Μια αναγκαία (συντροφική) απάντηση

ρεφ

Βαγγέλης Μαρινάκης για το avantgarde

Σε πρόσφατο άρθρο του Διονύση Περδίκη, ο οποίος επιχειρεί μια ανάγνωση του ζητήματος της προσφυγικής κρίσης, γίνεται αναφορά στην ΚΕΔ ως χαρακτηριστική περίπτωση «αριστερής παρέκλισης». Τι γράφει ο αρθρογράφος για τις παρεκκλίσεις αυτού του τύπου; Παραθέτουμε το παρακάτω απόσπασμα:

Η αριστερή παρέκκλιση αντιλαμβάνεται τη πολιτική διαπάλη γύρω από τη προσφυγική κρίση κυρίαρχα ως μια διαπάλη στη σφαίρα της ιδεολογίας, ως μια σύγκρουση των ανθρωπιστικών και διεθνιστικών ιδεών της αριστεράς με τις εθνικιστικές ή/και ρατσιστικές της (ακρο-)δεξιάς [2]. Επιμένει σε γενικόλογα ή και παρεξηγήσιμα συνθήματα, όπως πχ περί «ανοιχτών συνόρων», αγνοώντας επιδεικτικά ότι στην εποχή της κυριαρχίας του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού στη διεθνή σφαίρα, η απουσία ελέγχου των κρατικών συνόρων από μια αδύναμη -σχετικά- χώρα όπως η Ελλάδα, σημαίνει, στη πράξη, παράδοση του ελέγχου αυτού σε ιμπεριαλιστικούς στρατούς ή υπηρεσίες, ή και στις χρηματοδοτούμενες από τα ιμπεριαλιστικά κράτη ΜΚΟ. Επιπλέον, επιμένει με ανθρωπιστικού τύπου επιχειρήματα να πείσει τον ελληνικό λαό για τη δυνατότητα εγκατάστασης στη χώρα μας του συνόλου (;!) των προσφύγων και μεταναστών που θα συνέρρεαν σε αυτή, στην περίπτωση μιας πολιτικής «ανοιχτών συνόρων».

Η παρέκκλιση αυτή είναι ιδεαλιστική, όχι μόνο διότι δεν λαμβάνει υπόψη της τη διαμόρφωση της κοινωνικής συνείδησης υπό τον σημερινό πολιτικό συσχετισμό, αλλά και γιατί επιδιώκει να λύσει ένα αντικειμενικά υπαρκτό πρόβλημα, αυτό της δευτερεύουσας αντίθεσης μεταξύ των συμφερόντων ντόπιων και προσφύγων/μεταναστών (βλ. παρακάτω), μέσω της ανθρωπιστικής προπαγάνδας, στην ουσία αγνοώντας, ή υποτιμώντας το πρόβλημα αυτό, ή αντιμετωπίζοντάς το -κυρίως- ως πρόβλημα ηθικής.

Αλήθεια σε ποιους ιμπεριαλιστικούς στρατούς θα παραδοθεί η κυριαρχία της Ελλάδας αν αφήσει τους εξαθλιωμένους να περάσουν; Ως δια μαγείας τα φυλάκια και ο στρατός δηλαδή θα εξαφανιστούν λόγω της διέλευσης των ανθρώπων; Δηλαδή το 2015 είχαμε κατάρρευση του κράτους και δεν το πήραμε πρέφα; Μήπως και τότε έπρεπε να είχαμε πει»sorry, παιδιά, μην περνάτε, θα μας φάνε την κυριαρχία η FRONTEX και οι ΜΚΟ»; . Λες και η χώρα μας δεν είναι μέλος της FRONTEX και του ΝΑΤΟ εδώ και δεκαετίες και κινδυνεύει να «παραδώσει» κάτι. Λες και δεν προσέρχεται στην ιμπεριαλιστική συμμαχία η Ελλάδα ως χαμηλόβαθμος εταίρος, αλλά ως παρασυρμένη κορασίδα. Λες και η Frontex δεν κάνει την βρωμοδουλειά της ελληνικής αστικής τάξης. Αλλά το σκεπτικό αποκαλύπτεται όταν γίνεται λόγος για «κοινωνική συνείδηση υπό τον σημερινό πολιτικό συσχετισμό». Δεν τα λέμε καλά δηλαδή στην συντηρητικοποιημένη ελληνική κοινωνία. Μήπως να κάνουμε δημοσκόπηση τι θέλει ο μέσος όρος δηλαδή; Να προσαρμόσουμε τις αρχές μας στις αξίες κάθε νοικοκυραίου; Και με τι όφελος δηλαδή; Έστω και κυνικά τι έχουμε να κερδίσουμε από το να μιλήσουμε τη «γλώσσα του λαού»; Μήπως κέρδισαν σαν κάτι το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που συμπαρατάχθηκαν στη Λέσβο με τον όχλο θέλοντας να ηγεμονεύσουν; Μήπως κέρδισε κάτι το ΚΚΕ από την «υπεύθυνη» στάση του στη Σάμο όπου συμπαρατάχθηκε με την ακροδεξιά του νησιού; Μήπως καταγράφει κάποια θεαματική άνοδο κάποιο κίνημα ανά την υφήλιο που αγωνίζεται με τους όρους του αντιπάλου και στο δικό του γήπεδο;

Στην υποενότητα με τίτλο «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε;»:

Η επικράτηση του ιδεαλισμού σε ένα μέρος της -κομμουνιστικής και μη- αριστεράς οδηγεί στο να μη τυγχάνει της δέουσας προσοχής το ότι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής βασίζεται στον ανταγωνισμό όλων των ατομικών παραγωγών, οι οποίοι συναντώνται στην αγορά ως αγοραστές και πωλητές εμπορευμάτων, κι ότι αυτό ισχύει και για τους πωλητές του εμπορεύματος εργατική δύναμη, δηλ. τους εργάτες, οι οποίοι με αυθόρμητο τρόπο ανταγωνίζονται για μια όσο καλύτερη τιμή ή και συνθήκες πώλησης του μόνου εμπορεύματος που κατέχουν.

Η ανάπτυξη ενός ανταγωνισμού μεταξύ των λαϊκών στρωμάτων των ανεπτυγμένων χωρών, και των προσφύγων και μεταναστών σε εποχές καπιταλιστικής κρίσης, όπως η σημερινή, με μεγάλες μάζες ανθρώπων να μετακινούνται, είναι κάτι το αναμενόμενο, και οφείλεται σε αυτή τη δευτερεύουσα μεν, αντικειμενική δε, κοινωνική αντίθεση. Πρόκειται για φαινόμενο ανάλογο του συντεχνιασμού ή της απεργοσπασίας εντός του εργατικού κινήματος.

Πράγματι οι εργάτες προσέρχονται στον καπιταλισμό ως πωλητές εργατικής δύναμης. Όμως δεν προσέρχονται μόνο ως τέτοιοι. Προσέρχονται και ως κληρονόμοι ιστορικών παρακαταθηκών, οικογενειακών πεποιθήσεων, προσωπικών ταυτίσεων που αλλοιώνουν την καθαρότητα της ταξικής πάλης. Ο εργάτης δεν έχει μια ταυτότητα και πολύ περισσότερο μπορεί η πρωτεύουσα ταύτισή να μην είναι αυτή του εργάτη. Αν και ο αρθρογράφος μιλάει αργότερα για αυτές τις διαφορές τις θεωρεί δευτερεύουσες και καταλήγει να ταυτίζει την ταξική διάρθρωση με το τι έχει ο εργάτης στο μυαλό του ως κύριο συγκροτητικό στοιχείο Στην ουσία δηλαδή, ταυτίζει αντιδιαλεκτικά το Είναι με τη συνείδηση. Αυτό όμως «είναι καθαρός παραλογισμός [και] μια απόλυτα αντιδραστική θεωρία»1.

Όσοι βρίσκονται στον Έβρο ή στέλνουν πίτες στους «ηρωικούς μας φαντάρους» δεν φοβούνται μήπως τους πάρουν τις δουλειές οι ξένοι. Τα συνθήματά τους και οι πρακτικές τους δείχνουν μια φυλετική-εθνικιστική πρόσληψη της όλης κατάστασης, παρούσα μάλιστα όχι εν τω μέσω καπιταλιστικής κρίσης-ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είναι στο 2011- αλλά σε φάση ανάκαμψης. Επίσης αυτή η προσέγγιση αντιμετωπίζει κάθε πλευρά της (διευρυμένης)εργατικής τάξης ως ενιαίο σώμα. Αν ο εργάτης της οικοδομής και ο εργάτης γης-αμφίβολο αν η πλειοψηφία τους είναι Έλληνες με ό,τι συνεπάγεται αυτό για την αφομοίωση στον εθνικό κορμό- έχουν να φοβηθούν την είσοδο νέων ανειδίκευτων και εξευτελιστικά αμοιβόμενων μεταναστών, ο μπουφετζής και η εποχιακή ξενοδοχειακή υπάλληλος τι έχουν να φοβηθούν με όρους πώλησης εργατικής δύναμης;

Και συνεχίζει παρακάτω:

Η αντιμετώπιση αυτής της δευτερεύουσας αντίθεσης δε γίνεται με ανθρωπιστικά κηρύγματα από κομμουνιστές – «παπάδες», χωρίς να υποτιμούμε βέβαια και την απαραίτητη ιδεολογική και πολιτιστική παρέμβαση. Το κύριο, όμως, είναι η ανάγκη για συγκεκριμένη πολιτική δουλειά που να αναδεικνύει τα μεσο- ή μακρο-πρόθεσμα κοινά συμφέροντα των εργατών και του λαού, από όπου και αν κατάγονται, εις βάρος των ανταγωνιστικών πλευρών των σημερινών κοινωνικών σχέσεών τους.

Εδώ διαπιστώνουμε όμως μια κραγαυλέα αντίθεση. Από τη μια ο γράφων μας επιρρίπτει ιδεαλισμό, λέγοντας πως έχουμε ενδυθεί κόκκινο ράσο εν είδει ιερέα του Μαρξισμού, από την άλλη μας μιλάει για την αναγκαιότητα της πολιτικής δουλειάς που θα αναδεικνύει μέσο- ή μάκρο-πρόθεσμα ταξικά συμφέροντα λαού και εργατών από όπου κι αν προέρχονται. Τη λύση δηλαδή σε ό,τι μας πιστώνει ως κήρυγμα θα το δώσει . . ένα πιο έξυπνο κήρυγμα στη βάση των κοινών συμφερόντων αυτών που λίγες γραμμές πιο πριν μας έχει πει πως έχουν αντικειμενικά αντίθετα ταξικά συμφέροντα!!!

Συμπεράσματα

Αυτή η Αριστερά που σκέπτεται με αυτόν τον τρόπο έχει το άγχος να σαγηνεύσει τον λαό, επιστρέφοντας σε έναν προηγούμενο συσχετισμό, αυτόν του 2010. Μοιάζει αλήθεια σαν τον μαθητευόμενο μάγο που ψάχνει λύσεις και πέφτει σε αντιφάσεις θέλοντας να βρει το μεγάλο κόλπο που θα εντυπωσιάσει το κοινό. Έχει έγνοια πως θα την συμπαθήσουν οι νοικοκυραίοι -η τωρινή κοινωνική συνείδηση στον τρέχοντα πολιτικό συσχετισμό-που αντί να αλλάξει για να αλλάξει όσο γίνεται τον συσχετισμό προσπαθεί να προσαρμοστεί στην ήδη υπάρχουσα συνείδηση. Προσπαθεί να πάρει μια «υπεύθυνη και όχι ιδεαλιστική στάση», μα κατορθώνει να «πουλάει» ένα πολιτικό προϊόν που δεν το θέλει κανείς, γιατί οι άλλοι το πουλάνε καλύτερα.

 Έτσι, στον μικρομεγαλισμό της αυτή η προσέγγιση ποντάρει μονόπατα στο πατριωτικό αίσθημα με την ελπίδα να κερδίσει κάτι και λησμονεί πως σε περιόδους υποχώρησης του συσχετισμού και σε μια διαφορετική φάση της ταξικής πάλης το να προσπαθείς να διαμορφώσεις μια άποψη που σε διακρίνει ως τον πλέον επαναστατικό φορέα ακριβώς είναι μια καλή εκκίνηση για να «μαζέψεις τα στρατεύματα» και να απευθυνθείς στον όποιο κόσμο σε ακούει, κυρίως τους νέους αγωνιστές. Κάποιες φορές, είναι αυτές οι θέσεις που μας καθιστούν σημεία αναφοράς για το κομμουνιστικό κίνημα και όχι οι αγχώδεις προσπάθειες να πιάσουμε σκόρπιο κόσμο που μπορεί να ΄΄ψωνίσει΄΄ κλειστά σύνορα και καλύτερες συνθήκες εργασιακού κανιβαλισμού από την τρέχουσα πολιτική ελίτ. Καμιά φορά αξίζει να τραβήξουμε δρόμους που δεν είναι πολυσύχναστοι. Για να διαμορφώσουμε καλύτερους όρους για την πρωτοπορία του αύριο.

 

1, Λένιν, Υλισμός και εμπειριοκρατισμός, Απαντα, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, τ. 18, σελ. 350

3 responses to “Μια αναγκαία (συντροφική) απάντηση

  1. «Επιμένει σε γενικόλογα ή και παρεξηγήσιμα συνθήματα, όπως πχ περί «ανοιχτών συνόρων»….», γραφει ο σ. Διονυσης…. Το συνθημα αυτο ειναι πολύ σωστό και νομιζω ότι το υποστηριζει ενα πολυ μεγαλο μερος της αριστεράς και της αναρχίας. Την Κυριακή 15/3/20 η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Εβρου καλει σε διαδηλωση με αυτο το συνθημα » ΔΙΠΛΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ» Απορριπτουμε καθε περιορισμο στην ελευθερη κινηση του προλεταριατου.Διοτι η ελευθερη κινηση του προλεταριατου ενισχυει την θεση του στην διαπραγματευση των ορων πωλησης της εργατικης δυναμης. (Οι προλεταριοι που ειναι εγκλωβισμενοι σε μια περιοχη αναγκαζονται να συμβιβαστουν με τα μεροκαματα πεινας που δινουν τα αφεντικά αυτης της περιοχης)

    Μου αρέσει!

  2. Η ίδια παλιά ιστορία.. Μια αριστερά μαθημένη να προσκυνά τα δύσοσμα νώτα του «αγνού υποκειμένου» που στη συντριπτική του πλειοψηφία, αφιονισμένο από την αφειδώλευτα κερασμένη εθνοπρέζα, εφορμά να τσακίσει τους εχθρούς του έθνους. Ε όχι λοιπόν. Να τελειώνουμε με τα παραμύθια του νόμιμου και εύπεπτου «μαρξισμού» μιας φοβικής αριστεράς που όσες κλωτσιές και να φάει πάντα θα ψάχνει να χωθεί σε κάποια μικρή γωνίτσα του εθνικού κορμού (μέχρι τις επόμενες κλωτσιές). Οι κανίβαλοι που συγκροτούν τάγματα εφόδου ενάντια στους πρόσφυγες και μετανάστες είναι ως το μεδούλι αντεπαναστάτες, είναι ο σημερινός και αυριανός στρατός της καπιταλιστικής αντίδρασης, όσα ένσημα κι αν έχουν κολλήσει, ακόμα κι αν τ’ αφεντικά τους δεν τους κολλάνε ένσημα. Όσοι επιχαίρουν, χειροκροτούν,αγωνιούν για κάποια ασύμμετρη απειλή, μαζεύουν ισοτονικά για τους πραιτωριανούς της άρχουσας τάξης, όλοι τους δεν είναι παρά πρόβατα στο μαντρί του εθνικιστικού και κυβερνητικά ενορχηστρωμένου αγριανθρωπισμού. Δεν ξέρω αν στο μέλλον κάποιοι αλλάξουν στρατόπεδο, πάντως τώρα βρίσκονται με τα μπούνια σ’ αυτό της αντίδρασης. Και για ν΄ αλλάξουν στρατόπεδο πρέπει πρώτα να ‘ρθουν τα πάνω κάτω μέσα στα κεφάλια τους. Ε λοιπόν αυτό δε γίνεται αν η αριστερά χαιδεύει την καθυστερημένη τους συνείδηση και προσπαθεί να προσαρμοστεί σ΄ αυτή, αντί να συγκρουστεί μαζί της. Νισάφι πια με τους «παραπλανημένους» προλετάριους..

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s