Σκέψεις για τα “Κίτρινα Γιλέκα”

Leon Kokotas

Σε προηγούμενο ποστ είχα γράψει τα παρακάτω απαντώντας σε μια τάση μέσα στην αριστερά που μπορεί να «αλληθωρίζει» ακόμη και προς την ακροδεξιά εκτροπή, θεωρώντας ότι ακόμη και αυτή, μπορεί να είναι μια αντινεοφιλελεύθερη απάντηση: «Ούτε με τον Μακρόν, ούτε με τα «κίτρινα γιλέκα». Ούτε με το νεοφιλελεύθερο γαλλικό κράτος εκτάκτου ανάγκης, ούτε με την αναβίωση του γαλλικού αυτοκρατορικού αισθήματος που θα ψάχνει το δικό του «ζωτικό χώρο».
Αυτό που έγραφα δηλαδή είναι ότι η αριστερά οφείλει να δράσει ως ο «Τρίτος Πόλος», με τα δικά της μπλοκ και τα δικά της συνθήματα, ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό, κόντρα στην ακροδεξιά πολιτική προοπτική. Το καθήκον της θα ήταν να συγκρουστεί με την «Πάνω Πλατεία», να τη διαλύσει, να σπάσει την ακροδεξιά ηγεμονία, απαγορεύοντας στην πράξη, τη φυσική παρουσία και το δημόσιο λόγο στην ακροδεξιά. Όλα τα άλλα έρχονται δεύτερα.
Βρισκόμαστε δυστυχώς σήμερα στη δυσάρεστη κατάσταση που ορισμένοι από εμάς θα έβλεπαν τη «Βανδέα» και θα την χαρακτήριζαν ένα γνήσιο λαϊκό κίνημα, ίσως από αυτά που θα έπρεπε ιδεοτυπικά να στηρίζουμε και να συμμετέχουμε κιόλας, για να μην τα χαρίσουμε στην αντίδραση. Το βασικό πρόβλημα αυτού του συλλογισμού, δεν είναι ο χαρακτηρισμός του κινήματος της Βανδέας ως λαϊκό κίνημα, διότι ήταν τέτοιο, αλλά η πλήρης αδυναμία συγκριτικής αποτίμησης της πολιτικής του δυναμικής, η πλήρης αδυναμία ένταξης αυτού του κινήματος και των αιτημάτων του στο πολιτικό πλαίσιο της εποχής, στη μεγάλη αφήγηση, τη Γαλλική Επανάσταση. Αν το δει κάποιος (το κίνημα της Βανδέας) με τον τρόπο που βλέπουν ορισμένοι σήμερα τα «κίτρινα γιλέκα» -που συνηθίζουν να ορίζουν την τάξη και κατά συνέπεια τον ταξικό αγώνα με βάση οικονομικά αιτήματα διαχωρισμένα από αυτό που είναι η τάξη ως πολιτική και ιστορική προοπτική- θα έλεγε ότι η άρνηση της στράτευσης και η αποφυγή της φορολογίας -που ήταν τα αιτήματα των αγροτών- ήταν δίκαια αιτήματα.
Η ουσία είναι ότι η Βανδέα ήταν ένα γνήσιο αντεπαναστατικό κίνημα και μάλιστα για τους ιστορικούς αποτελεί τον ιδεότυπο αυτών των κινημάτων. Το κίνημα ξέσπασε μόλις ψηφίστηκε ο νόμος που αφαιρούσε την ιθαγένεια από τους Γάλλους που δεν ορκίζονταν πίστη στο νέο καθεστώς, τη Republique. Στην υπόλοιπη Γαλλία, το 90% των ιερέων είχαν ορκιστεί πίστη στο νέο καθεστώς, ενώ στη Βανδέα ήταν κάτω από 50% και αυτοί που δεν είχαν ορκιστεί πίστη, ήταν αναγκασμένοι να πάρουν το δρόμο της εξορίας. Το κίνημα λοιπόν ήταν κληρικαλιστικό και οργανώθηκε γύρω από τον κλήρο για την αποτροπή της εξαφάνισης της ελίτ εκείνης που ήταν η ραχοκοκαλιά της παλιάς τάξης πραγμάτων που εξαφανιζόταν μαζί με την ελίτ που την εκπροσωπούσε. Τα δε αιτήματα ήταν αντιδραστικά, αν συλλογιστούμε το γενικό πλαίσιο. Η επανάσταση είχε επικρατήσει κυρίως στις μεγάλες πόλεις και ήταν περικυκλωμένη από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς . Όσο ρομαντικά δίκαιο και να φαίνεται ότι ο αγρότης έπρεπε να καλλιεργήσει τη γη του για να μην πεινάει, η δημοκρατία για να υπερασπίσει τον εαυτό της και να κάνει το σχέδιο της, διεθνές σχέδιο, έπρεπε να διαθέτει πόρους και στρατό. Η «τάξη» το 1793 στη Βανδέα, δεν βρισκόταν στα δίκαια αιτήματα των αγροτών -που ήταν ιστορικά άδικα- αλλά στον Τρόμο που τους επιβλήθηκε, η «τάξη» βρισκόταν στη «μεγάλη εικόνα», στην προοπτική της προόδου και της ανθρώπινης χειραφέτησης που άνοιξε με τη Γαλλική Επανάσταση.
Με τα παραπάνω δεν επιχειρώ καμία καρικατούρα σύγκρισης (γιατί τέτοια θα ήταν) των δυο κινημάτων, της Βανδέας από τη μια και των «κίτρινων γιλέκων» από την άλλη. Τοποθετούμαι πάνω στη μεθοδολογική ματιά μιας ορισμένης μερίδας συντρόφων, που είναι εξαιρετικά προβληματική.


Το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων» δεν ήταν αυθόρμητο. Το κίνημα έχει τη «γεωγραφία» του και το πολιτικό προσωπικό που το έστησε και δρα ως πρωτοπορία του. Το κίνημα ξεκίνησε από την επαρχία, από τη βαθιά Γαλλία, του Ζωρζ Μπωβέ, του Πιέρ Πουζάντ, τη Γαλλία των πληττόμενων μικρο-νοικοκυραίων, επαγγελματιών και αγροτών. Όποιος θέλει να διαπιστώσει τι πιστεύει αυτή η βαθιά Γαλλία δεν είναι ανάγκη να διαβάσει ένα φορτηγό βιβλία, ας κοιτάξει πως ψήφισαν. Το κίνημα αυτό χτίστηκε πάνω στην απογοήτευση αυτών των στρωμάτων, πάνω στο θυμό τους, αλλά καμία απογοήτευση, καμία ματαίωση δεν είναι πολιτικά αδιαμεσολάβητες και αυτό το πικρό μάθημα το λάβαμε από την περίπτωση του ναζισμού. Τα δίκτυα ιεραρχίας και πολιτικής πατρωνίας της βαθιάς Γαλλίας, τα Καθολικά συνδικάτα κλπ της συντηρητικής Γαλλίας, έστησαν αυτό το κίνημα και ηγεμόνευσαν επί αυτού.
Τα αιτήματα του και ο αντινεοφιλεύθερος χαρακτήρας του, δεν πρέπει να ξενίζουν κανέναν από αυτούς που έχουν μελετήσει το φαινόμενο της ακροδεξιάς και της συντηρητικής επανάστασης. Όλα αυτά που λένε, από τη φορολογία, την τραπεζοκρατία, την άμεση δημοκρατία, την ανυποληψία απέναντι στο κεντρικό κράτος που δεν τους υπολογίζει και την επιστροφή στον κοινοτισμό ως απάντηση στις ελίτ του κέντρου, μας τα έχουν ξαναπεί όλοι οι μεγάλοι αντεπαναστάτες, από την εποχή του Ντε Μαιστρ και του Μπερκ. Αυτό ήταν μέρος του περιεχομένου του αμερικάνικου ποπουλισμού του 19ου αιώνα που καλούσε την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να εξολοθρεύσει τους γηγενείς στο όνομα του αγροτικού ρομαντισμού, τα συνθήματα της εξεγερμένης Ομοσπονδίας στον αμερικανικό εμφύλιο. Αυτά είναι ο δημόσιος λόγος των αμερικανικών στις μεσοδυτικές πολιτείες που έκαναν την alt-right κυβέρνηση. Αυτή είναι η ιστορία της γαλλικής ακροδεξιάς πριν την έλευση του ναζισμού και αυτός ήταν ο γερμανικός αντιμοντέρνος ρομαντισμός που εξέθρεψε τον αντισημιτισμό, τον 19ο αιώνα. Ο ναζισμός και ο μουσολινικός φασισμός είναι από μόνα τους πολιτικά διαμεσολαβημένα και εκπροσωπημένα κινήματα του θυμού και της απογοήτευσης των πληττόμενων, των υποτελών, από την πατρίδα και τον μισαλλόδοξο ρατσισμό.
Ο Domenico Losurdo, κάνοντας κριτική στο φιλελευθερισμό, με έμαθε μαζί με τον «πήχη» να θέτω το ερώτημα «από ποιον και για ποιον». Αυτό τελικά πρέπει να εξετάζει ένας αριστερός κοιτώντας τον 19ο αιώνα αυτών των κινημάτων, είναι η στάση τους απέναντι στη Γαλλική Επανάσταση, η στάση τους απέναντι στη δουλοκτησία, η στάση τους απέναντι στην οργανωμένη εργατική τάξη και στο ζήτημα των Εβραίων. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο προσθέτονται επιπλέον ζητήματα που καθορίζουν νέα διαιρετική τομή και είναι οι αφηγήσεις της πατρίδας και του κομμουνισμού.
Η βαθιά Γαλλία που δημιούργησε και εξέθρεψε αυτό το κίνημα είναι βαθιά συντηρητική, ξενόφοβη, αντι-ισλαμική, νοσταλγός της αυτοκρατορίας και έχει άποψη για το κοινωνικό κράτος. Όπως έχει δηλώσει παντοιοτρόπως μέσω των εκπροσώπων της -ακόμη και των «κινηματικών»- την ενδιαφέρει, όχι το μέγεθος της φορολογίας, αλλά η κατεύθυνση. Την ενδιαφέρει ποιος ακριβώς ωφελείται από τη φορολογία, αν σε τελική ανάλυση τα λεφτά τους πάνε στους Γάλλους ή στους «αραπάδες». Αν τελικά τα λεφτά τους πάνε για ένα καθαρά γαλλικό σχέδιο με διεθνή προοπτική ή αν τα νέμονται οι «λιμάρηδες» εντός της ΕΕ. Αν τελικά τα λεφτά τους πάνε στον προορισμό της Μεγάλης Γαλλίας, απέναντι στη Μεγάλη Γερμανία. Η βαθιά Γαλλία πιστεύει στις αξίες που εκπροσωπεί ο Στρατάρχης Πεταίν, πράγμα που το παραδέχτηκε στην πράξη ο ίδιος ο Μακρόν.
Πολλοί επίσης από αυτούς που πιστεύουν ότι τα «κίτρινα γιλέκα» είναι ένα αυθόρμητο αντινεοφιλελεύθερο κίνημα, αρνούνται να δουν την «μεγάλη εικόνα». Η «μεγάλη εικόνα» είναι το θέριεμα της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και η μάχη των ευρωεκλογών. Το κίνημα αυτό οικοδομήθηκε στη λογική της «από τα κάτω» έναρξης της προεκλογικής εκστρατείας της ακροδεξιάς στη Γαλλία. Δεν είναι κάτι άλλο από την επικαιροποίηση του ακροδεξιού ειδώλου. Ο βαθύς, αγνός, αδιαμεσολάβητος και περιούσιος λαός εν μέσω ενός ηρωικού εθνικού αγώνα, είτε αυτός είναι ο Πρώτος Παγκόσμιος, είτε της Αλγερίας, είτε ενάντια στο Μακρόν, που έχει από καιρό προδώσει αυτό που είναι ιδεοτυπικά για την ακροδεξιά το «γαλλικό συμφέρον» στο όνομα μιας απρόσωπης παγκοσμιοποίησης και μιας ανάλγητης κεντρικής γραφειοκρατίας.

Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.
Το τι κίνημα τελικά ήταν αυτό που κάποια στιγμή έφτασε και στο Παρίσι, το κατάλαβαν διάφοροι επί του πεδίου. Οι δυο μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις, η CFDT και η CGT, αρχικά στράφηκαν με δηλώσεις αν όχι εναντίον του, τουλάχιστον υποψιασμένες ότι είναι από τα κινήματα που «μπορούν να βγάλουν δόντια». Ο Μελανσόν πάλι, αν είναι ακριβείς οι πληροφορίες μου, έσπευσε να το προσεγγίσει. Τα προάστια επίσης που έχουν «λυμένο το ζωνάρι για καυγά» με την αστυνομία και το κεντρικό κράτος δεν κινήθηκαν «αυθορμήτως» να ενωθούν με το επίσης «αυθόρμητο κίνημα» των «κίτρινων γιλέκων». Η αλήθεια είναι ότι υπήρξαν προσπάθειες από διάφορες οργανώσεις της αριστεράς και από διάφορα συνδικάτα -και στα προάστια- να κατέβει ο κόσμος στις κινητοποιήσεις. «Όλα τα λεφτά», είναι ένα βίντεο από το χθεσινό Παρίσι, με το παγωμένο και αμήχανο βλέμμα των συνδικαλιστών της CGT -λες και πλησίαζαν ένα άγνωστο ή εχθρικό στρατόπεδο- καθώς φτάνουν με πορεία και τους υποδέχονται με αλαλαγμούς ενθουσιασμού, οι ακτιβιστές των «κίτρινων γιλέκων». Είναι χαρακτηριστικό ότι η ακροδεξιά είχε εκδιωχθεί από τις διαδηλώσεις και τις Πλατείες του 2016. Τώρα μπορείς να δεις μαζί με την «τρικολόρ», να ανεμίζουν οι σημαίες της «επαναστατημένης Βάνδέας» ή οι σημαίες των Βουρβώνων με τους κρίνους. Η ακροδεξιά ένιωσε ότι το κίνημα σαν το σπίτι της. Αντισημιτικά συνθήματα, εκκλήσεις προς την αστυνομία να χτυπήσει αντί του κινήματος τους «αραπάδες», συμπλήρωναν μια ατμόσφαιρα «δυσφορίας».
Νομίζω ότι η κρίσιμη καμπή του κινήματος ήταν το Παρίσι. Το Παρίσι δεν είναι η γαλλική επαρχία. Στο Παρίσι έχει δύναμη όλη η γκάμα της «πολιτισμικής αριστεράς». Τα κίτρινα γιλέκα πλαισιώθηκαν από τα λεγόμενα «κόκκινα γιλέκα» και κάπου εκεί γίνεται κομμάτια όλη η ακροδεξιά προσδοκία της φιέστας. Τα επεισόδια που συνοδεύτηκαν με τον βανδαλισμό εθνικών μνημείων, ήταν στο επίπεδο του συμβολικού η δεύτερη μεγάλη ζημιά για την εικόνα της ακροδεξιάς.
Το Εθνικό Μέτωπο δεν είναι καμία «μπλανκιστικού τύπου» ακροδεξιά οργάνωση, να φαντάζεται επαναστάσεις και πραξικοπήματα. Είναι η δεξιά πτέρυγα του Γκωλισμού, ένα κόμμα του έθνους και της τάξης. Η Λεπέν θέλει να επιβάλλει το πρόγραμμα της μέσω του κοινοβουλευτικού δρόμου και όλη αυτή η περιπέτεια, μάλλον είχε σχεδιαστεί αρχικά σαν τη Μεγάλη Πορεία των Γκωλιστών που έθεσε τέρμα στο Γαλλικό Μάη. Η κρίση όμως είναι κοινωνικοπολιτικός επιταχυντής και τα πράγματα ξέφυγαν από τον αρχικό τους σχεδιασμό. Η Λεπέν λοιπόν κατά το αναμενόμενο αποσύρθηκε και είναι ένα ερώτημα βέβαια, αν το κίνημα αυτό θα συνεχίσει τη σταδιοδρομία του στην επαρχία, εκεί από όπου ξεκίνησε.
Υπάρχει λοιπόν ένα -φυγόπονο θα το χαρακτήριζα και προσκολλημένο στο παρελθόν της ήττας- τμήμα της αριστεράς που ζει ακόμη με τη φαντασίωση του Ιησού του Ναυή που συνοδευόμενος από το πλήθος, σαλπίζει και ρίχνει τα τείχη της Ιεριχούς. Κάνει δυο φορές λάθος και πέφτει και σε αντίφαση γιατί από την άλλη καθαγιάζει την «Σορελικού τύπου» βία και μάλιστα μια βία οργανωμένη από μια μειοψηφία της άλλης πλευράς. Όποιος είναι με τον πόλεμο, καταρχάς φτιάχνει το δικό του στρατό και δε περιμένει από τον στρατό του εχθρού, να λύσει τα δικά του ζητήματα, ζητήματα που η ιστορία έχει δείξει ότι λύνονται στο επίπεδο του πολιτικού και όχι του κοινωνικού.
Κυρίως όμως οφείλει θα έλεγα να βάλει σε μια τάξη την ιστορία του, να αρχίσει να διακρίνει με ευκρίνεια τα στρατόπεδα και τις σημαίες. Το κίνημα “Occupy” ή το κίνημα “Black lives matter” στήθηκαν από ανθρώπους του δικού μας στρατοπέδου με την ευρεία έννοια. Το κίνημα του Πολυτεχνείου που επικαλούνται διάφοροι ήταν η κραυγή ελευθερίας του ΕΑΜικού μπλοκ, που έβαζε μπροστά 8 χρόνια μετά μια δεύτερη εκδοχή των Ιουλιανών. Το ΕΑΜ εκτός από την εθνική σημαία είχε και την κόκκινη με το σφυροδρέπανο.
Πρέπει κάποια στιγμή να μάθουμε να ξεχωρίζουμε την σημασία που έχει η σημαία, άλλο η σημαία των επαναστατών της Βανδέας, άλλο των Καρλιστών της Ναβάρα και άλλο η Κόκκινη με το Σφυροδρέπανο.

25 responses to “Σκέψεις για τα “Κίτρινα Γιλέκα”

  1. Αυτό το απόσπασμα είναι από την τελευταία έκδοση της εφημερίδας «Alternative Libertaire» στη Γαλλία, σχετικά με τις τρέχουσες εξεγέρσεις και την άποψη της αναρχοκομμουνιστικής οργάνωσης της Alternative Libertaire, όσον αφορά τη στάση που πρέπει να υιοθετήσει το αναρχικό κίνημα:
    «Η σοβαρότητα των εξεγέρσεων
    Οι συντομεύσεις είναι πάντα άνετες. Έτσι τα κίτρινα γιλέκα (gilets jaunes) θα μπορούσε να είναι ένα συνονθύλευμα από «fachos («φασίστες») και «καθάρματα» («thugs»). Με βάση μια απλοϊκή ανάγνωση της επαναστατικής ιστορίας, μερικοί θα ήθελαν την πραγματικότητα να είναι τόσο απλή.
    Η ασφάλεια (και ενδυνάμωση) των σχέσεων μεταξύ των ακτιβιστών είναι ισχυρή. Ωστόσο, κάθε εξέγερση έχει τη δική της σοβαρότητα, περιπλέκοντας κοινωνικές και πολιτικές αντιφάσεις σε ένα ετερογενές σύνολο. Έτσι η όποια διασαφήνιση είναι ένα δύσκολο μονοπάτι προς την ανάδειξη της ταξικής συνείδησης. Αλλά η περιφρονητική στάση απέναντι στον λαϊκό θυμό είναι καταστροφική και ενισχύει μόνο «ψευδείς συνειδήσεις» και ψευδαισθήσεις.
    Το κίνημα των κίτρινων γιλέκων είναι μια πραγματική λαϊκή εξέγερση, με μια προφανή ταξική διάσταση, αλλά ο πολιτικός χρωματισμός της οποίας εξαρτάται από το τοπικά πλαίσιο και τα συμφραζόμενα. Το χειρότερο συμβαδίζει με το καλύτερο. Το ότι η φασιστική και εθνικιστική λέπρα μολύνει διάφορες εκφάνσεις των κινητοποιήσεων μέσω των λόγων ορισμένων κίτρινων γιλέκων δεν προκαλεί έκπληξη, δεδομένου του σημερινού πολιτικού πλαισίου.
    Αλλά το να πιστεύουμε ότι η άκρα δεξιά θα μπορούσε να μονοπωλήσει ένα λαϊκό κίνημα αυτής της εμβέλειας συνιστά απίστευτη αδυναμία εκ μέρους μας. Οι αριθμητικά πολύ μεγαλύτερες, συνδικαλιστικές, συνεταιριστικές και πολιτικές μας δυνάμεις μας θα πρέπει να είναι σε θέση να θέσουν στο τερέν πολιτική αποσαφήνιση αυτής της εξέγερσης.
    Αντί να κατηγορεί ένα δάχτυλο, το κοινωνικό κίνημα πρέπει να απλώσει ένα αδελφικό χέρι».

    Μου αρέσει!

  2. Πολύ καλό το σχόλιο σύντροφε ΑΒΓΔ. Οντως η εμβέλεια του νέου κινήματος ξεπερνάει τα όρια της ακροδεξιάς. Το άρθρο του σύντροφου Λ.Κ. προσπαθεί με ιστορικές αναλογίες να εξηγήσει τι συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία. Αυτό όντως είναι ένα προβλημα στο πρωτο μέρος του αρθρου. Διοτι η ιστορικη αναλογία που χρησιμοποιει το αρθρο σηκώνει πολλή συζήτηση. Ειναι καταλληλο εργαλειο ερμηνειας της σημερινης πραγματικοτητας στη Γαλλία;; Δεν νομιζω. Ομως το άρθρο γραφει στο τελευταιο μερος: «…Νομίζω ότι η κρίσιμη καμπή του κινήματος ήταν το Παρίσι. Το Παρίσι δεν είναι η γαλλική επαρχία. Στο Παρίσι έχει δύναμη όλη η γκάμα της «πολιτισμικής αριστεράς». Τα κίτρινα γιλέκα πλαισιώθηκαν από τα λεγόμενα «κόκκινα γιλέκα» και κάπου εκεί γίνεται κομμάτια όλη η ακροδεξιά προσδοκία της φιέστας. Τα επεισόδια που συνοδεύτηκαν με τον βανδαλισμό εθνικών μνημείων, ήταν στο επίπεδο του συμβολικού η δεύτερη μεγάλη ζημιά για την εικόνα της ακροδεξιάς…» Αρα συμφωνα με το άρθρο του σύντροφου Λ.Κ., μετά τα εκτεταμμενα μπάχαλα στο Παρίσι, το νεο κίνημα ξεφευγει πιά απο τα ορια της ακροδεξιας (δηλαδή συμφωνει ουσιαστικά με την παρατηρηση σου). Ετσι όμως γινεται πολλές φορες με την ταξικη πάλη. Αλλιώς ξεκινάει και αλλιώς εξελισσεται….

    Kαι κατι ακόμα. Τηρουμένων των αναλογιών το κίνημα στη Γαλλία τις μέρες αυτές μου θυμίζει το κίνημα στην Ελλαδα για την υπεράσπιση του ασφαλιστικου του 2001. Ηταν ένα κινημα διαταξικο και πολυκομματικο (απο δεξιους μεχρι ακροαριστερους) που απροβλεπτα ανέτρεψε το νομοσχεδιο του Γιανίτση και υποχρεωσε την κυβερνηση Σημιτη σε ατακτη υποχωρηση. Καμια ιστορικη αναλογια δεν μπορει να ερμηνευσει πως εμφανιστηκε αυτο το κινημα. Οσες ιστορικες αναλογίες και αν κανουμε δεν θα βρουμε προηγουμενο. ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟ και ρεφορμιστικο συνδικατο με ηγεσια ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ καλει σε 24ωρη απεργία η οποια εντελως απροβλεπτα παιρνει τοσο μεγαλες διαστασεις ωστε υποχρεωνει την κυβερνηση να υποχωρησει. Αυτα τα απροβλεπτα μαζικα ξεπασματα εχει η ταξικη παλη. Κανενας δεν μπορει ουτε να τα προβλεψει ουτε να τα εξηγησει….

    Μου αρέσει!

  3. To άρθρο αντιπαρατίθεται με μια άποψη κυρίαρχη και επιφανειακή που αρκεί να δει κινητοποίηση για να εκστασιαστεί: το είδαμε με τους αγανακτισμένους, το είδαμε τραγικά με την Ουκρανία, η πιο καθυστερημένη και αντιδραστική πτυχή αυτής της άποψης έφτασε μέχρι να βλέπει ως εξέγερση το brexit και την εκλογή Τραμπ ή ας μην ξεχνάμε μέχρι και τα εθνικιστικά συλλαλητήρια.
    Κατα τ άλλα αν και ο λαός είναι ένα αντιφατικό/διαταξικό σύνολο και άρα δεν πρέπει η όποια πρωτοπορία να τον κοιτά αφ υψηλού, αυτό δε σημαίνει ότι κάθε κινητοποίηση μέσα από ένα αντιφατικό δρόμο θα βγάλει κάπου επαναστατικά ή ότι υπάρχει δυνατότητα για μάχη επί της ηγεμονίας.
    Συνεπώς το άρθρο καλά κάνει και επιμένει σε αυτό ειδικά για τα πατριωτικά σύμβολα μια χωρα της αυτοκρατορίας και όχι της περιφέρειας.
    Στα κίτρινα γιλέκα: προσωπικά παραμένω πολύ επιφυλακτικός, αλλά από την άλλη δε θεωρώ (ή τέλος πάντων το απεύχομαι) ότι η ακροδεξιά έχει τόση πολιτική και οργανωτική δυναμη. Απλά η αυθόρμητη συνείδηση ειδικά των μικροαστών αλλά και γενικά, που εκφράζεται ως μίσος για τη δημοκρατία των πλουσίων (και ο Μακρόν ειδικά είναι ένα υβρίδιο τραπεζο/αφεντικο/πολιτικού) εύκολα συναντιέται με ακροδεξιά συνθήματα κατά του ανάλγητου Παρισιού και της πλουτοκρατίας.
    Ωστόσο για να είμαστε ακριβείς συνθήματα ρητά ακροδεξιά, κατά των ξένων ή των εργατικών συνδικάτων απομονώθηκαν πολύ γρήγορα.
    Σίγουρα το Σάββατο που πέρασε υπήρξε μια καμπή που άλλαξε κάπως τα δεδομένα και ισχύει αυτό που λέει ο αρθρογράφος και υπογραμμίζει ο Ναβής. Τώρα αν υπάρχει δυνατότητα να δοθεί μάχη για την ηγεμονία και κυρίως αν υπάρχουν υποκείμενα για να δώσουν αυτή τη μάχη, προσωπικά θα έδινα ελάχιστες πιθανότητες.
    Η μετατόπιση από το όχι στους φόρους (δεξιά μικροαστίλα) σε αυξήσεις στους μισθούς (προλεταριακό αίτημα) η προβολή πολιτικών/θεσμικών αιτημάτων σε ας την πούμε προοδευτική σκοπιά από το αρχικό «όχι στο φόρο στα καύσιμα» αλλά κυρίως η απο χθες συμμετοχή των μαθητών στις κινητοποιήσεις (ήδη αντιμετωπίζουν σκληρή καταστολή), ενδεχομένως και των φοιτητών αλλά και η εδώ και βδομάδες (πριν τα γιλέκα) απεργία των εργαζομένων στα δυιλιστήρια εμπεριέχουν τον κίνδυνο για το γαλλικό αστισμό ενός παλλαϊκού μετώπου που θα μπορούσε άραγε να «κοκκινήσει τα γιλέκα»;
    Αν και μου φαίνεται οριακά απίθανο, έχω την αίσθηση ότι το γαλλικό κράτος δε θα περιμένει να δει που θα πάει το πράγμα. Ήδη από χθες κανάλια και επίσημες κυβερνητικές ανακοινώσεις καλούν συνδικάτα και κόμματα να μην παρευρεθούν στις διαδηλώσεις του Σαββάτου, μιλώντας ακόμα και για πιθανούς νεκρούς, ενώ οι αποκηρύξεις/καταδίκες της βίας πάνε σύννεφο.
    Ο Μακρόν/αφεντικά/κράτος μετά τις κινήσεις «καλής θέλησης» μπορεί να θεωρήσει ότι νομιμοποιείται (όχι τόσο να επιβάλλει κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η νομοθεσία εν πολλοίς έχει μονιμα συμπεριλάβει πτυχές της) να παίξει το χαρτί της σκληρής καταστολής (με στρατό, ειδικές δυνάμεις) ακόμα και με το ρίσκο να οξύνει περαιτέρω τα πράγματα..

    @Ναβής: το 2001 πέρα από το ότι ο αγώνας τότε ήταν στη βάση ενός αλλου κοινωνικού συμβολαίου, μήπως τα κρατικά συνδικάτα κέρδισαν τη μάχη, αλλά τελικά προς όφελος σίγουρα μιας εργατικής αριστοκρατίας (δημόσιο, τράπεζες και ΔΕΚΟ) και εν μέρει της παλιάς γενιάς σε βάρος της νέας γενιάς των πρεκάριων; (ασφαλιστικο Ρέππα 2002;)

    Μου αρέσει!

  4. Ενας από τους φερόμενους ως αρχηγους του κινηματος των Κιτρινων Γιλεκων πιστευει οτι τη λυση στη γαλλικη κριση θα τη δώσει ενας στρατηγός… https://athens.indymedia.org/post/1593710/
    Η υπόθεση ειναι καθαρά πανω πλατεια που ζηταγε γουδια, κρεμαλες για τους πολιτικους, και φυσικα εναν στρατηγό ή έστω εναν τεχνοκρατη για να σωσει τη χωρα από τον «Τζεφρι». Τελικα ο τεχνοκρατης βρεθηκε 3 μηνες αργοτερα ο κ. Παπαδήμος.
    Καλα κανουν οι συντροφοι στη γαλλια και παρεμβαινουν οπου μπορουν, αλλα οι ιδιοι λενε οτι παντου σχεδον πεφτουν σε μπουλουκια φασιστων, ενώ το πλήθος ειναι κυριως εθνικος κορμος (στις απόψεις του ανεξαρτητως ταξικης προέλευσης)….
    Μακαρι να ειναι αλλιως….

    Μου αρέσει!

  5. Τα κοινωνικά κινήματα, μόνο κάτω από πολύ ιδιαίτερες συνθήκες (ιστορικές και πολιτικές) ξεφεύγουν από τον «μέσο όρο», αυτόν δηλαδή που περιγράφουμε με την λέξη ηγεμονία.

    Η Γαλλία είναι η μητέρα της αντεπανάστασης και δεν υπάρχει κάτι από αυτά που ειπώθηκαν ιδεολογικά ή προγραμματικά από τις ακροδεξιές και τους φασισμούς, που δεν έχει πρωτοειπωθεί από κάποιον μεγάλο Γάλλο αντεπάναστάτη, στα 250 περίπου χρόνια ιστορίας της γαλλικής επανάστασης. Αυτή είναι μια πλευρά της γαλλικής κουλτούρας, την οποία, διάφοροι από αυτούς που φαντάζονται ότι η ακροδεξιά έχει κέρατα και ουρές, προτιμούν να ξεχνούν. Σε κάποιες περιοχές δε της Γαλλίας αυτή η σκοτεινή πλευρά της κουλτούρας που απεργάζεται αντιδημοκρατικές λύσεις είναι σχεδόν ηγεμονική. Αυτή η κουλτούρα λοιπόν έχει συνδεθεί, έχει συμπυχθεί με τους δημογραφικούς ομόκεντρους κύκλους της θλίψης και της ματαίωσης για το χαμένο αυτοκρατορικό μεγαλείο, για τη ματαίωση του γκωλικού σχεδίου, παράγοντας διαφόρων ειδών υβρίδια-επικαιροποιημένης- προνεωτερικής κριτικής της δημοκρατίας.

    Η θεωρία βοηθά να διαβάζει κανείς πίσω από τα λόγια. Η jacline Mouraud για παράδειγμα είναι μια από τις ηγετικές φυσιογνωμίες του κινήματος των κίτρινων γιλέκων. Είναι ένα από τα δυο μέλη της αντιπροσωπείας του κινήματος που θα συναντούσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η φίλη μας λοιπόν πιστεύει στην λεγόμενη “proportional democracy” και στην αντικατάσταση της Εθνοσυνέλευσης, από μια «Συνέλευση των Τάξεων» όπως αυτή που υπήρχε στην προεπαναστατική Γαλλία, στην οποία θα εκπροσωπούνται, τα διάφορα μέρη ενός «οργανικού όλου», δηλαδή της κοινωνίας. Μετωπική σύγκρουση με το διαφωτισμό, τη θέση του ατόμου και ότι έχει προκύψει ιστορικά ωε αποτέλεσμα, από τη διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου μέχρι και την άρνηση της θέσης φυσικά, που είναι η υπόθεση του κομμουνισμού. Να πούμε επιγραμματικά ότι αυτό που προτείνει η κυρία, είναι το κορπορατίστικο κράτος του Μουσολίνι.

    Στο κίνημα υπάρχουν Μπουλανζιστές που βγήκαν και μας τα είπαν θαυμάσια για τον παραιτηθέντα αρχηγό του Γενικού Επιτελείου και το πραξικόπημα, νομίζω όμως ότι αν μιλάμε για ακροδεξιά ηγεμονία, μιλάμε για το GRECE και τον Αλαίν ντε Μπενουά.

    Η κατάσταση είναι όπως στην Ελλάδα με τις δυο πλατείες που η κάτω, με ελάχιστες εξαιρέσεις, κάνει ότι δεν καταλαβαίνει τι ρόλο βαράει η πάνω πλατεία. Μπορεί να την επικαλείται νομίζει και να οργανώνει στο όνομα της. Στην Ελλάδα σταθήκαμε τυχεροί, γιατί αυτή η ιστορία, εκπροσωπήθηκε πολιτικά από τον Σύριζα. Στη Γαλλία δεν υπάρχει Σύριζα.

    Μου αρέσει!

  6. κατα τα άλλα το γαλλικο κρατος -προπυργιο της δυτικης δημοκρατιας και του ευρωπαϊκου πολιτισμου τον οποιο τελευταια εκθιαζει οπου σταθει ο Α.Τσιπρας- συμπεριφερεται στους υπηκουους του οπως οι βαρβαροι τσιχαντιστες του ΙΣΙΣ. Ειδικα οταν αυτοι ειναι μαθητες κατειλημμένου γυμνασιου. Αν ηταν στη Συρια, ο Ασαντ θα ηταν ενας στυγνος ντικτέϊτορ. Αν ειναι στη Γαλλια, ο Μακρον αποκαθιστα απλώς την εννομη ταξη.

    Μου αρέσει!

  7. Στο παραπάνω βίντεο ακούγεται ο μπάτσος που προφανώς το τραβάει να ειρωνεύεται λέγοντας: να μια τάξη που κάθεται φρόνιμη (voila une classe qui se tient sage). Πραγματικοί «παιδαγωγοί» οι μπάτσοι. Προσοχή δεν πρόκειται για τους συνήθεις υπόπτους «τρομοκρατίας» ούτε για τους απόκληρους των προαστείων για τους οποίους το γαλλικό κοινωνικό σώμα δεν είχε αλίμονο και πρόβλημα στο όνομα της ασφάλειας να συντρίβονται τα όποια δικαιώματά τους, τώρα ή εξαίρεση επεκτείνεται και στους μαθητές: νόμος και τάξη με πρωτεργάτη το βαθύ κράτος μήπως και ανασυγκροτηθεί η εθνική ενότητα; Δεν είναι τυχαία τέτοια κλιμάκωση της προληπτικής κρατικής βίας μετά την είσοδο άλλων υποκειμένων πέρα των γιλέκων.

    Νομίζω ανεξάρτητα από το πολιτικά/κοινωνικά χαρακτηριστικά των γιλέκων που ορθά έχουν ειπωθεί παραπάνω και πράγματι δεν είναι για πολλές ελπίδες, οι κινήσεις του κράτους με αφορμή ένα μικροαστικό κίνημα αγανάκτησης δείχνουν πολλά για όποιον/α θέλει να σκεφτεί.
    Δείτε και εδώ καταγγελία για παράνομη χρήση όπλων κατά του πλήθους και τραυμτισμούς. https://athens.indymedia.org/post/1593867/

    Μου αρέσει!

  8. το σχολείο που χτυπήθηκε από την αστυνομία ήταν ένα σχολείο των προαστίων, εκεί που κατά το γαλλικό κράτος δεν ζουν «κανονικοί» άνθρωποι. Στο blog του Verso ανέβηκε το παρακάτω https://www.versobooks.com/blogs/4157-the-yellow-vest-a-floating-signifier?fbclid=IwAR3iANcVHUdmsDMk8YYK9yd7ltV-JYAn-C2_GmZkvflgN29B3pmORbHPKwM. Για διάφορους λόγους που δεν είναι της ώρας, νομίζω ότι η αριστερά στη Γαλλία δεν μπορεί και δεν πρόκειται να δώσει καμία μάχη για την ηγεμονία του κινήματος. Τα πράαγματα είναι πραγματικά θλιβερά παντού. Εκτός από τους διάφορους χαζοχαρούμενους, υπάρχουν και οι υπόλοιποι που αναμασάνε τις θεωρίες του Μπενουά πιστεύοντας ότι είναι κομμουνιστές. Αυτό συμβαίνει παντού δίπλα μας είτε στην Ελλάδα είτε στη Γαλλία. Επειδή η ακροδεξιά δεν έχει κέρατα και ουρές είναι φυσιολογικό να μην την αναγνωρίζουν.

    Μου αρέσει!

  9. @ Kokotas δεν είμαι σίγουρος αλλά δε νομίζω ότι πρόκειται για προάστιο τύπου Κλισί Σου μπουά, αλλά δεν είναι και αυτό το θέμα.

    Γενικά για την ηγεμονία είναι όπως τα λες και επιτέλους άλλο οι προσδοκίες και άλλο η πραγματικότητα. Ο Μπεσανζανό του NPA για πχ, ακολουθώντας την αριστερή ακαδημαϊκή διανόηση σε εκπομπή δεν είπε τίποτα εκτός από ότι κάθε διαμαρτυρία είναι θετική, είναι η ώρα για κοινό αγώνα κτλ ευχολόγια. Προβλέπω ότι η ευρωκάλπη θα διαψεύσει τις ονειρώξεις «της νιοστής αριστερής στροφής που θα ξεκινήσει από τη Γαλλία».
    Τελικά οι ταξικοί αγώνες στην Ελλάδα και τα όρια τους έδειχναν το μέλλον της υπόλοιπης Ευρώπης

    Μου αρέσει!

  10. Το κίνημα των κίτρινων γιλέκων είναι ένα ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΙΚΟ διεκδικητικο ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ όπως ειναι τα μαζικά κινηματα στην συντριπτικη τους πλειοψηφία. Ουτε ακροδεξιά ουτε φασιστικά ούτε επαναστατικά υποκειμενα ηγεμονευουν ουτε ΘΑ ηγεμονευσουν. Γινεται μια αμυντική οικονομικη κινητοποιηση απροβλεπτα μεγαλης μαζικότητας η οποια υποχρεωνει την κυβερνηση σε υποχωρηση και μετά …τέλος. Αυτο έγινε το 2001 στην Ελλαδα με το ασφαλιστικο. Την επόμενη ημερα , μετα την κυβερνητικη υποχωρηση, ο κόσμος επιστρεφει στην καθημερινοτητα. Ουτε πλατειες , ουτε συνελευσεις , ουτε καταληψεις ουτε εκλεγμενα οργανα. Τιποτα. Τελος . Ξερος κινηματικος ρεφορμισμος. Ρεφορμισμος ομως που ΝΙΚΗΣΕ ( υποχρεωσε την κυβερνηση Μακρον να υποχωρησει ) λογω της απροβλεπτα μεγαλης μαζικοτητας και ισως λογω της δρασης καποιου κοινωνικου ( οχι πολιτικου ) υποκειμενου μειοψηφικου που έβαλε φωτιες στο Παρισι. Στην ταξικη παλη υπαρχουν τα παντα. Μπορει να γινει οτιδηποτε. Ακομη και ΝΙΚΗ χωρις ηγεμονια ενος πολιτικου υποκειμενου.

    Μου αρέσει!

  11. Μια κριτική της Alternative Libertaire για το κίνημα των κίτρινων γιλέκων
    Συνδικαλιστές, οικολόγοι και ελευθεριακοί στο κίνημα των «κίτρινων γιλέκων»: 4 ζητήματα

    Δημοσιεύτηκε από την Alternative Libertaire στις 7/12/2018

    Η ημέρα της 4ης Δεκεμβρίου φανέρωσε τον πανικό της εξουσίας: δίνει έδαφος, αντιφάσκει τον εαυτό της, διαλύει τον εαυτό της. Ποιες είναι οι επιλογές της; Ένας ανασχηματισμός του υπουργικού συμβουλίου; Λίγες εβδομάδες μετά τον προηγούμενο, θα ήταν μόνο κωμικό. Μια διάλυση της Εθνοσυνέλευσης; Αυτή είναι η μεγάλη ελπίδα της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης. Αυτό θα ήταν μια ψευδής λύση, διότι, όπως και τον Μάιο του 1968, αυτό θα οδηγούσε μόνο στη συγκάλυψη του κινήματος υπό τη θεσμική νομιμότητα. Η επιμονή του ισχυρού; Θα συνεχίσουμε λοιπόν να αυξάνουμε την δύναμη μας μέχρι να πέσει η εξουσία.

    Η αστυνομία καταστέλλει τα πάντα, ο αριθμός των φυλακισμένων, τραυματιών και ακρωτηριασμένων αυξάνεται. Όσο πιο πολύ αισθάνεται ότι είναι απονομιμοποιημένη, τόσο πιο πολύ χτυπά η εξουσία.

    Η γενική αμνηστία των συλληφθέντων και των διαδηλωτών πρέπει να γίνει μια διεκδίκηση που θεμελιώνει την αλληλεγγύη στο κίνημα.

    Το κίνημα των κίτρινων γιλέκων είναι, ουσιαστικά, μια εξέγερση ενάντια στην ακριβή ζωή. Ακόμα κι αν καταγγείλουμε ρατσιστικές θέσεις που εκφράζονται τοπικά, τα κίνητρα εκείνων που αγωνίζονται είναι πάνω από όλα κοινωνικά. Αυτό εκφράζεται από διεκδικήσεις που μερικές φορές προκαλούν σύγχυση, αλλά αυτό συμβαίνει σε οποιοδήποτε αυθόρμητο λαϊκό κίνημα. Πρέπει να σημειωθεί ότι το θέμα της τιμής των καυσίμων δεν είναι πλέον κεντρικό ζήτημα: αυτό που ξεχωρίζει είναι η καταγγελία της επισφάλειας, η καταγγελία της περιφρόνησης. Σε αυτόν τον αγώνα, κινητοποιείται η κοινωνική μας ομάδα και το διακύβευμα για τους επαναστάτες είναι να διαδώσουν τις προτάσεις και τους προσανατολισμούς που αμφισβητούν το νόμο των χρημάτων και των αφεντικών.

    1ο ζήτημα:
    Να επικρατήσει ο κοινωνικός προσανατολισμός ακόμα και ο επαναστατικός

    Η κίνηση των κίτρινων γιλέκων εκφράζει την παγκόσμια απόρριψη του σημερινού συστήματος, των κοινωνικών και εδαφικών ανισοτήτων του, της κυβέρνησης Macron, που μοιάζει με τη δικτατορία των κυρίαρχων τάξεων που κατέχουν την ιδιοκτησία. Πίσω από αυτή την παγκόσμια απόρριψη, που τη μοιράζεται ολόκληρο το κίνημα, συγκεκριμένα αιτήματα είναι μερικές φορές πολύ διαφορετικά και κυμαίνονται από ψευδείς εθνικιστικές και αντι-φορολογικές λύσεις μέχρι απαιτήσεις φορολογικής δικαιοσύνης (αποκατάσταση του φόρου περιουσίας, φορολόγηση της κηροζίνης σε αεροπλάνα κ.λπ.) και την αποκατάσταση των τοπικών δημόσιων υπηρεσιών.

    Λογικά, κάθε πολιτική δύναμη προσπαθεί να προτείνει έναν τρόπο για το κίνημα: η δεξιά και η άκρα δεξιά θέλουν να το περιορίσουν σε ένα ξενοφοβικό βάλτο. Η ρεφορμιστική αριστερά υποστηρίζει τα προοδευτικά αιτήματα και τις εκκλήσεις για πρόωρες εκλογές. Η επαναστατική αριστερά όπως και η Alternative Libertaire, επιδιώκει να συνδέσει το σύνθημα «αρκετά με το ξοφλημένο σύστημα» με μια καθαρά αντικαπιταλιστική και οικολογική συνείδηση.

    Πρέπει να φωνάξουμε την «παραίτηση Macron»; Εάν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παραιτηθεί, θα ήταν σίγουρα ένα ιστορικό γεγονός: ο δρόμος θα είχε καταστρέψει την εξουσία. Ωστόσο, αυτό δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός, καθώς το σύστημα που παρήγαγε τον Macron θα παραμείνει στη θέση του. Το ζήτημα είναι να αλλάξουμε ολόκληρη την κοινωνία και αυτό πρέπει να σφυρηλατήσουμε.

    Η περιθωριοποίηση των εργοδοτών, της δεξιάς και της ακροδεξιάς σε αυτό το λαϊκό κίνημα είναι το πρώτο ζήτημα και αφορά όλες τις δυνάμεις της αριστεράς και της άκρας αριστεράς

    2ο ζήτημα:
    Να συμφιλιώσει την κοινωνική διαμαρτυρία και την οικολογική επιταγή

    Πρέπει να είναι σαφές: ο οικολογικός μετασχηματισμός είναι μια αναγκαιότητα. Η υπερθέρμανση του πλανήτη απειλεί τον ανθρώπινο πολιτισμό με μια καταστροφή. Η παγκόσμια παραγωγή πετρελαίου είναι καταδικασμένη να μειωθεί. Το μοντέλο του να έχει ο καθένας προσωπικό αυτοκίνητο και των μεγάλων αποστάσεων μεταξύ κατοικίας και εργασίας είναι καταδικασμένο σε παρακμή. Συνεπώς, πρέπει να συνοδεύσουμε αυτήν την παρακμή. Αλλά όχι από την πλευρά μιας «τιμωρητικής οικολογίας» που ουσιαστικά πνίγει τους εργαζόμενους αναγκάζοντας τους να καταναλώνουν καύσιμο.

    Η επανάκτηση των δημόσιων μεταφορών και των τοπικών δημόσιων υπηρεσιών, μεθοδικά αποσυναρμολογημένες εδώ και δεκαετίες, πρέπει να αποτελέσει κεντρικό σύνθημα. Ο λαός πρέπει να έχει πρόσβαση σε βασικούς πόρους και υπηρεσίες, χωρίς να χρειάζεται να κάνει μεγάλα, κουραστικά και καταστροφικά ταξίδια.

    Ο συνδυασμός της κοινωνικής εξέγερσης και των οικολογικών στόχων είναι το δεύτερο θέμα αυτού του κινήματος και αφορά όλους εκείνους που γνωρίζουν τον επείγοντα χαρακτήρα του κλιματικού ζητήματος.

    3ο ζήτημα:
    Να προχωρήσει κατά της κυβέρνησης και των εργοδοτών

    Μετά την αποτυχία των απεργιών του 2016 και του 2017 κατά του Νόμου για την Εργασία (Loi Travail), αυτή η λαϊκή εξέγερση που χρησιμοποιεί μέσα άμεσης δράσης ώστε να ακουστεί – συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών εμποδίων – ανοίγει μια τεράστια ευκαιρία για τον μαχητικό συνδικαλισμό (CGT, SUD-Solidaires, etc.)

    Η ευκαιρία να ξανάβρεθεί ο δρόμος της δράσης, να παρέχουμε λογιστική και τεχνογνωσία για να οργανώσουμε τα μπλοκαρίσματα και να προτείνουμε έναν κοινωνικό και αλληλέγγυο προσανατολισμό. Η ευκαιρία να ενισχυθούν οι δυνάμεις στη μάχη και να εδραιωθεί η τάξη της βάσης, το κάλεσμα για απεργία, συμπεριλαμβανομένης της επανάκτησης των δημόσιων υπηρεσιών που σταδιακά κατεδαφίστηκαν για τριάντα χρόνια. Η ευκαιρία, τέλος, να επιβεβαιώσουμε ότι η πραγματική κοινωνική αντιπολίτευση δεν είναι θεσμική και κοινοβουλευτική: παίζεται στο δρόμο, στην άμεση δράση και θα είναι το έργο του προλεταριάτου σε όλη του την πολυμορφία.

    Η απεργία και η παρεμπόδιση της οικονομίας είναι ο καλύτερος τρόπος τόσο για την υποχώρηση της εξουσίας όσο και για την αποκάλυψη της ακροδεξιάς, η οποία θα είναι απρόθυμη να βλάψει τα συμφέροντα του δυτικού καπιταλισμού.

    Η γενική απεργία, εάν επιτύχει, θα είναι το μέσο που θα φέρει τη νίκη. Αυτή είναι η στιγμή για να διαδοθεί αυτή η ιδέα: ή τώρα ή ποτέ.

    Αρκεί να πούμε ότι η απροθυμία που έχει επικρατήσει μέχρι στιγμής στην πλευρά της Συνομοσπονδίας CGT είναι καταστροφική. Πρέπει να ελπίζουμε ότι η δράση των Union Syndicale Solidaires και οι πιο μαχητικές ομοσπονδίες CGT θα κινήσουν τα νήματα ήδη από τις 8 Δεκεμβρίου και στη συνέχεια κατά τη διάρκεια της διεπαγγελματικής κινητοποίησης της 14ης Δεκεμβρίου.

    Η επίτευξη αυτής της σύγκλισης μεταξύ μιας αυθόρμητης λαϊκής εξέγερσης και του οργανωμένου εργατικού κινήματος είναι το τρίτο θέμα αυτού του κινήματος και αφορά όλους τους συνδικαλιστές που συμμετέχουν στον αγώνα.


    4o ζήτημα:
    Το κίνημα πρέπει να συγκροτηθεί για να προσχωρήσει

    Αυτά είναι τα λύτρα της έλλειψης συγκρότησης: αν τα κίτρινα γιλέκα δεν έχουν μια ομάδα εκπροσώπων που λαμβάνει εντολές και να ελέγχεται από τη βάση, άλλοι θα το κάνουν στη θέση τους. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα επιλέξουν κάποια «μεγάλα στόματα» φωτογενή και θα κρατήσουν το μικρόφωνο. Η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να επιλέξει μια χούφτα «αντιπροσώπων» προσαρμοσμένη για τις –χωρίς νομιμοποίηση- διαπραγματεύσεις.

    Μπορούν όμως τα κίτρινα γιλέκα να έχουν, σε εθνικό επίπεδο, αντιπροσωπευτική ομάδα εκπρόσωπων; Σε αυτό το σημείο, είναι δύσκολο να πούμε.

    Γενική διοίκηση του κινήματος; Γιατί όχι; Αλλά σίγουρα όχι μια μεγάλη κυβερνητική μαζα του είδους «Grenelle»[1] για να αποκοιμίσει όλο τον κόσμο σε ένα διάλογο προδιαγεγραμμένο. Γενική διοίκηση ναι, εάν είναι αυτο-οργανωμένη και ανεξάρτητη, και χρησιμεύει για την οικοδόμηση, ενάντια στην κρατική εξουσία, μιας λαϊκής εξουσίας. Ωστόσο, αυτό δεν θα είναι εφικτό μέχρις ότου το κίνημα δομηθεί τοπικά, με γενικές συνελέυσεις σε κάθε τοποθεσία. Αυτό είναι που οι αγωνιστές της AL ενθαρρύνουν να κάνουν όπου βρίσκονται. Το να παίρνεις τον λόγο, ο συλλογικός προβληματισμός, οι εποικοδομητικές ανταλλαγές απόψεων είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να επεξεργαστούμε μαζί συνεκτικές διεκδικήσεις, ακόμη και να έχουμε ένα ισότιμο καταστατικό (ούτε σεξισμό ούτε ρατσισμό ούτε ομοφοβία …).

    Να εγκαταστήσουμε μια κοινή τάση αντι-καπιταλιστική, και αυτο-διαχειριζόμενη από τη βάση στα κίτρινα γιλέκα στηριγμένη στην αυτο-οργάνωση, είναι το τέταρτο θέμα σε αυτό το κίνημα, και αφορά τους ελευθεριακούς κομμουνιστές πρώτα απ’ όλα.

    Κατεύθυνση που προέκυψε από την έκτακτη συνδιάσκεψη της Alternative Libertaire της 6ης Δεκεμβρίου 2018

    [1] ΣτΜ: Συμφωνία που επετεύχθη το Μάη του 1968 ανάμεσα στο κράτος και τα ρεφορμιστικά συνδικάτα οδηγώντας στην αποδυνάμωση του κινήματος του Μάη

    Μου αρέσει!

  12. Μια κριτική της αναρχικής ομάδας Salvador Segui για το κίνημα των κίτρινων γιλέκων

    Κίτρινα γιλέκα: μεταξύ δίκαιης οργής, ρατσιστικών ξεσπασμάτων και έλλειψης ταξικών διακριτικών

    Δημοσιεύτηκε στις 22 Νοέμβρη 2018 από την αναρχική ομάδα Salvador-Seguí

    Από το περασμένο Σάββατο, έχει ξεσπάσει ένα κίνημα κίτρινων γιλέκων που φαίνεται να έχει εξαπλωθεί πάνω από το Εξάγωνο για να καταγγείλει, αρχικά, την αύξηση των φόρων στα καύσιμα. Σύμφωνα με τους τελευταίους υπολογισμούς, κατά τη στιγμή της σύνταξης αυτών των γραμμών, αυτές οι συγκεντρώσεις συγκέντρωσαν σχεδόν 290 χιλιάδες άτομα σε όλη τη χώρα το προηγούμενο Σάββατο (ΣτΜ. 17/11). Στην ατζέντα βρίσκονται μπλοκαρίσματα, κινήσεις «σαλιγκαριού» και φιλτράρισμα*, και ιδιαίτερα πολλά ρατσιστικά, ομοφοβικά και βίαια ξεσπάσματα.

    Πρόκειται για ένα κίνημα με μάλλον ασαφή προέλευση, (ras-le-bol = δεν αντέχω άλλο) με ευρεία συνθηματολογία σχετικά με την υπερφορολόγηση, το οποίο από το ξεκίνημα του, υπερπήδησε τις ταξικές αντιθέσεις, φέρνοντας μαζί στο ίδιο στρατόπεδο, τους προλετάριους, τη μικροαστική τάξη και τους εργοδότες. Η απόδειξη είναι ότι ορισμένοι μεταφορείς που βλέπουν στην αύξηση των φόρων καυσίμων απώλεια για τα αγαπημένα κέρδη τους, εντάσσονται στο κίνημα και συμμετέχουν στα μπλοκαρίσματα του Σαββατοκύριακου. Εν τω μεταξύ, η άκρα δεξιά έχει ενταχθεί γρήγορα σε αυτό το κίνημα διαμαρτυρίας (συνδεόμενη με τις φιλελεύθερες ιδέες του, και ευρισκόμενη συνολικά στην «αντι-φορολογική εξέγερση» που πραγματοποιείται από τα κίτρινα γιλέκα), πριν σε αυτό συνταχθούν όλα τα πολιτικά ρεύματα κάθε είδους, δεξιά και αριστερά, τα οποία προφανώς δεν ήθελαν να απουσιάζουν από ένα κίνημα τέτοιου μεγέθους.

    Επιπλέον, πίσω από το αρχικό κάλεσμα κατά της αύξησης των φόρων επί των καυσίμων φαίνεται να συναντιούνται αντιστάσεις και αιτήματα αρκετά διαφοροποιημένα. Έτσι, βρίσκουμε σε αυτά τα κίτρινα γιλέκα, άτομα σε επισφαλή κατάσταση, που οδηγούνται στην απόγνωση από τις πολιτικές κοινωνικής καταστροφής των διαδοχικών κυβερνήσεων, αλλά και διαδηλωτές με πραγματικά αμφίβολες απαιτήσεις, αλλά και ξεκάθαρα φιλελεύθερες, οι οποίοι κατακρίνουν τους υπαλλήλους, τις παροχές και τα κοινωνικά επιδόματα. Χάρη σε αυτούς, ο Macron έχει ήδη την τέλεια δικαιολογία για να νομιμοποιήσει τις μελλοντικές του επιθέσεις σε ό, τι έχει απομείνει από τις δημόσιες υπηρεσίες και τις υπηρεσίες κοινωνικής ασφάλισης, διαλύοντας τις πηγές χρηματοδότησής τους.

    Εν πάση περιπτώσει, οι πολλαπλές ομοφοβικές και ρατσιστικές επιθέσεις του τελευταίου Σαββατοκύριακου μαρτυρούν την νοσηρή αντίληψη που πηγάζει από μια σειρά κίτρινων γιλέκων. Το επεισόδιο με τη νεαρή γυναίκα που φορούσε μαντίλα, και η οποία διατάχτηκε να την απομακρύνει υπό την πίεση των μαθητευόμενων πολιτιοφυλάκων, ή ακόμα αυτό της ρατσιστικής επίθεσης σε βάρος μιας νεαρής γυναίκας προκαλούν εμετό. Το τελευταίο παράδειγμα είναι μια ομάδα από κίτρινα γιλέκα, η οποία μετά την ανακάλυψη μεταναστών που κρύβονταν σε ένα φορτηγό, κάλεσε την αστυνομία για να τους συλλάβει. Αυτά τα επεισόδια μας δείχνουν ότι μερικοί, παίρνοντας το κίτρινο γιλέκο τους, ονειρεύονται μια πραγματικότητα αστυνόμευσης, δείχνοντας την αντιδραστική, ρατσιστική και “fast-track” αντίληψη περί δικαιοσύνης που εξαντλείται στα όρια ενός κυκλικού κόμβου. Ας είμαστε σαφείς: αυτά τα κίτρινα γιλέκα, ακόμα και αν εκφράζουν για πολλούς μια βαθιά δίκαιη οργή κατά των διευθυνόντων και του πολιτικού συστήματος, έχουν επίσης κάτι πραγματικά τρομακτικό, ειδικά όταν μετατρέπονται σε αυτόκλητες πολιτοφυλακές, χωρίς σαφείς αρχές ή κανόνες, κρίνοντας και μερικές φορές παραβιάζοντας τα άτομα που είναι στο τιμόνι του αυτοκινήτου.

    Ένα πράγμα είναι σίγουρο: σε κάθε περίπτωση, το κίνημα των κίτρινων γιλέκων δείχνει ότι υπάρχει πραγματική και δίκαιη οργή σε πολλούς ανθρώπους, καρπός της ανασφάλειας που δημιουργούν τα αφεντικά, οι πολιτικοί, οι «έχοντες και κατέχοντες». Αυτή η οργή είναι ακόμα πιο κατανοητή στις αγροτικές επαρχιακές περιοχές, όπου χρόνο με το χρόνο εξαφανίζονται νοσοκομεία, μαιευτήρια, σιδηροδρομικοί σταθμοί, λεωφορεία, σχολεία. Επομένως, η εμφάνιση ενός μελλοντικού κοινωνικού κινήματος δεν είναι αδύνατη ενόψει των μεταρρυθμίσεων που προετοιμάζει η κυβέρνηση Philippe για εμάς. Δυστυχώς, με τη συνένωση των εργαζομένων και των αφεντικών κάτω από κοινά συνθήματα, τα κίτρινα γιλέκα είναι επίσης ένα σημάδι της εξαφάνισης της κουλτούρας και των σημείων αναφοράς της τάξης. Είναι λοιπόν περισσότερο από απαραίτητο σήμερα να διαδώσουμε μαζικά το λόγο και τις ιδέες μας, να υπενθυμίσουμε τις ταξικές αντιθέσεις και το γεγονός ότι αυτό το κίνημα, με την τρέχουσα μορφή του και τις ιδέες που διαδίδει εξυπηρετεί τη σούπα της άκρας δεξιάς και ανοίγει το δρόμο για τις μελλοντικές ακραία φιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένης της επερχόμενης συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης. Αντιμέτωποι με τα ζητήματα κινητικότητας που θέτει αυτή η αύξηση των φόρων επί των καυσίμων, πρέπει να έχουμε σαφή συνθήματα και αιτήματα ζητώντας τη δημιουργία δημόσιων και δωρεάν συγκοινωνιών σε περιοχές όπου δεν υπάρχουν, φορολόγηση του κεφαλαίου και όχι των εργαζομένων, αυξήσεις των μισθών και των συντάξεων. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι αυτές οι άμεσες απαιτήσεις, απολύτως απαραίτητες, δεν θα μπορέσουν μακροπρόθεσμα να αποσοβήσουν την κοινωνική δυστυχία που παράγει δομικά το καπιταλιστικό σύστημα.

    Γι’ αυτό, εμείς οι αναρχικοί, υποστηρίζουμε μια φεντεραλιστική κοινωνία απαλλαγμένη από την ταξική εκμετάλλευση, οργανωμένη γύρω από τις ενώσεις των καταναλωτών και των εργαζομένων, εξασφαλίζοντας την παραγωγή, τη διασφάλιση των συναλλαγών και την ευημερία όλων. Η επανάσταση που πρέπει να πραγματοποιήσουμε δεν πρέπει να είναι μια κίνηση γενικευμένης βίας, χωρίς αρχές ή ταξικές αναφορές, που εκλαμβάνει για εχθρό εκείνον που δεν τραγουδάει τη «μασσαλιώτιδα» ή που φοράει μαντίλα, αλλά ένα θεμελιώδες κίνημα ανοικοδόμησης των κοινωνικών θεσμών ώστε αυτοί να υποστηρίζονται από τους ίδιους τους εργαζόμενους και να θέτουν τις αξίες της αλληλεγγύης και της ισότητας στην καρδιά των λειτουργιών τους.

    Groupe anarchiste Salvador-Seguí

    *ΣτΜ: εννοεί το ότι φιλτράρουν το ποιος περνάει, ποιος μπαινει-βγαίνει σε διάφορα σημεία της πόλης

    Μου αρέσει!

  13. Ο Malik Mahieu είναι 20χρονος φοιτητής και ο βασικός οργανωτής των γιλέκων στην πόλη της Λιλ. Ταυτόχρονα είναι μέλος του Debout La France αλλά δηλώνει ότι η κοινωνική του δράση δε έχει σχέση με την κομματική του τοποθέτηση. Είναι θυμωμένος. https://www.dw.com/en/will-the-yellow-vest-protests-push-france-further-to-the-right/a-46422833

    Μου αρέσει!

  14. ένα σετάκι από sarajevo για κίτρινα γιλέκα… Μέσα στη μικρονοϊκή μπούρδα αποθέωσης του «λαού» ή των «ταραχών», «επαναστατικής κατάστασης» και «νέου Μάη ’68», που κυκλοφορεί στο εγχώριο κίνημα, η προκλητικά λυγισμένη βέργα των αυτόνομων του sarajevo μοιάζει όαση.
    Η γραμμή Μαζινό
    Οι “αγανακτισμένοι” των Παρισίων
    Φωσφοριζέ μικροαστισμός 2
    Κρατείστε σφικτά τον μικροαστισμό σας!

    Μου αρέσει!

  15. Σχόλιο της Δεναξά για τα κίτρινα γιλέκα : «Τα διόδια συμβολίζουν για ορισμένους στη Γαλλία, τον διαχωρισμό μεταξύ των καλοζωισμένων που ζουν στις μεγαλουπόλεις και των «άλλων» των ξεχασμένων της επαρχίας.»
    Όπως γράφτηκε και στο κείμενο. Η μόνη παράλειψη είναι ότι δεν συνοδεύτηκε από τα ανάλογα χωρία του Μπερκ, του Ντε Μαίστρ και του Μπενουά.
    Το πρόβλημα με τη Δεναξά και τους δικούς μας αριστερούς ή αναρχικούς είναι ότι δεν ξέρουν να διαβάζουν πίσω από τις λέξεις.

    Μου αρέσει!

  16. Τα πράγματα βέβαια έχουν πάρει τραγική τροχιά. Η αριστερά προτείνει την «δημοψηφισματική δημοκρατία», δείχνοντας παντελή έλειψη ενσυναίσθησης του κινδύνου. https://www.lemonde.fr/politique/article/2018/12/18/referendum-d-initiative-citoyenne-ric-la-gauche-se-saisit-de-cette-revendication_5399216_823448.html

    Μου αρέσει!

  17. Xθες Σάββατο 22/12/18 το Παρίσι ήταν μία συνηθισμένη πόλη. Το κίνημα των κίτρινων γιλέκων δεν οργάνωσε διαδήλωση. Οι διαδηλωτές των προηγούμενων εβδομάδων επέστρεψαν στην καθημερινότητά τους. Τέλος. Επαληθεύτηκε ακόμα μία φορά η δύναμη του ΡΕΦΟΡΜΙΣΜΟΥ. Επαληθεύτηκε ακόμα μία φορά το γνωστό και χιλιοειπωμενο ρεφορμιστκό» ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ» όπως έγινε το 2001 στην ελλάδα με το ασφαλιστικο.
    Ενωμενοι πάνω σε ένα άμεσο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ αίτημα μικροαστοί και προλεταριοι χωρίς πολιτικη καθοδήγηση καποιου κόμματος, χωρις ηγεμονία ουτε της δεξιάς ουτε της αριστερας, διαδηλωσαν μαζικά στους δρόμους.
    Υποχρέωσαν την κυβέρνηση να υποχωρήσει και επέστρεψαν στην καθημερινοτητά τους. Τελος…. Ουτε επανάσταση ουτε αντεπανασταση… ΡΕΦΟΡΜΙΣΜΟΣ…! Στη μεγάλη πλειοψηφία των μαζικών κινημάτων στην ιστορία της ταξικής πάλης αυτό γίνεται. Μεταρρύθμιση και όχι επανάσταση. Φυσικά οι επαναστάτες απορρίπτουν το ρεφορμισμό. Αλλά η ζωή δυστυχώς επιμένει να επαληθεύει τη δύναμη του ρεφορμισμού

    Μου αρέσει!

  18. Ηλύσια Πεδία τα πρώτα λεπτά του νέου χρόνου. Κιτρινα Γιλεκα και μπατσοι αγκαλιζονται. Προφανως η κοσμοθεωρια των μεν και των δε τους το επιτρεπει. Αλλωστε ολοι Γαλλοι ειναι, λιγοτερους φορους θελουνε. Τα χριστουγεννα ειναι η σημαντικοτερη γιορτη για τους καθολικους. Τα πραγματα μπαινουν στη θεση τους. Οι προσκολλημενοι, των κοινωνικων και «απο τα κατω» πληττομενων υποκειμενων, ας αναπαυθουν στις φαντασιώσεις τους.

    Μου αρέσει!

  19. Αγαπητέ Κ.Μ., βιάζεσαι τόσο πολύ να επιβεβαιωθείς που τσιμπολογάς από τα στοιχεία που έρχονται από Γαλλία μόνο ό,τι σε βολεύει. Ο Τρότσκι στα κείμενά του καυτηρίαζε πολύ αυστηρά τους αρθρογράφους που τοποθετούν την πραγματικότητα στο κρεβάτι του Προκρούστη. Αυτό που ανέβασες πριν υπήρξε ένα στιγμιότυπο που κάθε άλλο παρά χαρακτηριστικό των κίτρινων γιλέκων είναι. Όσο για το σχόλιό σου μόνο «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης» δεν αποτελεί, σύντροφε Κ.Μ. Δεν μας λέει τίποτε απολύτως για το κίνημα των κίτρινων γιλέκων. Μας αποκαλύπτει όμως το άγχος σου μπροστά σε μια πραγματικότητα που δεν επιβεβαιώνει την ηττοπάθειά σου. Δείχνει το πόσο ανάγκη έχεις εσύ ο ίδιος να ταιριάξεις ένα κίνημα μαζών που κλόνισε την παντοδυναμία του νεοφιλελευθερισμού στα καλούπια των φαντασιώσεών σου. Το στοίχημα για την επαναστατική αριστερά είναι να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία και να μπει στη μάχη μαζί με τους «από κάτω», που τόσο χλευάζεις, ενάντια στην κυβέρνηση Μακρόν, και όχι να βρει δικαιολογίες για να κάτσει στη γωνιά της με τα χέρια στις τσέπες. Αλλά φοβάμαι πως τα χέρια στις τσέπες μπροστά στο ζωντανό κίνημα και το μόνιμο απαξιωτικό στυλάκι είναι πια η ταυτότητά σου, σύντροφε Κ.Μ.

    Μου αρέσει!

  20. Γεια σου σύντροφε Χάρη, και καλή χρονιά! Θέλω απλώς να σου πω πως το κομμάτι του σχολίου σου που χρεώνει στον σύντροφο ΚΜ «τοποθέτηση της πραγματικότητας στο κρεβάτι του Προκρούστη» με γονάτισε. Γιατί προέρχεται από εσένα, και γιατί έχουμε κάνει τόσες μα τόσες συζητήσεις για το ουκρανικό και, ακόμα περισσότερο, το συριακό – όπου, για να είμαι επιεικής, έχεις επιδείξει εξαιρετική δημιουργικότητα στο να βάφεις ναζίδες και Ουαχαμπίτες με επαναστατικό λούστρο, στήνοντας την καημένη την πραγματικότητα με το κεφάλι κάτω και τα ποδάρια απάνω.

    Από την άλλη, δε μπορώ να μη θαυμάσω το θάρρος σου – το ότι μιλάς ακόμα, δηλαδή, και κάνεις μάλιστα και κριτική. Να είσαι καλά!

    Μου αρέσει!

  21. Καλή χρονιά και σε σένα, Παναγιώτη! Θα είναι ίσως ενδιαφέρον κάποια στιγμή να ανταλλάξουμε τα επιχειρήματά μας για τη Συρία και την Ουκρανία κάτω από κάποιο ανάλογο άρθρο. Και επειδή τη δική μου επιχειρηματολογία την έχεις διαβάσει, θα είχε ένα νόημα να δω κάποτε τα δικά σου επιχειρήματα. Επειδή θυμάμαι, σύντροφε, πως και σε παλιότερες κόντρες μας προσπαθούσες να τα βγάλεις πέρα με αστεισμούς, χωρίς να εμπλακείς ιδιαίτερα με την ουσία. Και όποτε έβλεπες τα δύσκολα πηδούσες σε άλλα άσχετα με το επίδικο ζητήματα, όπως τώρα καληώρα.

    Εδώ το θέμα είναι τα κίτρινα γιλέκα. Καλό θα ήταν να δοκιμάσεις να πεις κάτι συγκεκριμένο πάνω στο ζήτημα και όχι να πετάς – για άλλη μια φορά – τη μπάλα στην κερκίδα.

    Αν πάλι δεν μπορείς, άσε να απαντήσει ο Κ.Μ. που είναι σε θέση – ακόμα – να ντύσει με πολιτικό λόγο αυτό που έχει να πει. Νομίζω πως ο
    σύντροφος Κ.Μ. δεν χρειάζεται συνηγόρους και παραστάτες!

    Μου αρέσει!

  22. Σύντροφε Κ.Μ. : Ο εναγκαλισμος με τους μπατσους είναι μία ακόμα επαλήθευση του ρεφορμιστικού χαρακτήρα των κίτρινων γιλέκων. Μου θυμιζει τα γαρύφαλα που μοίρασαν τα μελη του ΠΑΜΕ στους μπάτσους σε καποια διαδήλωση. Τα μελη του ΠΑΜΕ ‘ομως δεν ειναι ακροδεξιοι αντεπαναστατες. Ειναι ρεφορμιστες. Ο εναγκαλισμος με τους μπατσους ΔΕΝ σημαινει αντεπανασταση. Σημαινει ρεφορμισμο. Δειχνει διαθεση ειρηνικης μεταρρυθμισης και οχι ακροδεξια αντεπανασταση. Τα κιτρινα γιλεκα δεν ειναι ουτε επανάσταση , ουτε αντεπανάσταση. Ειναι ΡΕΦΟΡΜΙΣΜΟΣ …!…Ειναι υλοποιηση του γνωστου και χιλιοειπωμενου «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ» …!…Οπως γραφεις και εσυ «ολοι γαλλοι ειμαστε και ολοι θελουμε λιγοτερους φορους». Αυτό το «ολοι μαζι » συντροφε Κ.Μ. ειναι η βαση του ρεφορμισμου. Δεν ειναι η βαση της ακροδεξιας αντεπαναστασης. Τα κιτρινα γιλεκα είναι ένας μαζικός ρεφορμιστικος οικονομικος αγωνας (χωρις ΗΓΕΜΟΝΙΑ καποιου πολιτικου κομματος ) και οπως γινεται συνηθως στους οικονομικους αγώνες κυριαρχεί ο ρεφορμισμός.Διοτι ο ρεφορμισμός ειναι ευκαπτος και μπορει να ευθυγραμμιζεται την χειραγωγημενη κοινη γνωμη.

    Παρεπιπτοντως την Κυριακή 6/1/19 οι «γυναικες των κιτρινων γιλεκων» διαδήλωσαν στο Παρισι.Διαβάζωντας τις δηλώσεις τους διαπιστώνουμε ότι ειναι ειρηνίστριες και ότι απορριπτουν τις βίαιες διαδηλώσεις.
    Τα ίδια όμως λένε οι απανταχού ρεφορμιστές :
    «Αποριπτουμε τη βια απ’ οπου και αν προέρχεται» και άλλα τέτοια εύπεπτα που ευθυγραμμίζονται με την χειραγωγημένη κοινή γνώμη. Η γυναικεια διαδηλωση της Κυριακής ειναι μία ακομα επαλήθευση του ρεφορμιστικου χαρακτηρα των κιτρινων γιλεκων και μια αποστομωτικη απαντηση σε οσους ισχυριζονται οτι τα κιτρινα γιλεκα ειναι ακροδεξια αντεπανασταση
    https://iskra.gr/%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%cf%8c%cf%84%cf%85%cf%80%ce%bf-%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%cf%8c%cf%84%cf%85%cf%80%ce%bf-%ce%ba%ce%af%ce%bd%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%ce%b3/?fbclid=IwAR05eHQUygvmpPjaPomSiVuGGn8Y5ZXMAPKTd0tV7YKkCqBZNSoA9-cHZW4

    Μου αρέσει!

  23. Καραμπινάτος ρεφορμισμός. Διαβάστε τη διακήρυξη της συνελευσης των συνελευσεων. Ουτε επανάσταση ουτε αντεπανασταση. Ρεφορμισμός 100%. Διοτι ο ρεφορμισμός εχει πολυ βαθιές ριζες μεσα στο προλεταριάτο εμφανιζεται με πολλά προσωπα και κατα κανονα κυριαρχεί ( οι εξαιρεσεις ειναι σπανιες )

    https://iskra.gr/%cf%88%ce%ae%cf%86%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%b1-%ce%ad%ce%ba%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%ad%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7/

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s