Εξέγερση και καταστολή: το μακρύ καυτό καλοκαίρι του καπιταλισμού ξεκινά

articleart

Liberation graphic: Morgan Richmeier

Aνακοίνωση του Κόμματος για το Σοσιαλισμό και την Απελευθέρωση (PSL) σε μετάφραση TeoCubanos για το avantgarde

Ο Τραμπ δήλωσε χθες το βράδυ από τον Λευκό Οίκο ότι «θα τερματίσει τις ταραχές» με πανεθνική στρατιωτική κινητοποίηση για «να κυριαρχήσει στους δρόμους» και ότι «εάν μια πόλη ή πολιτεία αρνηθεί να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες», θα «χρησιμοποιούσε το στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών και θα επιλύσει γρήγορα το πρόβλημα για αυτούς.»

Λίγα λεπτά πριν μιλήσει, μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα παραέξω,  έφιπποι αστυνομικοί διασκόρπισαν μια ειρηνική διαμαρτυρία με δακρυγόνα, λαστιχένιες σφαίρες και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης. Το πλήθος φώναζε «χέρια ψηλά, μην πυροβολείτε», με τα χέρια τους στραμμένα στον αέρα, όταν ξεκίνησε η αστυνομική ταραχή. Μέλη της οργάνωσης μας βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή και υπέστησαν τραυματισμούς από τις χειροβομβίδες και τις σφαίρες. Πολλοί διαδηλωτές συνελήφθησαν. Τα ελικόπτερα Black Hawk πετούσαν ακριβώς πάνω από τις πορείες, σε επιχειρήσεις επίδειξης δύναμης. Τα ελικόπτερα σήκωναν τεράστιες ποσότητες ανέμου και σκόνης, παραλύοντας τους ανθρώπους παρακάτω, μια τακτική των ιμπεριαλιστικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ στο Ιράκ και τη Σομαλία που επιστρέφουν τώρα στην πατρίδα τους.

Χωρίς αμφιβολία, αυτό σηματοδοτεί μια σημαντική στροφή προς ένα πιο ανοιχτό αστυνομικό κράτος. Οι δίκαιες εξεγέρσεις ενάντια στο ρατσισμό που εξαπλώθηκαν γρήγορα στη χώρα αντιμετωπίζουν τώρα μια δύσκολη πρόκληση. Ο Τραμπ σκοπεύει να χρησιμοποιήσει ωμή βία και απειλεί να πνίξει αυτό το κίνημα στο αίμα. Στην ίδια ομιλία, επικαλέστηκε την υπεράσπιση των «δικαιωμάτων της Δεύτερης Τροποποίησης» – το οποίο μπορεί να διαβαστεί μόνο ως  ένα κάλεσμα δράσης για την ένοπλη ακροδεξιά. Νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα είπε: «όταν ξεκινά η λεηλασία, ξεκινούν και οι πυροβολισμοί». Οι Δημοκρατικοί δήμαρχοι συμβαδίζουν, κηρύσσοντας απαγορεύσεις κυκλοφορίας που ξεκινούν από τις 6 μ.μ. για να σταματήσουν το κίνημα.

Ο Τραμπ έχει κηρύξει πόλεμο σε αυτό το νέο κίνημα. Ο πόλεμος διατυπώνεται με τη γλώσσα του σταματήματος των «ακροαριστερών εξτρεμιστών» και «ταραχοποιών» – που ο Γενικός Εισαγγελέας Μπαρ υπόσχεται να διώξει ως «εγχώριους τρομοκράτες». Αλλά αυτό είναι μια κλασική τακτική αποδιοπομπαίων τράγων. Στην πραγματικότητα, είναι μια κήρυξη πολέμου που προορίζεται να καταστείλει και να καταστρέψει ολόκληρο το κίνημα.

Αυτή η φασιστική στροφή προς τη στρατιωτική καταστολή της διαμαρτυρίας και της άσκησης της ελευθερίας του λόγου πρέπει να καταπολεμηθεί. Οι διαμαρτυρίες πρέπει να συνεχιστούν. Το να σταματήσουν τώρα θα ήταν ενθάρρυνση για τον μιλιταρισμό του Τραμπ και για την ακροδεξιά. Η γενναιότητα και η συλλογική βούληση για αγώνα, όπως φαίνεται στους δρόμους της Washington, της Louisville, της Philadelphia και τόσων πολλών άλλων πόλεων απόψε, δεν θα σπάσει εύκολα.

Η στρατιωτική καταστολή του Τραμπ ενδέχεται ακόμη και να γυρίσει μπούμερανγκ. Ακόμη και τα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης που υποστηρίζουν γενικά τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας έχουν καταδικάσει την ασυνήθιστη χρήση βίας για την εκκαθάριση της περιοχής δίπλα στον Λευκό Οίκο, η οποία είχε σχεδιαστεί για να δημιουργήσει μια θεαματική ευκαιρία στον Τραμπ να μιλήσει σκληρά, με την Βίβλο στο χέρι, μπροστά στο παρεκκλήσι St John. Η επίσκοπος αυτού του ίδιου παρεκκλησίου χαρακτήρισε εξοργιστική την αστυνομική επιχείρηση και τη χρήση της εκκλησίας ως σκηνικό από τον Τραμπ.

Όμως, καθώς συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, τώρα κάτω από σοβαρότερες απειλές καταστολής, είναι σημαντικό να καταλάβουμε πώς τα γεγονότα που σημειώθηκαν τις τελευταίες πέντε ημέρες μας έφεραν εδώ.

Το πιο ουσιαστικό στοιχείο για την ανάπτυξη μιας στρατηγικής είναι να ξεχωρίζεις τους φίλους από τους εχθρούς. Η τελευταία εβδομάδα έδειξε ότι το κίνημα έχει πολλούς ψεύτικους φίλους που έστρωσαν το δρόμο για την ανακοίνωση του Τραμπ.

Ψεύτικοι φίλοι και πραγματικοί εχθροί

Η καπιταλιστική άρχουσα τάξη είναι μια πολύπειρη δύναμη, με πολλά και διαφορετικά εργαλεία και όπλα. Βρέθηκε απότομα εκτός ισορροπίας και σε θέση άμυνας με την πανεθνική εξάπλωση της εξέγερσης, και δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τις εξεγέρσεις μέσω παραδοσιακών μεθόδων καταστολής και ενσωμάτωσης.

Ίσως εάν οι αστυνομικοί είχαν συλληφθεί γρήγορα, αυτές οι μέθοδοι θα είχαν λειτουργήσει, αλλά εν τη απουσία συλλήψεων και άσκησης κατηγοριών εναντίον των δολοφόνων αστυνομικών – που ήταν η πιο βασική απαίτηση των εξεγέρσεων – το κίνημα όλο και μεγάλωνε. Η λεκτική έκφραση αλληλεγγύης από τους Δημοκρατικούς πολιτικούς δεν ήταν αρκετή. Η απόλυση των τεσσάρων αστυνομικών στη Μινεάπολη δεν ήταν αρκετή. Οι εκκλήσεις για «να αφήσουμε το νομικό σύστημα να κάνει τη δουλειά του» εξόργισαν περισσότερο τους ανθρώπους, και η κατηγορία για φόνο «τρίτου βαθμού» στον Derek Chauvin ήταν προσβολή.

Και έτσι το κίνημα εξακολούθησε να εξαπλώνεται. Ανίκανοι να συγκρατήσουν την εξέγερση, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και το πολιτικό κατεστημένο και των δύο κομμάτων προσπάθησαν να αλλάξουν την αφήγηση. Η πρωταρχική στρατηγική ήταν να επικεντρώσουν στους «εξωτερικούς υποκινητές». Με αστραπιαία ταχύτητα, οι φιλελεύθερες και συντηρητικές φατρίες της άρχουσας τάξης ενώθηκαν γύρω από αυτό το σημείο συζήτησης. Από τους «προοδευτικούς» Δημοκρατικούς μέχρι τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ, όλοι χαρακτήρισαν το κίνημα ως «κατηλλειμένο» από βίαιους εξτρεμιστές, καθιστώντας αποδιοπομπαίους τράγους ειδικά τους αναρχικούς και την Άκρα Αριστερά.

Τώρα, ο Ντόναλντ Τραμπ ζητά την «απόλυτη κυριαρχία» των αστυνομικών αρχών στους δρόμους και καυχιέται για τις επιθέσεις εναντίον των διαδηλώσεων στην Washington παρόμοιες των οποίων «η Περιφέρεια δεν έχει ξαναδεί».

Αλλά είναι η φιλελεύθερη αστική τάξη – οι Δημοκρατικοί δήμαρχοι και κυβερνήτες και οι ηγέτες του Κογκρέσου όπως η Νανσί Πελόσι – που έχουν διευκολύνει τις τελευταίες επιθέσεις του Τραμπ. Αυτοί εφηύραν και διέδωσαν όλες τις πολιτικές δικαιολογίες που χρειάστηκαν ο Τραμπ και ο Γενικός Εισαγγελέας Μπαρ. Αυτοί, και όχι ο Λευκός Οίκος, επέβαλαν αναίτιες απαγορεύσεις κυκλοφορίας που τώρα αποτελούν τη βάση για τις μαζικές συλλήψεις ατόμων που ασκούν τα δικαιώματά τους στην ελεύθερη έκφραση. Οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας ενισχύουν το αστυνομικό κράτος και κανονικοποιούν την αστυνομική βία, η οποία θα επικεντρωθεί στο νέο κύμα αντιρατσιστικής εξέγερσης. Αυτοί οι ίδιοι Δημοκρατικοί πολιτικοί δεν έκαναν απολύτως τίποτα ενάντια στις βαριά οπλισμένες, “λευκές” δεξιές διαδηλώσεις ενάντια στην καραντίνα, οι οποίες έλαβαν χώρα στο αποκορύφωμα της πανδημίας και οι οποίες παραβίαζαν ευθέως το lockdown.

Το ότι αυτό το Δημοκρατικό κατεστημένο αυτοχαρακτηρίζεται ως «αντίσταση» εναντίον του Τραμπ είναι εντελώς αστείο. Στην πραγματικότητα, είναι από καιρό το βελούδινο γάντι πάνω στη σιδερένια γροθιά της κρατικής καταστολής.

Ούτε μπορεί κανείς να ξεπεράσει το γεγονός ότι πραγματοποιούνται τόσες πολλές εξεγέρσεις σε αστικές περιοχές που κυβερνώνται εξ ολοκλήρου από το Δημοκρατικό Κόμμα. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που το Δημοκρατικό Κόμμα δεν μπορεί να παρουσιάσει μια πολιτική ηγεσία που θα ικανοποιήσει το αντιρατσιστικό κίνημα – αυτό το κίνημα εξεγείρεται αντικειμενικά τόσο εναντίον τους όσο και εναντίον τουΤραμπ! Είναι σε πόλεις που κυβερνούν οι Δημοκρατικοί που έγιναν οι πρόσφατες δολοφονίες της αστυνομίας, όπου οι δολοφονίες συνεχίζονται εδώ και δεκαετίες χωρίς καμία δικαιοσύνη, όπου το gentification έχει εκδιώξει τους μαύρους από τις ιστορικές γειτονιές τους και όπου οι περικοπές του προϋπολογισμού έχουν διαλύσει τις υπηρεσίες υγείας και την εκπαίδευση. Καμία ρητορική δεν μπορεί να καλύψει αυτόν τον απολογισμό.

Ο Μπαράκ Ομπάμα δημοσίευσε ένα κείμενο όπου κάνει κήρυγμα στους διαδηλωτές για το πώς να πετύχουν «πραγματική αλλαγή», με πιο «συγκεκριμένες απαιτήσεις για ποινική δικαιοσύνη» και εκλογικές προσπάθειες. Αλλά πώς μπορεί κανείς να λάβει στα σοβαρά αυτήν τη συμβουλή; Η δική του κυβέρνηση δεν έκανε  καμία «πραγματική αλλαγή» κατά τη διάρκεια οκτώ χρόνια αστυνομικών δολοφονιών και μαζικών φυλακίσεων – παρά το τεράστιο κίνημα «Black Lives Matter» και τις εξεγέρσεις στο Φέργκιουσον και τη Βαλτιμόρη.

Έτσι, όταν ο Τραμπ παραπονιέται για την «αδυναμία» των Δημοκρατικών πολιτικών απέναντι στο κίνημα, εκφράζει τα συναισθήματα πολλών στο επιχειρηματικό και χρηματιστικό κατεστημένο που βλέπουν ότι οι τυπικές στρατηγικές ενσωμάτωσης των Δημοκρατικών δεν λειτουργούν. Σε αυτό το στάδιο, με το κίνημα τόσο απλωμένο, με την αίσθηση της εξέγερσης να συνεγείρεει τα μυαλά και τις καρδιές εκατομμυρίων, μόνο κατηγορίες φόνου «πρώτου βαθμού» για όλους τους αστυνομικούς δολοφόνους καθώς και η κατάπαυση νέων δολοφονιών από την αστυνομία, θα μπορούσαν δυνητικά να κάνουν τους ανθρώπους αποσυρθούν από τους δρόμους και να γυρίσουν σπίτι τους. Και το κράτος αρνείται να αποδεχθεί αυτή τη βασική απαίτηση. Έτσι, η απροκάλυπτη καταστολή είναι η εναλλακτική τους.

Οι περισσότερες κυβερνήσεις στον κόσμο, αν και καπιταλιστικές, θα προετοίμαζαν κάποιου είδους πακέτο μεταρρυθμίσεων μπροστά σε πάνω από 75 μαχητικές εξεγέρσεις σε όλα τα αστικά κέντρα. Αξιωματούχοι θα παραιτούνταν, θα απολύονται ή θα διώκονταν ποινικά. Όχι στις καπιταλιστικές Ηνωμένες Πολιτείες – των οποίων η άρχουσα τάξη ξεχωρίζει όχι μόνο για το επίπεδο της μοχθηρίας, του μιλιταρισμού και του ρατσισμού, αλλά και για την εξαιρετική της ύβρη. Παρόλο που οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν όλους τους υλικούς πόρους για τη θέσπιση εκτεταμένων κοινωνικών και οικονομικών προγραμμάτων για τη βελτίωση των οικονομικών συνθηκών της εργατικής τάξης και για την επανόρθωση των βασάνων των Μαύρων, αρνείται απλώς να υποχωρήσει.

Δεν έχουν προσφέρει τίποτα άλλο παρά αστυνομική βία.

Δεν υπάρχει «καθαρή» επανάσταση

Στις επαναστάσεις γίνεται χαμός. Δεν αναδύονται από την κανονικότητα αλλά από την κρίση. Γίνονται εν μέσω ενός στροβιλισμένου ρυθμού γεγονότων, της σύγχυσης των αντιφατικών πληροφοριών, της κατάρρευσης της τάξης, της αναδιαμόρφωσης των πολιτικών δεσμών και της απελευθέρωσης νέων κοινωνικών δυνάμεων που αισθάνονται τη δύναμή τους για πρώτη φορά. Πολλές διαφορετικές πλευρές προσπαθούν κάθε μια να βάλουν το αποτύπωμά τους στην ευρύτερη αναστάτωση, υιοθετώντας νέα ρητορική και τακτικές, κάνοντας νέες συμμαχίες, αναπτύσσοντας τις δικές τους τεχνικές και τεχνάσματα, όλα για να κατευθύνουν τα πράγματα προς την κατεύθυνση που θέλουν.

Έτσι είναι οι επαναστάσεις στον πραγματικό κόσμο. Όποιος περιμένει ένα επαναστατικό κίνημα να αναδυθεί πλήρως σχηματισμένο, και να ξεδιπλωθεί η διαδικασία με δύο μόνο πλευρές, καθαρά διαφοροποιημένες – όπου όλοι οι καλοί παρατάσσονται στη μία πλευρά και όλοι οι κακοί από την άλλη και στη συνέχεια το πολεμούν μέχρι ο ένας να κερδίσει – υιοθετεί μια άποψη – γελοιογραφία της πολιτικής.

Η τέχνη της επαναστατικής πολιτικής είναι να προσπαθούμε να μείνουμε μπροστά από τα γεγονότα, να προβλέψουμε τι έρχεται, να διακρίνουμε μέσα σ’ αυτήν την αναταραχή και τη σύγχυση αυτό που είναι πιο σημαντικό, να εντοπίσουμε τα δυνατά σημεία της πλευράς μας και να επικεντρώσουμε στα αδύναμα σημεία του κράτους, να κατανοήσουμε τον εχθρό μας και να προετοιμαστούμε για τις αντεπιθέσεις του. Κανένα κίνημα δεν μπορεί να πάει από νίκη σε νίκη. Και μπορεί να αναπτυχθεί και να δυναμώσει μόνο ενάντια στο κράτος.

Πρώτα και κύρια, η εξέγερση επέτρεψε σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, κυρίως φτωχούς και νέους της εργατικής τάξης, να νιώσουν τη δική τους συλλογική δύναμη για πρώτη φορά. Η ταυτόχρονη απελευθέρωση όλης της συσσωρευμένης απογοήτευσης και του θυμού ξεπέρασε αμέσως την ικανότητα του κράτους. Αυτό επέκτεινε το αίσθημα εμπιστοσύνης τους,  τη δύναμη του να στέκεσαι, να πορεύεσαι και να δρας από κοινού ενάντια στην απαίτηση για επιστροφή στο σπίτι, την αλληλεγγύη και τη συντροφική αλληλοϋποστήριξη απέναντι στην ένοπλη καταστολή, την έμπνευση του να αισθάνεσαι το θάρρος του διπλανού σου, τη χαρά να βλέπεις την αστυνομία, τους τραμπούκους, τελικά να υποχωρούν. Όλα αυτά διεύρυναν τους ορίζοντες των διαδηλώσεων και έκαναν τους ανθρώπους πιο αποφασισμένους να πολεμήσουν και να απαιτήσουν περισσότερα. Η συνείδηση πολλών ανθρώπων για τον χαρακτήρα του κράτους έχει αλλάξει, σε λιγότερο από μία εβδομάδα μέσω της δικής τους συμμετοχής.

Καθώς ενωνόμαστε με αυτό το κίνημα, με όλες τις αντιφάσεις και την τραχύτητά του, δεν αρκεί να συγχωνευθούμε με την αυθόρμητη κίνηση.

Στο πολιτικό επίπεδο, πρέπει να καταπολεμήσουμε την παρουσίαση του κινήματος σαν διαιρεμένου σε δύο εικόνες, του «καλού διαδηλωτή» και του «κακού διαδηλωτή». Αυτό έχει προκαλέσει καταστολή και συλλήψεις των «κακών διαδηλωτών», ώστε να ωθήσει πίσω το κίνημα στο σύνολό του. Αυτή η αφήγηση χρησιμεύει στην απόσπαση της προσοχής από τα υποκείμενα κοινωνικά ζητήματα που προκάλεσαν αυτήν την έκρηξη θυμού. Λειτουργεί για την εκτροπή των ευθυνών της άρχουσας τάξης για την επιδημία αστυνομικών δολοφονιών. Και χρησιμεύει στην άρνηση του γεγονότος ότι  η μαχητικότητα των εξεγέρσεων έχει τις ρίζες της στις συσσωρευμένες εμπειρίες καταπίεσης, ειδικά εναντίον των Μαύρων.

Υπάρχουν «παρείσακτοι» στο κίνημα; Ναι. Η ίδια η αστυνομία και οι ομοσπονδιακές αρχές έχουν στείλει αναμφίβολα έναν άγνωστο αριθμό πρακτόρων στους δρόμους, που παρουσιάζονται ως διαδηλωτές, για να διευκολύνουν την καταστολή και να σπείρουν διχόνοια στο κίνημα. Το γνωρίζουμε αυτό από τη δική μας εμπειρία τις τελευταίες ημέρες και από την ιστορική εμπειρία όλων των ισχυρών κοινωνικών κινημάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Φυσικά, υπάρχουν αναρχικές και άλλες πολιτικές δυνάμεις που μπαίνουν στις διαμαρτυρίες με ιδιαίτερη έμφαση στην καταστροφή ιδιοκτησίας. Όπως είπαμε, οι επαναστατικές διαδικασίες έχουν χαμό. Αλλά η ιδέα ότι το κίνημα έχει «καταληφθεί από αλλότριες δυνάμεις» είναι εντελώς λάθος.

Αυτή η ρητορική της «πειρατείας» χρησιμεύει για να δημιουργήσει σύγχυση και καχυποψία για το τι συμβαίνει στους δρόμους. Σκοπός της είναι να προκαλέσει κυνισμό για τα κίνητρα όσων βρίσκονται στους δρόμους, να δημιουργήσει φόβο ότι δρουν μοχθηρές δυνάμεις. Προσπαθούν να πουν σ΄αυτούς που είναι στους δρόμους ότι το εκπληκτικό, πανέμορφο, συναίσθημα ενότητας και δύναμης που βιώνουν δεν είναι γνήσιο, βρίσκεται στην υπηρεσία κάποιας σκοτεινής ή ξένης ατζέντας που δεν μπορούν να δουν. Και σε όσους δεν είναι οι ίδιοι στους δρόμους, τους μαθαίνουν να φοβούνται το κίνημα.

Αλλά το κρίσιμο ζήτημα είναι να προσελκύσουμε ευρύτερα στρώματα φτωχών και εργαζομένων να ενωθούν με τις εξεγέρσεις ενάντια στο ρατσισμό – και να αναγνωριστεί σαν κίνημα για ολόκληρη την εργατική τάξη. Είμαστε μόνο λίγες μέρες, αλλά η τρέχουσα στιγμή εμφανίζεται ως μια εμβρυϊκή επαναστατική κρίση. Μπορεί να θεωρηθεί ως πρόβα για μια επερχόμενη ακόμα μεγαλύτερη.

Βαθύτερα αίτια της τρέχουσας κρίσης

Δεν είναι ασυνήθιστο σε μια επαναστατική διαδικασία οι μάζες των ανθρώπων να ξεκινούν με απλές απαιτήσεις – σε αυτήν την περίπτωση, τη δικαιοσύνη για τους Τζορτζ Φλόιντ, Μπρένα Τέιλορ, Αχμούντ Άρμπερι, και τα θύματα ρατσιστικής και αστυνομικής τρομοκρατίας. Βασική λογοδοσία. Για τα ίδια πράγματα για τα οποία θα συλληφθεί αμέσως οποιοσδήποτε άλλος, θα πρέπει να συλληφθούν κι αυτοί οι μπάτσοι. Αλλά χωρίς να ικανοποιηθεί το αίτημα, η ίδια η ταξική πάλη επιταχύνει δυναμικά το ρυθμό των γεγονότων και την κατάσταση της συνείδησης, και ο αγώνας αναπτύσσεται γρήγορα και μπλέκεται με τις πιο θεμελιώδεις και ανεπίλυτες κρίσεις της κοινωνίας.

Υπάρχουν, εν προκειμένω, πολλαπλές κρίσεις που συγκλίνουν. Υπάρχει η κρίση της δημόσιας υγείας COVID-19, την οποία η κυβέρνηση απέτυχε εντελώς να αναχαιτίσει ή έστω να ανταποκριθεί  ανθρώπινα και αποτελεσματικά. Υπάρχει η συντριπτική οικονομική κρίση – με 40 εκατομμύρια άνεργους τώρα, 16 εκατομμύρια θέσεις εργασίας ακόμα που αναμένεται να εξαλειφθούν μόνιμα και ένα κύμα εξώσεων να καραδοκεί. Κατά τη διάρκεια αυτής της μαζικής οικονομικής καταστροφής και τριών μηνών πανδημίας, τα περιουσιακά στοιχεία των δισεκατομμυριούχων αυξήθηκαν κατά 434 δισεκατομμύρια δολάρια. Και τρίτον, υπάρχει η συνεχιζόμενη κρίση των κατ’ εξακολούθηση δολοφονιών Μαύρων στην Αμερική – ο ρυθμός των οποίων παρέμεινε σταθερό το 2020 σε σχέση με το 2019 παρά το lockdown.

Όλα αυτά δημιουργούν μια κρίση νομιμoποίησης για το καπιταλιστικό κράτος και την κυβέρνηση Τραμπ. Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε αναστάτωση. Πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν πίστη στο σύστημα. Οι εκλογές δεν συζητούνται σχεδόν καθόλου. Το lockdown έβαλε ένα καπάκι στο δοχείο αλλά επίσης αύξησε τη θερμοκρασία. Το νερό έχει πλέον βράσει. Οι παραδοσιακές μέθοδοι της καπιταλιστικής κυβέρνησης για την επίλυση των παραπόνων δεν λειτουργούν.

Οι Σοσιαλιστές χρειαζόμαστε τη δική μας ανεξάρτητη εκτίμηση για το σε ποιο στάδιο βρισκόμαστε και τι χρειάζεται περισσότερο τώρα. Στο συνέδριο του Αυγούστου 2019, το PSL παρουσίασε τη στρατηγική του θεώρηση για την επόμενη περίοδο, προετοιμάζοντας την οργάνωσή μας για την «πραγματικότητα της επανάστασης» – δηλαδή το ενδεχόμενο έλευσης μιας ταραχώδους και εκρηκτικής περιόδου. Τονίσαμε ότι εκτός από τα αδιάλειπτα καταπιεστικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού των ΗΠΑ – όπως η φτώχεια και η «λευκή υπεροχή» – το σύστημα βρισκόταν σε μια πορεία σύγκρουσης όσον αφορά το κλίμα, την καταστροφή θέσεων εργασίας και τον πόλεμο που θα άνοιγε τέτοιες δυνατότητες. Αντ’ αυτού, υπήρξε η παγκόσμια πανδημία, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.

Ένα μεγάλο μέρος των καθηκόντων μας είναι να εμπλακούμε πλήρως με τις μάζες στην εξέγερση αυτή τη στιγμή. Καμία ομάδα δεν μπορεί καν να προσποιείται ότι καθοδηγεί ένα τόσο μαζικό κίνημα που έχει εκραγεί εν μία νυκτί. Όλες οι επαναστατικές διαδικασίες απελευθερώνουν ακατέργαστη ενέργεια που έχει επί καιρό κατασταλεί – και έτσι βλέπουμε τις εκδηλώσεις του γενικευμένου μαζικού θυμού, τα άπορα τμήματα του πληθυσμού που χρησιμοποιούν αυτήν τη στιγμή για να πάρουν αυτά που τους στερήθηκαν, τους νέους που ενηλικιώνονται σε μια κοινωνία που δεν τους προσφέρει κανένα μέλλον. Η «λεηλασία» και η «βία» ωχριούν σε σύγκριση με τη λεηλασία της καπιταλιστικής τάξης και τη καθημερινή βία του κράτος της.

Αυτές οι πτυχές της εξέγερσης δεν πρέπει να γίνουν εμμονή στους σοσιαλιστές, αν και πρέπει να πλοηγηθούμε τακτικά σ’ αυτές τις δυναμικές για να χτίσουμε δεσμούς αλληλεγγύης με τους οργανικούς ηγέτες της εξέγερσης και ταυτόχρονα να αποφύγουμε τις λαβές του κράτους. Το θεμελιώδες πράγμα που συμβαίνει είναι ότι οι νέοι από όλα τα υπόβαθρα βαδίζουν μαζί. Τα πλήθη είναι συντριπτικά φτωχά και εργατικά,  ενώ υπάρχει και μεγάλος αριθμός προλεταριοποιημένων ανθρώπων προερχόμενων από τη μεσαία τάξη, των οποίων το μέλλον είναι πολύ λιγότερο ασφαλές από αυτό των γονιών τους.

Η πεποίθησή μας είναι ότι για να κάνεις μια επανάσταση πρέπει να οικοδομήσεις μια επαναστατική οργάνωση που βρίσκεται δίπλα-δίπλα με εκείνους που αγωνίζονται. Δεν αποθαρρύνουμε τη πολεμική διάθεση αλλά ακολουθούμε το παράδειγμα πολλών άλλων πριν από μας που διοχέτευσαν αυτή την διάθεση και μαχητικότητα  σε πειθαρχημένες οργανώσεις. Στην αναδυόμενη γενιά επαναστατών που επιδιώκουν να οικοδομήσουν αυτόν τον τύπο οργάνωσης, προσφέρουμε τις εμπειρίες μας από την οικοδόμηση του PSL και τα μαθήματά μας από τη μελέτη άλλων επαναστάσεων.

Συμμετέχοντας στον αγώνα στους δρόμους, απαιτούμε τον τερματισμό της ειδικής ασυλίας για τους αστυνομικούς, η οποία επιτρέπει σε τόσους πολλούς απ΄αυτούς να σκοτώνουν με ατιμωρησία. Απαιτούμε ακύρωση ενοικίων και υποθηκών καθ’ όλη τη διάρκεια της πανδημίας – να πληρώσουν οι τράπεζες. Απαιτούμε τον τερματισμό όλων των εξώσεων και των κατασχέσεων. Απαιτούμε 100% εγγύηση των μισθών για όλους εκείνους που έμειναν άνεργοι. Απαιτούμε τη διάλυση του υπάρχοντος ρατσιστικού θεσμικού συστήματος αστυνόμευσης και  μαζικής φυλάκισης της Αμερικής. Αυτό είναι το πρόγραμμα για το οποίο θα αγωνιστούμε, και με το οποίο πιστεύουμε ότι ένα μεγάλο τμήμα της εργατικής τάξης μπορεί να τραβηχτεί σε αυτό το κίνημα.

Οι πρόβες και τα προεόρτια μπορούν να οδηγήσουν σε μεγαλύτερες επαναστάσεις μόνο αν τα μαθήματα μαθαίνονται. Ο στρατός των ΗΠΑ μελετά προσεκτικά τις νίκες του καθώς και τις ήττες του. Μαθαίνει καθώς παλεύει και εργάζεται για να προετοιμαστεί για τις επόμενες μάχες. Η ίδια ευθύνη βαρύνει αυτούς που ονειρευόμαστε και αγωνιζόμαστε για ένα νέο σύστημα.

________________________________

Σημείωση avantgarde: Η ανακοίνωση των συντρόφων του PSL δημοσιεύθηκε στις 2/6. Έκτοτε έχουν προκύψει μερικές νέες εξελίξεις: σε δύο από τα ζητήματα για τα οποία σημείωναν ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια πολιτική κατευνασμού αλλά δεν είχε επιλεγεί από το κατεστημένο, οδηγώντας στο φούντωμα της εξέγερσης, φαίνεται ότι πλέον υπάρχει αλλαγή πλεύσης. Τόσο από τον Τραμπ που έκανε μια δήλωση μερικής αναδίπλωσης ότι μάλλον δεν θα χρειαστεί ο στρατός (μετά και την διαφωνία του αρμόδιου υπουργού του) όσο και από τους αρμόδιους Δημοκρατικούς αξιωματούχους στη Μινεσότα που προχώρησαν στην έκδοση ενταλμάτων σύλληψης και για τους άλλους τρεις μπάτσους και στην αυστηροποίηση του κατηγορητηρίου για τον  Chauvin. Μένει να δούμε την επίδραση αυτών των εξελίξεων και το αν θα συμβάλουν στην αποκλιμάκωση της εξέγερσης – ή αν θα αποδειχτούν «πολύ μικρές, και πολύ καθυστερημένες».

2 responses to “Εξέγερση και καταστολή: το μακρύ καυτό καλοκαίρι του καπιταλισμού ξεκινά

  1. Σε δύο από τα ζητήματα για οποία είχαν επισημάνει στην ανακοίνωση τους (2/6) οι σύντροφοι του PSL ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια πολιτική κατευνασμού αλλά δεν είχε επιλεγεί από το κατεστημένο οδηγώντας στο φούντωμα της εξέγερσης, φαίνεται ότι πλέον υπάρχει αλλαγή πλεύσης. Τόσο από τον Τραμπ που έκανε μια δήλωση μερικής αναδίπλωσης ότι μάλλον δεν θα χρειαστεί ο στρατός (μετά και την διαφωνία του αρμόδιου υπουργού του) όσο και από τους αρμόδιους Δημοκρατικούς αξιωματούχους στη Μινεσότα που προχώρησαν στην έκδοση ενταλμάτων σύλληψης και για τους άλλους τρεις μπάτσους και στην αυστηροποίηση του κατηγορητηρίου για τον Chauvin. Μένει να δούμε την επίδραση αυτών των εξελίξεων κι αν θα αποκλιμακώσουν την εξέγερση ή θα αποδειχτούν too little too late.

    Μου αρέσει!

  2. Θα βαλω αποψη και για τα δυο κείμενα των συντρόφων. Δεν ξέρω αν θα περάσει το σχόλιο μου, αλλά θέλω να ειμαι ευθύς: Δεν υπάρχει χειρότερη plague απ τους αφροαμερικανους στη βόρεια Αμερική! Δεν ειμαι ενήμερος ακόμα πως ο ασιάτης και ο άραβας μπάτσος αθροιζεται στη λευκη βια της μπατσαριας αλλά θα το βρω.. Αν μου επιτραπεί εχω μια πολύ αιρετική προσέγγιση να διατυπώσω..
    Σε ένδειξη διαμαρτυρίας δεχθείτε ένα γλυκανάλατο άσμα σχεδον 60 χρόνια πισω και θα ξοδέψω το αυριανό μου day off να κανω κριτική..

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s