9 θέσεις για την μετανάστευση και το προσφυγικό

Πνιγμένοι στο χιόνι οι πρόσφυγες στη Μόρια της Λέσβου

Νίκος Χ. για το avantgarde

1. Η συνθήκη της Γενεύης αποτέλεσε το θεμελιώδες διεθνές νομικό κείμενο που όριζε την εξέταση του προσφυγικού καθεστώτος. Η συνθήκη διαχωρίζοντας πρόσφυγες και μετανάστες επί της ουσίας νομιμοποιεί το πέρασμα σε μία χώρα σε κάποιον που διώκεται για λόγους που έχουν να κάνουν με την φυλετική/εθνική του καταγωγή, θρησκευτικά ή πολιτικά πιστεύω ή λόγω της ένταξης του σε κάποια ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα. Για τα θύματα της ιμπεριαλιστικής ληστείας όμως, που καταδικάζονται στη φτώχεια και την εξαθλίωση δεν επιτρέπεται η ελεύθερη είσοδος, καθώς οι οικονομικοί λόγοι δεν χορηγούν προσφυγικό καθεστώς. Η διάκριση πρόσφυγα/μετανάστη σκόπευε στον περιορισμό των μεταναστευτικών ρευμάτων με απώτατο σκοπό τη διατήρηση της νοούμενης ως εθνικής ομοιογένειας των ιμπεριαλιστικών κρατών. Η συνθήκη αυτή αποτέλεσε οργανικό τμήμα του μεταπολεμικού κοινωνικού συμβολαίου, και διαμορφώθηκε ως τέτοιο κάτω υπό το συντριπτικό ιδεολογικό και υλικό βάρος της ύπαρξης της ΕΣΣΔ.

2. Η εποχή της συνθήκης της Γενεύης έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Βιώνουμε μία ιστορικής διάστασης αντεπανάσταση σε νομοθετικό και εκτελεστικό επίπεδο που σκοπό έχει το ξήλωμα και την απαξίωση όλων εκείνων των θεσμών που εγγυούνταν την προηγούμενη κατάσταση πραγμάτων. Η νέα παγκόσμια καπιταλιστική διαχείριση δεν έχει πλέον καμία διάθεση να διατηρήσει  την υποχρέωση της τήρησης της μη επαναπροώθησης, του σεβασμού στην ιδιότητα του πρόσφυγα και της ανθρωπιστικής διαχείρισης των προσφυγικών ροών. Η κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη απανθρωπιά που διακρινόταν παραδοσιακά από την άκρα δεξιά σε σχέση με την υιοθέτηση των εννοιών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας, συγκλίνει όλο και περισσότερο με την τελευταία και βρίσκει στο ιδεολογικό της οπλοστάσιο την ορολογία που χρειάζεται για να αμφισβητήσει τη διάκριση μετανάστη/πρόσφυγα με συντηρητικό πρόσημο. Η έννοια της «λαθρομετανάστευσης» κωδικοποιεί την πολιτική κλειστών συνόρων χαρακτηρίζοντας όλο το προσφυγικό ρεύμα, ως μεταναστευτικό, μη δίνοντας έτσι τη δυνατότητα χορήγησης προσφυγικού καθεστώτος.

3. Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι της Αυτοκρατορίας στη Μέση Ανατολή καθώς και η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος νεοαποικισμού στην Αφρική είναι η αιτία για τις τεράστιες προσφυγικές ροές των τελευταίων χρόνων. Ο εξευτελισμός των προσφύγων στην Ευρώπη είναι η συνέχιση του ίδιου πολέμου με άλλα μέσα. Η ισλαμοφοβία, η απόδοση χαρακτηριστικών επιθετικότητας, πολιτιστικής ή υγειονομικής απειλής στους πρόσφυγες έχει ως σκοπό την αναβίωση των φυλετικών, θρησκευτικών -και όχι μόνο- διαχωρισμών του παρελθόντος, όπως την αντίθεση χριστιανών/μουσουλμάνων, λευκής/μαύρης φυλής. Όλοι αυτοί οι διαχωρισμοί έχουν ιεραρχικό χαρακτήρα που καταλήγουν εν τέλει σε μία διάκριση ανώτερων/κατωτέρων λαών. Ο διαχωρισμός αποτελεί επίσης ένα ικανότατο μέσο συγκρότησης κοινών ιδεολογικών δεσμών ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και τους ντόπιους υποτελείς. Αυτοί οι δεσμοί έχουν και «υλικό υπόβαθρο» καθώς η συγκρότηση μιας φυσικής ανωτερότητας των «γηγενών» έναντι των ξένων εμπεριέχει τη δυνατότητα μίας ταξικής αναβάθμισης των πρώτων στη βάση της ολοκληρωτικής εκμετάλλευσης των δεύτερων.

4. Τα προσφυγικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ελλάδα και την Ευρώπη είναι ένα σημαντικό βήμα προς την εμπέδωση ιεραρχικών σχέσεων ανάμεσα σε πρόσφυγες και γηγενείς. Τα σημερινά στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι τα αυριανά «γκέτο». Η κατά κανόνα παραμέληση της εξυπηρέτησης των στοιχειωδών αναγκών των προσφύγων έχει ως σκοπό την εμπέδωση του νοήματος ότι είναι κατώτεροι. Ο νεοαποικισμός στο σήμερα σκοπεύει στη δημιουργία εσωτερικών αποικιών εντός των ιμπεριαλιστικών κρατών με τη δημιουργία πολιτών β’ κατηγορίας. Οτιδήποτε δεν μπορεί να ενταχθεί εντός του ιδεότυπου του εθνικού κορμού κινδυνεύει να υποβιβαστεί σε πολίτη β’ κατηγορίας, όπως οι Παλαιστίνιοι στο κράτος του Ισραήλ, ή αντίστοιχα οι Εβραίοι στη ναζιστική Γερμανία.

5. Οι συμφωνίες Ελλάδας-Τουρκίας-ΕΕ για το προσφυγικό που εγκλωβίζουν τους πρόσφυγες στα νησιά του Αιγαίου έχουν ως σκοπό τη δημιουργίας μίας κατάστασης ζωντανής κόλασης. Οι συνθήκες στη Μόρια, τη Σάμο δεν είναι τυχαίες, αλλά αποτέλεσμα ενός συνειδητού σχεδίου δημιουργίας ανυπόφορων συνθηκών, ώστε η μετανάστευση στην Ευρώπη να αποτελεί ένα δύσκολο ταξίδι με ανυπολόγιστες συνέπειες για όποιον το αποτολμήσει. Οι ελληνικές συνοριακές υπηρεσίες έχουν παραχωρήσει σημαντικό κομμάτι των αρμοδιοτήτων τους στις αντίστοιχες ευρωπαϊκές υπηρεσίες.

6. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και το πλέγμα των χρηματοδοτούμενων από αυτή μκο δεν θέτουν κάποια ουσιαστικά ανταγωνιστική πολιτική. Λειτουργούν κυρίως απαλύνοντας τα καραμπινάτα θύματα της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας με σκοπό την νομιμοποίηση της λειτουργίας ολόκληρου του συστήματος εγκλεισμού και εξευτελισμού των προσφύγων. Ο μόνος τους σκοπός είναι η λείανση των πιο σκληρών πλευρών, χωρίς ουσιαστικά να λύνουν το ζήτημα της υποστήριξης των εξαιρετικά ευαίσθητων πληθυσμών, όπως είναι οι ασυνόδευτοι ανήλικοι, τα θύματα βασανιστηρίων και άλλες σχετικές ομάδες. Αυτό που μας έδειξε περίτρανα η εμπειρία της Αϊτής ή του Ιράκ είναι ότι οι μκο είναι ένα απολύτως δύσχρηστο και οικονομικά ανωφελές σχήμα αντιμετώπισης των «ανθρωπιστικών» κρίσεων. Οι μκο λειτουργούν ανταγωνιστικά προς τις κρατικές κοινωνικές υπηρεσίες και αποτελούν την μορφή με την οποία επιχειρείται η ιδιωτικοποίηση τους. Οι εργαζόμενοι στις μκο κατά κανόνα δέχονται εσωοργανωτικές πιέσεις, ώστε να μην αποκαλύπτονται οι τρόποι διαχείρισης αυτών των ευαίσθητων πληθυσμών, με αποτέλεσμα τα προσφυγικά camps να αποκόπτονται από την υπόλοιπη κοινωνία και  οι ελεεινές συνθήκες διαβίωσης τους να βλέπουν σπάνια το φως της δημοσιότητας.

7. Η «συνδρομή» της ελληνικής αστυνομίας από την Frontex έχει ως σκοπό την μείωση του αριθμού των δηλούμενων ως ευάλωτων ομάδων, που έχουν την δυνατότητα συμπληρωματικών καθεστώτων ασφαλείας, αν δεν κριθούν ότι είναι πρόσφυγες. Αντιστοίχως η παραχώρηση των συνεντεύξεων ασύλου στους ακριβοπληρωμένους υπαλλήλους της EASO (ακόμα και αν η απόφαση τελικώς υπογράφεται από υπάλληλο της Υπηρεσίας Ασύλου) έχει ως σκοπό τον περιορισμό της χορήγησης προσφυγικού καθεστώτος, καθώς και την μείωση του αριθμού των δηλωμένων ως ευάλωτων ομάδων.

8. Οι κομμουνιστές πραγματοποιούν πολιτική αρχών, δεχόμενοι ως αξίωμα ότι ο καθένας μπορεί να μεταναστεύσει όπου θέλει ανεξάρτητα με το αν έφυγε από τη χώρα του για οικονομικούς ή μη λόγους. Η υπεράσπιση των συνόρων της νέας Ρώμης δεν είναι επ ουδενί δική μας υπόθεση.

9. Δεν νοείται συνεπής υπεράσπιση των προσφύγων δίχως συνεπή αντιιμπεριαλιστική πολιτική. Το καλύτερο αντίδοτο ενάντια στην αναβίωση του φασισμού είναι η αποκάλυψη του ρόλου της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και η μάχιμη αντιπολίτευση. Ο αγώνας για την ήττα των σχεδιασμών της Αυτοκρατορίας στη Συρία, την Υεμένη, και γενικότερα την Μέση Ανατολή, της ήττας των σχεδιασμών στη Λ. Αμερική δημιουργεί ρήγματα στην κυρίαρχη πολιτική. Η ήττα των ιμπεριαλιστών συνεπιφέρει αναταράξεις στο εσωτερικό των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων. Ο ιμπεριαλισμός είναι ο εγγυητής του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Χωρίς αυτή την εγγύηση, καμιά παγκοσμιοποίηση, κανένα διεθνές εμπόριο και καμία χρηματιστική επέκταση δεν θα ήταν δυνατή. Καπιταλισμός στον 21ο αιώνα σημαίνει Αυτοκρατορία στον ίδιο βαθμό που δουλοκτησία πριν 2000 χρόνια σημαίνει Ρώμη. Σε αυτό το έδαφος ο αγώνας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των προσφύγων και των μεταναστών είναι ένας γνήσιος ταξικός αγώνας και ταυτόχρονα ένας αγώνας ενάντια στις νέες διευθετήσεις της Αυτοκρατορίας και των ιμπεριαλιστικών της πρακτορείων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s