Αυτοκρατορία σε σύγχυση ψάχνεται – στον απόηχο της ήττας της

Παν.Παπ. για το Avantgarde

Η πρόσφατη ανακοίνωση του Τραμπ για απόσυρση των αμερικάνικων στρατευμάτων από τη Συρία (και αργότερα και από το Αφγανιστάν), που έχει προκαλέσει αυτό το τρομερό σύστριγγλο αντιδράσεων που έφτασε μέχρι την παραίτηση του υπουργού Άμυνας Μάττις, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Η σχετική κουβέντα εξελίσσεται για κάμποσο καιρό στους κύκλους της αμερικάνικης ελίτ. Ο Τραμπ δήλωνε ήδη πως θα αποσύρει τα αμερικάνικα στρατεύματα από τη Συρία από την προεκλογική του καμπάνια, ενώ υποστήριξε ξανά την άποψη αυτή όσο ήταν πρόεδρος, τον Απρίλη του 2018. Το American Interest εξέταζε τον Ιούλιο πώς θα έμοιαζε μια Μέση Ανατολή με τις ΗΠΑ να έχουν αποχωρήσει, ενώ το Brookings δημοσίευε στις 11 Δεκέμβρη άρθρο με τίτλο «Βγάζοντας την Αμερική από το Καθαρτήριο της Μέσης Ανατολής».

Ο υπουργός Άμυνας Mattis παραιτείται, διαμαρτυρόμενος για την αποχώρηση από τη Συρία

Χωρίς να μπούμε σε μια λεπτομερή ανάλυση των διαρροών / κόντρα-διαρροών και των υστερικών ξεκατινιασμάτων και ουρλιαχτών στο εσωτερικό της Ουάσινγκτον, είναι σαφές πως ο Τραμπ κέρδισε αυτό το γύρο σε ένα ζήτημα που κάθε άλλο παρά λυμένο είναι για το αμερικάνικο κατεστημένο. Το αν και κατά πόσο αυτή η απόφαση θα συνεχίσει να ισχύει, όπως και το μέλλον του Τραμπ καθεαυτό, βρίσκεται υπό αίρεση.

Μία παράμετρος της συζήτησης είναι η διαπραγμάτευση που διεξάγεται στο εσωτερικό της ευρωατλαντικής συμμαχίας για το πώς θα μοιράζονται τα κόστη των πολέμων. $1.77 τρις –τόσο είναι το (επίσημο) κόστος των αμερικάνικων πολέμων από το 2001 μέχρι το τέλος του 2018, σύμφωνα με την τελευταία αναφορά του υπουργείου Άμυνας, χωρίς να συνυπολογίζονται τα έξοδα του υπουργείου Εξωτερικών– είναι πολλά λεφτά. Η πιο «εθνικιστική» πολιτική του Τραμπ ‘America First’ είναι να απαιτεί από τους συμμάχους του να επωμισθούν μεγαλύτερο μέρος του κόστους, προκαλώντας τη μήνι των «διεθνιστών», που υποστηρίζουν πως η υπάρχουσα παγκόσμια τάξη καλώς κοστίζει κάτι παραπάνω στις ΗΠΑ, αφού είναι ούτως ή άλλως προς όφελος των μεσο-μακροπρόθεσμων συμφερόντων τους – και πως οι στενόμυαλοι μπακαλίστικοι λογαριασμοί του Τραμπ υποσκάπτουν την παγκόσμια ηγεμονία της χώρας.

(Ένα ευτράπελο στη συζήτηση αυτή είναι ο τρόπος με τον οποίο κάνει καριέρα ως στρατηγικός αναλυτής ο άντρας της Βικτόρια της Νούλαντ: γράφοντας ξανά και ξανά το ίδιο άρθρο για τη φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη που καταρρέει επειδή ο Τραμπ δεν τη φροντίζει αρκετά.)

Κοντολογίς, η Αμερική του Τραμπ λέει στους τοποτηρητές της στη Μέση Ανατολή ότι θα πρέπει να βάλουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη από δω και στο εξής.

Μια άλλη παράμετρος είναι η αξία των αμερικάνικων ζωών. 6,978 Αμερικάνοι στρατιώτες νεκροί και 52,783 τραυματίες στο διάστημα 2010-2018 είναι πάρα πολλοί, ειδικά αν συγκριθούν με τους αντίστοιχους αριθμούς των συμμάχων. Και οι Αμερικάνοι στρατιώτες στη Συρία ήταν εκτεθειμένοι. Το Brookings γράφει πως «αν ένας αποφασισμένος αντίπαλος αποφάσιζε να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις των ΗΠΑ, αυτές θα ήταν ιδιαίτερα ευάλωτες».

Μία άλλη παράμετρος είναι η σχέση ΗΠΑ – Τουρκίας – Κούρδων. Και είναι ενδεικτικό ότι λίγες ώρες πριν από την ανακοίνωση της απομάκρυνσης των αμερικάνικων δυνάμεων το υπουργείο Εξωτερικών ενημέρωνε το Κονγκρέσσο για την πρότασή του για πώληση αντιπυραυλικών συστημάτων Patriot στην Τουρκία για $3.5 δις. Μέχρι πρότινος η Τουρκία φαινόταν έτοιμη να αγοράσει S-400 από τη Ρωσία, κάτι που θα επιδείνωνε ακόμα περισσότερο τις σχέσεις της με το ΝΑΤΟ. Απειλούσε επίσης με εισβολή και πόλεμο τις (υπό αμερικάνικη διοίκηση) κουρδικές SDF. Τι θα γινόταν, ρωτούσαν τα αμερικάνικα θινκ τανκ, αν έρχονταν αντιμέτωπα τουρκικά με αμερικάνικα στρατεύματα; Υπάρχει επίσης αυξανόμενος αριθμός αναφορών για πιθανή έκδοση κάποιων γκιουλενικών ή του ίδιου του Γκιουλέν στην Τουρκία.

Τα παραπάνω μπορεί να σηματοδοτούν μια προσπάθεια εξομάλυνσης των σχέσεων των ΗΠΑ με την Τουρκία, έναν σημαντικότατο στρατηγικό σύμμαχο (δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ) που δεν είναι σε καμία περίπτωση διατεθειμένες να χάσουν. Υπάρχει και το περιβόητο τηλεφώνημα μεταξύ Τραμπ και Ερντογάν, που έλαβε χώρα στις 14 Δεκέμβρη, στο οποίο φέρεται να διευθετήθηκαν διάφορες εκκρεμότητες μεταξύ των δύο πλευρών.

Και μια ακόμα παράμετρος έχει να κάνει με το πού πέφτει η έμφαση στα ανοιχτά μέτωπα της παγκόσμιας σκακιέρας. Η Μέση Ανατολή δεν είναι το μοναδικό μέτωπο – υπάρχει και η ανατολική Ευρώπη με επίκεντρο την Ουκρανία, η Άπω Ανατολή με την Κίνα και τη ΛΔ Κορέας, η Λατινική Αμερική. Ίσως η απομάκρυνση των στρατευμάτων να εντάσσεται σε μια στρατηγική κλιμάκωσης σε κάποιο άλλο μέτωπο.

Αλλά το βασικό ζήτημα είναι η ήττα που έχει υποστεί η Αυτοκρατορία. Τέτοιες μέρες πριν από δυο χρόνια ο συριακός στρατός μαζί με τους συμμάχους του απελευθέρωνε το ανατολικό Χαλέπι από το ζυγό των υποστηριζόμενων από το ΝΑΤΟ Ισλαμιστών κανίβαλων, βάζοντας τέλος στα ιμπεριαλιστικά όνειρα για την ανατροπή της συριακής κυβέρνησης – και ταφόπλακα στο αμερικάνικο σχέδιο περί «Νέας Μέσης Ανατολής». Καρφώνοντας ένα σημαντικό καρφί στο φέρετρο της ηγεμονίας της δυτικής Αυτοκρατορίας στην περιοχή.

Έκτοτε η Αυτοκρατορία σπαράσσεται από διχόνοια και σκυλοκαβγάδες στο εσωτερικό της, και από αμηχανία και έλλειψη καθαρής στόχευσης στο εξωτερικό της. Συμπτώματα της κατάστασης αυτής –της στρατιωτικής δηλαδή ήττας της Αυτοκρατορίας στο πεδίο της μάχης– είναι η άνοδος του Τραμπ και η εκρηκτική κόντρα στο εσωτερικό της ελίτ της Ουάσινγκτον, η στροφή της Τουρκίας, η σοβαρή κρίση στις σχέσεις των Σαούδ με το Κατάρ (που είχε ως παραπροϊόν τις περσινές αποκαλύψεις από πρώην υπουργό του Κατάρ για το πώς εξοπλίζονταν οι «αντάρτες»), τα παλατιανά πραξικοπήματα στη Σαουδική Αραβία, το σύστριγγλο με υπόθεση Χασόγκι και η κόντρα Σαούδ-ΗΠΑ – και η λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί αρκετά.

Είναι σε αυτό το πλαίσιο που ήρθε η ανακοίνωση για την αποχώρηση των αμερικάνικων στρατευμάτων από τη Συρία.

Και οι Κούρδοι; Για την ακρίβεια, οι SDF, που έχουν επιλέξει εδώ και καιρό να αναλάβουν το ρόλο του πεζικού των ΗΠΑ σε μια επιχείρηση εισβολής και κατοχής ενός τεράστιου κομματιού της συριακής επικράτειας. Σημειωτέον πως εδώ δε μιλάμε για τις κουρδικές περιοχές μόνο. Μιλάμε για αραβικές περιοχές, στις οποίες οι SDF και ο αμερικάνικος στρατός παίζουν το ρόλο της δύναμης κατοχής. (Δεν ξέρουμε αν υπάρχει κανείς που θέλει να μας μιλήσει για την εξαγωγή κομμούνων και μπουκτσινικής αυτοοργάνωσης από τη Ροτζάβα στη Ράκκα και στις υπόλοιπες περιοχές που έχουν καταλάβει οι SDF…) Τα όχι λίγα καταγεγραμμένα περιστατικά δράσεων, συμπεριλαμβανομένων και ένοπλων, ενάντια στις δυνάμεις κατοχής καθιστούν σαφές πως οι «απελευθερωτές» δε γίνονται ακριβώς αντιληπτοί ως τέτοιοι από τον ντόπιο αραβικό πληθυσμό.

Αν το σενάριο της επαναπροσέγγισης ΗΠΑ-Τουρκίας ευοδωθεί, τότε οι Κούρδοι μένουν ξεκρέμαστοι – συνεχίζοντας τη μακρά λαμπρή κουρδική παράδοση του πονταρίσματος στο λάθος άλογο. Καλά θα κάνουν οι Κούρδοι να σταματήσουν να κλαίγονται για την αποχώρηση των συμμάχων τους (θαυμάστε τους πχ εδώ να αποκαλούν την απόφαση Τραμπ «πισώπλατη μαχαιριά» και εδώ να διαδηλώνουν υπέρ της παραμονής των Αμερικάνων), να αφήσουν κατά μέρος τούς γελοίους και αυτοκαταστροφικούς μεγαλοϊδεατισμούς τους και να ποντάρουν επιτέλους στο σωστό άλογο: το συριακό κράτος. Και να έρθουν σε μια δίκαιη συμφωνία μαζί του, βάζοντας έτσι τέλος σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο αλλαγής καθεστώτος που σπαράζει για παραπάνω από 7.5 χρόνια τη Συρία. Ένα καλό πρώτο βήμα φαίνεται να έγινε, καθώς οι SDF ξεκίνησαν συζητήσεις με τη Δαμασκό.

Βίντεο: διαδήλωση χιλιάδων Κούρδων έξω από την αμερικάνικη στρατιωτική βάση της Xarab Ishek στο Κομπάνι καλεί την Ουάσινγκτον να μην αποχωρήσει από την Συρία

Σε εμάς που έτυχε να γεννηθούμε στη Δύση αντιστοιχεί μάλλον να χαμογελάσουμε συγκρατημένα, να περιμένουμε να δούμε με τα μάτια μας την αποχώρηση των ΗΠΑ πριν την πιστέψουμε, και να εντείνουμε την πάλη ενάντια στην αστική μας τάξη και τους συμμάχους της ώστε να βαθύνουμε την αμηχανία της σύγχρονης Ιεράς Συμμαχίας.

Και φυσικά να αποδώσουμε στις δυνάμεις της Αντίστασης –το συριακό στρατό, τη Χεζμπολλά, τους Φρουρούς της Επανάστασης, τους Ανσαρουλλά, τις ιρακινές πολιτοφυλακές και τις παλαιστινιακές αντιστασιακές οργανώσεις–  το σεβασμό που τους πρέπει. Γιατί χωρίς την πάλη και το αίμα που έχουν χύσει οι δυνάμεις αυτές στον δίκαιο αντιιμπεριαλιστικό πόλεμο που διεξάγουν, δε θα υπήρχε σήμερα καμία συζήτηση για αποχώρηση αμερικάνικων στρατευμάτων από τη Συρία.

3 responses to “Αυτοκρατορία σε σύγχυση ψάχνεται – στον απόηχο της ήττας της

  1. Παράθεμα: ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΣΕ ΣΥΓΧΥΣΗ ΨΑΧΝΕΤΑΙ – ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ ΤΗΣ – Guernica·

  2. Το Ισραήλ δεν θα μείνει παθητικός θεατής της ήττας των ιμπεριαλιστων και της αποχώρησης του αμερικάνικου στρατού απο τη Συρία. Αυτό φαίνεται ήδη από την χθεσινή επίθεση. Χθες (25/12/18) το Ισραήλ εξαπέλυσε αεροπορική επίθεση εναντιον της Συρίας
    Αφού ο Αμερικάνικος στρατός αποχωρεί απο τη Συρία το Ισραήλ κλιμακώνει την επιθετικότητά του εναντιον την Συρίας. Την Τριτη 25/12/18 πραγματοποιείται ισραηλινη αεροπορική επίθεση:
    https://dimpenews.com/2018/12/25/%ce%b5%ce%ba%cf%84%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%bf-%ce%b1%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b5%cf%80%ce%af%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7-%ce%b4%ce%ad%cf%87%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%b7/

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s