Άχμαντ Σααντάτ: ένας μοναδικός επαναστάτης ηγέτης σε καιρούς προκλήσεων 

saadat

Του Χάλεντ Μπάρακατ

πηγή: https://samidoun.net/2019/01/ahmad-saadat-an-exceptional-revolutionary-leader-in-challenging-times-by-khaled-barakat/

Μετάφραση: Νικολέττα Κίτσου για το avantgarde

Ο επικεφαλής του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, Άχμαντ Σααντάτ, δεν κραυγάζει από τη φυλακή διαμαρτυρόμενος  για τις δικές του συνθήκες κράτησης. Δεν ζητά τίποτα για τον εαυτό του εκτός από βιβλία και μερικές φωτογραφίες της οικογένειάς του. Όμως εμείς, οι φίλοι του, οι σύντροφοι και υποστηρικτές του, μπορούμε και πρέπει να φωνάξουμε γι’ αυτόν, ως το ελάχιστο δυνατό.  Αυτή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια δύσκολη περίοδος για το Παλαιστινιακό απελευθερωτικό κίνημα, όταν ο σκοπός και ο συμπαγής επαναστατικός πυρήνας του (το κίνημα των Παλαιστινίων κρατουμένων) υπόκεινται σε κλιμακούμενες σιωνιστικές επιθέσεις που έχουν στο μέγιστο βαθμό τη στήριξη μιας απαράμιλλης συμμαχίας των Αμερικανών με αραβικά αντιδραστικά καθεστώτα. Ο παλαιστινιακός λαός και οι αγωνιστές του στη Λωρίδα της Γάζας αντιμετωπίζουν με όλες τις μορφές αντίστασης την πιο άρτια εξοπλισμένη δύναμη στην περιοχή.

Αυτή τη στιγμή κινήματα αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό είναι ενεργά σε πολλές χώρες του κόσμου. Στη συγκεκριμένη περίσταση οργανώνουν τη Διεθνή Εβδομάδα Αλληλεγγύης προς  τον Άχμαντ Σααντάτ με στόχο την απελευθέρωση του φυλακισμένου αυτού εθνικού ηγέτη. Ο Σααντάτ μοιάζει με τον λαό του και τους εξαιρετικούς αγωνιστές του. Φέρνει στο νου τον πόνο των ξεχασμένων, καταπιεσμένων προσφυγικών στρατοπέδων, τις φωνές της παλαιστινιακής λαϊκής πλειοψηφίας που συνθλίβονται κάτω από το τιμόνι της κατοχής και της αποικιοκρατίας και τα πυρά ενός καθεστώτος ολοκληρωτικής καταπίεσης.

Ο αληθινός χαρακτήρας ενός ατόμου μπορεί να φανεί ξεκάθαρα στις πιο δύσκολες στιγμές προκλήσεων. Στην περίπτωση του, ο Άχμαντ Σααντάτ  έχει αντιμετωπίσει καθημερινές δοκιμασίες σε αίθουσες ανακρίσεων και κελιά βασανιστηρίων από το 1969 όταν συνελήφθη για πρώτη φορά ως ένας εξεγερμένος νεαρός Παλαιστίνιος στους δρόμους της Ραμάλα και τα στρατόπεδά της. Από τότε ο Άχμαντ Σααντάτ,  μαθητής στο σχολείο του Αλ Χακίμ (Τζωρτζ Χαμπάς), παρέμεινε πάντα σταθερός σε κάθε στάδιο των προκλήσεων, επιτυγχάνοντας να περάσει τις δοκιμασίες  και αποκαλύπτοντας την ουσία και την έννοια του μαχητή της ελευθερίας.

Αυτός ο αληθινός χαρακτήρας είναι σαφής κατά την περίοδο της απομόνωσης, της εξάντλησης και της υποχώρησης, όχι στις στιγμές της προόδου, της εξέλιξης και της κίνησης προς τα εμπρός. Εμφανίζεται σε μια εποχή που η κατάσταση επιδεινώνεται, η ηγεσία έχει χάσει την πολιτική της πυξίδα και αντιθέτως γίνεται πολύς λόγος για “ειρήνη”, “συμφιλίωση” και προσαρμογή στις απαιτήσεις του σιωνισμού και της αποικιοκρατίας. Σε αυτές τις περιόδους οι διανοούμενοι της ηττημένης ηγεσίας κοπιάζουν επίσης, χωρίς να εκδιώκονται  ή να φυλακίζονται από τον εχθρό, να πείσουν τον λαό ότι βλέπουν μπροστά έναν κήπο με τριανταφυλλιές όταν ο παλαιστινιακός λαός ξέρει ότι μπροστά υπάρχει μόνο ένας σκουπιδότοπος.

Η αυθεντική φύση του επαναστάτη μαχητή αναδεικνύεται όταν οι ιδέες και η θέλησή του δοκιμάζονται κάτω από τους σκληρούς βράχους της πραγματικότητας που δεν ψεύδεται και μεροληπτεί μόνο υπέρ της αλήθειας. Αυτές είναι σημαντικές στιγμές στην ιστορία του λαού, του κόμματος και του εθνικού απελευθερωτικού κινήματος.

“Δεν έχω το δικαίωμα να ξεχάσω ή να κουραστώ. Δεν έχω το δικαίωμα να παραπονεθώ”, μας είπε ο Άχμαντ Σααντάτ σε ιδιωτικό μήνυμα.

Ούτε ο Άχμαντ έχει ξεχαστεί.

Η λήθη, στην παλαιστινιακή υπόθεση, είναι κάτι παραπάνω από λάθος ή αδυναμία να συνεχίσεις. Είναι το ισοδύναμο του θανάτου, της αποδοχής της ήττας, της υποταγής και των συνθηκών της, μια προδοσία των βαθιά θεμελιωδών ζητημάτων της παλαιστινιακής ύπαρξης. Η λήθη είναι η μυστική μάστιγα εκείνων που παραδίνονται και συνεργάζονται με τον κατακτητή αλλά και μια ενεργή και δημόσια συμμετοχή στα εγκλήματά του. Είναι το δηλητήριο του εχθρού και το καθημερινό του όπλο που παρέχει τα επιχειρήματα και τα προσχήματα για υποταγή.

Ίσως γι ‘αυτό βλέπετε αυτή τη φράση στους τοίχους των σπιτιών των φτωχών Παλαιστινίων, στα προσφυγικά στρατόπεδα, στα χωριά και στις φυλακές: Δεν θα συγχωρέσουμε και δεν θα ξεχάσουμε.

Αυτή η ανένδοτη επιμονή στη διατήρηση και προστασία της παλαιστινιακής συλλογικής μνήμης και της λαϊκής συνείδησης, αυτή η αποφασιστικότητα στην υπεράσπιση του σκοπού αποτελεί την έμπνευση για έναν μαχητή σε μια δύσκολη εποχή. Και πρόκειται για μια ανθρωπιστική και επαναστατική αξία που επιβεβαιώνει τη σημασία της πίστης και της αφοσίωσης στο μονοπάτι των μαρτύρων, των συντρόφων και των αιχμαλώτων που ήρθαν πριν από μας, που έζησαν ήδη, που θα γεννηθούν στο μέλλον, μερικοί από τους οποίους δεν θα γίνουν ποτέ γνωστοί. Πώς μπορούν οι σύντροφοί του να ξεχάσουν τον Μοχάμεντ Αλ Χαουάτζα όταν παρέμεινε ακλόνητος την τελευταία κρύα νύχτα του δηλώνοντας ότι “η ομολογία είναι προδοσία;” Πώς μπορεί να ξεχαστεί ο Ιμπραΐμ Αλ Ράι όταν προχώρησε προς  το θάνατο χαμογελώντας για να προστατεύσει τα μυστικά των συντρόφων του; Αλλά και ο Χαλίλ Αμπου Χάτζια, ο Μουσταφά Αλ Ακάουι και εκατοντάδες ακόμη σύντροφοι που αρνήθηκαν τα δεσμά στους καρπούς τους και δεν προσαρμόστηκαν στις συνθήκες τους. Είπαν “Όχι.” Σε δύσκολους καιρούς, χωρίς μεγαλείο ή διαύγεια πώς θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τον ηγέτη ή τον άνθρωπο ή να κουραστούμε από τον αγώνα;

Ο σύντροφος Άχμαντ Σααντάτ μας δείχνει την εμπειρία των πραγματικών ηγετών, την ύπαρξη μιας επαναστατικής και εναλλακτικής παλαιστινιακής ηγεσίας διαφορετικού τύπου μέσα στις σιωνιστικές φυλακές. Μιας εθνικής ηγεσίας που γεννήθηκε από τη μήτρα του λαού, που γεννήθηκε από την επανάσταση, την ιντιφάντα και τις εμπειρίες του αγώνα, μιας ηγεσίας που είναι όμοια με τον παλαιστινιακό λαό – και όχι με τον “γενικό ταξίαρχο”, τον “συνταγματάρχη”, τον “πρόεδρο”, τον “υπουργό” ή τον “πρεσβευτή”. Μιας ηγεσίας που αναδεικνύεται από τον αγώνα και τα δεινά και της οποίας η νομιμότητα εδράζεται σε ηθικές πηγές υψηλότερες και πιο σημαντικές από τις εκλογές της Αρχής και τα υφαρπαχθέντα θεσμικά της όργανα. Κι όμως ξεδιάντροπα αυτοί που δεν έχουν αληθινή πολιτική εξουσία έχουν καταλάβει την Αρχή με αυταρχικές πρακτικές από τα παλάτια της Ραμάλα.

Η άγνοια αυτής της πικρής παλαιστινιακής πραγματικότητας ή η εγκατάλειψή της σε δύσκολες στιγμές είναι όνειδος  καθώς παραδίδει όλη την εξουσία στα παλάτια, στους τραπεζίτες και τις επιχειρήσεις, ενώ φέρνει στερήσεις στα προσφυγικά στρατόπεδα, υποβάλλοντάς τα σε ποινές και εκκαθαρίσεις. Υπάρχει βέβαια άρρηκτη σχέση μεταξύ του στρατοπέδου και της φυλακής ενώ υπάρχει επίσης στενή σχέση μεταξύ του παλατιού και της προδοτικής εξουσίας.

Με την εμπειρία του αγώνα αναγνωρίζουμε μερικά σημαντικά δεδομένα:

Οι ηγέτες του αγώνα εθνικής απελευθέρωσης, με επαναστατική πεποίθηση και αποφασιστικότητα έναντι του σιωνιστή εχθρού, επιδεικνύουν επίσης τα υψηλότερα επίπεδα δημοκρατίας, ευελιξίας και συμπόνιας στη διαχείριση των εσωτερικών θεμάτων, στην κατανόηση των συνθηκών και των καταστάσεων του λαού. Από την άλλη πλευρά, μπορείτε να διαπιστώσετε ότι οι περισσότεροι ηγέτες της ομαλοποίησης και του συντονισμού ασφαλείας με τον εχθρό είναι οι πιο σκληροί και αυταρχικοί στις σχέσεις τους με τις μάζες, στο εσωτερικό των κομμάτων τους ακόμη και μέσα στα σπίτια τους.

Όπως λένε οι Παλαιστίνιοι: είναι μαλθακά περιστέρια μπροστά στον εχθρό και λιοντάρια μπροστά σου!

Ο εθνικός ηγέτης Άχμαντ Σααντάτ και δεκάδες σύντροφοί του ηγέτες και αγωνιστές στις κατοχικές φυλακές αντιπροσωπεύουν ένα μοναδικό και σημαντικό υπόδειγμα σε αυτό το παλαιστινιακό πλαίσιο. Είναι φυλακισμένοι επειδή ο αποικιοκράτης τους φοβάται. Αυτό είναι ένα γεγονός που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Το ζήτημα δεν αφορά απλώς ένα άτομο. Αντίθετα, ο κατακτητής γνωρίζει ότι η παρουσία αυτών των ανθρώπων έξω από τα τείχη των φυλακών, όπου θα καθοδηγούν τον καθημερινό αγώνα, συνεπάγεται μια μεταβολή στην πραγματικότητα με τις ευγενείς αρχές τους να καθίστανται ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Είναι πάντοτε προς το συμφέρον του εχθρού να έχει να αντιμετωπίσει μια διεφθαρμένη, αναποτελεσματική “ηγεσία”, πάντα έτοιμη να αγωνιστεί για μικρά προνόμια και τα ψίχουλα που θα της ρίξουν οι κάτοχοι του πετρελαίου και του κεφαλαίου.

Ο αναγνώστης μπορεί να ρωτήσει:

Γιατί δεν βλέπουμε μαζικές λαϊκές διαδηλώσεις στην κατεχόμενη Παλαιστίνη και την αραβική πατρίδα ενάντια στη σιωνιστική επίθεση στο κίνημα των κρατουμένων;  Ή κατά την επέτειο της απαγωγής του ηγέτη Σααντάτ και των συντρόφων του που πέρασε χωρίς καμία ανάλογη δράση;

Αυτή ναι,  είναι μια καίρια, λογική και αποδεκτή ερώτηση. Αλλά είναι επίσης μια συλλογική ερώτηση και η απάντηση απαιτεί δουλειά, όχι απλά λόγια ή δικαιολογίες. Είναι μια ερώτηση για ολόκληρο το παλαιστινιακό εθνικό κίνημα στην καρδιά του οποίου βρίσκονται πρώτα και κύρια οι σύντροφοι του Άχμαντ Σααντάτ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s