Σκέψεις για το επερχόμενο κοινωνικό συμβόλαιο

403129

Νίκος Χ. για το avantgarde

“Oh, my sweet summer child,» Old Nan said quietly, «what do you know of fear?”

Game of Thrones

Εισαγωγή

Τα τελευταία πέντε χρόνια παρατηρούμε σε ολόκληρη την Ευρώπη, τις ΗΠΑ, την Βραζιλία την προοδευτική ενδυνάμωση μίας νέας ριζοσπαστικής δεξιάς. Παρότι πρόκειται για οργανώσεις με σημαντικές ιδεολογικές διαφορές μεταξύ τους, η βάση που τους ενώνει σε μία ενιαία κατηγορία είναι ο ιστορικός αναθεωρητισμος. Πρόκειται για αυτούς που θεωρούν ότι η αποικιοκρατία αποτέλεσε προοδευτική δύναμη εκσυγχρονισμού, για αυτούς που πίσω από το MAGA υπερασπίζονται την λευκή ανωτερότητα, και φυσικά για όλους τους ηττημένους του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Αυτή η συνθήκη δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μία άνευ προηγουμένου ιστορική αλλαγή παραδείγματος σε σχέση με την πολιτική ζωή εντός και εκτός των καπιταλιστικών μητροπόλεων. Το παρόν κείμενο έχει ως στόχο να συμβάλλει στην κατανόηση της περιόδου και να θέσει ορισμένες σκέψεις όσον αφορά τα καθήκοντα της κομμουνιστικής αριστεράς.

Ο κόσμος μέχρι την πτώση του υπαρκτού

Σε προηγούμενα κείμενα της ΚΕΔ έχει υποστηριχθεί η ιστορική προσέγγιση ότι το κλειδί για την κατανόηση του μεταπολεμικού κόσμου είναι η κατανόηση του διεθνούς συσχετισμού δύναμης  που διαμορφώθηκε ως αποτέλεσμα της ήττας του ναζισμού.  Σε ένα περιβάλλον ιδεολογικής, πολιτικής και στρατιωτικής πίεσης από την Σοβιετική Ένωση και τον κόκκινο κίνδυνο, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης αποπειράθηκαν να διατηρήσουν τους δεσμούς πολιτικής εκπροσώπησης με τις λαϊκές μάζες μέσα από τις έννοιες της προόδου, της δημοκρατίας, της ελευθερίας. Αυτό σήμαινε μία συνειδητή προσπάθεια περιθωριοποίησης των ανοιχτά φασιστικών, αντι-ιουδαικών οργανώσεων της Ευρώπης. Αυτό φυσικά δεν σήμαινε ότι σε όλες τις περιπτώσεις υλοποιήθηκε με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό. Άλλωστε είναι γνωστό πως στην περίπτωση της Ελλάδας ολόκληρο το σκυλολόι των ταγματασφαλιτών βρήκε θέση στον μετεμφυλιακό κράτος.

Ωστόσο είναι σαφές ότι υπάρχει μία δεδομένη ιστορική κίνηση προς την κατεύθυνση που προαναφέρουμε. Η υιοθέτηση της λογικής και του λεξιλογίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μία άνευ προηγουμένου συγκρότηση κοινωνικού κράτους, η μερική άρση των διακρίσεων, επιδοματική πολιτική, και η αξιοποίηση των σοσιαλδημοκρατικών κόμματων ως βασικούς φορείς άσκησης της αστικής πολιτικής αποτελούν σημαντικά σημεία. Η αντιμετώπιση του κομμουνισμού προϋπέθετε την μείωση της έντασης της ταξικής αντιπαράθεσης. Η απάντηση του καπιταλιστικού μπλόκ στην έννοια της ισότητας ήταν η διαφορετικότητα, καθώς η δυτική δημοκρατία έπρεπε να επινοηθεί ως μία κοινωνία ανοιχτότητας. Η χρήση της έννοιας της διαφορετικότητας στην πολιτική υποκρύπτει δόλο καθώς αποκρύβει τις ταξικές, έμφυλες, φυλετικές ασσυμετρίες του καπιταλισμού. Στο πλαίσιο αυτού του ιδιότυπου ταξικού συμβιβασμού, η ριζοσπαστική δεξιά σε Ευρώπη και Αμερική δεν μπορούσε παρά να έχει έναν περιθωριακό ρόλο στην εσωτερική πολιτική ζωή.

Στον υπόλοιπο κόσμο όμως ο εθνικισμός στις διάφορες εκδοχές του παρέμεινε μία ισχυρή πολιτική δύναμη. Η υλική και η συμβολική δύναμη της ΕΣΣΔ ενέπνευσε εκατοντάδες εθνικά, αντιαποικιακά κινήματα στον υπόλοιπο κόσμο. Οι αφυπνιζόμενες αστικές τάξεις της μέσης ανατολής, της Αφρικής, της Ασίας και της λατινικής Αμερικής επιδίωξαν έναν καλύτερο συμβιβασμό συγκριτικά με το προηγούμενο καθεστώς της άθλιας εκμετάλλευσης τους. Αυτά τα κινήματα δεν είχαν απαραιτήτως έναν προοδευτικό προσανατολισμό όσον αφορά τη στάση τους στο ζήτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτά τα κινήματα υιοθετούσαν κάθε είδους εθνικιστικές τρέλες, όσον αφορά την ιστορική τους προέλευση και σκοπό, ουσιωδώς αντιπαραθετικά συγκριτικά με τον ιστορικό υλισμό και τον κομμουνισμό. Ωστόσο στο βαθμό που πάλευαν ενάντια στον παγκόσμιο ηγεμόνα είχαν έναν αντικειμενικά προοδευτικό χαρακτήρα, ανεξάρτητα από το αν κατέσφαξαν τους κομμουνιστές αντιπάλους τους.

Η αντίδραση στην αφύπνιση του υπόλοιπου κόσμου αποτέλεσε ένα πραγματικό στοίχημα για τον Ιμπεριαλισμό. Η νεοσυσταθείσα Αμερικάνικη Ιμπεριαλιστική Αυτοκρατορία προέκυψε μέσα από την υπαγωγή όλων των υπολοίπων ιμπεριαλισμών (Ιαπωνία, Γερμανία, Η.Β., Ευρώπη) στο πλαίσιο μίας ενιαίας πολιτικής και στρατιωτικής οργάνωσης. Ο ιμπεριαλισμός έπρεπε να δικαιολογήσει τις επεμβάσεις του μέσα από τις ιδέες της ελευθερίας από την καταπίεση, της διατήρησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλων τέτοιων φαιδρών. Ακολουθώντας αυτή τη λογική οι Ταλιμπάν βαπτίστηκαν μαχητές της ελευθερίας και κάθε λογής αιματοβαμμένοι στρατηγοί έγιναν αρχηγοί κρατών επειδή κατέσφαξαν κομμουνιστικά αντάρτικα στον κόσμο στο όνομα της ειρήνης.

Η εγγύηση αυτού του ευάλωτου ταξικού συσχετισμού ήταν η ύπαρξη της Σοβιετικής Ένωσης. Παρότι η πολιτική πορεία της ΕΣΣΔ οδηγούσε προοδευτικά προς μία ειρηνική συνύπαρξη, αρνούμενη συστηματικά να παράσχει βοήθεια στην ξεδίπλωση της επανάστασης στον υπόλοιπο κόσμο, η ύπαρξη της καθαυτή ήταν ένα διαρκές σύμβολο έμπνευσης αγώνα στον υπόλοιπο κόσμο. Η ήττα του Σοβιετικού μπλοκ με ό,τι αυτό σηματοδοτούσε αποτέλεσε το επίσημο κάλεσμα, ώστε οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής δεξιάς να επαναδιεκδικήσουν τον χώρο τους.

Μετά την πτώση του Υπαρκτού

Τα τελευταία τριάντα χρόνια οι δυνάμεις του κεφαλαίου πραγματοποιούν μία συστηματική και ήπια αντεπανάσταση στην Ευρώπη. Μπορεί να μην έγινε παντού θεαματικά, μέσα από μία εξέγερση και βίαιη αλλαγή του παραδείγματος της προηγούμενης περιόδου, ωστόσο ήταν ιδιαίτερα ριζοσπαστική. Σε πολιτικό επίπεδο τα σοσιαδημοκρατικά κόμματα κατηγορήθηκαν ότι είναι σπάταλα και πως λειτουργούν εγκαθιδρύοντας σχέσεις πατρωνίας. Η επιδοματική πολιτική, τα κοινωνικά προγράμματα στήριξης που περιέσωζαν μία τεράστια μερίδα της εργατικής τάξης από την ανέχεια και την περιθωριοποίηση μειώθηκαν. Το αδύναμο κοινωνικό συμβόλαιο που αντάλλασε ένα είδος κοινωνικής αλληλεγγύης με την κοινωνική συμμόρφωση απαξιώθηκε ως σύστημα διαχείρισης των μαζών. Στην θέση αυτού του συστήματος αναδείχθηκε ο αστικός κυνισμός, ότι ο «λαός» και οι οργανώσεις του δεν είναι ένας ισότιμος συνέταιρος στην πολιτική διαπάλη. Στα χρόνια των μνημονίων δεν επιχειρήθηκε απλώς η βίαιη ανακατανομή των βαρών της κρίσης, αλλά μία συμβολική μετατόπιση των ρόλων. Πλέον όσο και να διαδηλώνετε δεν σας ακούμε, η εποχή που είχατε φωνή τελείωσε.

Η πολιτική στο σήμερα

“Socialism never took root in America because the poor see themselves not as an exploited proletariat but as temporarily embarrassed millionaires”

John Steinbeck

Ωστόσο η ιστορία δεν μπορεί ποτέ να είναι απλώς άρνηση μίας κατάστασης. Ο 21ος αιώνας δεν είναι απλώς η περίοδος που η αστική τάξη ξανακατακτά τις θέσεις της, ως προϊόν της άρνησης της ΕΣΣΔ. Είναι ωστόσο η εποχή που η αστική τάξη δείχνει να εγκαταλείπει ολοκληρωτικά τα ιδεολογικά βαρίδια του παρελθόντος. Δεν χρειάζεται πλέον τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα να διορθώνουν τα φτιασίδια της ταξικής ανισότητας και να ομορφαίνουν τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Ο Μπολσονάρο, ο Τραμπ, ο Μπορις Τζονσον, η Λεπεν, το Afd, οι βορίδηδες της Νέας Δημοκρατίας, ο Σαλβίνι, ο Ορμπάν εκφράζουν ένα νέο ριζοσπαστικό και δυναμικό ρεύμα στην Δεξιά. Η γλώσσα του Τραμπ παρουσιάζεται συχνά ως ένας πολιτικός που λέει την αλήθεια, πέρα από την «πολιτική ορθότητα». Αντιπροσωπεύει στην πραγματικότητα μία απόπειρα αμφισβήτησης των πολιτικών εννοιών από τα δεξιά, αντικαθιστώντας το «έγχρωμος» από το «νέγρος», το μετανάστης με το «λάθροεισβολέας». Αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί πριν από σαράντα χρόνια. Η ρητορική της ριζοσπαστικής δεξιάς αποκτά δυναμική ακριβώς γιατί πλέον υπάρχουν οι κοινωνικές προϋποθέσεις, ώστε να μη χρειάζεται να συντηρείται το υπάρχον ιδεολογικό πλαίσιο. Ο αστισμός μπορεί να χτίσει μία νέα κοινωνία.

Η νέα κοινωνία που φαντασιώνεται η ριζοσπαστική δεξιά είναι ένας συνδυασμός ταξικού και παραδοσιακού ρατσισμού. Όταν λέμε ταξικός ρατσισμός, εννοείται η απόπειρα αντικειμενοποίησης των εργατικών μαζών, ως φύσει ανεπίδεκτων μαθήσεως, τεμπέληδων, φτωχών λόγω εγγενούς αδυναμίας, απόλιτιστων, ως έρμαια της συναισθηματικής τους τρέλας. Είναι το μίσος για τον φτωχό, τον μεροκαματιάρη, η ταύτιση των εργατικών γειτονιών με το έγκλημα, τα ναρκωτικά, την αρρώστια, την πνευματική κατωτερότητα. Εφόσον λοιπόν η εργατική τάξη έχει απαξιωθεί περίπου ως παράσιτο της κοινωνίας, επιτρέπεται και από την κυβέρνηση να νομοθετήσει την μείωση των μέτρων στήριξης της. Στον αντίποδα της κοινωνίας χτίζεται η αριστεία, η οποία συμπυκνώνει ένα σύνολο χαρακτηριστικών που επί της ουσίας περιγράφει την αστική τάξη. Η αριστεία συμπυκνώνει την καλαισθησία, το μέτρο, το στυλ, τα Χάρβαρντ, την επιχειρηματική σκέψη, τον ορθό λόγο και άλλα πολλά.

Με την έννοια του παραδοσιακού ρατσισμού εννοούμε την επαναχάραξη των «ορίων του έθνους», δηλαδή το ποιος επιτρέπεται να ονομάζεται Έλληνας. Η εθνική ταυτότητα είναι ένα ισχυρότατο εργαλείο  επιβολής εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων. Γιατί εφόσον ορίζεται μία προνομιακή ομάδα έναντι μίας άλλης επιτρέπεται η πολύμορφη εκμετάλλευση της δεύτερης ακριβώς επειδή βρίσκεται σε ανάγκη. Το αδύναμο κοινωνικό συμβόλαιο της προηγούμενης εποχής και ο λόγος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανάγκαζε τις δυτικές κοινωνίες σε ένα είδος πολιτικής μετριοπαθούς ένταξης τέτοιων ομάδων, όπως είναι οι Ρομά, οι μη χριστιανικοί έγχρωμοι πληθυσμοί σε Ευρώπη και Αμερική. Κάτω υπό το πρόσχημα μίας κοσμοπολίτικης πολυπολιτισμικότητας όλο και κάποιο πρόγραμμα υλοποίησης της άρσης της περιθωριοποίησης ενέκριναν.

Τώρα όμως βλέπουμε πως ανασύρονται τα παλιά αφηγήματα περί λευκής ανωτερότητας, περί υγειονομικού κινδύνου, περί απολίτιστων Ασιατών και Αφρικανών. Όλα αυτά έχουν ως σκοπό την εκ νέου νομιμοποίηση του αποικιοκρατικού λόγου. Γιατί όπως και να το κάνεις είναι ευκολότερο να πείσεις το κοινό σου για την αναγκαιότητα να εισβάλεις στο Ιράκ, όταν αυτό πιστεύει ότι τους κάνει και χάρη, γιατί θα τους εκπολιτίσει, παρά υπό το πρόσχημα της διασφάλισης των ανθρωπίνων τους δικαιωμάτων.

Παράλληλα ο νεοαποικιακός λόγος των Βορίδηδων σκοπεύει και στην ρύθμιση του εσωτερικού τοπίου. Μέσα από τα παραπάνω νοήματα δικαιολογείται ο χωρισμός των ντόπιων με τους ξένους. Αυτός ο πληθυσμός πρέπει να λιώσει, να συνειδητοποιήσει ότι ζει υπό το έλεος των φιλεύσπλαχνων γηγενών, ώστε να αποτελέσει εκείνο το πιστό ανθρώπινο δυναμικό πάνω στο οποίο θα χτιστεί η ευμάρεια των τελευταίων. Αυτές οι αποικίες ανθρώπων β’ κατηγορίας εγκαθιδρύονται και στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας, δεν είναι άλλες από τα μαύρα γκέτο της Νέας Υόρκης και του Παρισιού, οι νεοπαραγκουπόλεις των προσφυγικών κάμπ. Οι μαζικές δολοφονίες στο Christchurch, στο El-Paso έχουν ακριβώς ως σκοπό την εμπέδωση του νοήματος.

Ας μην υποτιμήσουμε την τεράστια επίδραση που μπορεί να έχει αυτό το οικονομικό και ιδεολογικό σύστημα. Σε αυτές τις γειτονιές επικρατεί κατά κανόνα εμφύλιος πόλεμος καθώς τους δρόμους ελέγχουν τα κατεξοχήν υποκείμενα του κοινωνικού κανιβαλισμού, οι πρεζέμποροι και οι νταβατζήδες. Πρόκειται για γειτονιές που ο δρόμος για την υποκατώτατη κατηγορία έρχεται μέσα από την απάνθρωπη εκμετάλλευση των διπλανών σου. Και ασκεί τεράστια γοητεία σε έναν φτωχό έλληνα, να μπορεί να εκμεταλλεύεται εργασιακά, σεξουαλικά, οικιακά έναν φτωχοδιάβολο που βρίσκεται σε χειρότερη θέση από αυτόν. Η συναίνεση των φτωχών ελλήνων στην φτώχεια τους θα προέλθει μέσα από την αποδιάρθρωση των μηχανισμών που προστάτευαν πιο ευάλωτους πληθυσμούς από αυτούς.  Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο μέσω του οποίου συγκροτείται η συναίνεση των υποτελών βασίζεται στην ανακατασκευή της ιδιότητας  του Έλληνα. Έλληνας σημαίνει πολιτισμική ανωτερότητα, καθαριότητα, μόρφωση, λογική, σύνεση με ισχυρότατες τάσεις βιολογικής ανωτερότητας.

Αν κάποιος αισθάνεται «άριστος» ή «έλληνας» εννοώντας τα παραπάνω, παρότι είναι φτωχομπινές έχει δυστυχώς ήδη διαμορφώσει μία πολιτική αντίληψη. Ο ρατσισμός του δεν είναι σε καμία περίπτωση τρέλα, αντιθέτως θα λέγαμε ότι στηρίζεται σε πολύ ισχυρά υλικά ερείσματα. Η συμμετοχή στην κοινότητα των «αρίστων» ή των «ελλήνων», κατά τον τρόπο που υποστηρίξαμε σημαίνει την πιστοποίηση της ανωτερότητας και άρα την δυνατότητα της πολύμορφης εκμετάλλευσης των από κάτω. Θα του φταίνε οι γύρω του, και φυσικά θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του ώστε να αποτελέσει τμήμα αυτής της προνομιούχας φαντασιακής τάξης.

Κάτω υπό αυτή τη λογική μπορούμε να καταλάβουμε το πώς η συζήτηση για το εγγυημένο επίδομα στην Ιταλία του Σαλβίνι, ή το 2.000 ευρώ ανά Ελληνόπουλο της Νέας Δημοκρατίας είναι επί της ουσίας μία προσπάθεια «επαναχάραξης των ορίων του έθνους». Οι ξυπόλητοι έλληνες θα μπορούν να δεχτούν κάποιο είδος αλληλεγγύης και οικονομικής υποστήριξης, όχι όμως με την ιδιότητα τους ως εργάτες. Η νέα ταξική τους ειρήνη δεν περιλαμβάνει την αντιπροσώπευση της εργατικής τάξης ως τέτοιας στους κοινωνικούς εταίρους.

Αυτοί και Εμείς

«Δεν υπάρχει δεξιά, ούτε αριστερά, παρά μόνο Έλληνες». Αυτό είναι το σύνθημα που αντιπροσωπεύει καλύτερα τα παραπάνω. Γιατί ο μόνος τρόπος να πετύχει τους στόχους της η ριζοσπαστική δεξιά είναι αν καταλύσει την συνειδητή πρωτοπορία που είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει την αντίδραση που έρχεται. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη όσον αφορά το αν θα είναι σε θέση να ενσωματώσουν τις εργατικές μάζες στο σχέδιο της νεοαποκιοκρατίας. Η ιδεολογία των ταξικής και της φυλετικής ανωτερότητας είναι ισχυρότατοι μηχανισμοί που δυστυχώς μπορούν να ενσωματώσουν με το καρότο ή με το μαστίγιο, όπως δείχνει το παράδειγμα της Ναζιστικής Γερμανίας.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι και το σχέδιο της ριζοσπαστικής δεξιάς θα υλοποιηθεί εύκολα και δίχως δυσκολίες. Η αντιδραστικοποίηση της κοινωνίας που δηλητηριάζεται μέσα από την ρητορική της δεν είναι μία μονόπλευρη διαδικασία. Το σημαντικό για εμάς είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι παρότι γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην κοινωνία ανισότητας, μπορεί να πεθάνουμε σε μία κοινωνία ακόμα μεγαλύτερης και πιο διαφορετικής ανισότητας. Η περίοδος της μαζικής επιρροής της Αριστεράς έχει λήξει ακριβώς διότι έχουμε χάσει βασικά εφόδια βάσει των οποίων μπορούσαμε να απευθυνόμαστε σε αυτούς τους ανθρώπους. Δίχως ένα διεθνές παράδειγμα ζωντανών επαναστάσεων, δεν μπορείς παρά να πείσεις ένα σχετικά στενό κύκλο ανθρώπων. Ακόμα δεν θέλουμε να το αναγνωρίζουμε, η αριστερά επωφελούταν από το ότι ένα μεγάλο κομμάτι πληθυσμού ήταν σε θέση να κρατηθεί πάνω από το όριο της φτώχειας θεωρώντας ότι αυτό καθίσταται δυνατό χάρις στις ιδέες της κοινωνικής αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η απώλεια αυτού του «αστικού» αναδιανεμητικού μηχανισμού επίσης συμβάλλει στην απώλεια ορισμένων ακροατηρίων.

Σε ένα τέτοιο δύσκολο περιβάλλον, η δύναμή μας εκπορεύεται από τον ριζοσπαστισμό των ιδεών μας, από την στενή σχέση ανάμεσα στην κοινωνική επανάσταση και την αλήθεια. Γιατί εντός της ζοφερής κοινωνίας που χτίζουνε πάντοτε υπάρχουν συνειδήσεις οι οποίες επιδιώκουν να σκίσουν το matrix με το οποίο τους έχουν περιβάλει. Εμάς καθήκον μας είναι να λέμε την αλήθεια, να έχουμε μία αδιαπραγμάτευτη σχέση με αυτήν. Η κομμουνιστική επανάσταση προϋποθέτει μία κομμουνιστική οργάνωση, η οποία θα αποπειραθεί με επιστημονικό τρόπο να καταλάβει τα βασικά ζητήματα τα οποία προκαλούν στην αριστερά τώρα πονοκέφαλο και πολυδιάσπαση. Η υπέρβαση της πολυδιάσπασης, το διαρκές ερώτημα της ενότητας ποτέ δεν υλοποιήθηκε μέσα από τεχνικές συνθέσεις, παρά μόνο μέσα από την δύναμη του ερμηνευτικού σχήματος, συνοδευόμενο από μία δυναμική οργάνωση η οποία θα επιδιώξει να το δοκιμάσει στην πράξη.

One response to “Σκέψεις για το επερχόμενο κοινωνικό συμβόλαιο

  1. Κατι ηθελα να γραψω, κατι να πω για το συμπαθεστατο αρθρακι ενος καλου συντροφου που αγνοω.

    Αντ αυτου να εκφρασω καλυτερα τη βαθια μου θλιψη για τον αδικοχαμενο Τακη Σπυριδακη, που μετα το Τζιμακο ειναι ο επομενος χαμενος κρικος της ελληνοφωνης παρεξηγημενης ριζοσπαστικης αριστερας..

    Μακρια απο νεκρολογιες και αφιερωματα θελω μονο να αναφερω, οσο μπορεσα να τον γνωρισω, οτι ηταν παλικαρι, ανθρωπινος και κοφτερο μυαλο. Ενας απο εμας!

    Υποθετω δε χρειαζεται να εξηγησω πως αναγκαστηκε να κανει (πετυχημενες) διαφημισεις προκειμενου να χρηματοδοτησει τις τελευταιες κινηματογραφικες του δουλειες.Ηταν καταχρεωμενος ηδη απ την προτελευταια του δουλεια σε σημειο που πριν την σειρα των διαφημισεων της Wind να ψαχνεται για οτιδηποτε..

    Θελω να τον θυμαμαι με χαμογελο και ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ..selfie

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s