Μπροστά στο δεξιό όχλο

Κ.Μαραγκός για το Avantgarde

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ήταν μια συντριπτική νίκη της αστικής τάξης, αποκαθιστώντας την τσαλακωμένη ιδεολογική και πολιτική της ηγεμονία. Η επιστροφή στην κανονικότητα σηματοδοτεί ταυτόχρονα το τέλος του 10ετους κύκλου αμφισβήτησης της αστικής πολιτικής εκπροσώπησης, με τη ΝΔ να γίνεται εκ νέου πόλος έλξης και ανασυγκρότησης του άρχων μπλοκ εξουσίας, που είχε διαρραγεί στα χρόνια του μνημονίου. Η ευρύτερη αυλή της αστικής τάξης (δεξιός όχλος) επανέρχεται στα γνωστά της λημέρια, αποκαθαρμένη από την «εθνική ταπείνωση» των περασμένων ετών, και έτοιμη δια των υποσχέσεων του Μητσοτάκη για επιθετικές εξορμήσεις μέσα και έξω από τη χώρα.
Η προπαρασκευαστική περίοδος των εθνικιστικών συλλαλητηρίων, οι απανταχού ρατσιστικές αντιπροσφυγικές κινητοποιήσεις, τα κατσαρολάσο του κινήματος της γραβάτας, των μεγαλοαγροτών και της μικροαστικής σαπίλας ενάντια στα υπολείμματα του κράτους πρόνοιας και η εμετική προπαγάνδα ενάντια στα ελάχιστα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα και τα επιδόματα στους απόκληρους, ενοποίησε στο δρόμο τους απόγονους των νικητών του εμφυλίου πολέμου και το νεοφιλελέδικο τσούρμο των δεκαετιών της μάσας των παρατρεχάμενων. Η ΝΔ υπόσχεται μια νέα βίαιη αναδιανομή υπέρ του κεφαλαίου χωρίς συλλογικές συμβάσεις, με απελευθέρωση των απολύσεων, φοροαπαλλαγές και μικρότερες ασφαλιστικές εισφορές για τους εργοδότες, χαλαρούς ελέγχους από την επιθεώρηση εργασίας, αξιολόγηση και ιδιώνυμα στο δημόσιο. Υπόσχεται επίσης στο εθνικό τσούρμο την επιστροφή του κράτους έκτακτης ανάγκης, με περισσότερη αστυνομία, καταστολή, ησυχία τάξη και ασφάλεια. Η  ΝΔ το γνήσιο κόμμα της αστικής τάξης έρχεται πάνω στη δημόσια προαναγγελία αγρίας καπιταλιστικής αντεπίθεσης και ιδεολογικής εξαφάνισης της αριστεράς, όλων των εργατικών εκπροσωπήσεων και κάθε «εχθρού του έθνους και της αγοράς».

Η επαναφορά της ΝΔ κλείνει οριστικά την «αριστερή παρένθεση» μαζί και τις αυταπάτες του «ήπιου μνημονίου» και μιας «επωφελούς» για όλες τις πλευρές ταξικής ειρήνης. Η κυβέρνηση Σύριζα ήταν μια κυβέρνηση ταξικής συνεργασίας, προϊόν της προσωρινής κατάρρευσης των βασικών πυλώνων του μεταπολιτευτικού πολιτικού αστικού συστήματος. Εξέφρασε κυρίως τις αυταπάτες της πλειοψηφίας του κόσμου που βγήκε στους δρόμους την περίοδο 2010-2012 αντιδρώντας στη βίαιη υποβάθμιση των όρων επιβίωσης, που την εξέλαβαν κυρίως ως μια εθνική τραγωδία και όχι ως μια βίαιη εσωτερική ταξική αναδιανομή σε βάρος των υποτελών στρωμάτων. Πάνω σε αυτή τη βάση το βασικό μέτωπο της αντίστασης ήταν το ιδεολογικό και διαταξικό τουρλουμπούκι των αγανακτισμένων στο οποίο οσμώθηκε η αριστερά όλων των ειδών (και όχι μόνο ο Σύριζα, με εξαίρεση το ΚΚΕ) μαζί με τα αγανακτισμένα τμήματα του εθνικού κορμού που προσωρινά είχαν αποδράσει από τα συνήθη βοσκοτόπια τους. Το γελοίο θέαμα της εθνικής συνύπαρξης της χίπικης αριστεράς γύρω από το σιντριβάνι με την πατριωτική δεξιά της πάνω πλατείας βρήκε τη θεσμική της κατάληξη στην κυβέρνηση Συριζα-Ανελ-Πάκι και ορφανών της καραμανλικής συνιστώσας. Ο Σύριζα είχε φροντίσει ήδη να δώσει τα διαπιστευτήρια του στην αστική τάξη ότι ναι μεν θα διαπραγματευτεί ή και θα «καταργήσει» το μνημόνιο χωρίς όμως να θίξει τα θεμελιακά της συμφέροντα ούτε και τις στρατηγικές γεωπολιτικές επιλογές της χώρας.

Ωστόσο η πραγματικότητα δεν είναι πάντα το πιστό αντίγραφο των σχεδιασμών. Η «πρώτη φορά αριστερά» παρά τις προθέσεις της ηγεσίας του Σύριζα έβαζε εκ νέου το μαζικό παράγοντα στην αρένα και σε συνδυασμό με το ετερόκλητο κυβερνητικό σχήμα λειτούργησε αποσταθεροποιητικά για την ομαλοποίηση της κατάστασης. Η ελληνική αστική τάξη μαζί και το ευρωπαϊκό διευθυντήριο μπορεί να ανέχονταν την κυβέρνηση Τσίπρα αλλά ήξεραν ότι δεν είναι μια κυβέρνηση από τα δικά τους σπλάχνα, ικανή να διαχειριστεί μια νέα κρίση που θα προκαλείτο από τα αντιφατικά μηνύματα της ίδιας της κυβέρνησης που προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στις λαϊκές προσδοκίες και τα διαπιστευτήρια προς το αστικό καθεστώς, προκαλούσε απίστευτο εκνευρισμό όχι μονάχα στο διεθνές αλλά και στο ντόπιο κεφάλαιο. Ενώ η κυβέρνηση Σαμαροβενιζέλου είχε κλείσει την περίοδο αστάθειας η κυβέρνηση Τσίπρα χωρίς να το επιδιώκει επανέφερε τις εκκρεμότητες του 2012 ξανά στην επικαιρότητα. Και πώς αλλιώς άλλωστε θα διαχειριζόταν η «πρώτη φορά αριστερά» τις λαϊκές προσδοκίες;  Το δημοψήφισμα του Ιούλη 2015 ήταν το αποκορύφωμα της «διαπραγμάτευσης» του ρεφορμισμού και το κύκνειο άσμα των αυταπατών μιας win win λύσης. Εκεί τελείωσε οριστικά το πολιτικό κεφάλαιο όχι μόνο του Σύριζα αλλά και του κινήματος των αγανακτισμένων, της «περήφανης εθνικής διαπραγμάτευσης», και όλων των τακτικών μπλόφας με τους διεθνείς διασώστες του ελληνικού καπιταλισμού.

Αποτέλεσμα εικόνας για αγανακτισμενοι πανω πλατεια

Ο αγώνας ενάντια στα μνημόνια έμεινε δέσμιος των εθνικών αφηγήσεων και αυτό ήταν που οδήγησε τελικά στη συντριβή του και την αφομοίωση του πρώτα από την πολιτική του αντανάκλαση των Σύριζα Ανελ για να σκουπιστεί τώρα από την ιδεολογική κυριαρχία της καθαρόαιμης δεξιάς. Η μάχη έπρεπε να δοθεί με τα εργαλεία που είχαμε στα χέρια μας, αλλά η κρίση δεν έφτασε ποτέ στο σημείο μιας αποφασιστικής ταξικής αναμέτρησης. Ο Σύριζα δεν πλήρωσε τη μεταστροφή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ γιατί συνέχιζε ακόμα και τότε να εκφράζει την μέση συνείδηση ενός ΟΧΙ που δεν επιζητούσε την ταξική σύγκρουση αλλά να στείλει ένα μήνυμα περήφανης εθνικής διαπραγμάτευσης. Και σίγουρα όχι μέχρι το σημείο μιας ρήξης με την ΕΕ και τους δανειστές και πολύ περισσότερο με τις στρατηγικές επιλογές και τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης. Ακριβώς γι’ αυτό ο Σύριζα επανεκλέγει πανηγυρικά στις το Σεπτέμβρη του 15, ενώ οι πιστές στο ΟΧΙ αριστερές δυνάμεις απέτυχαν παταγωδώς να εκπροσωπήσουν το 62%, όπως ήλπιζαν. Η τάση αυτή επιβεβαιώθηκε πλήρως και στις πρόσφατες ευρωεκλογές αλλά και κατά τη διάρκεια της 4ετους διακυβέρνησης Τσίπρα όπου η αντιπολίτευση στο δρόμο ήταν κυρίως οι κατσαρόλες της δεξιάς και του εθνικιστικού όχλου και όχι της αριστερής και ταξικής συνέπειας στο μεγαλειώδες ΟΧΙ του 2015. Η ομαλή προσαρμογή του Σύριζα ήταν το αποτέλεσμα της ήττας του κινήματος που με τη σειρά της οφείλονταν στην ίδια τη φύση του αντιμνημονιακού ετερόκλητου πλήθους να συγκρουστεί ευθέως με το αστικό καθεστώς και την άρχουσα τάξη. Η κατάσταση αυτή έδεσε πλήρως με την φύση του Σύριζα όχι ως μιας νέας ριζοσπαστικής αριστεράς όπως διατείνονταν οι αριστερές του συνιστώσες, αλλά ως μιας ρεφορμιστικής αριστεράς εντός των ορίων της αστικής νομιμότητας, όχι από ανάγκη αλλά, από πεποίθηση.

Τα περί προδοσίας του Τσίπρα από τους πρώην συντρόφους του καθώς και από την υπόλοιπη αριστερά, απλώς συσκοτίζουν την πραγματικότητα, προκειμένου να αποποιηθούν τις δικές τους ευθύνες και κυρίως να επαναφέρουν από το παράθυρο ξαναζεσταμένη τη γραμμή της περήφανης διαπραγμάτευσης στο προσκήνιο. Γραμμή που δοκιμάστηκε και κατέρρευσε μπροστά σε έναν υπέρτερο ταξικά αντίπαλο και κυρίως αποφασισμένο να επιβάλει με οποιαδήποτε μέσο τη θέληση του, επιβεβαιώνοντας ποιος είναι ο μοναδικός νόμιμος ιδιοκτήτης αυτής τη χώρας. Η αποτυχία του Τσίπρα δεν ήταν προϊόν κάποιας προδοσίας αλλά το αποτέλεσμα της ρεφορμιστικής στρατηγικής της διαρκούς αναβολής της αναμέτρησης. Αλλά και της πρόσδεσης σε αυτήν της πλειοψηφίας του μαζικού κινήματος και των υποτελών τάξεων.

Στις κρίσιμες στιγμές που θα μπορούσε να σπάσει ο γόρδιος δεσμός της πρόσδεσης των μαζών με τη ρεφορμιστική διαμεσολάβηση, η άλλη αριστερά δεν είχε να πει τίποτα περισσότερο από δραχμές, φωνασκίες για την ΕΕ και κενά περιεχομένου καλέσματα στο λαό να πάρει την τύχη στα χέρια του σε μια επόμενη γενική απεργία. Τη μέρα της γενικής απεργίας ποτέ δεν υπήρξε ένα σχέδιο σύγκρουσης και τις προηγούμενες μέρες καμία προετοιμασία έπ’ αυτού. Από αναβολή σε αναβολή η άλλη αριστερά κινήθηκε πάντα στην ουρά των αγανακτισμένων και των αυταπατών του ανταλλακτισμού και του εναλλακτισμού. Πότε δεν ανέλαβε τις ευθύνες της ως μια επαναστατική αριστερά, αλλά κρυβόταν πίσω από τα 5μελή μερικών πρωτοβάθμιων σωματείων που αδυνατούσαν να συνεννοηθούν ακόμα και για το που θα προσυγκεντρωθούν τη μέρα της γενικής απεργίας. Η αριστερά αυτή νόμιζε ότι το αυθόρμητο κίνημα θα συνειδητοποιήσει τα ιστορικά του καθήκοντα δια της κλιμάκωσης του αγώνα αρκεί να του λέμε εμείς «να πάρει την υπόθεση στα χέρια του». Είναι προφανές ότι για πεντηκοστή φορά από το 1968 αυτή η προσμονή πήγε άπατη. Η αυθορμητίστικη αριστερά αντί να παραδεχτεί ότι το βασικό της μεθοδολογικό εργαλείο δεν λειτουργεί προτίμησε να αποφύγει τον απολογισμό για τα δικά της πεπραγμένα και να φορτώσει την ευθύνη στο ρεφορμιστικό Σύριζα που δεν έκανε την επανάσταση για πάρτη της, λες και το είχε υποσχεθεί. Επιπλέον μεταφράζει λάθος τις επιθυμίες του πλήθους ερμηνεύοντας το 62% του δημοψηφίσματος ως μια απόφαση επαναστατικής ρήξης την οποία υποτίθεται πρόδωσε ο Τσίπρας. Οι επαναστάσεις όμως δεν γίνονται με δημοψηφίσματα από τις κάλπες, ούτε με τη διαμεσολάβηση δηλωμένων ρεφορμιστών. Η επανάσταση προϋποθέτει την αποφασιστική διάθεση του μαζικού κινήματος να συγκρουστεί με την αστική τάξη και το κράτος και ο απόλυτος δείκτης γι’ αυτό είναι η ύπαρξη επαναστατικών σχηματισμών που αναλαμβάνουν πλήρως την ευθύνη όχι μόνο για την υλοποίησή της αλλά και για την εξουσία της επόμενης μέρας. Για όλα αυτά η λεγόμενη επαναστατική, αλλά στην ουσία απατημένη, αριστερά δεν είχε σκεφτεί το παραμικρό φορτώνοντας τα δικά της καθήκοντα στον κόκορα. Το κίνημα έμεινε χωρίς ηγεσία και η ανάθεση στο Σύριζα ήταν το προδιαγεγραμμένο τέλος του.

Η 4ετής διακυβέρνηση του Σύριζα ξεπουπούλιασε το ρεφορμιστικό αφήγημα περί διαπραγμάτευσης, ήπιου μνημονίου, εξόδου από αυτό, επιστροφή στην κανονικότητα κοκ. Η αστική τάξη ανέχτηκε τον ηττημένο Σύριζα στο Μαξίμου στο βαθμό που δεν άγγιζε τα στρατηγικά της συμφέροντα, αλλά ποτέ δεν έκρυψε τη δυσαρέσκειά της γι’ αυτό το γεγονός. Ο Σύριζα σε κάθε στιγμή πάσχιζε να κερδίσει την εύνοια των πραγματικών αφεντικών της χώρας αλλά και του βαθέως κράτους. Ο Παυλόπουλος, ο Καμένος, η Παπακώστα, οι φιλοφρονήσεις προς τους αμερικάνους και το ΝΑΤΟ, η αναβάθμιση της γεωπολιτικής θέσης του ελληνικού κράτους και πολλά άλλα ήταν η απτή απόδειξη των πολλαπλών διαπιστευτηρίων προς την αστική τάξη. Σε αντάλλαγμα του επέτρεψαν να μοιράζει μερικά ψίχουλα σε επιδόματα, να επαναφέρει μερικώς κάποιες συλλογικές συμβάσεις και να καταργήσει τον υποκατώτατο καθώς και να ξαναστήσει κάπως στα πόδια του το διαλυμένο πρωτοβάθμιο σύστημα υγείας. Τώρα ακόμα κι αυτά (που τον διαφοροποιούν από την κανιβαλική ρεβανσιστική δεξιά) ήρθε η ώρα να τα πάρουν πίσω, βλέποντας την οικτρή κατάσταση του δικού μας στρατοπέδου.

Η παλινόρθωση της δεξιάς ταυτίζεται με την λυσσαλέα αντεπίθεση της αστικής τάξης πράγμα που θα γίνει αντιληπτή από τις πρώτες μέρες της διακυβέρνησής της. Η επίθεση της αστικής τάξης συνοδεύεται από τις απαιτήσεις και το ρεβανσισμό του δεξιού όχλου που σέρνει από πίσω της. Η μήνυση κατά της καθηγήτριας στη Σάμο και η προσπάθεια προσωπικής της εξόντωσης από το ρατσιστικό δεξιό σκυλολόι του νησιού δείχνουν ξεκάθαρα τις προθέσεις τους. Με αφορμή τη συμφωνία των πρεσπών στο στόχαστρο ανάλογων επιθέσεων βρέθηκαν όχι μόνο στελέχη του Σύριζα αλλά και αγωνιστές της αντιεθνικιστικής αριστεράς. Η ιδεολογική κυριαρχία της δεξιάς αποθρασύνει τον ρεβανσιστικό όχλο που σέρνεται πίσω της που πιέζει με τη σειρά του την επιτάχυνση της βίαιης αναδιανομής από τα κάτω. Η αγωγή κατά της καθηγήτριας στη Σάμο δείχνει τη βιασύνη τους και θυμίζει τα καθάρματα που άρπαζαν τις περιουσίες των εβραίων τη Θεσσαλονίκης αφού πρώτα τους είχαν στείλει οι κατοχικές δυνάμεις των ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ο θλιβερός Σύριζα από τα σκισίματα των μνημονίων κατέληξε το παιδί για τα θελήματα της αστικής τάξης και της αυλής της. Ακόμα και μπροστά στο εκβιασμό των διαγνωστικών κέντρων τους υποσχέθηκε άρον άρον 50 δις μπας και ηρεμήσουν. Για την ΑΟΖ σούρνεται εδώ και κει υπερθεματίζοντας σε πατριωτισμό προσπαθώντας να αποδείξει για ύστατη φορά ότι μπορεί να εκπροσωπήσει τα εθνικά -αστικά- συμφέροντα. Βεβαίως σε αυτό οι «γνήσιες» αντιμνημονιακές και ταξικές δυνάμεις δεν έχουν να του προσάψουν κάτι από τα αριστερά πέρα από το να εγκαλούν τον Σύριζα ότι δεν είναι αρκούντως διεκδικητικός ως θα όφειλε στο ανατολικό μέτωπο. Εδώ κάνουν ουρά οι υπηρέτες της αστικής τάξης. Αλλά αυτό δεν είναι προδοσία.

Όμως ο Σύριζα συνεχίζει να μην ταυτίζεται με τη ΝΔ. Πολύ περισσότερο η βάση του, ένας κόσμος που συνεχίζει να τοποθετεί τον εαυτό του στην αριστερά που η οπτική του για την κοινωνία είναι εντελώς διαφορετική από τους κανίβαλους της δεξιάς. Ο κόσμος του Σύριζα ήταν στους αντιμνημονιακούς αγώνες, ήταν στο ΟΧΙ και σίγουρα είναι απογοητευμένος από τα πενιχρά αποτελέσματα της ήπιας προσαρμογής. Το αξιακό φορτίο αυτού του κόσμου δεν διαφέρει ιδιαίτερα από αυτό της υπόλοιπης αριστεράς και αυτό το ξέρουν όλοι όσοι ζουν σ’ αυτόν τον πλανήτη και όχι στον Άρη. Καλά καλά δεν έχει αυταπάτες για τον Σύριζα, αλλά δεν βλέπει μια εναλλακτική με δεδομένο ότι αυτή βρίσκεται μόνο στα χαρτιά και χωρίς παραδείγματα υλοποίησης της τις τελευταίες 3-4 δεκαετίες. Κάθε ταύτιση του Σύριζα (και δεν υπάρχει Συριζα μόνο με την ηγεσία του αλλά χωρίς τον κόσμο του) με τη ΝΔ είναι λάθος όχι μόνο γιατί λειτουργεί διασπαστικά στον κόσμο της αριστεράς, αλλά και γιατί συσκοτίζει στα μυαλά του κόσμου της υπόλοιπης αριστεράς το ρεφορμιστικό αδιέξοδο και τη σχέση του ρεφορμισμού με τη μέση ταξική συνείδηση. Αν δεν είναι ο Συριζα ρεφορμιστική αριστερά τότε ποια είναι αυτή;

Οι κάλπες δεν αποτελούν μια κομβική μάχη σε καμία στιγμή. Αυτό που μετράει είναι ο πραγματικός ταξικός συσχετισμός που η κάλπη μπορεί να κάνει δυσμενέστερο αλλά ποτέ καλύτερο. Από αυτή την άποψη η ψήφος είναι μια καθαρή αμυντική ενέργεια στο ίδιο μέτρο που είναι η χρήση κάθε αστικοδημοκρατικού δικαιώματος για να υπερασπιστούμε αγωνιστές, διωκόμενους, απολυμένους ακόμα και τη φυσική μας ύπαρξη. Η ταξική αντεπίθεση δεν γίνεται με ψήφους αλλά στο δρόμο. Το ίδιο και η ανατροπή. Ωστόσο στις κάλπες η αστική τάξη επικυρώνει και νομιμοποιεί τον ταξικό συσχετισμό για να κλιμακώσει την δική της επίθεση. Για την αστική τάξη που ενδιαφέρεται για το άπλωμα των δικών της δικτύων πατρωνίας, οι κάλπες είναι μια τομή, και ακριβώς γι’ αυτό στα αμυντικά καθήκοντα του δικού μας στρατοπέδου είναι αναγκαία μια συγκεκριμένη στάση εκείνη τη στιγμή.

Για πολλούς στη αριστερά η ψήφος αποτελεί δήλωση ταυτότητας. Η κομμουνιστική ταυτότητα έτσι έχει ανάγκη την επικύρωσή της στο καρναβάλι της αστικής δημοκρατίας. Ένας τέτοιος κομμουνισμός δεν μας αφορά. Πρόκειται για μια κοροϊδία για ένα παιχνίδι ρόλων σε ένα παιδικό σταθμό. Είμαστε κομμουνιστές με ή χωρίς εκλογές. Δεν πιστεύουμε στην κάλπη και ως εκ τούτου η κάλπη εντάσσεται στην τακτική με την οποία αντιμετωπίζουμε τον ταξικό αντίπαλο και τους πολιτικούς του εκπροσώπους. Η κομμουνιστική ταυτότητα δεν επιβεβαιώνεται στο τι ρίχνει κανείς σε μια κάλπη αλλά στο κατά πόσο η πολιτική του γραμμή βάζει φρένο στην αστική αντίδραση ή βοηθάει στην αντεπίθεση του κινήματος και στην τελική του νίκη. Η γραμμή γενικά και όχι στις εκλογές. Δεν υπάρχει «αντάρτικη» ψήφος στις εκλογές. Οι εκλογές είναι πάντα το γήπεδο της αστικής τάξης και δεν θα γίνει ποτέ το γήπεδο της επανάστασης. Ως εκ τούτου τα κριτήρια μιας κομμουνιστικής παρέμβασης δεν είναι η επιβεβαίωση ότι παραμένουμε κομμουνιστές ή ότι «γίναμε ουρά» κάποιου άλλου. Αλλά αν προξενούμε με τη ψήφο μας ζημιά στον αντίπαλο εκείνη τη στιγμή. Η ψήφος σε ένα εξωκοινοβουλευτικό αριστερό ψηφοδέλτιο του 0,2% μπορεί να είναι χρήσιμη για τους συντρόφους που το καταθέτουν, αλλά δεν προξενεί κανένα πρόβλημα στο διακύβευμα που βάζει η αστική τάξη αυτή τη στιγμή. Όπως και να χει τα πολλαπλά κατεβάσματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς μπορεί να εξυπηρετούν τις ανάγκες της ύπαρξης τους και της αναπαραγωγής τους αλλά δεν συνιστούν κάποιο εμπόδιο στο ξεδίπλωμα της αστικής αντίδρασης και ως εκ τούτου δεν συνιστούν κανέναν συστημικό κίνδυνο αντίστοιχο των διακηρύξεων τους. Στην πολιτική δεν έχει σημασία μόνο τι διακηρύττεις στο απροσδιόριστο μέλλον αλλά τι είσαι ικανός να πετύχεις τώρα.

Απ’ αυτή τη άποψη τη μέρα των εκλογών -και όχι τη μέρα της επανάστασης, ούτε των αυριανών οδοφραγμάτων αν γίνουν και όποτε γίνουν- η ψήφος στην αριστερά, σε οποιαδήποτε αριστερά νομίζει κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος μπορεί να βάλει μια τρικλοποδιά στην κανιβαλική δεξιά και στην αστική αντεπανάσταση. Στο κράτος έκτακτης ανάγκης που υπόσχεται το ακροδεξιό επιτελείο της ΝΔ, στο νόμο και την τάξη, στον εθνικιστικό βούρκο, στα ιδιώνυμα, στην κλιμάκωση της λιτότητας, στη εξαφάνιση του εργατικού δικαίου, στην αποθράσυνση του κεφαλαίου, στη νέα υποβάθμιση του εργατικού εισοδήματος, στην εξολόθρευση των «περιττών» που δεν αφήνουν τις αγορές να «ανασάνουν». Απέναντι σε αυτή την ατζέντα ας χρησιμοποιηθεί οποιοδήποτε ψηφοδέλτιο της αριστεράς με οποιοδήποτε κριτήριο θεωρεί σημαντικό ο καθένας για να κόψει κάτι από τα πανηγύρια του απέναντι στρατοπέδου. Η εμμονή στις εκκρεμότητες με το ρεφορμισμό δεν είναι για τη μέρα της κάλπης. Οι διαφορές με το ρεφορμισμό λύνονται αλλού. Στις κάλπες τις λύνουν μόνο τα δίδυμα αδελφάκια του και οι πολλαπλοί κλώνοι του που παρά τις βερμπάλες τους το μυαλό τους επιστρέφει ξανά και ξανά στις κάλπες, γιατί αυτό έμαθαν όταν κάποτε ήταν όλοι μαζί στο μητρικό τους κόμμα πριν το σκάσουν προς διάφορες μεριές.

Αποενοχοποιημένος κανείς από τέτοιες σκέψεις μπορεί να βλέπει την πραγματικότητα όπως είναι χωρίς να τίθεται σε δοκιμασία η ιδεολογική του ταυτότητα. Ο επαναστατικός βερμπαλισμός δεν μας αφορά. Τον χαρίζουμε στην απατημένη αριστερά της παρατεταμένης εφηβείας, «και σήμερα και αύριο και όσο χρειαστεί». Τη λάσπη περί «ουράς» την επιστρέφουμε σε όλους τους συκοφάντες κλώνους του πάλαι ποτέ ενιαίου ΚΚΕ. Σε όλους τους γλείφτες του αυθόρμητου και της μέσης συνείδησης. Την επιστρέφουμε ιδιαίτερα σε όλους αυτούς που περιμένουν πως και πως τις εκλογές για να μας δείξουν την εμπάθειά τους για την ανυποχώρητη στάση μας στις πραγματικές μάχες που διαμορφώνουν τον ταξικό συσχετισμό εδώ και σε όλο τον κόσμο.

Αποτέλεσμα εικόνας για ραλληδες μπουρανταδες

Ράλληδες και μπουραντάδες

Ας είναι, εμείς ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε εδώ στις θέσεις μας. Κοιτώντας πάντα στα μάτια τον βασικό αντίπαλο και τις κινήσεις του. Διδασκόμενοι από το παρελθόν χωρίς να εγκλωβιζόμαστε στις εκκρεμότητες που αφήνει. Το μνημόνιο είναι μια εκκρεμότητα, όπως είναι οι σαμαροβενιζέλοι, οι Καραμανλήδες, οι Σημίτηδες και τα λαμόγια τους που λεηλάτησαν επί δεκαετίες τη δημόσια περιουσία, όπως είναι τα χουντικά αποβράσματα που επανέρχονται αφού ξεπλήθηκαν στην κολυμπήθρα της «προδοσίας του μνημονίου, των πρεσπών και του αφελληνισμού της χώρας», όπως είναι το μεταεμφυλιακό κράτος που επέβαλε στους αριστερούς καθεστώς μόνιμου ιδιωνύμου και κοινωνικού αποκλεισμού μέχρι το 1974 αφού τους πέρασε από φύλακες, εκτελέσεις και εξορίες. Εμείς δεν ξεχνάμε τίποτα απ’ όλα αυτά. Ας μείνουν όσοι βολεύονται στις εκκρεμότητες του μνημονίου και γιατί όχι και των Πρεσπών.

Η προοπτική όμως δεν είναι στο παρελθόν αλλά στο μέλλον. Στο μέλλον που διαμορφώνεται τώρα και κάθε στιγμή. Και τώρα η μάχη είναι με τη ΝΔ και τον  ακροδεξιό όχλο που σέρνει πίσω της. Είναι με την αστική αντεπανάσταση που έρχεται να πάρει τη ρεβάνς από όλη την αριστερά. Όλοι ακόμα και αυτοί που καλούν σε εκλογική απεργία θα μετράνε τη διαφορά, και θα αθροίζουν στρατόπεδα. Όλοι και δω και απέναντι ξέρουν ότι όλα αυτά θα έχουν σημασία την επόμενη μέρα που θα αρχίσει το ματς. Ακριβώς γι αυτό, ψήφο στην αριστερά χωρίς κοινοβουλευτικές αυταπάτες, για να νιώσει το στρατόπεδο μας ότι υπάρχει, ότι είναι εδώ έτοιμο να αμυνθεί σκληρά και στο τέλος να νικήσει. Δεν διαχωρίζουμε τον κόσμο της αριστεράς. Ας το κάνουν άλλοι αυτό. Εμείς δεν έχουμε ανάγκη, ξέρουμε ποιοι είμαστε και δεν το ψάχνουμε στις κάλπες. Ας μην ανησυχούν για μας. Ας προσέχουν καλύτερα αυτοί, μπας και είναι ήδη στην ουρά των μακεδονομάχων, των γραβατών, των μπατζανάκηδων του Μητσοτάκη, της ΑΟΖ, των διαγνωστικών κέντρων, των αγανακτισμένων, του FSA, και του ΝΑΤΟ, του Μαϊντάν, της αντεπανάστασης στη Λιβύη και στη Βενεζουέλα, έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους όχι στον κάθε Συριζα αλλά κατευθείαν στην αστική τάξη το βαθύ κράτος και την αυτοκρατορία.

 

Σχετικά:

5 responses to “Μπροστά στο δεξιό όχλο

  1. Καλησπερα συντροφοι!

    Εχω γραψει καποια πραγματακια, μερος των οποιων ισως ανεβασω σε αυτο το ποστ, ανεξαρτητα απο το εκλογικο αποτελεσμα. Και ειμαι βεβαια ΑΠΟΛΥΤΩΣ με τη λογικη του Μαραγκου,. Ωστοσο θα εβαζα τρια σημεια προβληματισμου που τωρα θα μπουν μοναχα σαν σημειολογικοι τιτλοι:

    1) εκλογικη θεση: ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΙ Η ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΝΔ!

    2) εκλογικη τακτικη: ΝΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ!

    3) εκλογικη πολιτικη: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟΝ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ!

    τα λεμε;)

    Μου αρέσει!

  2. Επεισα τον Leo (κολλημα) να μελοποιησει το συγχρονο Εθνικο Υμνο της Ελλας και να το αφιερωσω στην μετεκλογικη εθνικιστικη, πατριωτικη, αντιεθνικιστικη και διεθνιστικη ελληνικη αριστερα:)

    Ζητω οι ΑΕΘΝΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ του μικρου και υπεροχου γαλαζοπρασινου πλανητη μας;)

    Μου αρέσει!

  3. Αν τυχον Ελληνα «κομμουνιστη» δεις το βιντεακι, μη χασεις σε παρακαλω το σολο με ντραμς ΚΟΝΣΕΡΒΟΚΟΥΤΙΑ του καλλιτεχνη! Για ΣΕΝΑ ειναι προσωπικα! Και αν δεν το επιασες στο κλεισιμο του κλιπ αντι για ντραμερ κονσερβοκουτι, προχωραει σε ντραμερ ΜΑΡΙΟΝΙΟΝΕΤΑ.. Ε, τι αλλο να πει ο ανθρωπος?!
    Φιλικα, παντα:)

    Μου αρέσει!

  4. Συντροφε Ναβη,
    για τα περι μαζικων ψυχωσεων και τα συναφη δε ξερω, ενα δικαιο το εχει. Και πως να μην το εχει δηλαδη, αφου οσο πιο τιμιος και αφιερωμενος επαναστατης εισαι τοσο περισσοτερο σκατο τρως σε μια ολοκληρη πορεια ζωης με συνεχεις αμπωτες ηττων και ευκαιριακες παλιρροιες ελπιδας.

    Οσον αφορα;την καταγγελια της περι ιστορικοτητας τι να πουμε? Οι ταξικα ισχυροι και κατεχοντες τον κυριαρχο μηχανισμο βιας (καθε ειδους) παντα θα προβοκαρουν και ευτελουν τους ηττημενους.

    Τωρα για τις νουθεσιες περι ταξικου κοστους (αυτο εννοει η κοπελια) τα εχω ξαναπει; αν θελεις να σφαλιαρωσεις πολιτικα ενα νεοφιλελε βαλτον απενατι απ τον καθρεπτη των Σμιθ και Ρικαρντο και αν επιβιωσουν πολιτικα πετα τους ενα Καναδα και Αυστραλια να ισιωσουν!

    υ.γ: το τραγουδακι το ανεβασα και για σενα ΕΛΛΗΝΑ συντροφε. Σου αρεσε η δε γουσταρεις το σπαμινγκ να απαντησεις?

    φιλικα

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s