον τουρισμό, στην Πάρνηθα και πάει λέγοντας. Έτσι όμως δέχεται την αναγκαιότητα των περιοριστικών μέτρων. Και τότε αντιδικεί με την κυβέρνηση στο αν εφαρμόζονται σωστά τα μέτρα.

Ακόμα και το δικαίωμα στη συνδικαλιστική δράση σε αυτές τις «έκτακτες συνθήκες» έχει το χαρακτήρα της στράτευσης στον αγώνα κατά της «πανδημίας» που οι εργοδότες την αξιοποιούν για να μην εφαρμόζουν την εργατική νομοθεσία με τις πλάτες της κυβέρνησης. Όποτε η Πρωτοβουλία προτείνει στην κυβέρνηση ως νέος Ζαχαριάδης (μην μας πούνε και εθνοπροδόται, ενώ είμαστε γνήσιοι πατριώται) να στρατευτεί στον αγώνα κατά του κοινού εχθρού αφού η κυβέρνηση υποκύπτει στους εργοδότες (εδώ είναι σαν να υποκύπτει ο Χίτλερ στους ναζί) και τότε ο ιός διασπείρεται και κανείς δεν ελέγχει αν τηρείται η εργατική νομοθεσία. Και αν η κυβέρνηση το αρνηθεί τότε «σημαίνει ότι στρέφεται κατά της συνδικαλιστικής δράσης, ότι εξυπηρετεί σαφώς τις ανεξέλεγκτες ορέξεις των εργοδοτών. Σημαίνει ότι στρέφεται κατά των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, ότι βάζει στο γύψο τον ελληνικό λαό»[4]. Εντάξει τώρα. Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι η κυβέρνηση δεν είναι με τους εργοδότες ή ότι δεν έχει πρόθεση να βάλει στο γύψο τις πολιτικές ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα; Σε ποιον ακριβώς απευθύνεστε; Σε τίποτα οπαδούς του «ησυχία, τάξη και ασφάλεια»; Και δεν φτάνει μόνο η απειλή αποκαλύψεως της κυβέρνησης, που να μην πούμε τώρα τι αισθήματα προκαλεί, έχουμε και καταγγελία των ξεπουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών και απειλές νέων αποκαλύψεων: «Το συνδικαλιστικό κίνημα, οι εργαζόμενοι, μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία και τις ομοσπονδίες μας χρειάζεται ν’ αντιδράσουμε. Να πάρουμε πρωτοβουλίες που θα σπάνε στην πράξη την απαγόρευση της συνδικαλιστικής δραστηριότητας. Οι ηγεσίες των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ να σπάσουν επιτέλους την σιωπή και την συναίνεση τους και να πάρουν ΤΩΡΑ θέση και να απαιτήσουν την ελεύθερη μετακίνηση των συνδικαλιστών. Διαφορετικά είναι συνένοχες». Ελάτε τώρα σύντροφοι. Πραγματικά το παρακάνατε. Εσείς δηλαδή που απαιτείται ελεύθερη μετακίνηση των εκλεγμένων αλλά όχι των υπολοίπων (αλήθεια γιατί; για να μη διασπείρουν τον ιό;) σπάτε κάποια συνενοχή; Σοβαρευτείτε επιτέλους και ξεκινήστε με μερικά απλά μαθήματα κοινής λογικής.

Στο ίδιο αφήγημα θεατές

Η αριστερά της Πρωτοβουλίας πασχίζει να αποδείξει ότι η κυβέρνηση δεν πολεμάει όπως θα έπρεπε τον θανατηφόρο κορωνοϊό. Ότι κάνει το κάνει λειψά και με βαριά καρδιά. Ψάχνει μανιωδώς να βρει που η κυβέρνηση τα έχει κάνει μαντάρα, είτε είναι οι ΜΕΘ και το ΕΣΥ που τα άφησε ανοχύρωτα, είτε τελικά με την καραντίνα που δεν την τηρεί ευλαβικά όμως πρέπει. Γι’ αυτό και προσπαθεί να πείσει τον κόσμο που έχει φαει το σανό της μεγάλης καταστροφής και του εγκλεισμού, ότι η αριστερά θα μπορούσε να καταπολεμήσει αποτελεσματικότερα τον θανατηφόρο κορωνοϊό. Αυτή η συζήτηση όμως δεν οδηγεί πουθενά πέρα από αυτό που κάνει και ο Συριζα και που η κυβέρνηση κάνει περίπατο στην προπαγανδιστική πίεση αυτού του είδους, γιατί έχει πείσει τους πάντες ακόμα και την αριστερά ότι ο κορωνοϊός μπορεί να αντιμετωπιστεί κυρίως με τα μέτρα περιορισμού και εγκλεισμού. Ακόμα και στην κριτική για τις ΜΕΘ η κυβέρνηση απαντάει ότι ακόμα και χωρίς να έχουν γεμίσει, κάθε μέρα χάνονται 100 άνθρωποι και δεν θα σωνόντουσαν αν είχαμε περισσότερες. Οπότε η μόνη λύση είναι η απαγόρευση κυκλοφορίας και η αποφυγή του συνωστισμού.

Η αριστερά σε αυτή την κουβέντα προσθέτει τις ΜΕΘ και τις προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτών. Και η κυβέρνηση απαντάει ότι δεν έρχονται ότι δεν υπάρχουν εντατικολόγοι κοκ. Όπως και να χει δεν ρίχνεις νοκαουτ την κυβέρνηση μιλώντας για τις ΜΕΘ και το αθωράκιστο ΕΣΥ. Είναι μια κριτική που βολεύει το Μαξίμου και πολύ περισσότερο δεν αγγίζει τον πυρήνα της κυβερνητικής διαχείρισης που είναι ακριβώς ο εγκλεισμός, η αναστολή των δικαιωμάτων, η ποινικοποίησης της πολιτικής δράσης και η διασπορά του τρόμου στον πληθυσμό έτσι ώστε να ξυπνήσουμε μετά τον κορωνοϊό στον απόλυτο καπιταλιστικό παράδεισο για την άρχουσα τάξη και την αυλή της και σε ένα καθεστώς εξαίρεσης για όλους τους υπόλοιπους.

Ακριβώς γι’ αυτό η αριστερά δεν πείθει όσο επιμένει να πολιτεύεται εντός του καθεστωτικού αφηγήματος. Μάλιστα ενώ προσπαθεί να πιάσει στα πράσα την κυβέρνηση πιάνεται διαρκώς η ίδια, αφού θέλει να συναθροίζεται έστω και «τηρώντας όλα τα μέτρα προστασίας». Οπότε η κυβέρνηση απαντάει ότι αυτό δεν μπορείς να το ελέγξεις σε μεγάλα μεγέθη ή τέλος πάντων αν το επιτρέψεις πώς να το απαγορεύεις στους υπόλοιπους. (εκκλησία, μη πολιτικές συναθροίσεις κλπ).  Εκεί η αριστερά χάνει τη συζήτηση και το ηθικό πλεονέκτημα και η κυβέρνηση μοιάζει πιο αποτελεσματική στην τήρηση των μέτρων, έστω και χωρίς τις αναγκάιες ΜΕΘ, ενώ η αριστερά φαίνεται να γκρινιάζει σαν ένα κακομαθημένο που αρνείται να αντιμετωπίσει τις έκτακτες συνθήκες, και ενδιαφέρεται μόνο πως θα συνεχίσει το χαβά της.

Συνδικαλισμός της κλάψας και με αδειόχαρτο

Το αστείο -αν δεν είναι για κλάματα- όμως είναι ότι αφού αποδεχτεί το καθεστώς εξαίρεσης από τα συνταγματικά δικαιώματα και όλα τα συμπαρομαρτούντα, ζητάει στο καπάκι να εξαιρεθεί η ίδια από ένα μέρος αυτών των εξαιρέσεων, με το σταγονόμετρο φυσικά και «τηρώντας όλα τα μέτρα προστασίας». Ακόμα και αυτό το δικαίωμα του συνέρχεσθαι δεν το απαιτεί στο σύνολο του, αλλά πετσοκομμένο μόνο για τους εκλεγμένους. Μα προφανώς, γιατί πως αλλιώς θα τηρηθούν τα «αναγκαία μέτρα αποστασιοποίησης»; Πως θα εξασφαλιστεί ότι δεν θα γίνει κατάχρηση αυτής της εξαίρεσης; Και μάλιστα για καλό σκοπό, για να εξασφαλιστεί εκτός των άλλων ότι τηρούνται οι υγειονομικοί κανόνες στους  χώρους δουλειάς και  η νομοθεσία βεβαίως-βεβαίως. Όπως κάποτε. Να μας επιτραπεί να βγούμε από τις φυλακές και να πάμε στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Ελευθερία με ανταλλάγματα, να κάνουμε και καλή εντύπωση στην κοινή γνώμη. Αυτός είναι και ο λόγος που πλέον έχει συμβιβαστεί στις συμβολικές κινητοποιήσεις σε αριθμούς μάλιστα που μπορεί και να ξεγελάσει το κράτος, ευελπιστώντας έστω και την ύστατη στιγμή σε μια συνεννόηση. Όμως το κράτος δια στόματος Μητσοτάκη το έχει ξεκαθαρίσει σε όλους τους τόνους. Κανείς δεν εξαιρείται των μέτρων, τέρμα με τα άβατα. Και ναι, η αριστερά της καραντίνας ζητάει απλά μια εξαίρεση και όχι την λήξη των περιορισμών. Και αυτό κάνει και με τα πρόστιμα. Να σβηστούν κατ’ εξαίρεση, παρεμπιπτόντως αλλά όχι για όλους. Και εδώ λοιπόν αφού έκανε γαργάρα τα αρχικά πρόστιμα των 150 ευρώ, στην συνέχεια ξανακατάπιε αμάσητα τον αιφνιδιαστικό διπλασιασμό τους στα 300 ευρώ και τώρα μυξοκλαίει να σβηστούν αυτά των εκπροσώπων.  Τι να πει κανείς τώρα. Δηλαδή αν πρόκειται για απλά μέλη οργανώσεων ή για τον καθένα που δεν εκπροσωπεί τίποτα να τον φάει η μαρμάγκα. Αυτή είναι η γραμμή των αξιότιμων εκπροσώπων του εργατικού κινήματος και της αριστεράς; 

Εθελοτυφλία…

Αυτό που δεν τολμά να σκεφτεί η αριστερά, που σιωπηλά δέχεται το κυρίαρχο αφήγημα του αδυσώπητου ιού που δεν αντιμετωπίζεται με τίποτα παρά μόνο με καραντίνες και ΜΑΤ, (η αριστερά λεει με καραντίνες και ΜΕΘ, μόνο που δεν μας λεει πως θα υλοποιηθεί η καραντίνα χωρίς πρόστιμα και ΜΑΤ) είναι ότι η κυβέρνηση με πρόσχημα την καραντίνα, έχει κλείσει τον κόσμο στα σπίτια του, έχει βάλει το σύνταγμα που αφορά πάσης φύσεως δικαιώματα σε αναστολή, περνάει σωρηδόν ότι νομοσχέδιο της καπνίσει, έχει επιβάλει καθεστώς πολιορκίας χωρίς τις ερπύστριες (αλλά αυτό δεν την κάνει λιγότερο χούντα) και έτσι χτίζει τον κόσμο που ονειρεύεται ο κάθε καπιταλιστής και ο κάθε ταγματασφαλίτης για τα επόμενα 50 χρόνια χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Αλλά η αριστερά μας δεν βλέπει τίποτα απ’ όλα αυτά. Το μόνο που βλέπει είναι αυτό που της υποδεικνύει η αδυσώπητη υστερική προπαγάνδα των βοθροκάναλων που υποβάλουν την κοινωνία σε μια τεραστίων διαστάσεων θεραπεία σοκ. Kαι ενώ πρόκειται για τον ορισμό της αστικής αντεπανάστασης που βρίσκεται σε εξέλιξη μπροστά στα μάτια μας, η θλιβερή αυτή αριστερά κάνει ότι δεν καταλαβαίνει και ζητάει απλά κάποιο εκλεγμένο τμήμα της να μπορεί να κυκλοφορεί για να… επιτηρεί τα υγειονομικά πρωτόκολλα  και μα ελέγχει αν τηρείται η νομοθεσία.  Η αριστερά της αστικής νομιμότητας δεν έχει τίποτα να κάνει περισσότερο από το να ακολουθεί το καθεστώς στον απολυταρχικό του κατήφορο, απειλώντας το μάλιστα ότι αν δεν της δώσει ένα ρόλο (μιας εξαίρεσης κυκλοφορίας, ένα σημείο 7 στο χαφιεδόχαρτο ή στο sms) τότε θα αποδειχτεί ότι πράγματι «στρέφεται κατά των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, ότι βάζει στο γύψο τον ελληνικό λαό». Ε τι να πει κανείς τώρα; Να απειλείς την κυβέρνηση ότι θα αποκαλύψεις αυτό που κάνει με τον πλέον δημόσιο τρόπο, αν δεν είναι εθελοτυφλία τότε είναι απλά μια ηλιθιότητα.

Η κυβέρνηση έχει ένα παζλ και το συμπληρώνει βήμα βήμα και βγάζει νόημα. Είναι ο κόσμος όπως τον ονειρεύεται ο Άδωνης, ο Χαρδαλιάς και ο Βορίδης. Η αριστερά της καραντίνας προσπαθεί με το ίδιο παζλ να φτιάξει μια δική της εκδοχή. Γι’ αυτό και γίνεται περίγελος. Το μόνο που ζητάει είναι μερικές ΜΕΘ ακόμα και ενίσχυση του ΕΣΥ. Από κει και πέρα δεν διαφωνεί με τον εγκλεισμό ούτε με τους περιορισμούς. Αυτό που ξεχνάει όμως είναι ότι αυτό είναι το έδαφος του αυταρχισμού. Πάνω σε αυτή τη βάση η κυβέρνηση έχει καταφέρει ότι δεν κατάφερε σε όλη τη μεταπολίτευση. Και τώρα που η αριστερά της καραντίνας δέχτηκε τις φιλοφρονήσεις του αυταρχικού κράτους στο πιο επίσημο επίπεδο (προπηλακισμοί βουλευτών, πρόστιμα και προσαγωγές εκπροσώπων κοκ) και κατάλαβε ότι η ασυλία τελείωσε, προσπαθεί απεγνωσμένα να πάρει μια υποσχεσούλα ότι τουλάχιστον οι επώνυμοι δεν θα τρώνε πρόστιμα σαν τον τελευταίο αλήτη. Αλλά ακόμα και αυτή την ώρα αρνείται να πολιτευτεί αλλιώς και καταλήγει σε ακόμα πιο θλιβερές θέσεις, όπως αυτή εδώ. να ζητάει εξαιρέσεις αφού πρώτα αποδεχτεί την αναγκαιότητα των εξαιρέσεων. Και μετά απορεί γιατί το τσίρκο της κυβέρνησης συνεχίζει να κάνει περίπατο και τον κάθε παρακρατικό να σπάει πλάκα με το εξοχικό των 70τμ του Τσίπρα.  Τη ίδια ώρα οι κατσικοκλέφτες της δεξιάς αφού ρίξουν τις παραμύθες τους για το «αγαθό της ζωής» επιδίδονται σε ένα ατελείωτο πλιάτσικο άνευ προηγουμένου μοιράζοντας εκατομμύρια στους κολλητούς τους και το κυριότερο χτίζοντας ένα καθεστώς εξαίρεσης των ίδιων και της «υπεύθυνης» αυλής τους από κάθε υποχρέωση και ταυτόχρονα εξαίρεσης από τα δικαιώματα όλων όσων επιμένουν να μην τρώνε κουτόχορτο ή να μην μπαίνουν μόνοι τους στο γύψο.

Το γεγονός ότι μέχρι τώρα δεν έχει δοθεί η παραμικρή μάχη αντίστασης στο αυταρχικό ντελίριο του ακροδεξιού καθεστώτος, οφείλεται στην άνευ όρων συνθηκολόγηση της αριστεράς που συνεχίζει να ζει σε μια εποχή  που δεν υπάρχει πια. Και δεν πρόκειται για μια έξαρση του αυταρχισμού όπως φαντάζεται. Πρόκειται για έναν νέο κόσμο που ήδη χτίζεται και αυτή θα είναι από δω και πέρα η νέα κανονικότητα. Όταν η αριστερά της καραντίνας θα ξυπνήσει από το λήθαργο θα είναι πλέον αργά.

…και στρουθοκαμιλισμός

Ο εγκλεισμός και η απαγόρευση της κυκλοφορίας είναι η βάση του αυταρχισμού πολύ περισσότερο όταν αυτό συμβαίνει με τη συναίνεση της αντιπολίτευσης και της οργανωμένης αριστεράς. Η καθολικότητα του μέτρου μπερδεύει τους αριστερούς φιλόσοφους της πεντάρας γιατί έτσι νομίζουν ότι δεν τους αφορά, ενώ το λαμβάνουν και ως απόδειξη της ειλικρινείας της κυβέρνησης ότι ενδιαφέρεται έστω και με λάθη για τις ζωές των ανθρώπων. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι η κυβέρνηση παίρνοντας αυτό το σκληρό μέτρο στη συνέχεια θα μπορεί να το χαλαρώνει σε όσους είναι υπεύθυνοι και νομοταγείς πολίτες, οι οποίοι και θα επιβραβεύονται για την συμπεριφορά τους. Έτσι χτίζεται το νέο κοινωνικό συμβόλαιο, διαλύοντας τις παλιές εκπροσωπήσεις μαζί και τα μέχρι τότε δεδομένα καθολικά συνταγματικά δικαιώματα. Ταυτόχρονα ψηφίζονται νομοθεσίες περιορισμού για τις διαδηλώσεις, τις απεργίες, τα εργασιακά, την αστυνομία στις σχολές, το οικιακό άσυλο το οποίο παύει να ισχύει σε ορισμένες συνθήκες κοκ. και οι οποίες θα μείνουν για πάντα. Σε αυτό που μας ξημερώνει δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για αυτά τα λίγα που εκλιπαρεί η αριστερά, ούτε καν για την ίδια αφού οι χώροι αναπαραγωγής της έχουν σχεδόν καταληφθεί από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους.

Όλα αυτά φυσικά δεν έχουν καμία σχέση με τον κορωνοϊό, αλλά η αριστερά της καραντίνας παριστάνει ότι έχουν, οπότε αρνείται να δώσει τη μάχη. Γιατί αν ήθελε πραγματικά να υπερασπιστεί τα ζωτικά δημοκρατικά και συλλογικά δικαιώματα θα έπρεπε να είναι κατά οποιασδήποτε απαγόρευσης κυκλοφορίας, κατά όλων των προστίμων και της διαγραφής τους, και κατά οποιουδήποτε περιορισμού των συναθροίσεων.  Αυτό δεν έχει σχέση με την άποψη που είχε κανείς για την επικινδυνότητα του κορωνοϊού. με τον ίδιο τρόπο που είμαστε κατά όλων των ναρκωτικών και του τρόπου ζωής που τα συνοδεύουν, χωρίς όμως να είμαστε υπέρ της απαγόρευσης και των διώξεων, γιατί αυτού του είδους οι απαγορεύσεις γίνεται εργαλεία πειθάρχησης και καταστολής. Και επειδή το κράτος δεν το μοιραζόμαστε ούτε συναποφασίζουμε για τις πολιτικές του,  τότε ο μόνος δρόμος είναι η συνολική άρνηση των περιορισμών, του εγκλεισμού και των προστίμων. Με τον ίδιο τρόπο η ελευθερία της γνώμης δεν μπορεί να περιοριστεί γιατί δήθεν κάποιοι διαδίδουν face news ή «ψεκασμένες» απόψεις. Γιατί πολύ απλά στις ψεκασμένες απόψεις μπορεί να συμπεριληφθεί κάθε κριτική πολιτική και επιστημονική πλήρως εμπεριστατωμένη που βρίσκεται στον αντίποδα της επίσημης κρατικής πολιτικής. Η αριστερά που υιοθέτησε το λεξιλόγιο του Χαρδαλιά ευθύνεται πλήρως για το κυνήγι μαγισσών και διαπόμπευσης κάθε άλλης άποψης πέρα από αυτή που εκφράζει η ιερά εξέταση των λοιμοξιολόγων του Μαξίμου και οι συναφείς δυνάμεις.

Οι εκατοντάδες προσαγωγές, συλλήψεις και πρόστιμα στις 17 Νοέμβρη και στις 6 Δεκέμβρη, αλλά και στις ενδιάμεσες μέρες ακόμα και αν δεν υπήρχε σαφής αστυνομική απαγόρευση θα έπρεπε να είχαν πείσει και τον τελευταίο που δεν είναι τσιράκι της καθεστώτος, για τα έργα και τις προθέσεις της κυβέρνησης. Η αριστερά της καραντίνας όμως δεν φαίνεται να αλλάζει το τροπάρι. Γι’ αυτό και καταλήγει στα παρακαλετά μπας και της δώσει ο Μητσοτάκης μια ανάσα μπας και περισώσει τα προσχήματα και κάτι τις από τις εκπροσωπήσεις της. Αν κανείς πιστεύει ότι αυτή είναι η συνταγή της άμυνας ας μείνει πιστός στα νανουριτά της αριστερής καραντίνας. Όποιοι και όποιες βλέπουν ότι ο αγώνας για τα δικαιώματα είναι καθολικός και άμεσος ας οργανωθούν αναλόγως και ας πάψουν να χάνουν τον χρόνο τους με τα απολιθώματα της βέβαιης ήττας. Ο δρόμος από δω και πέρα είναι αχαρτογράφητος και πρέπει να χαραχτεί εκ νέου. Όπως και να ‘χει η προσαρμογή όχι στις καταστάσεις αλλά στην κυρίαρχη πολιτική οδηγεί στην συνθηκολόγηση. Πολύ περισσότερο Ο δρόμος θα ξανακερδιθεί με το σπαθί του κινήματος και όχι παριστάνοντας τους αποστασιοποιημένους και συμβολικούς εκλεγμένους συνδικαλιστές. Ήδη αυτό γίνεται για 3ο Σάββατο στους δρόμους της Γαλλίας. Προφανώς όχι με την άδεια της κυβέρνησης Μακρόν.

Προφανώς οι διαδηλωτές στη Γαλλία αυτοεξαιρούνται από τα μέτρα εγκλεισμού κι ας μην ειναι εκλεγμένοι. και πολύ καλά κάνουν.

Σημειώσεις    

[1] Πανελλήνια Ομοσπονδία  Ενώσεων Μηχανικών Δημοσίων Υπαλλήλων (ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ), η Πανελλήνια Ομοσπονδία Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής (ΠΟΠΟΚΠ), η Ομοσπονδία Υπαλλήλων ΟΑΕΔ, το Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Βύρωνα, το Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων Vodafon-Panafon, το Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου Ασκληπιείο Βούλας, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών ΠΕ Αιγάλεω καθώς και παρατάξεις όπως το Δίκτυο Εργαζομένων στους ΟΤΑ, το σχήμα στο χώρο των τηλεπικοινωνιών RadicalIT, το ΜΕΤΑ και η ΠΑΤΕΚ.

[2] που στηρίζει και η Πανελλαδική Ανεξάρτητη Ταξική Εργατική Κίνηση

 

[3] https://www.aftodioikisi.gr/ergasiaka-ypallilwn-ota/ergazomenoi-d-vyrona-na-epitrapei-i-metakinisi-ton-eklegmenon-syndikaliston/

[4] Ανακοίνωση Σωματείου Εργαζομένων Δήμου Βύρωνα

One response to “Άρση της απαγόρευσης κυκλοφορίας μόνο για εκλεγμένους συνδικαλιστές;

  1. Σε πολλά από αυτά που λες συμφωνώ, αλλά ας είμαστε και ρεαλιστές.
    Καμμία πολιτική συλλογικότητα δεν θα μπορούσε το κυριολεκτικό ιδεολογικό λιντσάρισμα που θα ακολουθούσε μια γραμμή «η καραντίνα δεν χρησιμοποιείται απλά προσχηματικά, αλλά είναι προσχηματική εξ’αρχής» και πολύ δε περισσότερο όταν καλώς ή κακώς η ιατρική κοινότητα δεν έχει τετοια θέση.
    Σκέφτομαι πώς μέχρι και τον (αντιπαθέτσατο για εμένα) Πολάκη, πήγαν να τον βγάλουν «ψεκασμένο» χθες, επειδή είπε το (για γιατρό) αυτονόητο, πως δηλαδή ανάμεσα στο εμβόλιο και την ΜΕΘ μεσολαβούν άλλες 500 βαθμίδες υγείας οι οποίες έχουν «μαγικά» εξαφανιστεί από προσκήνιο, ως να μην ύπηρξαν ποτέ.
    Και μπορεί μεν να μιλάμε για τον Κουτσόγιωργα του Τσίπρα πολιτικά, αλλά σαν γιατρός είναι πολύ σοβαρός άνθρωπος.
    Εν κατακλείδει, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως κάποια πράγματα μπορούμε να τα πούμε εσύ ή εγώ, και να πάρουμε και το ανάθεμα για αυτά αν κάνουμε τελικά λάθος, αλλά μια πολιτική συλλογικότητα έχει πολύ περισσότερες ευθήνες και δεύτερες σκέψεις.
    Οπότε θεωρώ την κρίση σου για αυτές τις συλλογικότητες προφανώς αυστηρή (ο επιεικέστερος χαρακτηρισμός που θα μπορούσα)΄.
    Χωρίς σόνι και ντε να διαφωνώ κάπου με τα περισσότερα από όσα λες…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s