Οι υπερβολές του Stephen Garton: Πνευματική ελευθερία στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ

tim2

Του Tim Anderson

Αγγλικό πρωτότυπο: https://avantgarde2009.wordpress.com/2018/12/12/stephen-gartons-overreach-intellectual-freedom-at-the-university-of-sydney/

Μετάφραση ΔΚ για το avantgarde

Avantgarde: Δημοσιεύουμε και στα ελληνικά το άρθρο του Tim Anderson. Υπενθυμίζουμε στους αναγνώστες μας ότι ο Tim τέθηκε πρόσφατα σε διαθεσιμότητα από το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, όπου έχει εργαστεί για περισσότερα από 20 χρόνια, με ψευδείς και εντελώς αβάσιμες κατηγορίες. Ο πραγματικός λόγος πίσω από αυτό το αντιδραστικό κυνήγι μαγισσών είναι η συνεπής αντιιμπεριαλιστική στάση του, η οποία έχει εκνευρίσει -ξανά και ξανά- την αυστραλιανή κυβέρνηση και τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Αυτή η πρακτική πολιτικής λογοκρισίας, που συνιστά επίθεση εναντίον βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων, πρέπει να καταδικαστεί πλατιά.

______________

Επιχειρώντας την αποπομπή μου στη βάση αντιπολεμικών μου δηλώσεων, ο Κοσμήτορας του Πανεπιστημίου του Σύδνεϋ Stephen Garton διεύρυνε την συζήτηση αναφορικά με την ελευθερία του λόγου και βάθυνε τους φόβους που υπάρχουν στην πανεπιστημιούπολη. Από την στιγμή που το βασικό κριτήριο για την επίθεσή του εναντίον μου ήταν δημόσια σχόλια μου τα οποία χαρακτηριστήκαν ως «προσβλητικά», είναι πολύ πιθανό όλο και περισσότεροι φοιτητές και προσωπικό να έχουν αμφιβολίες και να διστάζουν μπροστά στο ενδεχόμενο να αρθρώσουν κριτικό λόγο απέναντι σε κάθε αμφιλεγόμενο θέμα.

Στις 4 του Δεκέμβρη ο Stephen Garton με έπαυσε από την θέση μου σαν ανώτερος λέκτορας (senior lecturer) και μου απαγόρευσε την είσοδο στο πανεπιστήμιο, στο οποίο είχα εργαστεί για περισσότερο από 20 χρόνια. Οι καταγγελίες αφορούσαν μια σειρά από δημόσιες δηλώσεις μου, τις οποίες εκείνος θεώρησε σαν «προσβλητικές» για το Ισραήλ, τη διοίκηση του πανεπιστημίου και τους δημοσιογράφους που τάσσονταν υπέρ του πολέμου.

Μια Επιτροπή Ελέγχου (και πιθανόν και η Επιθεώρηση Εργασίας) θα εξετάσει τις αποφάσεις του, δίνοντας έμφαση σε δύο σημαντικά και αλληλένδετα μεταξύ τους θέματα: θα πρέπει να επιβάλλονται κυρώσεις για «προσβλητικές» δηλώσεις, συμπεριλαμβανομένης και της κριτικής στο κράτος του Ισραήλ;

Το άρθρο αυτό εξηγεί ορισμένες λεπτομέρειες της εκστρατείας δαιμονοποίησης και λογοκρισίας που εξαπολύθηκε εναντίον μου την περίοδο 2017-2018. Συμπληρώνει τα ακαδημαϊκά μου γραπτά σε ό,τι αφορά το θέμα αυτό, συμπεριλαμβανομένων του άρθρου μου από το 2010 που αφορούσε το Κέντρο Μελετών των ΗΠΑ (“Hegemony, Big Money and Academic Independence”. Australian Universities’ Review, 52:2), μερικά πρόσφατα κεφάλαια και άρθρα αναφορικά με τα αποικιακά ΜΜΕ και την πολεμική προπαγάνδα καθώς και ένα επικείμενο άρθρο για ένα περιοδικό με τίτλο “War and the Corporate University” (Πόλεμος και Εταιρικό Πανεπιστήμιο).

Έγραψα για τα κίνητρά μου και το αντιπολεμικό ιστορικό σε ένα πρόσφατο κείμενο με τίτλο “War, abuse and other peoples” (Πόλεμος, Κακοποίηση και Άλλοι Λαοί) καθώς και πολλοί άλλοι όπως ο Ali Kazak (https://independentaustralia.net/politics/politics-display/does-the-nation-have-a-new-white-australia-foreign-affairs-policy,10913) και ο Michael Brull (https://newmatilda.com/2016/04/07/jews-journalist-junkets-why-australian-media-covers-palestine-so-badly/) έχουν προσπαθήσει να εξηγήσουν γιατί το επίπεδο της δημόσιας συζήτησης- αντιπαράθεσης για το Παλαιστινιακό είναι τόσο χαμηλό στην Αυστραλία. Στο εκτενές μου κείμενο “The Future of Palestine”  υπογράμμισα τόσο τις διαφορές όσο και τις παραλληλίες μεταξύ των ευρωπαϊκών εγκλημάτων εις βάρος του εβραϊκού λαού και των εγκλημάτων των Εβραίων στην Παλαιστίνη εις βάρος του παλαιστινιακού λαού.

Τόσο το κριτήριο της «προσβολής» για τις κυρώσεις του πανεπιστημίου όσο και η προσπάθεια εξοβελισμού της κριτικής του κράτους του Ισραήλ απορρίφθηκαν από περισσότερους από 60 συναδέλφους μου από το Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ. Στην κοινή τους επιστολή σημειώνουν: «Η ακαδημαϊκή ελευθερία είναι άνευ νοήματος εάν αναστέλλεται κάθε φορά που η άσκησή της κρίνεται προσβλητική… Δεν υπάρχει πιο γνωστή ή πιο κοινότυπη περίπτωση στην ιστορία του πνεύματος από την καταστολή των ιδεών στην βάση τού κατά πόσο είναι αυτές προσβλητικές για τα κυρίαρχα συμφέροντα. Ενσταλάζοντας τον φόβο για αυθαίρετα αντίποινα, η καταστολή αυτή καταπνίγει την ουσιαστική ελευθερία του διαλόγου και της σκέψης που είναι απαραίτητη για την εκπαίδευση… [επιπλέον] επιμένουμε ότι η δημιουργία ιστορικών συγκρίσεων μεταξύ των πράξεων των κρατών είναι κομβικής σημασίας για το πνευματικό και εκπαιδευτικό έργο και δεν πρέπει να υπόκειται σε a priori περιορισμούς».

Βαθαίνοντας τη συζήτηση για την ελευθερία του λόγου, ο Stephen Garton επίσης συνέδεσε το παλαιότερο πανεπιστήμιο της Αυστραλίας με το σιωνιστικό αίτημα περί της εξίσωσης της κριτικής για το κράτος του Ισραήλ με τον αντι-εβραϊκό ρατσισμό. Θεωρώ πως πρόκειται για μια ακραία και αδικαιολόγητη στάση για την οποία ο Κοσμήτορας Garton δεν έχει καμιά εξουσιοδότηση και την οποία ασφαλώς το πανεπιστήμιό μας δεν μπορεί να υποστηρίξει.

Επιτρέψτε μου να ξεκαθαρίσω ποιο είναι το θέμα. Μια από τις φωτογραφικές μου αναρτήσεις που υποβλήθηκε σε κριτική από την διοίκηση, που απεικόνιζε μια παρέα φίλων που τρώνε μεσημεριανό στο Πεκίνο (κάτω αριστερά στο Γραφικό 1), έδειχνε έναν φίλο να φορά ένα σακάκι το οποίο έχει επάνω διάφορες κονκάρδες. Μια από αυτές ήταν από την Υεμένη με ένα αραβικό κείμενο το οποίο έγραφε μέσα σε άλλα: «Θάνατος στο Ισραήλ».

Η διοίκηση του πανεπιστημίου αφού προχώρησε σε λογοκλοπή μιας κακής μετάφρασης («Θάνατος στους Ισραηλινούς») την οποία βρήκε από το τηλεοπτικό κανάλι Channel Seven με κατηγόρησε ότι «εγκρίνω ή και προωθώ ρατσιστικό μίσος».

Παρ’ όλο που εγώ ούτε φορούσα ούτε ενέκρινα την κονκάρδα, και ούτε είχε οποιαδήποτε σχέση με την ανάρτησή μου με τους φίλους που έτρωγαν μεσημεριανό, επεσήμανα στον κριτή Stephen Garton την διαφορά μεταξύ κράτους και πολιτών. Η απάντησή του έδειξε ότι αν και απέρριψε (με κάποιες αμφιβολίες) τον ισχυρισμό περί «ρατσιστικού μίσους», δεν αναγνώρισε την διαφορά μεταξύ κρατών και πολιτών.

«Δεν είμαι ικανοποιημένος που… η εικόνα που δημοσιεύθηκε… εγκρίνει ή και προωθεί ρατσιστικό μίσος… [ωστόσο] είμαι πεπεισμένος ότι το περιεχόμενο είναι προσβλητικό ή υποτιμητικό … είτε η σημασία του αραβικού κειμένου στην κονκάρδα… είναι «θάνατος στο Ισραήλ»… είτε «θάνατος στους Ισραηλινούς», όταν συνδέεται με το «κατάρα στους Εβραίους», αποτελεί παρότρυνση για τον θάνατο των κατά πλειοψηφία Εβραίων κατοίκων του κράτους του Ισραήλ και όχι μια αμιγώς πολιτική δήλωση που στοχεύει στην κατάρρευση του εθνικού κράτους όπως εσείς υποστηρίζετε» (SG, 19 October 2018).

1-2

Γραφικό 1

Το λόμπι που πίεσε για την την επίθεση αυτή προερχόταν από το κανάλι Chanel Seven (που συνδέεται με την ομάδα Caterpillar, που παρείχε τα μηχανήματα για την καταστροφή των σπιτιών των Παλαιστινίων, και έβγαζε χρήματα από αυτή), από τον Vic Alhadeff, έναν φανατικό υποστηρικτή του Ισραήλ και από τον Ιορδανιανό -Αυστραλό Jamal Daoud.

Ο Jamal Daoud είναι ένας διαταραγμένος άνθρωπος, ο οποίος αν και ισχυρίζεται πως υποστηρίζει την Συρία, έχει επιτεθεί σε περισσότερους από 25 επιφανείς υποστηρικτές της Συρίας, αποκαλώντας μας «πράκτορες, πόρνες και τρομοκράτες», χωρίς να προσκομίσει καμιά απολύτως απόδειξη. Υποστηρίζει ψευδώς πως είναι γιατρός και ηγέτης κοινότητας, του έχει απαγορευτεί η είσοδος στο Λίβανο για λόγους ασφαλείας και καταζητείται στην Δαμασκό για ανάκριση επειδή μετέφερε τον Ισραηλινό προπαγανδιστή Jonathan Spyer στη Συρία. Αυτός είναι ο λόγος που οι «ειρηνευτικές του βόλτες» στην Συρία τερματίστηκαν.

Οι απόπειρες του Stephen Garton να λογοκρίνει ή να επιβάλει κυρώσεις για σχόλια που θεώρησε «πρσοβλητικά» διαρκούν αρκετούς μήνες μέσω προσωπικής αλληλογραφίας. Του είπα τον περασμένο χρόνο ότι άσκησα την κριτική μου (που απευθυνόταν κυρίως προς δημοσιογράφους που ασχολούνται με την πολεμική προπαγάνδα) στη βάση δηλώσεων που είναι «αληθείς, προς το δημόσιο συμφέρον και χωρίς υπερβολές» (FPINA). Η διατύπωση αυτή, υποστήριξα, ήταν σύμφωνη με τις διατάξεις περί ακαδημαϊκής ελευθερίας της επιχειρηματικής σύμβασης του πανεπιστημίου (επί του παρόντος ΕΑ s. 315), η οποία προασπίζει το δικαίωμα του ακαδημαϊκού προσωπικού να εκφράζει «αμφιλεγόμενες αντιλήψεις» στο βαθμό που αυτές δεν «επιδίδονται σε παρενόχληση, κακοποίηση και εκφοβισμό».

Ωστόσο, δεν δέχθηκε την θέση μου και μάλιστα μάλλον «χαμήλωσε τον πήχυ» των κριτηρίων για κυρώσεις ή λογοκρισία. Χωρίς καμιά αναφορά στην πανεπιστημιακή Επιχειρηματική Σύμβαση, ο Κοσμήτορας Garton μού είπε: «Αν και μπορεί να έχετε εγκαθιδρύσει τα δικά σας κριτήρια ως προς την δημόσια κριτική… αυτό δεν αίρει ή δεν παρακάμπτει το γεγονός πως έχετε υποχρεώσεις προς το πανεπιστήμιο, σαν ένας από τους υπαλλήλους του». Επιχείρησε να με επιπλήξει για δηλώσεις που υποτίθεται ότι είναι «αμετροεπείς… όχι δίκαιες και λογικές… ακατάλληλες… υποτιμητικές… [ή/και] προσβλητικές» (SG, 2 Αυγούστου 2017).

Ο Garton ενίσχυσε την διαφοροποίηση στα κριτήρια ανακαλύπτοντας «παραπτώματα» σε μια ιδιωτική επιστολή που είχα γράψει στην Κοσμήτορα Τεχνών και Κοινωνικών Επιστημών Annmarie Jagose, στην οποία και την επέκρινα για διαρροή πληροφοριών στον κίτρινο τύπο. Η διαρροή αυτή κατέληξε σε πρωτοσέλιδο λασπολογίας εναντίον ενός πανεπιστημιακού καθηγητή (βλ. Γραφικό 2).

Η ιστορία που δημοσίευσε η Daily Telegraph ήταν ένας πλήρως κατασκευασμένος ισχυρισμός ότι ο καθηγητής προέβη σε «απειλές περί γενοκτονίας». Η ιστορία δεν θα έστεκε με τίποτα χωρίς την διαρροή μιας δήθεν εμπιστευτικής έρευνας. Ο Garton ωστόσο, υπερασπίστηκε την Κοσμήτορα Jagose απέναντι στα όσα τής καταλόγιζα: «εκθέσατε την άποψή σας ότι οι ισχυρισμοί… ήταν «πραγματικοί, σχετικοί με το θέμα, βασισμένοι σε πραγματική πίστη και όχι επιθετικοί». Αυτή ήταν μια σωστή περίληψη. Κατά την άποψή μου η Κοσμήτορας άξιζε κριτική για την συμβολή της στην αμαύρωση ενός νεαρού συναδέλφου.

1

Γραφικό 2

Ωστόσο ο Κοσμήτορας βρήκε ότι η ιδιωτική μου επιστολή ήταν «φύσει υποτιμητική, αντιεπαγγελματική και δεν αντιστοιχούσε στις προσδοκίες του πανεπιστημίου περί αντιμετώπισης του υπόλοιπου προσωπικού με σεβασμό, αμεροληψία, ευγένεια και ευαισθησία» (SG, 2 Αυγούστου 2017). Αυτό είναι σίγουρα ένα αντικίνητρο για όσους σκέφτονται να ασκήσουν ιδιωτική, μη καταχρηστική κριτική σε έναν διευθυντή πανεπιστημίου.

Τον Μάιο του 2017 επέκρινα την πρόσκληση του πανεπιστημίου μου προς τον (εκλιπόντα) Γερουσιαστή John McCain, έναν Αμερικανό πολιτικό ο οποίος ανοιχτά υποστήριξε τους φαύλους ηγέτες της αλ-Κάιντα στην Λιβύη και στην Συρία. Παρακάτω στο Γραφικό 3 φαίνεται η βασική μου επικεφαλίδα «Υποστηρικτής της αλ-Κάιντα» μαζί με σχετικές φωτογραφίες. Στα σχόλια επίσης τον αποκάλεσα «εγκληματία πολέμου».

Ο Κοσμήτορας Garton θεώρησε αυτές τις δηλώσεις «παραπτώματα» για τους ακόλουθους λόγους: «Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ισχυρίζεστε ότι ο Γερουσιαστής McCain είναι «εγκληματίας πολέμου»… [αυτό] προϋποθέτει την ύπαρξη ετυμηγορίας δικαστηρίου… [η δήλωσή σας] δεν είναι δίκαιη ούτε και εύλογη ενώ είναι επιπλέον αντιεπαγγελματική και δεν δείχνει καμιά επαγγελματική αυτοσυγκράτηση» (SG 2 Αυγούστου 2017). Λάθος. Μη καταδικασμένοι ως εγκληματίες πολέμου μπορούν να αποκληθούν ως τέτοιοι όταν υπάρχουν αποδείξεις. Η συλλογιστική του Garton καταλήγει στο ότι, για παράδειγμα, ο Αδόλφος Χίτλερ, δεν μπορεί να κατηγορηθεί ως εγκληματίας πολέμου. Απλώς παράλογο.

3

Γραφικό 3

Στις αρχές του 2017, μετά από μια καταιγιστική επίθεση από τον κίτρινο τύπο σε ένα ακαδημαϊκό συνέδριο για την Συρία, οι διευθυντές έδειξαν μεγάλη ανησυχία για την ευαισθησία των δημοσιογράφων εκείνων που –αφού λασπολόγησαν τους αντιπολεμικούς αγωνιστές- παραπονέθηκαν ότι υπέπεσαν θύματα κριτικής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αρκετές από τις κατηγορίες περί «παραπτωμάτων» μου προέκυψαν από τις απαντήσεις που έδωσα είτε σε ψευδείς ιστορίες αναφορικά με τον πόλεμο είτε σε ανέντιμες και συκοφαντικές επιθέσεις των ΜΜΕ εναντίον μου.

Ένα παράδειγμα ανέντιμης αμαύρωσης μπορούμε να δούμε στο Γραφικό 4. Ο δημοσιογράφος του ομίλου ΜΜΕ του Murdoch, Kylar Loussikian, ο οποίος σε ένα προηγούμενο διάστημα είχε λασπολογήσει εναντίον μου (για το ξεσκέπασμα των αβάσιμων ισχυρισμών περί χημικών όπλων που είχαν επιστρατευτεί εναντίον της Συρίας), αποφάσισε να διασπείρει ψεύδη αναφορικά με τα υποτιθέμενα «εγκώμιά» μου προς τον ηγέτη της Βορείου Κορέας, επειδή απλά είχα επισκεφθεί αυτή την χώρα και είχα μιλήσει για αλληλεγγύη με τον κορεατικό λαό. Πάντα καθιστώ σαφές ότι η αλληλεγγύη αφορά τους λαούς, όχι με τις κυβερνήσεις. Βέβαια όπως δείχνει και το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Kylar «το βράδυ πριν την ιστορία» προς εμένα, δεν είχε καμιά  απόδειξη ότι είπα το οτιδήποτε σχετικά με την ηγεσία της Βορείου Κορέας. Τι σημασία έχει όμως;

4

Γραφικό 4

Ωστόσο ο Kylar Loussikian και ο συνάδελφός του από τον όμιλο ΜΜΕ του Murdoch, Rick Morton, παραπονέθηκαν στο πανεπιστήμιο για την αντιπαράθεση που έκανα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (βλ. γραφικό 5). Όταν κατάφεραν να κάνουν το πανεπιστήμιο να παρέμβει για λογαριασμό τους, κατηγορήθηκα για «παράπτωμα». Είπα στον Garton ότι επέκρινα τον Rick Morton για «σειρά ψευδών δηλώσεων που είχε κάνει σχετικά με τον πόλεμο, από το 2014 και μετά». Συγκεκριμένα, ο Morton ανέφερε το 2014 ότι ένα σώμα των Ηνωμένων Εθνών είχε ανακαλύψει ότι ο Συριακός Στρατός είχε κάνει χρήση χημικών όπλων. Αυτό ήταν απολύτως ψευδές. Η κριτική μου ήταν σκληρή αλλά πραγματική.

5

Γραφικό 5

Ο Κοσμήτορας ήταν αμετακίνητος, κατηγορώντας με για «παράπτωμα» επειδή χρησιμοποίησα «αμετροεπή» λόγο ο οποίος «συνιστά προσωπική επίθεση εναντίον του κυρίου Loussikian και του κυρίου Morton» (SG, 2 Αυγούστου 2017). Αλλά δεν υπήρχε τίποτα το άσκοπο ή αδικαιολόγητο σε αυτή την κριτική. Ο Stephen Garton δεν αναγνώρισε καμιά διαφορά μεταξύ της προσωπικής κριτικής και της προσωπικής επίθεσης.

Κατά καιρούς ο Stephen Garton είχε πει πως ο σχολιασμός μου εναντίον του πολέμου δεν ανταποκρίνεται στις «προσδοκίες του για την συμπεριφορά». Βέβαια και το αντίστροφο είναι επίσης ζήτημα. Δεν περίμενα ποτέ ότι πανεπιστημιακοί διευθυντές θα με υπερασπίζονταν απέναντι σε διάφορες προσωπικές επιθέσεις του χυδαίου τύπου. Αυτό θα απαιτούσε αρκετό κουράγιο. Δεν εντυπωσιάστηκα καθόλου όταν δεν επαίνεσαν τα ακαδημαϊκά μου επιτεύγματα. Η αμφιλεγόμενη φύση μεγάλου μέρους της δουλειάς μου συχνά κάνει του διευθυντές «να κοιτάζουν άλλου». Κανένας διευθυντής δεν μου είπε «συγχαρητήρια για το βιβλίο σας “Ο βρώμικος πόλεμος ενάντια στη Συρία”, που εκδόθηκε σε δέκα γλώσσες και για το οποίο έγινε λόγος στο συμβούλιο ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών!» Ούτε ο επικεφαλής της Σχολής (ο κατ’ όνομα επόπτης μου) είπε το 2018: «Συγχαρητήρια για το ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο ερευνητικών δημοσιεύσεων!» Δεν πειράζει.

Ωστόσο περίμενα ότι οι διευθυντές του πανεπιστημίου δεν θα έκαναν κατάχρηση εξουσίας εναντίον εμού και των συναδέλφων μου διαρρέοντας πληροφορίες στον κίτρινο τύπο για να στηρίξουν συκοφαντικές ιστορίες. Αυτό το θεωρώ κατακριτέο και παραβίαση της εμπιστοσύνης.

Ο τελευταίος ισχυρισμός του Garton σχετικά με τα «παραπτώματά» μου- εκείνος ο οποίος τον οδήγησε στο να διαπιστώσει ένα «σοβαρό παράπτωμα»- αποτιμήθηκε σαν “επεισόδιο με την σβάστικα των Ναζί” από τον Michael Koziol στην εφημερίδα του Σύδνεϋ Morning Herald. Πράγματι, πέρα από το ότι η εφημερίδα δεν έδειξε την πραγματική εικόνα (Γραφικό 6), αυτό θα μπορούσε να είναι μια λογική προέκταση της σαθρής λογικής του Garton.

Ο Κοσμήτορας Garton είπε ότι η ανάρτησή μου περιέχει «την αλλοιωμένη εικόνα της ισραηλινής σημαίας… [με] μια αποκομμένη σβάστικα… το γεγονός ότι αυτή η αλλοιωμένη εικόνα της ισραηλινής σημαίας συμπεριλαμβάνεται σε αναρτήσεις σας στο Twitter, σε αναρτήσεις σας στο Facebook και σε εκπαιδευτικό υλικό είναι απαράδεκτο και προσβλητικό και αντιτίθεται στις προσδοκίες αλλά και στις απαιτήσεις του πανεπιστημίου» (SG, 3 Δεκεμβρίου 2018).

Ασφαλώς, αν κάποιος κοιτάξει την πραγματική εικόνα, είναι ηλίου φαεινότερο ότι δεν έχει σε τίποτα να κάνει με την σβάστικα. Είναι πιθανό, ότι με ακραία μεγέθυνση, κάποιος θα μπορούσε να διαυγάσει κάποια θαμμένα σύμβολα στο φόντο της εικόνας. Ωστόσο το κύριο νόημα της εικόνα δεν είναι κρυμένο. Αφορά στην χρήση ανεξάρτητων στοιχείων για την εξέταση των θυμάτων κατά την διάρκεια μιας επίθεσης του Ισραήλ στην Γάζα.

6

Γραφικό 6

Δεν είναι ότι αποφεύγω την σύγκριση μεταξύ της Ναζιστικής Γερμανίας και του καθεστώτος Απαρτχάιντ του Ισραήλ. Κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες κάτι τέτοιο είναι θεμιτό, και στην πραγματικότητα το κάνω κιόλας, σε κάποιες περιπτώσεις, στο κείμενό μου «The Future of Palestine» («Το Μέλλον της Παλαιστίνης»). Οι συγκριτικές μελέτες του φασισμού είναι εντελώς θεμιτές δραστηριότητες. Αλλά το απλό γεγονός είναι, ότι αυτό το γραφικό (Γραφικό 6) αποτελεί κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο και διαφορετικό.

Πράγματι, το να υποκρίνεται κάποιος ότι αυτή η εικόνα αφορά μια σβάστικα αποτελεί χαστούκι στο πρόσωπο του παλαιστινιακού λαού. Λέει ότι οι ζωές τους και ο αγώνας τους δεν έχουν καμιά σημασία. Το μόνο που έχει σημασία είναι η μικροσκοπική «αλλοίωση» μιας αποικιοκρατικής σημαίας. Οποιοσδήποτε με σεβασμό προς τους αυτόχθονες θα αναγνώριζε την πραγματική ουσία αυτής της εικόνας. Ο Stephen Garton απέτυχε να το κάνει αυτό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s