Πλασιέ πορτοκαλί επαναστάσεων (vol. 54834234163)

Ξανά και ξανά έχουμε γράψει για το σταθερά βαρετό και επαναλαμβανόμενο μοτίβο των πορτοκαλί επαναστάσεων, που πάει περίπου ως εξής:

Ο λαός ξεσηκώνεται και οργανώνει μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις ενάντια στο καθεστώς. (Οι μη αντικυβερνητικές διαδηλώσεις θάβονται.)

Ο ανωτέρω λαός εξυπακούεται ότι είναι πάντα αδιαμεσολάβητος. Το κίνημά του δεν έχει ούτε ηγεσία ούτε πολιτικούς στόχους (ή τέλος πάντων εμείς επιλέγουμε να μην τα βλέπουμε αυτά). Απλώς ξεσηκώνεται ενάντια στα προβλήματα – την καταραμένη φτώχεια, την έλλειψη ελευθερίας και δημοκρατίας κλπ.

Ανθρωπιστικές ανησυχίες ολούθε τριγύρω στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο, καθώς οι δικτάτορες δεν έχουν περάσει Διαφωτισμό και ως εκ τούτου είναι επιρρεπείς στο να σφάζουν το λαό τους.

Ενδεχομένως να ξεσπάσει βία και να πέσουν πυροβολισμοί. Αν έχουμε νεκρούς (αστυνομικούς ή πολίτες), με ένα παιχνίδι λέξεων τα θύματα φορτώνονται όλα στην κυβέρνηση.

Ένα δυτικό κοινό που ενδεχομένως να μην ξέρει καν να βρει στο χάρτη την εν λόγω χώρα οπλίζεται με την ηθική του ανωτερότητα και ξεκινάει για μια ακόμα εκπολιτιστική ιεραποστολή να φέρει τη Δημοκρατία και τα χιούμαν ράιτς.

Διάφορες άβολες λεπτομέρειες που χαλάνε το παραπάνω αφήγημα, όπως πχ. ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές ή ποσοστό που πήρε η κυβέρνηση, σπρώχνονται βιαστικά στην άκρη. Αυτά δεν έχουν καμιά σημασία. Σημασία έχουν οι μερικές δεκάδες που έσκισαν την αφίσα του δικτάτορα. Αυτοί είναι που εκπροσωπούν το λαό, που απαιτεί ελευθερίαδημοκρατία και άλλες ωραίες λέξεις.

Το έργο είναι χιλιοπαιγμένο, και το μοτίβο πλέον θλιβερά προβλέψιμο. Μια ακόμα πολύχρωμη επανάσταση έχει αρχίσει, προοιωνίζοντας μια ακόμα ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Παραδίπλα η γνωστή κομπανία δυτικών αριστερών –με πόσες άραγε επιτυχίες απέναντι στη δική της αστική τάξη;– παθαίνει διεθνισμό και ρίχνεται στον αγώνα να ανατρέψει την άρχουσα τάξη μιας άλλης χώρας, που μάλιστα τυγχάνει εχθρός της δικής της.

Και για να πάθεις σωστά διεθνισμό, πρέπει να βρεις και κάποιους συντρόφους που να είναι στο έδαφος, και να τους κάνεις αλληλεγγύη και να προωθείς την άποψή τους. Γιατί ποιος ξέρει καλύτερα τι συμβαίνει από τους συντρόφους που βρίσκονται εκεί; (Ή τέλος πάντων που κατάγονται από εκεί, όπως πχ. οι κουβανικής καταγωγής κάτοικοι του Μαϊάμι, οι συριακής καταγωγής κάτοικοι Λονδίνου κλπ.) Και συνήθως αυτοί οι σύντροφοι αντιτάσσονται στο «καθεστώς», για τη γούνα του οποίου έχουν πολλά ράμματα.

Το παρόν άρθρο θα κάνει μια πολύ πρόχειρη καταγραφή των απόψεων των διάφορων απατεώνων ή/και αντιδραστικών, που υποτίθεται πως ενημερώνουν τμήματα του εγχώριου και διεθνούς κινήματος για το τι γίνεται στη Λευκορωσία.

Pramen

Πρόκειται για πραγματικούς μαχητές. Κυριολεκτικά – καθώς έχουν πολεμήσει στο Μαϊντάν, στο πλευρό των φασιστών. Περιγράφουν την ιστορία αυτή σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στο οποίο λένε πόσο υπέροχα ενώθηκαν και συνεργάστηκαν με τους φασίστες στο μαϊντάν, πώς «αντίφα-αναρχικοί» εκπαιδεύτηκαν σε βάσεις τού Δεξιού Τομέα και πολέμησαν στο πλευρό των μαχητών του, και πως ο (επικεφαλής φασιστικών ταγμάτων εφόδου) Κοκανίφσκι «κατέστησε δυνατό για Ρώσους και Λευκορώσους να πάρουν χρήσιμη εμπειρία και να την εξάγουν στις πατρίδες τους».

Σε άλλο άρθρο τους, κλαψουρίζουν για την καταστολή που υπέστησαν οι «φιλο-Ουκρανοί ακτιβιστές» στην Κριμαία και μιλούν για «κατεχόμενο από τη Ρωσία» Ντονμπάς στο οποίο «έχει θριαμβεύσει ο φασισμός». Συγχαίρουν τον εαυτό τους για τη μάχη που έδωσαν ενάντια στους ψευτοαριστερούς που μιλούσαν για «ξεσηκωμό» στο Ντονμπάς ενάντια στη «χούντα» του Κιέβου. Προσοχή: τα εισαγωγικά στις λέξεις ξεσηκωμός και χούντα τα χρησιμοποιούν οι ίδιοι. Προφανώς επειδή κατά τη γνώμη τους η Ουκρανία δεν έχει καμία χούντα, και επειδή στο Ντονμπάς δεν έλαβε χώρα κανένας ξεσηκωμός.

Αλλά δεν περιορίστηκαν στη μάχη του Μαϊντάν: «Λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν, δεν ήταν μόνο επιτρεπτό για τους αναρχικούς, αλλά και απαραίτητο να συμμετάσχουν στις τάξεις των ένοπλων σχηματισμών. Όχι για να «υπερασπιστούν την εδαφική ακεραιότητα», «να εκδικηθούν» ή «να σφαγιάσουν τους Ρώσους», αλλά για να υπερασπιστούν την ελευθερία που απέμενε στην Ουκρανία, και να την επιστρέψει στον τόπο από τον οποίο οι επιτιθέμενοι την έδιωξαν.»

Δηλαδή οι τύποι δηλώνουν ότι πολέμησαν, είτε στις γραμμές του ουκρανικού στρατού, είτε στις γραμμές των φασιστικών ταγμάτων εφόδου, ενάντια στο Ντονμπάς.

Και συνεχίζουν: «Στην πάλη ενάντια στη δικτατορία και την πολιτική τρομοκρατία που η Ρωσία φέρνει στα κατεχόμενα τμήματα της Ουκρανίας, οι στόχοι των αναρχικών μπορούν κάλλιστα να συμπίπτουν με τους στόχους του κράτους και των εθνικιστών.»

Άλλο ένα ενδιαφέρον άρθρο τους μιλάει για τον εορτασμό τής 9ης Μάη, αποκαλώντας τον «μια άσχημη ετήσια πατριωτική φιέστα, που λαμβάνει χώρα στη Ρωσία και τη Λευκορωσία» – και συνεχίζει σημειώνοντας το εξής: «στην Ουκρανία, δόξα τω Θεώ, η σοβιετική κληρονομιά δέχεται έντονο περιορισμό». Συνεχίζει λέγοντας πως αυτό που γιορτάζουμε στις 9 τού Μάη είναι το ότι «καταστρέψαμε τη μισή Ευρώπη», και καταλήγει ότι είναι μια «φασιστική γιορτή».

Στα πιο γελοία της υπόθεσης, οι τύποι αυτοί παραδέχονται ότι βρίσκονται σε ενιαίο μέτωπο και με την Τιχανόφσκαγια… Σε ένα άρθρο με τίτλο «ποιος υποψήφιος θα σώσει τη Λευκορωσία από τη δικτατορία;», γράφουν: «Αυτή τη στιγμή, από όλους τους υποψηφίους, μόνο η Τιχανόφσκαγια μπορεί να σταθεί απέναντι στον Λουκασένκο. […] Η έλλειψη σιγουριάς και η ειλικρίνεια που επιδεικνύει στους λόγους της την καθιστά «μία από εμάς» – τους συνηθισμένους ανθρώπους που δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με την πολιτική. […] Οι συγκεντρώσεις της πολύ συχνά καταλήγουν σε λαϊκά μαζέματα, στα οποία μιλούν επίσης αναρχικοί ακτιβιστές, καλώντας σε αυτοοργάνωση και ανεξαρτησία της κοινωνίας από το κράτος. […] Πραγματικά, η καμπάνια της Τιχανόφσκαγια έχει γίνει ένας ενοποιητικός παράγοντας για πολλούς πολίτες της χώρας. Ωστόσο, η βασική ενέργεια της καμπάνιας δεν αντιπροσωπεύεται από συγκεκριμένες ισχυρές φιγούρες, αλλά από το λαϊκό κίνημα από τα κάτω. Συνηθισμένοι εργάτες και φοιτητές ενώνονται για να πολεμήσουν τον Λουκασένκο και να απελευθερώσουν τη χώρα από τη δικτατορία.»

Και για να απογειωθεί η γελοιότητα, διαφημίζουν το πώς πήγαν σε μια συγκέντρωσή της με τα δικά τους πλακάτ…

Με την ευκαιρία του θανάτου του Φιντέλ Κάστρο, γράψανε κι ένα αρθράκι που στάζει ειρωνεία και χολή για το νεκρό επαναστάτη, στο οποίο εξηγούν ότι ήταν απλώς ένας δικτάτορας.

Μέλη τους συλλαμβάνονται για προώθηση ναζιστικών συμβόλων.

Εξυπακούεται πως η αντιδραστική δεξιά με επικεφαλής εκείνο τον παλιάτσο τον Γουαϊδό είναι για αυτούς επίσης «λαϊκή αντίσταση ενάντια στο καθεστώς».

Αναρχικός Μαύρος Σταυρός της Λευκορωσίας

Κατά βάση εμφανίζονται να ασχολούνται με αλληλεγγύη σε κρατούμενους, αντιφασίστες κλπ. Βάζοντας στο ψαχτήρι του σάιτ τους τη λέξη Ουκρανία, που είναι δίπλα και όπου αντιφασίστες συλλαμβάνονται και πεθαίνουν κάθε μέρα μετά το φασιστικό πραξικόπημα, βρίσκει κανείς τα κάτωθι:

Ένα άρθρο για ένα δολοφονημένο αντιφασίστα στο Δνιπετροπετρόφσκ – από το 2011.

Ένα άρθρο για έναν τύπο που λέει «δεν είμαι τρομοκράτης, είμαι Ουκρανός πολίτης». Από τα τέλη τού 2014, μετά το πραξικόπημα δηλαδή. Εδώ μπορεί κανείς να χαρεί και να αποκτήσει προσδοκίες, σκεπτόμενος ότι θα πρόκειται ασφαλώς για κάποιο σύντροφο που έπεσε στα νύχια τού φασιστικού ουκρανικού καθεστώτος! Και όμως όχι – ο τύπος συνελήφθη στην Κριμαία από τη Ρωσία, για συνέργεια σε σαμποτάζ και συμμετοχή στο Δεξιό Τομέα.

Άρθρα επί άρθρων για άλλους διωκόμενους συντρόφους, που όμως όλοι τους βρίσκονται στη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Στην Ουκρανία κανένας! Θαύμα.

Ας βάλουμε στο ψαχτήρι και τη λέξη Οδησσός, όπου έλαβε χώρα συγκλονιστικότερο ναζιστικό έγκλημα στην Ευρώπη μετά τον Β’ ΠΠ. Τίποτα. Οι αντιφασίστες σύντροφοι δε συγκινήθηκαν αρκετά ώστε να κρίνουν σκόπιμο να γράψουν μια κουβέντα για το θέμα.

Θερμά συγχαρητήρια για το πολιτικό κριτήριο

Κοντολογίς, οι γκρούπες αυτές φαίνονται καθ’ όλα αξιόπιστες. Και αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στους συντρόφους από τις διάφορες οργανώσεις που έκριναν σκόπιμο να μας ενημερώσουν για το γίνεται στη Λευκορωσία μέσω των γκρουπών αυτών. Πάντα τέτοια! Πολύ καλή πηγή φαίνεται επίσης και ο σύντροφος Βολοντιμίρ Αρτιούκ, που τα λέει τόσο ωραία και αριστερά ώστε έχει κατορθώσει να γράφει για το open democracy – κάτι που συνιστά γνωστό τεκμήριο επαναστατικής αξιοπιστίας.

ΥΓ. Το να αναπτύξει κανείς μια ολοκληρωμένη θεωρία για το πού οφείλονται οι σιχαμερές πολιτικές θέσεις των προαναφερθεισών ομάδων είναι ενδεχομένως ενδιαφέρον, αλλά σίγουρα δευτερεύον. Σε κάθε περίπτωση, κανείς μπορεί να τους αναγνωρίσει το ελαφρυντικό ότι οι άνθρωποι έζησαν -και ζουν- στο επίκεντρο μιας κοσμοϊστορικού μεγέθους αντεπανάστασης που οδήγησε σε ανυπολόγιστη οπισθοδρόμηση: της ανατροπής της ΕΣΣΔ. Και οι άνθρωποι είναι συνήθως προϊόντα της εποχής τους…

ΠΚ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s