Δίκη χρυσής αυγής: Μετά τις νίκες και τις αυταπάτες

Κ.Μαραγκός για το Avantgarde

Η καταδίκη της ΧΑ έγινε δεκτή με ενθουσιασμό όχι μόνο από τους 40000 διαδηλωτές που είχαν κατακλύσει την Αλεξάνδρας έξω από το Εφετείο στις 7 Οκτώβρη αλλά και από εκατοντάδες χιλιάδες αριστερούς και προοδευτικούς πολίτες που στάθηκαν όλα αυτά τα χρόνια σταθερά απέναντι με όποιον τρόπο μπορούσαν στη -πάντα υπό την ανοχή αν όχι και την ανοιχτή υποστήριξη των μηχανισμών του βαθέως κράτους- φασιστική τρομοκρατία. Και πολύ καλά έκαναν και χωρίς καμιά ενοχή για τον Ρουπακιά που θα περάσει μια 10ετία στα σίδερα[1] και τα υπόλοιπα καθάρματα που θα βρεθούν στη φυλακή έστω και για 4-5. Δεν ξέρουμε αν κανείς πιστεύει ακόμα ότι οι καταδικασθέντες θα σαπίσουν στη φυλακή αλλά είναι προφανές ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Αυτό ας το κρατήσει κάθε αντιφασίστας στα υπόψη. 

Το πρωτοσέλιδο της «Εφ.Συν.» και η κάλυψη της δίκης της Χ.Α. στον βρετανικό  Γκάρντιαν | Η Εφημερίδα των ΣυντακτώνΤα αστικά ΜΜΕ σχεδόν όλου του φάσματος παρουσιάζουν την απόφαση ως μια ιστορική νίκη του δημοκρατικού τόξου κατά των «άκρων και του ολοκληρωτισμού». Δεν είναι όμως μόνο αυτά που πλασάρουν εκ των υστέρων αυτό το αφήγημα. Λίγα 24ωρα πριν την απόφαση η ΕΦ.ΣΥΝ στο πολυσυζητημένο πρωτοσέλιδό της αναφερόταν σε κάποιο τείχος της Δημοκρατίας συμπεριλαμβάνοντας σε αυτό τον Αντώνη Σαμαρά. Ευτυχώς γιατί θα μπορούσε να είναι και ο Βορίδης μέσα σε αυτούς. Αλλά πόσο απέχει άραγε ο Βορίδης από τον Σαμαρά; 

Το αφήγημα αυτό προκαλεί ήδη μια αμηχανία στην αριστερά και τον κόσμο της. Πώς γίνεται ο αστισμός να παρουσιάζει μια δική μας νίκη ως δική του; Η Αυγή λίγες μέρες (11/10) μετά προσπαθεί να μπαλώσει τις τρύπες που άνοιξε η Εφ.Συν. με το δικό της πρωτοσέλιδο «Δεν είναι αθώοι» δείχνοντας τους Σαμαρά Μητσοτάκη σαν αυτούς που έθρεψαν το φίδι του φασισμού, για να δεχτεί τη σφοδρή επίθεση σύσσωμης της δεξιάς πολυκατοικίας η οποία ήδη είχε ξαμοληθεί στα κοινωνικά δίκτυα με το σύνθημα: μετά τη ΧΑ η αριστερά στη φυλακή.  Τελικά είμαστε όλοι τόσο ευχαριστημένοι;Αυγή: Μεγάλες αντιδράσεις για το πρωτοσέλιδο της Κυριακής | Athens Voice

Για ποια νίκη μιλάμε;

Προφανώς το να χωθεί ο Ρουπακιάς έστω και για 10-12 χρόνια στη φυλακή και άλλα 4-5 χρόνια η πρώην και νυν ηγεσία της χρυσής αυγής αποτελεί μια έστω και μικρή δικαίωση όχι μόνο για τους οικείους του Παύλου Φύσσα αλλά και για όλα τα θύματα των ταγμάτων εφόδου της ΧΑ. Όπως και κάθε κουτσουρεμένη καταδίκη που αναγκάζονται να ρίξουν τα αστικά δικαστήρια στα εγκλήματα των κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών όταν αυτά δεν μπορούν να συγκαλυφθούν. Όμως τις νίκες και τις ήττες δεν τις περιμένουμε από τα αστικά δικαστήρια. Ο ναζισμός δεν ηττήθηκε στη Νυρεμβέργη, αλλά στο πεδίο των μαχών, από το Στάλινγκραντ μέχρι το Βερολίνο. Όποιος περίμενε την απόφαση της 7ης Οκτώβρη για να διακηρύξει τη νίκη του αντιφασιστικού κινήματος, αναλόγως θα έπρεπε να αναγγείλει την ήττα του ναζισμού την 1η Οκτωβρίου 1946, όταν το ομώνυμο Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο αποφάσιζε να στείλει στο απόσπασμα μερικές δεκάδες ηγετών της ήδη τσακισμένης από τον Κόκκινο Στρατό ναζιστικής Γερμανίας. Αλίμονο αν η ήττα του ναζισμού συντελέσθη στη Νυρεμβέργη και όχι με την συντριβή του Βερολίνου στις 9 Μαΐου 1945.  

Στις 7 Οκτωβρίου έξω από το Εφετείο συγκεντρώθηκε πράγματι ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων. Η Αλεξάνδρας από το Μετρό Αμπελοκήπων μέχρι την Ασκληπιού και στα στενά απέναντι από το Εφετείο, γέμισε από τουλάχιστον 40000 κόσμο. Όπως και να ‘χει ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση ενάντια στη ΧΑ. Προφανώς αυτός ο κόσμος δεν περίμενε τίποτα άλλο πέρα από την καταδίκη της χρυσής αυγής, ακόμα κι αν αυτή πλέον είναι ένα πτώμα. Όμως θα υποτιμούσαμε τη νοημοσύνη των διαδηλωτών αν πιστεύαμε ότι βρέθηκαν εκεί μόνο για να χειροκροτήσουν την απόφαση του δικαστηρίου. Βρέθηκαν για να στείλουν ένα σαφές μήνυμα προς το δικαστήριο: Μην διανοηθείτε να αποφασίσετε κάτι διαφορετικό. Μην τολμήσετε να κάνετε καμία μαλ..κία σαν αυτή που μαγείρευε η εισαγγελέας. Ο κόσμος έξω από το δικαστήριο δεν «έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη». Το αντίθετο. Αυτοί που έχουν εμπιστοσύνη στην δικαιοσύνη απλώς δεν ήταν έξω από το Εφετείο στις 7 Οκτωβρίου. Άλλωστε όταν έγινε γνωστή η απόφαση το σύνθημα που δόνησε την ατμόσφαιρα ήταν: «Φασίστες κουφάλες έρχονται κρεμάλες» και όχι ο αγώνας τώρα δικαιώνεται. Και η απάντηση της αστικής δημοκρατίας ήρθε σε ελάχιστα δεύτερα. Οι μάνικες τα δακρυγόνα και σε χρόνο dt οι 4 αύρες να κατεβαίνουν αλαφιασμένες την Αλεξάνδρας μέχρι τα Παναθήναια μαζί με δεκάδες διμοιρίες ΜΑΤ και εκατοντάδες Δελτάδες δεξιά και αριστερά. Ακόμα και η αναγνωρίσιμη αριστερά (ΚΚΕ, Σύριζα, ΜΕΡΑ) έγινε στόχος των ΜΑΤ έστω και με πιο λελογισμένη βία για να σπρωχτεί προς την πάνω μεριά της Αλεξάνδρας και τελικά να εξαναγκαστεί σε αποχώρηση από το Εφετείο. 

Η αριστερά που μιλάει για νίκες, εγκλωβίζεται χωρίς λόγο στα όρια που θέτει η ίδια η αστική νομιμότητα. Καταλαβαίνει κανείς ότι υπάρχει έντονη η ανάγκη για κάποια νίκη ύστερα από μερικές απανωτές ήττες. Και μάλιστα ιστορική νίκη, και γι’ αυτό προκαλεί εκνευρισμό και αμηχανία όταν η νίκη της 7ης Οκτώβρη πέφτει θύμα απαγωγής από τη ΝΔ, την κυβέρνηση, και γενικά από το αστικό καθεστώς και τους γκεμπελίσκους του. Βεβαίως αυτό είναι ένα πρόβλημα της αριστεράς που ψάχνει νίκες μέσα από την αστική επιδιαιτησία. Κακώς. Η απόφαση της αρχικής καταδίκης που στο τέλος αναιρείται με την εισαγγελική πρόταση για δεκάδες αναστολές εκτέλεσης των ποινών ακόμα και του διευθυντηρίου, είναι μια δική τους απόφαση και δεν έχει καμία σχέση με τη δικαιοσύνη που θα άξιζε σε αυτή την υπόθεση. Άλλωστε οι ποινές που κι αυτές πολύ πιθανόν να μην εκτελεστούν ή να εκτελεστούν το πολύ κατά το 1/3; σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν απονομή δικαιοσύνης, ούτε σηματοδοτούν καμία τελετή λήξης του αντιφασιστικού αγώνα. Αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει μια αριστερά που έλκεται από μια έκβαση αυτού του είδους. Δεν είναι ντε και η πρώτη φορά. Είναι σύνηθες για αυτή την αριστερά τα πάντα να καταλήγουν και να δικαιώνονται σε μια κάλπη, σε ένα ΣτΕ, σε ένα Εφετείο ή σε μια Επιθεώρηση εργασίας. Έξαλλου «το κράτος δεν είναι εντελώς δικό τους… μπορεί και να γέρνει προς το δικό μας στρατόπεδο αναλόγως του ταξικού συσχετισμού». Έτσι δεν είναι σύντροφοι; Γιατί λοιπόν να μην πανηγυρίζουμε; Να που δικαιώνεται η θεωρία του ουδέτερου κράτους επιδιαιτητή. Και μετά ας πάμε για ένα κρύο ντουζάκι μπας και ξυπνήσουμε.

Μα καλά δεν χαίρεστε εσείς;

Βεβαίως χαιρόμαστε, αλλά δεν χαχανίζουμε μπας και γίνουμε αρεστοί στο ρεύμα. Ούτε βρήκαμε την ευκαιρία να ξεπλύνουμε τον Σαμαρά και την πεφωτισμένη δεξιά, παριστάνοντας την υπεύθυνη αριστερά του Κύρκου. Χαιρόμαστε όσο πρέπει, όσο αρμόζει στην περίσταση, αλλά δεν θα μιλάμε για ιστορικές αποφάσεις μαζί με τον Σκάι. Ούτε θα μοιραζόμαστε νίκες με το Μαξίμου. Πολύ περισσότερο όταν από την επόμενη μέρα της «ιστορικής» νίκης το ίδιο το δικαστήριο επιχειρεί να ρίξει στα μαλακά τους καταδικασθέντες και να αναστείλει πέρα από τον Ρουπακιά και την εκτέλεση των ποινών.

Για το αστικό καθεστώς η απόφαση ενός δικαστηρίου είναι προφανώς ένα σημαντικό γεγονός. Όχι μόνο ως απόφαση αυτή καθεαυτή, αλλά κυρίως ως αποδοχή ακόμα και από τους αντιπάλους του (λέμε τώρα) ότι μόνο αυτό διαθέτει το μονοπώλιο απονομής δικαιοσύνης, με τον ίδιο τρόπο που διαθέτει το μονοπώλιο της βίας (εκτός και αν το συνεπικουρεί κανείς ε;). Μια αριστερά που κρέμεται από την απόφαση ενός δικαστηρίου και πάνω σε αυτή μιλάει για ιστορικές νίκες τι άλλο κάνει πέρα από το να εντάσσει τον εαυτό της έστω και από αμέλεια εντός αστικής νομιμότητας; Και στη συνέχεια να σπέρνει αυταπάτες στο κοινό της ότι ο αγώνας καταλήγει σε λόμπινγκ στο αστικό κράτος.

Ο αντιφασιστικός αγώνας ακόμα και αυτός που διεξάγεται στο δρόμο, ενδεχομένως να καταλήγει σποραδικά στις αίθουσες του δικαστηρίου. Με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει και σε μια εργατική διεκδίκηση. Εκεί ανάλογα το συσχετισμό μπορεί να έχουμε θετικές για τον αγώνα αποφάσεις. Αυτό όμως δεν αλλάζει σε τίποτα το κέντρο βάρος του αγώνα. Ούτε ο αγώνας γίνεται το μέσο προς το δικαστήριο που «κάτω από τη λαϊκή πίεση θα εξαναγκαστεί να απονείμει δικαιοσύνη». Αυτό μπορεί να είναι ο σκοπός της αριστεράς της πίεσης στους θεσμούς που ζει με τις φαντασιώσεις της ταξικής ειρήνης και της ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών δια της τακτικής «θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα». Αυτός είναι ο λόγος που πανηγυρίζει έξαλλα την «ιστορική νίκη» της 7ης Οκτώβρη.

«Μα ποιος υποτιμά το δρόμο» θα αντικρούσει η αριστερή αντιπολίτευση της αριστεράς του συνταγματικού τόξου: «Ο δρόμος ήταν που επέβαλε αυτή την απόφαση. Ο δρόμος εξανάγκασε τον Σαμαρά να τους στείλει στα δικαστήρια και ο δρόμος στη συνέχεια εξανάγκασε το δικαστήριο να τους καταδικάσει». Σε κάθε περίπτωση πάντως με λίγη ή και περισσότερη πίεση το αστικό κράτος λειτουργεί και μπορεί να μας χαρίζει και μερικές νίκες. Έστω και από το παράθυρο η πρωτοβάθμια και από τα κάτω αριστερά καταλήγει στα ίδια συμπεράσματα. Αλήθεια ποσό περισσότερο μπορεί κανείς να υποτιμά τον αντίπαλο. Ήταν τέτοιοι μάλιστα οι πανηγυρισμοί της 7ης Οκτώβρη που δεν βρέθηκε χρόνος για μαζικές κινητοποιήσεις τις επόμενες μέρες που το δικαστήριο προσπαθεί να αναιρέσει την αρχική του απόφαση. Και πώς να βρεθεί μετά τη νίκη; 

Ποιος έστειλε τη ΧΑ στο δικαστήριο; 

Οι μέρες που ακολούθησαν τη δολοφονία του Φύσσα ήταν μέρες οργής. Αλλά όχι σαν τις μέρες του Γρηγορόπουλου, ούτε είχαν τη μαζικότητα των αντιμνημονιακών συγκεντρώσεων 2010-12. Αρκούσε μόνο αυτό για να εξαναγκαστεί ο Σαμαράς να στείλει την υπόθεση στα δικαστήρια; Μήπως δεν μπορούσε η κυβέρνηση να αποδώσει το φόνο σε μια μεμονωμένη ενέργεια και να βγάλει λάδι την ηγεσία; Μήπως δεν μπορούσε να εξαφανίσει τις τηλεφωνικές συνομιλίες και έτσι να κουκουλώσει την υπόθεση με μια δίκη που θα αφορούσε τον Ρουπακιά και 2-3 ακόμα χρυσαυγίτες, χωρίς εγκληματική οργάνωση και εν βρασμώ ψυχής; 

Το γεγονός ότι η υπόθεση πήρε αυτή την τροπή, δεν μπορεί να είναι μονάχα προϊόν της πίεσης του κινήματος. Στην πραγματικότητα το ρετιρέ της μπλε πολυκατοικίας είχε πάρει την απόφαση να μαζέψει μια και καλή το υπόγειο, το οποίο μετά την είσοδό του στη βουλή το 2012 έχει αποθρασυνθεί εντελώς. Όχι με την αριστερά (εκεί δεν τους ενοχλεί άλλωστε) αλλά και με την παραδοσιακή δεξιά. Η ΧΑ αυτονομείται και δεν αρέσκεται πλέον στο ρόλο του μαντρόσκυλου του συστήματος. Ξεδιπλώνει τη δική της ατζέντα και εμφανίζει τον εαυτό της σαν ηγεμονική δύναμη ολόκληρης της δεξιάς. Αυτό πλέον δεν μπορεί να γίνει ανεκτό από την αστική τάξη. Το σήμα δόθηκε ήδη από τα επεισόδια που έστησε η ΧΑ στο Μελιγαλά. Η δίωξη της ΧΑ από τον Σαμαρά, που πλέον είναι πρωθυπουργός, είχε και μια ακόμα συντεταγμένη. Την ηγεμονία στον κόσμο της ακροδεξιάς που αναζητούσε εκπροσωπήσεις πέρα από τη ΝΔ (ΑΝΕΛ, ΧΑ, Τζήμερος, ΛΑΟΣ κλπ). Αυτό μπορούσε να είναι χρήσιμο την περίοδο 2010-12 για να συγκρατηθεί η δεξιά αγανάκτηση στα όρια της «παράταξης», αλλά δεν θα μπορούσε να γίνει ανεκτό στο βαθμό που αυτή η εξέγερση της λαϊκής δεξιάς αποκτούσε μόνιμα χαρακτηριστικά και σε σύγκρουση με την αδιαμφισβήτητη ηγεσία της ΝΔ. Η αστική τάξη δεν ανέχεται τέτοιου είδους συμπεριφορές από την αυλή της, χωρίς να έχει το έλεγχο σε όλα τα επίπεδα. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο η ΧΑ έπρεπε να παταχθεί στο βαθμό που αρνιόταν να «σοβαρευτεί».

Αριστερό λόμπινγκ στο κράτος;

Η αριστερά της αστικής νομιμότητας, ανεξάρτητα από την προέλευσή της, νιώθει για έναν περίεργο λόγο ότι μετράει η γνώμη της στα εσώτερα του αστικού κράτους και των μηχανισμών του. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που νομίζει ότι μπορεί και να επηρεάσει τις αποφάσεις του. Θα έλεγε κανείς ότι το κράτος ή έστω κάποιοι από τους θεσμούς του γίνονται έστω και κάτω από τη λαϊκή πίεση εργαλεία του ταξικού αγώνα. Και τότε πέφτει από τα σύννεφα όταν η απόφαση της 7ης Οκτώβρη, στα χέρια του Σκάι και του κάθε βοθροκάναλου γίνεται νίκη του συνταγματικού τόξου και λίγες μέρες αργότερα αναιρείται από το ίδιο το δικαστήριο μοιράζοντας αναστολές σχεδόν σε όλους τους καταδικασθέντες. Και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά σύντροφοι; Τι έγινε; Πάλι μας πήραν τη μπουκιά από το στόμα; Και εκεί που χειροκροτάγαμε μας πλάκωσαν στις μάνικες και τα δακρυγόνα για να μας απαγάγουν τη νίκη μέσα από τα χέρια μας;  

Τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβη και δεν υπάρχει λόγος κανένας νοήμων άνθρωπος να πέφτει από τα σύννεφα Από κει πέφτουν μόνο όσοι ζούνε στα συννεφάκια και μετά τις εύκολες νίκες στέλνουν τον κόσμο απογοητευμένο και σαστισμένο στο σπίτι του.

Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν εξαρχής κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους. Το ίδιο και το σκεπτικό της δίωξης ως εγκληματική οργάνωση. Το δικαστήριο δεν μπόρεσε καν να αποδώσει στην ηγετική ομάδα τίποτα πέρα από μια διεύθυνση χωρίς όμως καμία συγκεκριμένη ευθύνη για τις δολοφονίες των Φύσσα και Λουκμάν ούτε φυσικά για τις εκατοντάδες δολοφονικές επιθέσεις ή τις ανεξιχνίαστες δολοφονίες μεταναστών που εμπλέκονταν μέλη της ΧΑ και που λαμβάνουν χώρα εδώ και 30 χρόνια για να μην πούμε εδώ και 45. Από τις υποθέσεις αυτές στο ακροατήριο έφτασαν μόνο 30 και στην πραγματικότητα εκδικάστηκαν 4. Όλα τα άλλα τα πήρε το ποτάμι. Όποιος κάνει μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο θα πέσει σε δεκάδες αποφάσεις ακόμα και πολύ πρόσφατες με καταδίκες σε ισόβια μόνο και μόνο για ηθική αυτουργία σε δολοφονία. Εδώ η ποινή ήταν 13 χρόνια σε 5 μέλη του διευθυντηρίου. Έτσι λέει ο ποινικός κώδικας. Τρίχες. Ο Μαζιώτης έχει καταδικαστεί σε ισόβια και 129 χρόνια[2] με ένα κατηγορητήριο που μπροστά του ο Μιχαλολιάκος θα έπρεπε να φάει 10 φορές ισόβια. Η Ρούπα για «συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση» και μια αναίμακτη ληστεία καταδικάστηκε σε ισόβια και 25 χρόνια[3], ενώ κάνουν το γύρο στα κοινωνικά δίκτυα πρωτόδικες αποφάσεις με τις εξωφρενικές ποινές των 10 χρόνων σε καθαρίστριες που «πλαστογράφησαν» απολυτήρια δημοτικού για να εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαγητό στα παιδιά τους. Κατά τα άλλα τους έφταιγε ο ποινικός κώδικας του Σύριζα.

Κρατικοποίηση του φασισμού

Από τη στιγμή που ξεκίνησε η δίωξη της ΧΑ, μια παράλληλη διαδικασία είναι σε εξέλιξη. Δεκάδες επώνυμα στελέχη της άκρας δεξιάς μετακομίζουν μαζικά στη ΝΔ. Το ίδιο συμβαίνει με εκατοντάδες ανανήψαντες χρυσαυγίτες, πυρηνάρχες, μεσαία και χαμηλόβαθμα στελέχη που βρίσκουν καταφύγιο στις γραμμές της ΝΔ. Μαζί με τα στελέχη στη ΝΔ ενσωματώνεται και η ακροδεξιά ατζέντα. Τα εθνικιστικά συλλαλητήρια για τη μακεδονία, τα ρατσιστικά πογκρόμ στη Χίο, τη Μυτιλήνη, σε νησιά του ανατολικού Αιγαίου και σε άλλες περιοχές της χώρας, στηρίζονται ανοιχτά από τις  τοπικές της ΝΔ, κλείνοντας το μάτι στα φασιστικά αποβράσματα που συνεχίζουν την εγκληματική τους δράση χωρίς την ταμπέλα της ΧΑ.

Από την ώρα που η ΝΔ κερδίζει τις εκλογές το καλοκαίρι του 2019 η αντιμεταναστευτική και αντιπροσφυγική ατζέντα γίνεται επίσημη πολιτική του κράτους, ο Έβρος κλείνει εντελώς ενώ στα νησιά γίνονται σωρηδόν πους μπακς και εκδιώκονται οργανώσεις αλληλεγγύης στους πρόσφυγες. Ταυτόχρονα ένα κύμα καταστολής εξαπλώνεται παντού, εκκενώνονται καταλήψεις, οι δρόμοι και οι πλατείες γεμίζουν μπάτσους, καταργείται το πανεπιστημιακό άσυλο με προφανή σκοπό να εξοβελιστεί κάθε πολιτική δραστηριότητα, ψηφίζονται νόμοι που ποινικοποιούν και περιορίζουν ασφυκτικά το δικαίωμα στη διαδήλωση. Από την καραντίνα του Μάρτη μέχρι και σήμερα το κράτος αξιοποιεί τους περιορισμούς κυκλοφορίας και κλείνει εντελώς τις σχολές, το πολυτεχνείο έχει χαθεί για το κίνημα και πλέον δεν υπάρχει διαδήλωση και κάθε είδους κινητοποίηση που να ολοκληρώνεται χωρίς επέμβαση της αστυνομίας, συλλήψεις, δακρυγόνα και ξυλοδαρμούς.  Βεβαίως όλα αυτά δεν συμβαίνουν μονάχα εδώ. Παντού η δεξιά στην Ευρώπη υιοθετεί την ακροδεξιά ατζέντα του νόμου και της τάξης και αυτό γίνεται το έδαφος της αποκατάστασης των δεσμών της με την ψεκασμένη βάση της άκρας δεξιάς.

Στη νέα αυτή συνθήκη η ΧΑ δεν έχει κάποιο κενό να καλύψει. Αυτός είναι ακόμα ένας λόγος που η αστική τάξη δεν την έχει πλέον ανάγκη. Επί του παρόντος η μόνη χρησιμότητα του πτώματος της ΧΑ και των παραφυάδων της είναι για το ξέπλυμα της αστικής αντεπανάστασης που μέσα σε όλα θα μπορεί να περηφανεύεται για τα αντιφασιστικά της παράσημα.

Πέρα από τις αυταπάτες

Την περίοδο που η ΧΑ αλώνιζε στους δρόμους, ένα έστω και μειοψηφικό κομμάτι του κινήματος κυρίως από τον αναρχικό χώρο, τους αυτόνομους και λιγότερο από την αριστερά επέλεξε να συγκρουστεί στα ίσα μαζί της. Σε μια περίοδο μάλιστα που απέναντι δεν ήταν μόνο η ΧΑ αλλά και η αστυνομία που δεν έχανε ευκαιρία να κάνει πλάτες στις φασιστοσυμμορίες. Η ώσμωση αστυνομίας και ΧΑ έφτασε σε τέτοιο σημείο που σχεδόν το 50% των μπάτσων ψήφιζε ΧΑ. Η δολοφονία του Φύσσα έγινε μπροστά σε 5 τουλάχιστον αστυφύλακες που δεν αντέδρασαν καθόλου, λες και φύλαγαν τσίλιες στο τάγμα των δολοφόνων. Εκατοντάδες αντιφασίστες αγωνιστές πλήρωσαν με τραυματισμούς, προσαγωγές, συλλήψεις και διώξεις στα δικαστήρια τη δράση τους, όταν οι σημερινοί πανηγυρτζήδες καλούσαν το κράτος να βγάλει εκτός νόμου τη ΧΑ και θεωρούσαν την φυσική αντιπαράθεση με τους ναζίδες ως περιθωριακό πόλεμο συμμοριών. Παρόλα αυτά η ΧΑ τσακίστηκε στο δρόμο σε μια σύγκρουση σχεδόν σε όλη τη χώρα με εκατοντάδες αντιφασιστικές ομάδες να δημιουργούνται και να δίνουν τη μάχη ιδιαίτερα την κρίσιμη  περίοδο 2010-2013 τα χρόνια δηλαδή της εκρηκτικής ανόδου της ΧΑ. Χωρίς αυτή τη δράση κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά πού θα είχε φτάσει η δύναμη της ΧΑ τον Σεπτέμβρη του 2013. Ο αγώνας αυτός συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια, χωρίς να περιμένει το αποτέλεσμα της δίκης που σερνόταν για 6 χρόνια.

Αυτή τη στιγμή τα τάγματα εφόδου της ΧΑ έχουν διαλυθεί. Όπου υπάρχουν φασιστικές συμμορίες δρουν υπό τον μανδύα των ακροδεξιών αγανακτισμένων στα πέριξ κάποιων εθνικιστικών συλλαλητηρίων ή αντιπροσφυγικών  εκδηλώσεων. Προς το παρόν ο ακροδεξιός όχλος στην Ελλάδα μπορεί να δρα ως κίνημα από τα κάτω χωρίς δική του πολιτική εκπροσώπηση, έχοντας αποδεχτεί την πολιτική ηγεμονία περιφερειαρχών, δημαρχαίων και άλλων τοπικών στελεχών της ΝΔ που πλέον ελέγχει τις διεργασίες του χώρου. Απέναντι σ’ αυτή την πραγματικότητα οι πανηγυρισμοί για την «καταδίκη» περισσότερο κοιμίζουν παρά επικαιροποιούν τα ανοιχτά μέτωπα του αντιφασιστικού κινήματος.

Η δίκη της ΧΑ έβγαλε ένα συμπέρασμα. Καμιά εμπιστοσύνη σ’ αυτούς που έκαναν πλάτες στις φασιστικές συμμορίες και τώρα πνίγουν τους πρόσφυγες στο αιγαίο και τη μεσόγειο. Καμία αυταπάτη στα αστικά δικαστήρια. Ο φασισμός τσακίζεται στο δρόμο. Ο αγώνας ενάντια στο κράτος έκτακτης ανάγκης, την Ευρώπη φρούριο, το ρατσισμό και την αντιπροσφυγική υστερία, τον κανιβαλικό καπιταλισμό της αυτοκρατορίας συνεχίζεται.


Σημειώσεις 

[1] Σύμφωνα όμως με το άρθρο 105 του Ποινικού Κώδικα, καταδικασμένοι σε ισόβια κάθειρξη μπορούν να αποφυλακιστούν αν έχουν εκτίσει τουλάχιστον είκοσι (20) έτη της ποινής τους. Αν η απόφαση είναι πρωτόδικη αυτή ενδεχομένως μπορεί να τροποποιηθεί στο στάδιο της έφεσης. Επίσης οι κατάδικοι με την ποινή αυτή αν εκτίσουν αυτή σε αγροτικές φυλακές, εφόσον τέτοιες λειτουργούν, τότε ο συνολικός χρόνος υπο-πολλαπλασιάζεται κατά ποσοστό μία ημέρα έκτισης σε 1,5 ημέρες ποινής, οπότε ο κρατούμενος εκτίει μόνο 13,3 έτη ποινής. Αφαιρώντας τους 18 μήνες προφυλάκισης ο Ρουπακιάς θα αποφυλακιστεί το πολύ σε 10 χρόνια.

[2] Ισόβια και 129 χρόνια κάθειρξη είναι η ποινή που άκουσε ο Νίκος Μαζιώτης από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Ο Νίκος Μαζιώτης κρίθηκε ένοχος για ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση, την έκρηξη στην Τράπεζα της Ελλάδος με παγιδευμένο αυτοκίνητο, από την οποία θα μπορούσε να προκύψει κίνδυνος ζωής, αλλά και για τις ληστείες σε Μέθανα και Κλειτορία. Επίσης, κάθισε στο εδώλιο και για το Μοναστηράκι, όπου συνελήφθη τον Ιούλιο του 2014, με την κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας σε βάρος αστυνομικών. Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/news/254474/isovia-kai-129-hronia-katheirxi-sto-niko-mazioti

[3] Ποινή ισόβιας και επιπλέον 25ετούς κάθειρξης επέβαλε το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων στην Πόλα Ρούπα, για την βομβιστική επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδος στις 10 Απριλίου 2014 – ενέργεια την οποία έχει αναλάβει η οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας. Το δικαστήριο κήρυξε ένοχη την Ρούπα για σειρά κατηγοριών, όπως τρομοκρατική οργάνωση, προμήθεια, κατοχή και χρήση εκρηκτικών υλών κ.ά. Η απόφαση του δικαστηρίου ελήφθη με ανάλογη εισαγγελική πρόταση, σύμφωνα με την οποία η Ρούπα ήταν ηθικός αυτουργός της επίθεσης με φυσικό αυτουργό τον σύντροφο της. Πηγή: https://www.cnn.gr/ellada/story/138311/isovia-kai-25-xronia-stin-pola-roypa-gia-tin-epithesi-stin-tte

 

Διαβάστε: Η ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΛΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

5 responses to “Δίκη χρυσής αυγής: Μετά τις νίκες και τις αυταπάτες

  1. . Η ΚΕΕΡΦΑ δεν δηλωσε ποτε «καταδικαζουμε τη βια απο οπου και αν προερχεται». Ουσιαστικά η ΚΕΕΡΦΑ ελεγε παντοτε «Εμεις επιλεξαμε να αντιμετωπισουμε τους φασιστες με πολιτικα μεσα. Δεν επιλεξαμε την βιαιη αντιμετωπιση τους . Διοτι δεν μπορουν να συνυπαρχουν στην ιδια οργανωση πολιτικα και στρωτιωτικα μεσα.Οσοι επιλεγουν την βιαιη αντιμετωπιση καλά κανουν, Αλλα ενιαια πολιτικοστρατιωτικη οργανωση δεν μπορει να υπαρχει» Νομιζω οτι η θεση της ΚΕΕΡΦΑ μαλλον δικαιωθηκε. Πολιτικη και βιαιη αντιμετωπιση των φασιστων προχωρησαν παραλληλα. Μπορω να πω γενικά οτι αυτη η παραλληλη πορεια ειχε θετικά αποτελεσματα διοτι η χρυση αυγη διαλυθηκε..

    Μου αρέσει!

  2. Σύντροφε Ναβη, δε ξέρω τι μου αρέσει περισσότερο: οι ποιοτικές αναλύσεις που παράγεις σε εκλογικα αποτελέσματα ή οι αντιστοιχες σου στην αντιφασιστικη στρατηγική της αριστεράς!
    Από τα πιο κουλ αντιφασιστικα κείμενα του Μαραγκού εβερ και καλωσορίζω τα «πους μπακς» σαν ορο πολύ πιο ζωντανό και περιγραφικό έναντι εναλλακτικής κορεκτιλας:)

    Και λιγος αστικός ρεφορμισμος για ξενερωμα 🙂

    συντροφικα

    Μου αρέσει!

  3. Εννοείται πως η μη αναστολή εκτισης των (οποιων) ποινών ΕΙΝΑΙ επιτυχία για το στρατόπεδο μας. Διότι με αυτή τη μεταχείριση η αστική τάξη υποχρεούται οχι απλά να τιμωρήσει μερίδα του εφεδρικου προσωπικού της η τάχα τα ανταγωνιστικα ‘εγκληματικά’ τάγματα εφόδου στο μονοπώλιο βιας, αλλά κυρίως γιατί αναγκάζεται να κάψει (μεσοπροθεσμα) το χαρτί της εναλλακτικής αυτόνομης δεξιας στρατηγικής απο τα κατω..

    Αυτό ανεξάρτητα απ την κατα καιρούς η κατά στοχευση καλύτερα σκληρότητα που μπορεί να παίρνει το επίσημο αστικο κράτος και τις οποιες ανακατάταξεις στη δεξιά πολυκατοικία είναι μια αβολη στρατηγική παραχώρηση της εξουσίας που παράγει αποτελέσματα..

    Μου αρέσει!

  4. Προφανώς εκτός θέματος αυτό το σημείωμα αλλά δε βρήκα σχετικο οικονομικό post: βάλτε ρε σύντροφοι δύο τρεις Μαραγκους στο diem25 να γουστάρουμε! Και ας μην πιάσουν θεση σε ΚΕ η διεθνή ποστα..

    Το λεω εγω που κοντεύω τα πενήντα και που απο τα φοιτητικά μου χρόνια οσο αντί εθνικιστικό και αντιφασιστικο ζήλο έδειχνα ωστε να θεωρούμαι αναρχικός τόσο όμως προκαλούσα στα οικονομικά ζητήματα καταπιανονενος με τα λιγα οικονομικα που εμαθα. Έχοντας πάντα την τάση να λερωνομαι στην ακούραστη μου κριτική απέναντί στον ατελη καπιταλισμό και τις σύγχρονες εκδοχες των ανταγωνιστικων πλεονεκτηματων αντί γνωστών επιχειρηματων περί περιοδικοτητσς η τσιτατων τελεολογικης απραξίας..

    Ο Βαρουφακης (που ειναι με ορους αγοράς εξαιρετικος πωλητής αμφισβητουμενων/ υποσχομενων ιδεων και ναρκισσιστικου ορθολογισμου – και οχι μόνο ο ίδιος) προσφέρει πιθανότατα ένα ηθικα και αισθητικα επαρκές περιβάλλον ζύμωσης ιδεων πανω σε μια αναζήτηση παγκόσμιας γεωστρατηγικης και οικονομική πολιτική..

    Ειναι ενας αξιοσημείωτος διεθνής πόρος που δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας! Και αυτός είναι ο στόχος του μηνύματος μου: Χωρίς διάθεση αναλογιών και οσο ακομα είναι εν ζωή ριζοσπαστες σαν τον Σαντερς η ακόμα περισσότερο τον Τσόμσκι (που πρέπει να κρίνονται και στο πλαίσιο του αγώνα που δίνουν) ειναι πραγματικη πολυτέλεια να χάνεις την ευκαιρία της στιγμής τηβ ώρα που γράφεται ιστορία.. Ακόμα και αν αφορά το αστικό πτωχευτικο δίκαιο!

    Μου αρέσει!

  5. Δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον το μερα25. Ποσοτικά μαζεύει ελάχιστο κόσμο και ο πιο αριστερός εκεί μέσα αν αφαιρεσ εις 2-3 ανθρώπους είναι ο Βαρού.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s