Παλαιστινιακή εθνική ενότητα και ταξική πάλη

khaled-barakat-proletaren

Khaled Barakat. Photo credit: Proletaren

Του Khaled Barakat

πηγή: Samidoun

samidoun.net/2018/11/palestinian-national-unity-and-class-conflict-by-khaled-barakat

Μετάφραση Δ. Κούλος για το avantgarde

Το ακόλουθο άρθρο του Παλαιστίνιου συγγραφέα Khaled Barakat, συντονιστή της καμπάνιας Campaign to Free Ahmad Sa’adat, εκδόθηκε για πρώτη φορά στα αραβικά στο περιοδικό Al-Adab στις 2 Νοεμβρίου 2018. Για να διαβάσει κανείς το πρωτότυπο Αραβικό κείμενο, ας επισκεφθεί την ιστοσελίδα Al-Adab.

________________________

Όταν οι εθνικές δυνάμεις μιας χώρας συγκρούονται, και μάλιστα σε μια χώρα που αντιμετωπίζει την κατοχή και την αποικιοποίηση, όπως έχει γίνει στην περίπτωση της Αλγερίας, της Ιρλανδίας, της Ινδίας, της Νοτίου Αφρικής και αλλού, είναι φυσικό να διερευνήσει κανείς τα αίτια και τους λόγους αυτής της σύγκρουσης και να εντοπίσει εκείνους που επωφελούνται από αυτή την κατάσταση όπως και εκείνους που επηρεάζονται αρνητικά.

Ο πολιτικός και ιδεολογικός αγώνας μπορεί κλιμακωτά να οδηγήσει σε έναν ένοπλο εσωτερικό πόλεμο ή σε εμφύλια αντιπαράθεση, ειδικά εάν ο άποικος δεν βρίσκεται μακριά από την εν λόγω κατάσταση.

Καθώς εξετάζουμε τις αντιφάσεις μεταξύ των δυνάμεων, πρέπει να κατανοήσουμε και τον ρόλο των δυνάμεων που περιβάλλουν την εν λόγω σύγκρουση, οι οποίες μπορεί να προβάλλουν ως δυνάμεις εκτός πλαισίου ή να εμφανίζονται σαν δυνάμεις που επιχειρούν να διαδραματίζουν ρόλο «διαμεσολαβητή». Στην πραγματικότητα όμως, οι δυνάμεις αυτές μπορεί να είναι οι ίδιες η αιτία της σύγκρουσης.

Ενώ κάποτε κυριαρχούσε η μέθοδος της ταξικής ανάλυσης στην σκέψη της Αριστεράς εν γένει, και μάλιστα πολλές φορές αποτελούσε και τον μόνο τρόπο για την διευθέτηση οποιουδήποτε ζητήματος (ορισμένες φορές μάλιστα και στον αποκλεισμό σχετικών ζητημάτων), δυστυχώς, πλέον η μέθοδος αυτή είναι εντελώς ή σχεδόν απούσα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όσον αφορά στην ερμηνεία των αντιφάσεων της εθνικής παλαιστινιακής πολιτικής σκηνής.

Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε μια εικόνα, ακόμα κι αν είναι ατελής και γενική, των συγκρουόμενων παλαιστινιακών ταξικών συμφερόντων, των οποίων οι πνευματικές και πολιτικές αντιφάσεις αποτελούν αντανάκλαση.

Η κυρίαρχη παλαιστινιακή μειοψηφία

Αυτά είναι τα συμφέροντα και οι τομείς που έχουν κυριαρχήσει στις γραμμές της παλαιστινιακής ηγεσίας, συμπεριλαμβανομένου και της ηγεσίας του λαού και του επαναστατικού κινήματος του περασμένου αιώνα. Για παράδειγμα, αυτοί οι τομείς κυριαρχούσαν στην Ανώτατη Αραβική Αρχή (Higher Arab Authority), στους βασικούς ηγέτες της PLO, στην Παλαιστινιακή Αρχή, και στο Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο. Τα συμφέροντα αυτά έχουν σύμβολα και συνθήματα που υπόκεινται σε αλλαγές σε κάθε επίπεδο. Οι ηγέτιδες οικογένειες της Παλαιστίνης μπορεί να είναι ίδιες, αλλά οι επιδόσεις τους αλλάζουν συναρτήσει των μεταβολών των τρόπων παραγωγής, των αλλαγών στις σχέσεις με τον ξένο άποικο και τα αντιδραστικά συστήματα κηδεμονίας και εξουσίας, και στην συνέχεια με την σιωνιστική κατοχή. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, καταλαμβάνουν την ίδια κεντρική θέση.

Η παλαιστινιακή αυτή μειοψηφία μάς οδηγούσε, μετά από κάθε μάχη, επανάσταση ή εξέγερση σε μια μεγάλη καταστροφή. Αυτό συνέβη στα χέρια της τάξης “Pasha”, των υπολειμμάτων δηλαδή της παλαιστινιακής φεουδαρχίας, των μεγάλων γαιοκτημόνων, των εμπόρων και των «μορφών» που συμμετείχαν στην ματαίωση της επανάστασης του 1936. Το ίδιο έγινε και το 1947 αλλά και αργότερα, για να μπει τέλος στην μεγάλη ιντιφάντα του 1987-1993, και ξανά το 2000-2005. Όσο αυτή η μειοψηφία, η οποία διαθέτει απεριόριστα κεφάλαια και εξουσία και δεν ξεπερνά σε αριθμό μερικές χιλιάδες άτομα, συνεχίζει να κυριαρχεί επί της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας και να κρατά τα κλειδιά της παλαιστινιακής πολιτικής, ο λαός μας θα συνεχίσει να υφίσταται και άλλες απογοητεύσεις και ήττες.

Ποιοι αποτελούν αυτή τη μειοψηφία σήμερα;

Είναι δύσκολο να εντοπίσουμε ένα τομέα και να τον κατονομάσουμε ως «η τάξη της μειοψηφίας». Έχει πολλές ρίζες, και δουλεύει στην υπηρεσία της σιωνιστικής οντότητας, των αντιδραστικών αραβικών καθεστώτων και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, μέσα από ένα δίκτυο αλληλεπικαλυπτόμενων πολιτικών και χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, τραπεζών, εταιρειών και οικονομικών προγραμμάτων. Διαθέτει κυβέρνηση, φυλακές, υπουργεία και πρεσβείες, ιδιαίτερα μετά την ίδρυση της Παλαιστινιακής Αρχής το 1994.

Αυτή η εξουσία, η οποία στοχοποιεί την ένοπλη αντίσταση και συνεργάζεται με τον σιωνιστικό εχθρό και τις ξένες μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών, αποτελεί εργαλείο τόσο για τη σιωνιστική κατοχή όσο και για την εν λόγω ομάδα, την οποία μπορούμε να ονομάσουμε τάξη του Oslo. Η εξουσία αυτή έχει μια διπλή λειτουργία: από την μία τον καθαγιασμό των συμφερόντων της παλαιστινιακής μειοψηφίας, και από την άλλη να προστατεύσει τον εχθρό  προκειμένου, η μειοψηφία αυτή να γίνει «αποδεκτή» στα ιδρύματα, στο οικονομικό σύστημα και στην ασφάλεια. Συνεχίζει να απολαμβάνει νομιμοποίηση από τους Άραβες όπως και διεθνή επίσημη αναγνώριση ως ο μόνος νόμιμος εκπρόσωπος του παλαιστινιακού λαού. Η σιωνιστική οντότητα ανταποκρίνεται στις ανάγκες αυτής της τάξης, η οποία εξαρτάται από αυτήν, ενισχύοντας την θέση της εντός της παλαιστινιακής κοινωνίας, και αντιμετωπίζοντάς την σαν έναν μικρό ακόλουθο ή συνεργάτη, προσφέροντάς της μερίδιο της αγοράς στις «παλαιστινιακές περιοχές της Ιουδαίας και της Σαμάρειας». Αυτή είναι η κατάσταση έτσι όπως έχει διαμορφωθεί εντός εκείνου του πλαισίου που επισήμως αποκαλείται «οικονομική ειρήνη».

Με άλλα λόγια, η τάξη της κυβερνώσας παλαιστινιακής μειοψηφίας είναι μια μαριονέτα του κατοχικού καθεστώτος, η οποία αποτελείται από εκατοντάδες μεγάλους κεφαλαιοκράτες, πράκτορες, ιδιοκτήτες επιχειρήσεων και υπεργολάβους έργων του κατοχικού καθεστώτος. Η «Παλαιστινιακή Αρχή» είναι ένας τοπικός διαχειριστής των έργων αυτών των μεγάλων αστικών συμφερόντων.

Η κριτική των θέσεων της ηγεσίας του PLO και της Παλαιστινιακής Αρχής αποτελεί στην ουσία κριτική των κυρίαρχων παλαιστινιακών συμφερόντων που δημιούργησαν το σύστημα “Wasta”(«διαμεσολαβητές» μεταξύ του κατοχικού καθεστώτος και των μαζών), το οποίο λειτουργεί σαν μια κομπραδόρικη τάξη μέσα στην κατεχόμενη Παλαιστίνη. Οι τομείς αυτοί έχουν σκληρύνει τον έλεγχό τους επί της παλαιστινιακής πολιτικής από το 1974, όταν και άρπαξαν τον έλεγχο της «επανάστασης» και του παλαιστινιακού καθεστώτος, οδεύοντας έτσι σταδιακά προς την εποχή της «Αρχής». Αυτή η μετάβαση έγινε μέσα από την αποδοχή ενός πλαισίου «αυτοδιοίκησης», μέσα από τις διεφθαρμένες και αντιδημοκρατικές μηχανορραφίες των παραδοσιακών ηγετών και δυνάμεων της Παλαιστίνης, και μέσα από το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα, το κίνημα της Fateh.

Ποιοι αποτελούν την παλαιστινιακή λαϊκή πλειοψηφία;

Από το 1948, δεν είμαστε πλέον μια συνεκτική κοινωνία η οποία ζει στα εδάφη της, αλλά διασκορπισμένες ομάδες, κοινωνίες και κοινότητες εντός και εκτός της κατεχόμενης Παλαιστίνης, οι οποίες δεν διαθέτουν γέφυρες αναμεταξύ τους, ούτε και ουσιαστικές οικονομικές, πολιτικές και οργανωτικές συνδέσεις.

Η πιο σημαντικές από αυτές είναι τα παλαιστινιακά στρατόπεδα προσφύγων τα οποία είναι πάνω από 60. Μερικά από αυτά έχουν καταστραφεί από τους συνεχόμενους πολέμους, από τις κατά περιόδους σιωνιστικές και τις επίσημες αραβικές σφαγές και την οικονομική πολιορκία. Το μαρτύριό τους συνεχίζεται καθημερινά με ρατσιστικούς νόμους, με την άρνηση της ταυτότητας του πρόσφυγα αλλά και με την συνεχόμενη διαδικασία μετακίνησης. Είναι σαν «καντόνια» που στενάζουν κάτω από την πολιορκία και την φτώχια στην κατεχόμενη πατρίδα και στην εξορία, και σχηματίζουν μαζί με τις εργαζόμενες τάξεις και άλλα περιθωριοποιημένα στρώματα την λαϊκή παλαιστινιακή πλειοψηφία. Αυτές οι παλαιστινιακές ζώνες δυστυχίας εκτείνονται από το Naqab ως το Jabalya, μέσω της Shatila, Baqaa, και Yarmouk μέχρι τις απομακρυσμένες γαίες της μετανάστευσης, αντιμετωπίζοντας απομονωμένους αγώνες ως εάν να ήταν νησιά γεμάτα με απογοήτευση, θυμό και οργή για την συνεχή απάτη.

Ποιοι είναι αυτοί και ποιοι είμαστε εμείς;

Συνεπώς, βλέπουμε δύο αντιφατικές δυνάμεις. Ενώ η παλαιστινιακή πλειοψηφία ζει στην απομόνωση, περιθωριοποιημένη και σε καθεστώς εξαθλίωσης, η μειοψηφία πασχίζει για μια περιουσία 40 δις. Δολαρίων, ζει μια ασφαλή και προστατευμένη ζωή, μένει σε παλάτια, συσσωρεύει πλούτο, στέλνει τα παιδιά της σε καλά πανεπιστήμια και ιδρύματα των ΗΠΑ και της Ευρώπης και δεν πληρώνει ανθρώπινο κόστος στον αγώνα για την εθνική απελευθέρωση εν αντιθέσει με την πράξη και τις θυσίες των μαζών.

Καθώς η ταξική σύγκρουση εντείνεται μεταξύ της κυρίαρχης μειοψηφίας και της συντριπτικής πλειοψηφίας, η μειοψηφία προσπαθεί να λύσει τα δικά της προβλήματα και τη δική της οικονομική και πολιτική κρίση εις βάρος των εθνικών δικαιωμάτων της πλειοψηφίας: υπονομεύοντας το δικαίωμα στην επιστροφή, καταργώντας τα δικαιώματα των μαρτύρων, των φυλακισμένων και των τραυματιών, και λεηλατώντας την δημόσια περιουσία. Αυτή η τάξη προσπαθεί να εξαπατήσει πολιτικά την πλειοψηφία, ειδικά μέσα από το σύνθημα για το λεγόμενο «ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος», το οποίο είναι απόλυτα το σχέδιο της μεγάλης παλαιστινιακής μπουρζουαζίας. Ωστόσο, αυτό το σχέδιο είναι καταδικασμένο σε αποτυχία, ιδιαίτερα μετά τα εμφανή του αποτελέσματα: η αποτυχία να αποτραπεί η εντατική κατασκευή οικισμών, ο εξιουδαϊσμός της Ιερουσαλήμ, η επιβολή της πολιορκίας στη Γάζα και η συνεχιζόμενη άρνηση του δικαιώματος των προσφύγων στην επιστροφή. Οι πολιτικές του εχθρού, ακόμη και οι μπουλντόζες και τα αεροσκάφη, δημιουργούν μια πραγματικότητα η οποία καταστρέφει τρόπον τινά την εικόνα του «παλαιστινιακού κράτους» που ο ίδιος ο εχθρός δημιούργησε.

Η παλαιστινιακή λαϊκή πλειοψηφία έχει χάσει σχεδόν τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης της φυσικής της θέσης στην «επανάσταση», στην PLO και στο εθνικό παλαιστινιακό σχέδιο, σε σχέση με τη μεγάλη κεφαλαιοκρατική τάξη η οποία έχει αναλάβει τον έλεγχο των πάντων. Εάν οι λαϊκές τάξεις είναι αυτές που έχτισαν τους πυλώνες της επανάστασης και της PLO, σήμερα βρίσκονται στο περιθώριο. Ναι, οι αγωνιζόμενες και εργαζόμενες τάξεις στην κατεχόμενη Παλαιστίνη -εργάτες, αγρότες, ψαράδες, δικηγόροι, μηχανικοί, δάσκαλοι, μαθητές, φοιτητές, τεχνίτες ακόμη και οι ιδιοκτήτες μικρών εργοστασίων, εργαστηρίων και έργων- φέρουν όλα τα βάρη της επανάστασης, της ιντιφάντα, και του ένοπλου αγώνα. Είναι οι ιστορικοί αντίπαλοι των παλατιών της Παλαιστίνης και της σιωνιστικής οντότητας. Βρίσκονται κυρίως στα στρατόπεδα, είναι αυτοί που πρωτίστως ενδιαφέρονται να ολοκληρωθεί ο αγώνας τους: επιστροφή και απελευθέρωση.

Αυτό το μεγάλο παλαιστινιακό μπλοκ, που έχτισε την επανάσταση, δεν ενδιαφέρεται για ένα πλασματικού χαρακτήρα «κράτος». Πολεμάει για την αποκατάσταση της γης, για τα δικαιώματα και την ιδιοκτησία που έχουν καταστεί αντικείμενο σφετερισμού. Πως μπορούν οι λαϊκές τάξεις, οι εξαθλιωμένες κοινότητες και οι περιθωριοποιημένες ομάδες να καταστούν ικανές να ανακτήσουν τον ρόλο τους στην επανάσταση που διασπάστηκε και εκφυλίστηκε;

Η επίτευξη του στόχου αυτού απαιτεί η μεγάλη πλειοψηφία να γνωρίζει τον ιστορικό της ρόλο στην επανάσταση και στο κίνημα για κοινωνική αλλαγή. Αυτός ο ρόλος δεν αφορά μόνο την αντιμετώπιση των αμερικανικών και σιωνιστικών αντιδραστικών εκκαθαρίσεων, αλλά επίσης και την αντιμετώπιση του σχεδίου της παλαιστινιακής μειοψηφίας ως προς το φαντασιακό «κράτος», απαιτεί μια κατεύθυνση προς μια διαδικασία επαναστατική και ένα κίνημα για συνολική αλλαγή. Αυτή τη φορά πρέπει να ηγηθούν οι λαϊκές τάξεις, για πρώτη φορά στην ιστορία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Παλαιστινίων.

Φράσεις και συνθήματα σαν «εθνική συμφιλίωση», «τέλος του διχασμού», «ένας νόμιμος εκπρόσωπος», «παλαιστινιακό κράτος», «εθνικό σχέδιο», «ανεξαρτησία», «ελευθερία», «νομιμότητα», «Ιερουσαλήμ», «λαϊκή αντίσταση», και το «δικαίωμα στον αυτό-καθορισμό», μεταξύ άλλων έχουν καταστεί αντικείμενο χυδαίας εκμετάλλευσης. Αν υποβληθούν σε τεστ σήμερα, θα διαπιστώσετε πως κάθε παλαιστινιακό κόμμα έχει τον δικό του ορισμό για κάθε μία από αυτές τις έννοιες. Η υποβάθμιση του πολιτικού παλαιστινιακού λόγου γενικά, και η χρήση παραπλανητικού λόγου και εννοιών που σκοπό έχουν τη νομιμοποίηση της τρέχουσας πολιτικής κατάστασης, αποτελούν πάγιες πολιτικές της κυρίαρχης τάξης, των διανοουμένων και των εργαλείων τους στα ΜΜΕ.

Εσωτερικές αντιφάσεις και η «ειρηνευτική διαδικασία»

Τίποτα δεν καταδεικνύει καλύτερα τις εσωτερικές αντιφάσεις στην Παλαιστίνη και δεν οριοθετεί καλύτερα τα κόμματα από τη θέση που λαμβάνει ο καθένας επί του ζητήματος της «ειρηνευτικής διαδικασίας». Αυτό συμβαίνει επειδή η αντιπαράθεση μεταξύ της τάξης του Oslo και των λαϊκών τάξεων της Παλαιστίνης εμφανίζεται καθαρά στις διάφορες φάσεις αυτού του παραπλανητικού σχεδίου. Για τον παλαιστινιακό λαό, η «ειρηνευτική διαδικασία» συνεπάγεται μια διαδικασία καταστροφής του σκοπού και του αγώνα του, μέσα από την διαδικασία της αποικιοποίησης, της εθνοκάθαρσης, και της ειρήνευσης του κινήματός του. Για την παλαιστινιακή τάξη του χρήματος, όμως, πρόκειται για κερδοφόρα διαδικασία και τρόπο ζωής!

Ένα τέταρτο του αιώνα πέρασε από την υπογραφή των συμφωνιών του Oslo, που αποτέλεσαν το μεγάλο σημείο καμπής στον παλαιστινιακό αγώνα εναντίον της κατοχής, των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των Παλαιστίνιων αστών. Σηματοδοτεί την αρχή του υλικού μετασχηματισμού από την φάση της ιντιφάντα / λαϊκής επανάστασης προς κάποια εξουσία-φάντασμα και ένα ψευδο-κράτος. Στους ώμους της μεγάλης πλειοψηφίας των Παλαιστινίων και του ένοπλου λαϊκού κινήματος της αντίστασης εναποτίθεται το καθήκον της συγκρότησης μιας επαναστατικής εναλλακτικής που θα δύναται να αντιμετωπίσει την προσπάθεια καταστροφής του παλαιστινιακού ζητήματος και να προστατεύσει την ενότητα του λαού, τη γη και τα δικαιώματά του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s