Γαλλία: κίτρινα γιλέκα αλλά χωρίς κόκκινη σημαία

Του Marc Lassalle από το redflagonline, σε μετάφραση Κ.Μαρ. για το Avantgarde

Βρισκόμαστε στο μέσο ενός ακόμα ισχυρού κοινωνικού κινήματος της Γαλλίας. Αυτή τη φορά στρέφεται κατά του αντιδημοφιλούς προέδρου Εμμανουήλ Μακρόν και του οικολογικού του φόρου στα προϊόντα πετρελαίου, τα οποία έχουν δει την τιμή τους να αυξάνεται 16% τους τελευταίους οκτώ μήνες [1].
Στις 17 Νοεμβρίου, στήθηκαν περισσότερα από 2.000 οδοφράγματα και κινητοποιήθηκαν πάνω από 280.000 άνθρωποι. Μια εβδομάδα αργότερα, η δράση επαναλήφθηκε με αποκλεισμούς και διαδηλώσεις στο Παρίσι και σε πολλές πόλεις με τη συμμετοχή περίπου 100.000 ατόμων. Σημαντικές αναταραχές συνέβησαν στα Ηλύσια Πεδία.
Τα κίτρινα γιλέκα, που πήραν το όνομά τους από τα γιλέκα υψηλής ορατότητας, που πρέπει να φέρουν στα αυτοκίνητά τους, έχουν εκμεταλλευτεί τη διαδεδομένη δυσαρέσκεια για τις αυξήσεις σε φόρους και τιμές, οι οποίες έχουν πλήξει ιδιαίτερα τα χαμηλότερα και μεσαία εισοδήματα. Μέχρι στιγμής το κίνημα έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα ανθεκτικό, με το 70-80% της κοινής γνώμης να το υποστηρίζει, παρά τη βία και την αυξανόμενη επιρροή της ακροδεξιάς Μαρί Λεπέν.
Οργανωμένο μέσω διαδικτυακών καναλιών ενημέρωσης και κοινωνικών μέσων, το εύρος του κινήματος δεν έπληξε μόνο την κυβέρνηση Μακρόν αλλά και τα περισσότερα πολιτικά κόμματα και συνδικάτα. Παρά τις κατευναστικές του δηλώσεις, ο πρόεδρος ξεκαθάρισε στο πολιτικό του προσωπικό την απόλυτη άρνησή του να υποχωρήσει στους διαδηλωτές. Επιμένει ότι ο φόρος καυσίμων δεν θα παρθεί πίσω.
Ο Μακρόν έχει ήδη αντιμετωπίσει ένα κύμα διαμαρτυριών στη νεοφιλελεύθερη ατζέντα του, όταν οι συνδικαλιστικές εργατικές οργανώσεις κινητοποιήθηκαν ενάντια στην κυβερνητική επίθεση στην προστασία της απασχόλησης που ενσωματώνεται στον Κώδικα Εργασίας [Code du travail]. Το κίνημα αυτό, με την αριστερόστροφη συνδικαλιστική ομοσπονδία CGT στην πρώτη γραμμή, καταδίκασε τον Μακρόν ως «τον πρόεδρο των πλουσίων», σε μια προσπάθεια αντίστασης της οργανωμένης εργατικής τάξης και των συμμάχων της στην καταστροφή των εργατικών κεκτημένων που αφορούσαν την ασφάλεια των θέσεων εργασίας και τις κοινωνικές  παροχές που ωφελούν ολόκληρο τον πληθυσμό.
Αλλά αν και τα κίτρινα γιλέκα που διαδηλώνουν στα οδοφράγματα καταγγέλλουν επίσης τον Μακρόν ως έναν απροσάρμοστο πρόεδρο, αντιπροσωπεύουν έναν εντελώς διαφορετικό σχηματισμό κοινωνικών δυνάμεων, αποτελούμενο κυρίως από αγροτικές και προαστιακές μεσαίες τάξεις των οποίων τα εισοδήματα πλήττονται από την αύξηση των φόρων, καθώς και εργαζομένων που αναγκάζονται να ταξιδεύουν μεγάλες αποστάσεις για να πάνε στη δουλειά τους, αφενός λόγω των αυξανόμενων ενοικίων μέσα στις πόλεις και αφετέρου λόγω περικοπών στα προαστιακά συστήματα μεταφορών.
Αυτό κάνει τα κίτρινα γιλέκα ένα πραγματικά λαϊκό, δηλαδή διαταξικό κίνημα, με μια όντως μαζική βάση. Αλλά αυτό εξηγεί επίσης την αδιαφορία του ή την άμεση εχθρότητα του προς το οργανωμένο εργατικό και αριστερό κίνημα, που παρά την επίσημη απαγόρευση των πολιτικών κομμάτων, έχει αποδειχτεί γόνιμο έδαφος για τους  Συντηρητικούς Δημοκράτες (LR) και την Εθνική Συνάθροιση-RN (έτσι λέγεται πλέον το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν). Και τα δύο αυτά κόμματα έχουν κεφαλαιοποιήσει το κίνημα, πράγμα που φαίνεται ήδη στις δημοσκοπήσεις για τις προσεχείς ευρωεκλογές.
Ωστόσο, το γεγονός ότι τα δεξιά αστικά κόμματα, η άκρα δεξιά ακόμη και φασιστικές ομάδες έχουν εμπλακεί στο κίνημα σεβόμενοι συμβολικά το «μη πολιτικό» καθεστώς, δεν εξηγείται μόνο από το μικροαστικό κοινωνικό περιβάλλον. Αποτελεί επίσης συνέπεια της αποτυχίας των οργανώσεων και των ηγετών της εργατικής τάξης να απαντήσουν στην πρόκληση και να τσακίσουν την επίθεση του Μακρόν όταν είχαν την πρωτοβουλία, μετά τη σοβαρή εκλογική ήττα για το Εθνικό Μέτωπο και τους Ρεπουμπλικάνους.
Ο πιο δημοφιλής αριστερός ηγέτης, Ζαν-Λυκ Μελανσόν, αρνήθηκε ουσιαστικά να συμμετάσχει στην αντίσταση, με την εμμονή του στους εκλογικούς αντιπάλους του πολιτικού του Κινήματος Ανυπότακτη Γαλλία.
Η πολιτική αυτού του «κινήματος», το οποίο είναι κάτι περισσότερο από μια εκλογική σύμπραξη για την προώθηση των φιλοδοξιών του ηγέτη του, έχει εκφυλιστεί σε έναν άθλιο ρεπουμπλικανικό πατριωτισμό που παίζει με τα αντιμονοπωλιακά και αντιγερμανικά αισθήματα για να ενισχύσει το οικονομικό εθνικιστικό του πρόγραμμα. Οι μετριοπαθείς συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως η Force Ouvriere και η CFDT, λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτά, έχουν σαμποτάρει τον αγώνα ενάντια στον Μακρόν, λειτουργώντας ως συμβουλάτορες στο κυβερνητικό σχέδιο κατεδάφισης του Κώδικα Εργασίας.
Ωστόσο η CGT, επικεφαλής του αγώνα γενικά και των μαχητικών σιδηροδρομικών εργαζομένων ειδικότερα, περιόρισε την αντίσταση σε μια σειρά προγραμματισμένων απεργιών μιας ημέρας, με σκοπό να σαμποτάρει την ορμητικότητα και τη γενίκευση της αντίστασης που θα αποσπούσε το κίνημα από μια καθώς πρέπει διαπραγμάτευση μεταξύ των συνδικάτων και του Μακρόν σε μια άμεση πολιτική σύγκρουση με ολόκληρο το καθεστώς.
Αυτές οι αποτυχίες δεν σήμαιναν μόνο ότι η κυβέρνηση ανέκτησε το χαμένο έδαφος, αλλά ακόμα χειρότερα, η εργατική τάξη άφησε την πρωτοβουλία σε εκείνους που επιδίωκαν να συσπειρώσουν τους ανοργάνωτους ή πολιτικά καθυστερημένους εργάτες, καθώς επίσης και τις κατώτερες μικροαστικές τάξεις, σε ένα διαφορετικό πρόγραμμα αντιμετώπισης της κατά τα άλλα πραγματικής αίσθησης της κρίσης.

***

Υπάρχει ένας τεράστιος και δικαιολογημένος θυμός μεταξύ του «λαού» για τα κυβερνητικά αντικοινωνικά χτυπήματα, τις αυξανόμενες τιμές και τις απατηλές υποσχέσεις. Υπάρχει επίσης η συνολική αλαζονεία ενός προεδρικού στυλ που παριστάνει τον παντοκράτορα. Παρουσιάζει τον εαυτό του ως κινητήριο μοχλό για μια εθνική, και μάλιστα ευρωπαϊκή, ανανέωση, βαπτίζοντας έτσι τις νεοφιλελεύθερες αντιμεταρρυθμίσεις που επιχειρεί να επιβάλει η επιχειρηματική και πολιτική ελίτ της Γαλλίας εδώ και δεκαετίες.
Οι φορολογικές αυξήσεις στα καύσιμα έχουν πάει παράλληλα με το φόρο giveaways στους πλούσιους. Όλα αυτά υποτίθεται θα ενθαρρύνουν την επιχειρηματικότητα, ενώ οι αντιμεταρρυθμίσεις του εργατικού κώδικα θα επιτρέψουν στους Γάλλους εργοδότες να αναπαράγουν την χαμηλή μισθολογική και ανασφάλιστη εργασία της «gig οικονομίας» και έτσι να μειώσουν το κολλημένο στο 9% ποσοστό ανεργίας. Δεν είναι περίεργο ότι είναι στιγματισμένος στα δεξιά και στα αριστερά ως πρόεδρος των πλουσίων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η δημοφιλία του έχει γκρεμιστεί στις δημοσκοπήσεις σε περίπου 20%.
Το κίνημα των κίτρινων γιλέκων είναι σαφώς έκφραση αυτού του διαδεδομένου θυμού και απογοήτευσης, μιας δυσαρέσκειας που είναι πάρα πολύ κατανοητή. Ωστόσο, αυτό δεν απαντά στο ζήτημα του πολιτικού χαρακτήρα αυτού του κινήματος ή της κατεύθυνσης που είναι πιθανό να πάρει.

***
Όπως και πολλά άλλα κινήματα σήμερα, στην Ευρώπη και πέρα απ’ αυτήν, δεν είναι μόνο ένα κίνημα ενάντια στην κυρίαρχη κυβέρνηση, αλλά επίσης και εναντίον της «πολιτικής τάξης», της «ελίτ». Σηματοδοτεί την απώλεια της κοινωνικής και πολιτικής πρωτοβουλίας από την εργατική τάξη. Μ’ αυτό δεν αρνούμαστε την παρουσία μεγάλου αριθμού εργαζομένων, ιδιαίτερα χαμηλόμισθων, που αναγκάζονται να ζουν μακριά από τις πόλεις όπου εργάζονται, στα μπλόκα και τις διαδηλώσεις. Πολλές αναφορές υποδεικνύουν ότι οι περισσότεροι συμμετέχουν ενεργά για πρώτη φορά σε μαχητικές ενέργειες άμεσης δράσης.
Αλλά το ζήτημα της πολιτικής ηγεσίας και κατεύθυνσης δεν είναι κοινωνιολογικό ζήτημα. Είναι θέμα των κοινωνικών στόχων του κινήματος, της σχέσης του με το κίνημα της εργατικής τάξης και της συνείδησής του. Επαινώντας κανείς το κίνημα ως «αυθόρμητο» δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Το παλιό σύνθημα της γαλλικής αριστεράς, «‘tout ce qui bouge c’est rouge» (ότι κινείται είναι κόκκινο) είναι λάθος. Η δεξιά μπορεί να κινηθεί τόσο καλά όσο και η αριστερά.
Ενώ το κίνημα των κίτρινων γιλέκων δεν κυριαρχείται (ακόμα) από τις κυρίαρχες αστικές ή ακροδεξιές δυνάμεις, ωστόσο αυτές έχουν μια πολύ σαφή επιρροή πάνω του. Στην πρώτη περίοδο, οι πιο εμφανείς δυνάμεις στο κίνημα ήταν οι Ρεπουμπλικανοί και το RN της Λεπέν. Το RN έχει ενεργήσει με συγκαλυμμένο τρόπο, αλλά τα στελέχη του παρεμβαίνουν σαφώς σε εθνικό και τοπικό επίπεδο στο κίνημα και η Μαρίν Λεπέν έχει εκδηλώσει στην υποστήριξή της σ’ αυτό, ενθαρρύνοντας τους υποστηρικτές της να συμμετάσχουν στην απαγορευμένη διαδήλωση στα Ηλύσια Πεδία στις 24 Νοέμβρη. Σε κάποιο βαθμό, το κίνημα μοιάζει με παρόμοιες διαμαρτυρίες κατά τη γέννηση του Κινήματος των Πέντε Αστέρων στην Ιταλία ή του δεξιού λαϊκιστικού κινήματος Poujadist στη Γαλλία στη δεκαετία του 1950.
Τα βασικά αιτήματα κατά της φορολογίας απορρέουν σαφώς από το οπλοστάσιο των μικροαστικών και λαϊκιστικών κινημάτων. Τα συνθήματα των εργατικού κινήματος ενάντια στους έμμεσους φόρους κατανάλωσης όπως ο ΦΠΑ, και για μια προοδευτική φορολόγηση του πλούτου και των επιχειρηματικών κερδών, προσφέρει την πραγματική απάντηση στο πώς το κράτος πρέπει να αυξήσει τα αναγκαία εισοδήματα, αλλά η αποκλειστική εστίαση στη μείωση των τιμών και της φορολογίας καθιστά ευκολότερη τη συγκέντρωση διαφορετικών, και μάλιστα ανταγωνιστικών, τάξεων μαζί, δεδομένου ότι κάθε «πολίτης» φαίνεται να επωφελείται από αυτό.
Είναι σαφές ότι το κίνημα δεν είναι φασιστικό, αλλά κυριαρχείται από έναν δεξιό λαϊκισμό. Το γεγονός ότι ένα τμήμα αυτού θέτει επίσης κοινωνικά ζητήματα και απαιτεί υψηλότερους μισθούς δεν το αντικρούει. Οι δεξιοί λαϊκιστές ή ακόμη οι ημιφασιστικές οργανώσεις είναι απόλυτα σε θέση να τα υιοθετήσουν.
Ταυτόχρονα, υπήρξαν σποραδικές περιπτώσεις ρατσισμού και ομοφοβίας στα μπλόκα στους δρόμους. Μια γυναίκα που φορούσε ένα hijab χτυπήθηκε. Ένα φορτηγό που μετέφερε μετανάστες μπλοκαρίστηκε και οι επιβάτες του απειλήθηκαν με βία προτού παραδοθούν στην αστυνομία. Τέτοιες εμφανώς αντιδραστικές πρακτικές, έστω και αν δεν είναι ευρέως διαδεδομένες, καταδεικνύουν την ύπαρξη μιας γενικής συνείδησης ότι το κίνημα αφορά μόνο τους «λευκούς, γάλλους, πολίτες», και όχι τον ενεργό πληθυσμό στο σύνολό του – συμπεριλαμβανομένων των μεταναστών, των μουσουλμάνων, των αράβων και των προαστίων.
Η «αυθόρμητη» τάση προς τα δεξιά αποκαλύφθηκε πλήρως στο Παρίσι στις 24 Νοεμβρίου. Αυτή η διαδήλωση των 10.000, περίπου το 10% του συνόλου της χώρας, συγκρούστηκε με την αστυνομία στα Ηλύσια Πεδία. Τις οδομαχίες πυροδότησαν κυρίως φασιστικές και ημιφασιστικές συμμορίες στα δεξιά του RN. Ενώ οι περισσότεροι από τους διαδηλωτές πιθανόν δεν ήταν οι ίδιοι φασίστες, ωστόσο ήταν σαφώς διατεθειμένοι να δεχτούν την πρωτοκαθεδρία τους εκείνη την ημέρα. Το κίνημα και οι βασικές δυνάμεις που εμπλέκονται σε αυτό δεν έχουν καλέσει σε μια σαφή ρήξη με τα φασιστικά στοιχεία όπως οι Les Identitaires, πόσο μάλλον προσπάθησαν να τα εκδιώξουν. Αντιθέτως, κάνουν τα στραβά μάτια στη σημασία της συμμετοχής τους ή ακόμα αρνούνται τον αντιδραστικό χαρακτήρα τους.

***
Κανείς δεν εκπλήσσεται που το RN και η Μαριν Λεπέν συνεργάζονται με τέτοιες δυνάμεις ή ότι οι Ρεπουμπλικανοί και ο Σαρκοζί συνδέονται με τους μικροαστούς που είναι εξοργισμένοι. Ωστόσο, ο Μελανσόν και η μη συμβατική γαλλική του στολή προειδοποιούν επίσης σκόπιμα για την επιρροή και τον κίνδυνο της άκρας δεξιάς. Αυτός είναι ο λόγος που ο «αριστερός λαϊκισμός» και ο «αριστερός πατριωτισμός» οδηγούν σε μια ακατανόητη προσαρμογή στον πραγματικό πατριωτισμό μίας από τις παλαιότερες αποικιοκρατικές και ιμπεριαλιστικές αστικές τάξεις του κόσμου και στον ρατσισμό της αντιδραστικής μικροαστικής τάξης.
Η υποτίμηση αυτών των επιρροών και ο λαϊκιστικός χαρακτήρας του κινήματος, και συνεπώς όλοι οι κίνδυνοι που το συνοδεύουν, δυστυχώς δεν περιορίζεται στους αριστερούς λαϊκιστές. Η τροτσκιστική Lutte Ouvrière έχει επίσης προσαρμοστεί στο κίνημα χωρίς καμία κριτική. Το NPA και ο εκπρόσωπός του Olivier Besancenot, χαρακτήρισε ανεπιφύλακτα το κίνημα ως «…μια κοινωνική εξέγερση ενάντια στο κόστος ζωής».
Όμως, αντιμέτωπος με μια αδιαμφισβήτητα αντεργατική στάση που είναι λανθάνουσα στο κίνημα των κίτρινων γιλέκων, ο Besancenot (Μπεζανζενό) δεν αναγνωρίζει την ανάγκη στο εργατικό κίνημα να επανακτήσει την πρωτοβουλία και να συσπειρωθεί ΄γύρω από ένα ενιαίο μέτωπο της Αριστεράς, του Κομμουνιστικού Κόμματος, του κινήματος της Γενιάς του Benoit Hamon’s, κλπ, επισημαίνοντας την ανάγκη για δράση εναντίον του φορολογικού συστήματος, το οποίο όχι μόνο δεν παίρνει χρήματα από τους πλουσιότερους, αλλά ευνοεί τα υψηλότερα εισοδήματα όπως η γιγαντιαία πετρελαϊκή εταιρεία Total, η οποία καταγράφει καθαρά κέρδη 9 δισ. € από τον φόρο εισοδήματος εταιρειών».
Οι γάλλοι εργάτες δεν χρειάζεται να πάρουν την άδεια από τα κίτρινα γιλέκα για να ξεκινήσουν ένα μαζικό κίνημα εναντίον του Μακρόν, με βάση τις κοινωνικές και οικονομικές ανάγκες του κόσμου και ένα οικονομικό σύστημα που πραγματικά ανταποκρίνεται στις ανάγκες των μαζών. Να αναζωογονήσουν την πρωτοβουλία, στις εργατικές, τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και την πολιτική κρίση – όχι όμως με την προσαρμογή στις μικροαστικές δυνάμεις, τη λαϊκιστική τους ιδεολογία με τις αντίστοιχες μεθόδους τους πάλης.

Η εργατική τάξη πρέπει να αποδείξει στην πράξη ότι είναι μια κοινωνική δύναμη που μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον Μακρόν συσπειρώνοντας τις μάζες, συμπεριλαμβανομένων των φτωχών και κατώτερων τμημάτων των μικροαστικών και των μεσαίων στρωμάτων, συνδυάζοντας τον αγώνα ενάντια στις αυξανόμενες τιμές με τον αγώνα εναντίον των κυβερνητικών επιθέσεων κατά της εργατικής τάξης και των φτωχών.
Ένα τέτοιο κίνημα θα μπορούσε να μετατρέψει χιλιάδες «κίτρινα γιλέκα» σε «κόκκινα γιλέκα». Ωστόσο, αυτό θα είναι αδύνατο για το κίνημα ως σύνολο. Πρέπει να σπάσει κατά μήκος των ταξικών γραμμών, όχι μόνο κοινωνικά αλλά και πολιτικά. Δεν πρέπει να υπάρξει καμία συνεργασία με τις φασιστικές ή ρατσιστικές δυνάμεις όπως οι Les Identitaires ή το RN, ούτε με τους αστούς Ρεπουμπλικάνους. Μια σαφής ρήξη μαζί τους αποτελεί προϋπόθεση για οποιαδήποτε συνεργασία με τα κίτρινα γιλέκα.
Ως εκ τούτου, η έκκληση της CGT για μια ημέρα δράσης του κινήματος των εργατών εναντίον της κυβέρνησης Μακρόν θα πρέπει να υποστηριχθεί από ολόκληρο το εργατικό κίνημα και την αριστερά.
Η προσφυγή στην εν λόγω κινητοποίηση πρέπει να απευθύνεται εξίσου σε όλους εκείνους τους εργαζόμενους που κινητοποιήθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες, όλους τους αποκλεισμούς που επιθυμούν να πολεμήσουν μαζί με την εργατική τάξη. Αλλά αυτό δεν πρέπει να επαναλαμβάνει τις αποτυχημένες στρατηγικές του παρελθόντος που έχουν προκαλέσει την αποδυνάμωση και την αποσύνθεση που άνοιξε την πόρτα στις δυνάμεις της απελπισίας.
Αντί για μια μονοήμερη κινητοποίηση χωρίς προοπτική και κανένα έλεγχο από το κίνημα, οι επαναστάτες πρέπει να παλέψουν μέσα στη CGT, τη SUD και τα άλλα συνδικάτα, μέσα στον ρεφορμισμό και στην άκρα αριστερά, την ενότητα στη δράση όλων των εργατικών οργανώσεων γύρω από ένα πρόγραμμα αιτημάτων αντιμετώπισης των άμεσων αναγκών της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών:

  • Να καταργηθούν όλα τα μέτρα λιτότητας, ιδιωτικοποίησης και αντεργατικών μέτρων που θέσπισαν οι κυβερνήσεις Σαρκοζί, Ολάντ και Μακρόν
  • Ελάχιστος μισθός 1800€ το μήνα
  • Απορρίψτε τον ΦΠΑ και τους φόρους στη λαϊκή κατανάλωση. Να αυξηθεί η φορολογία στον πλούτο και τις εταιρείες
  • Εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση των βιομηχανιών ενέργειας και μεταφορών υπό τον έλεγχο των εργαζομένων
  • Πρόγραμμα για κοινωνικά χρήσιμα έργα στον τομέα των δημόσιων μεταφορών και υποδομών, για την κοινωνική στέγαση και για την αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών αναγκών υπό τον έλεγχο των εργαζομένων, με βαριά φορολόγηση των πλουσίων.

Σημειώσεις

  1. Σύμφωνα με τη γαλλική ένωση βιομηχανιών πετρελαίου, η τιμή των 95 (SP95 – E10) και του καυσίμου ντίζελ ανά λίτρο αυξήθηκε κατά +14% και +22% αντίστοιχα μεταξύ Οκτωβρίου 2017 και Οκτωβρίου 2018. Ωστόσο, τα δύο τρίτα αυτής της αύξησης οφείλεται στην αύξηση των παγκόσμιων τιμών του πετρελαίου· μόνο το ένα τρίτο της αύξησης των τιμών προέρχεται από αύξηση φόρου. Η αύξηση του φόρου είναι 7,6 σεντ ανά λίτρο για ντίζελ και 3,9 σεντς για τη βενζίνη το 2018. Η επόμενη αύξηση κατά 6,5 σεντς για ντίζελ και 2,9 σεντς για βενζίνη προγραμματίζεται την 1η Ιανουαρίου 2019. (σ.τ.μ. πηγή)

 

One response to “Γαλλία: κίτρινα γιλέκα αλλά χωρίς κόκκινη σημαία

  1. Yπάρχει και αντιθετη πληροφορηση :

    «Είναι γεγονός ότι οι ακροδεξιές απόψεις και πρακτικές έχουν κάνει εξαρχής αισθητή την παρουσία τους στο κίνημα των «γιλέκων». Και αν αυτό δεν εμφανίζεται στις τρικολόρ που αποτελούν το βασικό σύμβολο κάθε κινητοποίησης, σίγουρα φαίνεται στα επεισόδια ρατσιστικού και σεξιστικού προπηλακισμού που βιώσαν μαύροι και ομοφυλόφιλοι οδηγοί που περνούσαν από τα μπλόκα των «κιτρίνων». Είναι όμως εντυπωσιακό το πως περιστατικά στα οποία πρωταγωνίστησαν τα «γιλέκα» και βρίσκονται στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση, έχουν θαφτεί από τα MME: Από την κοινή πλεύση με την πορεία κατά της βίας των γυναικών στο Μονπελιέ, στο τραγούδι του αφρικανικής καταγωγής Κοπ Τζόνσον που εκφράζει την στήριξη των μαύρων Γάλλων στο κοινωνικό κίνημα, έως τον αποκλεισμό αυτόκλητου ακροδεξιού αντιπροσώπου των «γιλέκων» από την τοπική επιτροπή της Τουλούζ. Αυτές οι αντίρροπες τάσεις δείχνουν ταυτόχρονα τη διάσταση που έχει πάρει το κίνημα στη γαλλική επαρχία…»

    http://prin.gr/?p=23037&fbclid=IwAR1K_3mEqneTt8-i0ThuDy1W33XSWGsUx2zgsOjvTJ5QLSXa6yLl8iYkKKM

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s