Προσφυγικό, Αυτοκρατορία και κανιβαλισμός

rostyslav-savchyn-C44MBj_WeqA-unsplash

Φωτογραφία: Rostyslav Savchyn, Unsplash

Του Νίκου Σταματίου για το avantgarde

Τον τελευταίο χρόνο το προσφυγικό στην Ελλάδα αντιμετώπισε δύο βασικές στροφές. Η μετάβαση από τον ΣΥΡΙΖΑ στην ΝΔ συνοδεύτηκε από μία μεταστροφή στον λόγο της επίσημης κρατικής πολιτικής, με το προσφυγικό να γίνεται μεταναστευτικό. Το αρχικό σχέδιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη ήταν να «ξεμπερδέψει» με τους πρόσφυγες μέσα από μία πιο «λάιτ» πολιτική σταδιακού κλεισίματος των συνόρων, σκλήρυνσης των διαδικασιών ασύλου και χειροτέρευσης των όρων διαβίωσης των ανθρώπων.

Ωστόσο αυτή η γραμμή δεν τους βγήκε. Όπως περιγράψαμε σε προηγούμενά μας άρθρα, η alt-right πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας διεκδικούσε άμεσες λύσεις περαιτέρω βαθέματος του κανιβαλισμού. Αυτή η ρήξη αντιπροσωπεύτηκε μέσα από την σύγκρουση του περιφερειάρχη Β. Αιγαίου, Μουτζούρη, με την κεντρική κυβέρνηση με βασικό ερώτημα το κατά πόσον θα φτιάχνονταν τα νέα κλειστά κέντρα κράτησης στο Β. Αιγαίο.

Τους πρώτους μήνες του 2020 η κυβέρνηση βρέθηκε μπροστά σε ένα τεράστιο πολιτικό αδιέξοδο «προδίδοντας» το πιο αντιπροσφυγικό κομμάτι της δεξιάς, όπως αυτό εκφράστηκε με την εισβολή των ΜΑΤ σε Χίο και Λέσβο. Μία άθλια κυβέρνηση υποχωρούσε στην πίεση μίας ακόμα αθλιότερης αντιπολίτευσης με την υπόληψη της πρώτης να πέφτει στον πάτο. Για να νομιμοποιήσει, λοιπόν, την υποχώρησή της, αποφάσισε να αξιοποιήσει την αύξηση των προσφυγικών ροών κατασκευάζοντας μία νέα ρητορική περί συντονισμένης από την Τουρκία εισβολής προσφύγων. Η κυβέρνηση κλείνει τα σύνορα – χερσαία και υδάτινα –, ανακοινώνει ότι θα αναστείλει όλα τα αιτήματα ασύλου και σε ρητορικό επίπεδο αγκαλιάζει όλα όσα έλεγαν ανέκαθεν οι ακροδεξιοί για το προσφυγικό. Έτσι ξεκίνησε η δεύτερη στροφή, όπου το «μεταναστευτικό» έγινε «εισβολή».

Η πολιτική πρακτική της ΝΔ

Έκτοτε η επιθετικότητα εναντίον των προσφύγων οξύνθηκε όλο και περισσότερο. Η κυβέρνηση έχει έναν και μόνο στόχο, να τελειώσει με τη βία το προσφυγικό και να επανέλθει η ζωή στην προηγούμενη άθλια «κανονικότητα». Το ελληνικό λιμενικό άρχισε να κάνει pushbacks[i] χρησιμοποιώντας σφαίρες[ii] και καμάκια για να βυθίζει τις βάρκες. Καταγγελίες έχουν βγει στη δημοσιότητα ότι το ελληνικό λιμενικό επιστρέφει πρόσφυγες στην Τουρκία με ειδικές σκηνές[iii][iv]. Στον Έβρο εμφανίστηκαν αυτόκλητοι πιστολέρος υπό την κάλυψη της αστυνομίας, όπου είχαμε καταγγελίες για νεκρούς από σφαίρες[v]. Το αποτέλεσμα ήταν η δραστική μείωση του αριθμού των νέων προσφύγων που έφτασαν στην Τουρκία τους τελευταίους μήνες.

Τα δύο τελευταία νομοσχέδια για το άσυλο, τα οποία ψηφίστηκαν τον Δεκέμβρη του ‘19 και στις 8 Μαΐου, επιχειρούν να αυξήσουν τα ποσοστά των απορρίψεων ασύλου στους αιτούντες που ήδη βρίσκονται στην Ελλάδα. Μία σημαντική ρύθμιση που φέρνει το καινούργιο νομοσχέδιο είναι η λεγόμενη «σιωπηρή ανάκληση». Μετά την πρώτη απόρριψη της αίτησης ασύλου, αν ο αιτών δεν υποβάλλει αίτημα επανεξέτασης εντός ολίγων ημερών σε δικόγραφο, η υπόθεσή του οδηγείται στη σιωπηρή ανάκληση. Αυτό σημαίνει ότι χάνει δια παντός τη δυνατότητα να διεκδικήσει άσυλο στην Ελλάδα, επειδή δήθεν δεν ενδιαφέρεται. Στην περίπτωση της Λέσβου, με τη λήξη της καραντίνας του κορωνοϊού, επέδωσαν 1.400 απορριπτικές αποφάσεις ασύλου, ένα νούμερο που θα ήταν αδύνατο να εξετασθεί ως εφέσεις. Έτσι με τη θεσμοθέτηση παράλογων προθεσμιών και άλλων αντίστοιχων διατάξεων προσπαθούν να πετάξουν έξω από τη διαδικασία όσο το δυνατόν περισσότερους πρόσφυγες.

Κομμάτι του ίδιου σχεδίου αποτελεί και η απόλυση εργαζομένων της υπηρεσίας Ασύλου. Οι εργαζόμενοι που απολύθηκαν αποτελούσαν κατά βάση μέλη του σωματείου των συμβασιούχων, το οποίο στο παρελθόν – ανάμεσα στα άλλα εργασιακά αιτήματα – είχε λάβει ξεκάθαρη θέση ενάντια στη Συμφωνία Ελλάδας-Τουρκίας για το προσφυγικό. Τέτοιοι εργαζόμενοι αποτελούσαν εμπόδιο της κυβέρνησης στην προσπάθειά της να μειώσει δραστικά τις θετικές αποφάσεις ασύλου, καθώς οι χειριστές των υποθέσεων (οι εργαζόμενοι που κάνουν τις συνεντεύξεις και αποφασίζουν για το καθεστώς των αιτούντων) έχουν αρκετά υψηλή ανεξαρτησία στη δυνατότητά τους να βγάζουν αποφάσεις.

Η απόφαση της κυβέρνησης για συγκρότηση μητρώου ΜΚΟ αποσκοπεί στη δημιουργία ειδικών προϋποθέσεων, βάσει των οποίων κάποιος να μπορεί να εισέρχεται σε προσφυγικά καμπς και να μπορεί να εργάζεται με πρόσφυγες. Η παραπάνω ρύθμιση θα δημιουργεί μία ειδική ταυτότητα, η οποία θα χορηγείται από το Υπουργείο Μετανάστευσης στη βάση του βιογραφικού και των γενικότερων χαρακτηριστικών του υποψηφίου. Η συγκεκριμένη απόφαση αποσκοπεί στον περιορισμό των οργανώσεων που δεν αποδέχονται το πλαίσιο της κυβερνητικής πολιτικής. Έτσι εξασφαλίζεται η περαιτέρω στεγανοποίηση του προσφυγικού πληθυσμού από οργανώσεις και ανθρώπους, οι οποίοι διαφωνούν με την αντιπροσφυγική υστερία και τον κανιβαλισμό. Η συγκεκριμένη απόφαση βρίσκεται σε σύμπνοια με το αίτημα της ακροδεξιάς για «έλεγχο των ΜΚΟ», και φυσικά δεν σχετίζεται με μία αριστερή κριτική τους που έχει να κάνει με την ιδιωτικοποίηση της πρόνοιας.

Τέλος, η απόφαση της κυβέρνησης για έξωση όλων των αναγνωρισμένων προσφύγων από τις δομές φιλοξενίας (π.χ. Μόρια, Καρά Τεπέ, ΚΥΤ Σάμου και Χίου), τα διαμερίσματα, τους ξενώνες φιλοξενίας και τα ξενοδοχεία του προγράμματος Estia αποτελεί τη σημαντικότερη πράξη κανιβαλισμού των τελευταίων χρόνων. Από την πρώτη Ιουνίου θα έχουμε στους δρόμους της Αθήνας και των νησιών εκατοντάδες ανθρώπους, οικογένειες. Από αυτήν τη ρύθμιση εξαιρούνται μόνο οι γυναίκες που βρίσκονται σε κύηση ή έχουν γεννήσει. Δηλαδή σύμφωνα με το πνεύμα της απόφασης, το να έχεις σοβαρά ιατρικά προβλήματα, να έχεις πέσει θύμα έμφυλης κακοποίησης, να είσαι μονογονεϊκή οικογένεια δεν σε προστατεύει από την έξωση.

Προσφυγικό και Αυτοκρατορία: Γιατί δεν θέλει η Ευρώπη άλλους πρόσφυγες;

Ποιος γνωρίζει σε τι κατάσταση θα βρισκόμαστε μετά από ένα, δύο χρόνια όσον αφορά στο προσφυγικό; Τα δεδομένα δείχνουν ότι η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να «τελειώσει» με το προσφυγικό χωρίς να φοβάται το οποιοδήποτε πολιτικό κόστος. Η συγκρότηση των κολαστηρίων των νησιών, η προσχώρηση στη ρητορική της εισβολής, η έκθεση των προσφύγων σε συνθήκες ακραίας εξαθλίωσης σημαίνει την αποφασιστικότητα του ελληνικού και του ευρωπαϊκού αστισμού να πνίξει το ελληνικό πέρασμα προς την Ευρώπη.

Από την άλλη ακούμε ότι το παραγωγικό δυναμικό που χρειάζεται η Ευρώπη βαίνει μειούμενο, με αποτέλεσμα να χρειάζεται διαρκώς ένα πρόσθετο εργατικό δυναμικό[vi] για να συνεχιστεί απρόσκοπτα η ανάπτυξη στο εσωτερικό της. Σε αυτό το σημείο φαίνεται και η στρατηγική αποτυχία των θεωρήσεων στην Αριστερά που προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν το προσφυγικό αποκλειστικά ως στρατηγική ανανέωσης του εργατικού δυναμικού. Η Γερμανία και η ΕΕ έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν θέλει πρόσφυγες, για αυτό και κινείται προς μία διαδικασία μετακίνησης των εξωτερικών της ορίων σε χώρες εκτός Ευρώπης. Κομμάτι αυτής της στρατηγικής ήταν οι συμφωνίες με το Λίβυους τσαρλατάνους, ώστε να περιοριστεί το ρεύμα προς την Ιταλία, όπως επίσης και η Συμφωνία Ελλάδας-Τουρκίας, κατά την οποία η τελευταία αποσκοπούσε στο να αναλάβει το μεγαλύτερο βάρος της παραμονής των θυμάτων του Συριακού πολέμου.

Η παραπάνω φαινομενική αντίφαση επιλύεται μόνο αν ζουμάρουμε εκτός Ευρώπης. Αυτήν τη στιγμή η πολιτική ισοπέδωση των ανταγωνιστών της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας στη Μέση Ανατολή αποτελεί έναν από τους πρώτιστους σκοπούς. Η στρατηγική αυτή προϋποθέτει το τσάκισμα των πολιτικών υποκειμένων που εναντιώνονται σε ένα τέτοιο σενάριο. Αυτό δεν σημαίνει απλώς την καταστροφή των πολιτικών κομμάτων και των οργανώσεων, όπως είναι η Φρουροί της Επανάστασης στο Ιράν, η Χεζμπολάχ και το Μπααθικό κόμμα. Κάθε εθνική, θρησκευτική, πολιτισμική ταυτότητα που είναι μπολιασμένη με το πνεύμα της αντίστασης στον ιμπεριαλισμό, είναι, επίσης, επικίνδυνη, καθώς δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια μελλοντική πολιτική αντίσταση. Για αυτόν τον λόγο η ιδιότητα του μουσουλμάνου, του Άραβα και οι υπόλοιπες συνδηλώσεις τους (π.χ. χρώμα, κουλτούρα) νοηματοδοτούνται από τη Δύση ως απειλητικές και επικίνδυνες. Η ισλαμοφοβία ριζώνεται, επομένως, στη βαθιά οικονομική επιδίωξη για αποικισμό και αφρικανοποίηση της Μέσης Ανατολής.

Όπως ακριβώς δεν μπορούσε να υπάρχει πια μια Γιουγκοσλάβικη ταυτότητα – ανεξάρτητα από το αν ήταν επανασταστική – καθώς ένα ισχυρό γιουγκοσλαβικό καπιταλιστικό κράτος θα αντιστεκόταν στη προοπτική της αποικιοποίησης των Βαλκανίων, για τον ίδιο λόγο πρέπει ο χάρτης της Μέσης Ανατολής να σχεδιαστεί από το μηδέν. Η κουλτούρα της αντιιμπεριαλιστικής και αντιαποικιακής πάλης, που είναι εγγεγραμμένη στην πολιτική ιστορία αυτών των κρατών πρέπει να ξεριζωθεί. Στη θέση τους θα καλλιεργήσουν άλλες εθνικές ιδέες, άλλα γελοία εθνικά αφηγήματα, όπως αυτό των Κούρδων της Συρίας, ώστε να ξεμπερδέψουν μια και καλή με τις «unfinished businesses».

Όσο, λοιπόν, το να είσαι Αφγανός εκτός Αφγανιστάν σημαίνει να νιώθεις μια μεγαλύτερη ευαισθησία με όσα συμβαίνουν σε αυτό το χιλιοβομβαρδισμένο μέρος του κόσμου (καθώς ακόμα δεν έχει γίνει χώρα τύπου «Ιορδανία» ή «Αίγυπτος»), η εθνική ταυτότητα είναι εν δυνάμει πολιτικά επικίνδυνη. Η Ευρώπη ως οργανικό τμήμα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού δεν μπορεί να έχει εκατομμύρια Αφγανούς στο εσωτερικό της, για την περίοδο τουλάχιστον που είναι ακόμα υπό πολιορκία. Η Ευρώπη δεν θέλει άλλους «μουσουλμάνους» και η ακροδεξιά απλώς αρθρώνει πιο φωναχτά αυτό που οι «κεντρώοι δημοκράτες» σκέφτονται κεκλεισμένων των θυρών. Για τον ίδιο λόγο επιλέγουν να αφήσουν πιο ελεύθερα να μεταναστεύσουν πολιτικά αφοπλισμένα έθνη, όπως των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης.

Προσφυγικό και νεοσυντηρητισμός

Όσο τα αφρικανάκια ήταν κάπου εκεί μακριά και πεθαίνουν από τη δίψα και την πείνα, οι ευαισθησίες των κοινωνικά ευαίσθητων Ευρωπαίων μπορούσαν εύκολα να καναλιζαριστούν μέσω των ηλίθιων ΜΚΟ και τις εκστρατείες συλλογής ευρώ της Unicef. Μετά το 2015 άνοιξε, όμως, μία ρωγμή στα σύνορα της Ευρώπης. Μέσα από αυτήν τη μικρή οπή είδαμε να περνάνε χιλιάδες άνθρωποι απελπισμένοι, με χοντρά ιατρικά προβλήματα, ασύλληπτες ιστορίες καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Αυτό, όπως και να το κάνουμε, δημιουργεί συνθήκες πολιτικής αστάθειας. Η κατάσταση της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής είναι αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής ληστείας που πραγματοποιεί η Αυτοκρατορία. Η αλήθεια που φέρνουν οι πρόσφυγες μαζί τους, μπορεί να αποτελέσει αφορμή δημιουργίας πολιτικών ερωτημάτων. Η ιδέα της πλασματικής ταξικής ειρήνης δεν μπορεί να εντάξει εύκολα την προσφυγική εμπειρία.

Πρέπει, λοιπόν, με κάθε τρόπο ο πρόσφυγας να μετονομαστεί σε εισβολέας, ιατρική και κοινωνική απειλή, ούτως ώστε να εμποδιστεί η επαφή ανάμεσα σε αυτόν και τον Ευρωπαίο. Το κράτος σε συνεργασία με την άκρα δεξιά έχουν χτίσει μια ολόκληρη βιομηχανία υπονόμευσης και σπίλωσης αυτών των ανθρώπων. Ωστόσο αυτή η συνεργασία βρίσκεται σε αντίθεση με το προηγούμενο κοινωνικό συμβόλαιο. Ο κρατικοδίαιτος ψευτοανθρωπισμός του ΟΗΕ, η ιδέα ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι και πρέπει να έχουμε ίδια δικαιώματα, οι νόμοι του ελληνικού κράτους που προστατεύουν την ανεξιθρησκία, η ίση πρόσβαση στην εκπαίδευση και την υγεία, ο κοινός τόπος ότι κάθε άνθρωπος σε ανάγκη πρέπει να προστατεύεται, όλα αυτά είναι κομμάτι ενός πολιτισμού με τον οποίο μεγαλώσαμε από το 1950 μέχρι τώρα. Ο νεοσυντηρητισμός και η πιο συνειδητοποιημένη πλευρά του, η alt-right, επιδιώκει να ξεμπερδέψει με όλα αυτά τα δημοκρατικά βαρίδια.

Για να μιλήσουμε με βαρύγδουπους όρους, οι καπιταλιστές φτιάχνουν μία νέα κοινωνία. Καπιταλιστική μεν, αλλά με διαφορετικές αξίες, ήθη, νόμους και φυσικά, λαό. Πρόκειται για ένα μεγαλόπνοο πρότζεκτ, το οποίο δεν μπορεί να συγκριθεί με τον ρατσισμό εναντίον των Αλβανών που βιώσαμε από το ‘90 και μετά. Οι ξυπόλυτοι των καπιταλιστικών μητροπόλεων καλά θα κάνουν να προσαρμοστούν και να αφήσουν πίσω τα όποια όνειρα, ακόμα και για ΣΥΡΙΖΑ, PODEMOS. Το πρόταγμα της alt-right ενάντια στον cultural Marxism, συμπυκνώνει ακριβώς τα παραπάνω˙ η εργατική τάξη καλά θα κάνει να πάψει να αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοια, αλλά ως λευκή, εθνική. Ένας τέτοιος λαός επιτρέπεται να λειτουργεί στο πλαίσιο του πολιτικού συστήματος, όπως για παράδειγμα έγινε με τα φασιστοσυλλαλητήρια για τη Μακεδονία ή τα αντιπροσφυγικά συλλαλητήρια του Μουτζούρη στο Β. Αιγαίο.

Αυτό είναι, εν τέλει, ένα από τα βασικά μέτωπα στα οποία θα κριθεί η ταξική πάλη. Η αριστερά οφείλει να μην παραγνωρίσει αυτήν τη βαθιά πολιτική και ιδεολογική μάχη ως περιθωριακή. Η συζήτηση για το αν ο συνάδελφός σου είναι εργάτης ή «Πακιστανός» έχει καθοριστική επίδραση στη συγκρότηση της ταξικής αλληλεγγύης. Ο νεοσυντηρητισμός και η alt-right επιδιώκουν να διασπάσουν την αίσθηση της ένταξης σε μία κοινή τάξη, το οποίο είναι προϋπόθεση για οποιαδήποτε προοδευτική πολιτική μάχη. Η δημιουργία άλλωστε μίας τάξης ανθρώπων μεγαλύτερης εκμετάλλευσης και βαθύτερης εξαθλίωσης αποτελεί αντικειμενικός στόχος των αστικών τάξεων της αυτοκρατορίας. Τα φραουλοχώραφα της Ηλείας δεν είναι μια παραφωνία, αλλά το ταξικό συμβόλαιο πάνω στο οποίο θα μπορέσει να χτιστεί η νέα ανάπτυξη. Η δημιουργία ζωνών άτυπου Απάρτχάιντ θα αποτελέσει τη βάση, πάνω στην οποία θα καταφέρει η αστική τάξη να βγει από την επόμενη κρίση. Όπως, επίσης, οι πιθανώς ωφελούμενοι από ένα τέτοιο καθεστώς εξαίρεσης δεν περιορίζονται σε μία οικονομική ελίτ, στην περίπτωση που η ελληνική φτωχολογιά αποφασίσει να ξεπεράσει την εξαθλίωσή της κανιβαλίζοντας τους μετανάστες.

Αντί επιλόγου

Στο παρόν άρθρο γίνεται μία απόπειρα συνοπτικής περιγραφής μίας μόνο πολιτικής τάσης, η οποία εν προκειμένω αποκαλύπτεται ως ηγεμονική στο προσφυγικό. Είτε μιλάμε για τη μικροαστική σκόνη είτε για την κυβέρνηση, η φράση που χαρακτηρίζει περισσότερο από όλες την ηθική των αντιπάλων μας είναι αυτή ακούστηκε τον Μάρτιο του 2020 από έναν κανίβαλο σε μία έγκυο προσφύγισσα στο λιμάνι της Θερμής στη Λέσβο: «Στ’ αρχίδια μας αν είσαι γκαστρωμένη, εμείς σε γαμήσαμε;».

Η ηθική τους είναι ο προπομπός της κοινωνίας που θέλουν να κατασκευάσουν. Σε τελική ανάλυση η όλη αυτή ιστορία δεν έχει να κάνει με τους πρόσφυγες˙ βιώνουμε άλλο ένα κεφάλαιο μίας μακράς πορείας αντεπανάστασης. Η ιδιαίτερη γλώσσα, μέσα από την οποία αποφάσισαν να μας πείσουν να γίνουμε κανίβαλοι, είναι οι πρόσφυγες. Ακόμα και όταν η ΝΔ τελειώσει με το κλείσιμο της οπής που ξεχειλίζει πρόσφυγες, δεν θα σταματήσουν. Οι «λαθρομετανάστες» είναι ο καταστατικός μύθος της ακροδεξιάς, γιατί χωρίς αυτόν δεν μπορούν να υπάρξουν ως σύστημα σκέψης.

Είναι, επομένως, καθήκον μας να μην επιτρέψουμε σ’ αυτόν τον ζόφο να ξεχειλίσει απ’ τις Μόριες και σιγά-σιγά να επεκταθεί προς τα σπίτια μας, τους φίλους μας κι ό,τι άλλο αγαπάμε σ’ αυτόν τον κόσμο!

Αναφορές

[i] https://www.skai.gr/news/greece/epithetiki-epitirisi-pos-midenistikan-oi-afikseis-metanaston-sta-nisia-tou-aigaiou

[ii] https://www.youtube.com/watch?v=9NrJ9TAD-I0

[iii] https://www.justsecurity.org/70309/tents-at-sea-how-greek-officials-use-rescue-equipment-for-illegal-deportations/

https://www.bellingcat.com/news/uk-and-europe/2020/05/20/samos-and-the-anatomy-of-a-maritime-push-back/?fbclid=IwAR3Iy6IXgbHPFNz8M9qrNlHkDk3I3qeyA9J8pfQdNbwYd2lVNf3GjEsWC7E

[iv] https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/241802_hios-mystirio-me-tin-tyhi-prosfygon-poy-eftasan-stin-paralia-tis-monolias

[v] https://www.bbc.com/news/world-europe-51735715

[vi] https://www.euractiv.com/section/economy-jobs/news/germany-needs-a-quarter-of-a-million-migrant-workers-a-year/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s