Ρωσία: στόχος, όχι υπερδύναμη

ferien-schweiz004

της Sara Flounders 

πηγή: https://www.workers.org/2017/07/12/russia-a-target-not-a-superpower/

Μετάφραση: Δώρα Γ. για το avantgarde

Η συνεχής χρήση της ψυχροπολεμικής ορολογίας από τα καθεστωτικά μέσα για να περιγράψει τη συνάντηση των προέδρων των ΗΠΑ και της Ρωσίας, ως μια συνάντηση των «δύο υπερδυνάμεων» συγκαλύπτει τις υπάρχουσες σχέσεις ισχύος.

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Β. Πούτιν συναντήθηκαν στη σύνοδο της Ομάδας των 20 (G-20) στις 7 Ιουλίου στο Αμβούργο της Γερμανίας.

Προκειμένου να διασαφηνιστεί η σημερινή διεθνής κατάσταση,  πρέπει να αμφισβητηθούν οι παλαιές προκαταλήψεις και όροι. Η Ρωσία σήμερα, ως καπιταλιστική χώρα, δεν φτάνει ούτε καν την πέμπτη θέση στις παγκόσμιες οικονομικές δυνάμεις.

Η ρωσική οικονομία είναι μικρότερη από την οικονομία της Βραζιλίας, της Νότιας Κορέας ή του Καναδά. Σύμφωνα με τις μετρήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η Ρωσία κατατάσσεται σήμερα 12η σε παγκόσμιο επίπεδο στο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της. Η μέτρηση αυτή αφορά την αξία της αγοράς των αγαθών και των υπηρεσιών.

Η σημερινή Ρωσική Ομοσπονδία είναι ένα πολύ διαφορετικό κράτος – κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά – από την Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών  που υπήρχε 27 χρόνια πριν.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τι είναι σήμερα η Ρωσία για να κατανοήσουμε την πραγματική πρόθεση πίσω από τις συνεχείς  επιθέσεις των μέσων μαζικής ενημέρωσης  εναντίον της.

Οι Η.Π.Α. και η Ρωσική Ομοσπονδία ενδέχεται να διαθέτουν ακόμα, από τα αποθέματα του Ψυχρού πολέμου, πυρηνική δύναμη υπεραρκετή για να αποτεφρώσουν τον κόσμο σε μία εκτόξευση.

Ωστόσο, οι στρατιωτικές δαπάνες των ΗΠΑ υπολογίζονται στα  36%  με  50% των συνολικών παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών, ενώ της Ρωσίας ανέρχονται στο 4-5% του παγκόσμιου συνόλου.

Το Πεντάγωνο διατηρεί περισσότερες από 800 στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον κόσμο και 300.000 στρατεύματα,  εγκατεστημένα εκτός των ΗΠΑ. Η Ρωσία έχει ναυτική βάση στη Συρία και μερικά κέντρα επικοινωνίας στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες.

Το Πολεμικό Ναυτικό των Η.Π.Α. διαθέτει 19 αεροπλανοφόρα και το καθένα από αυτά περιλαμβάνει αεριωθούμενα αεροσκάφη (jet aircraft), ελικόπτερα, αντιτορπιλικά και πυρηνικά. Η Ρωσία έχει ένα αεροπλανοφόρο 27 ετών που δεν χρησιμοποιεί καν πυρηνικό αντιδραστήρα, αλλά λέβητες πετρελαίου.

Οι πόροι της Ρωσίας ο στόχος

Η Ρωσία αποτελεί στόχο για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό λόγω των τεράστιων πόρων της. Οι πρώτες ύλες, κυρίως το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο, αποτελούν το 80% των ρωσικών εξαγωγών. Η βιομηχανία πετρελαίου στη Ρωσία είναι μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας φυσικού αερίου. Άνθρακας, σίδηρος, αλουμίνιο, πολύτιμα μέταλλα, ξυλεία και δημητριακά είναι κάποιες άλλες σημαντικές εξαγωγές της.

Αυτό καθιστά την οικονομία της Ρωσίας  ιδιαίτερα ευάλωτη στις παγκόσμιες διακυμάνσεις των τιμών των εμπορευμάτων και στις δραστικές υφέσεις.

Υπάρχει μια ακόρεστη επιθυμία από τις μεγαλύτερες τράπεζες και εταιρείες να αποκτήσουν τον έλεγχο του μεγάλου πλούτου της Ρωσίας. Όλα τα ρεύματα των Η.Π.Α. και της δυτικής ιμπεριαλιστικής άρχουσας τάξης είναι απελπισμένα να αποκτήσουν απεριόριστη πρόσβαση σε αυτή τη μεγάλη ροή κερδών, πάνω στη οποία κατάφεραν τελικά να απλώσουν τα χέρια τους μόλις πριν από λίγα χρόνια.

Φωτογραφίες, χειραψίες και διαγγέλματα συνεργασίας στη συνάντηση των G20 δεν αλλάζουν ή μειώνουν την απόγνωση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού να ισοπεδώσει κάθε μορφή αντίστασης στην παγκόσμια κυριαρχία του. Κάθε χώρα που επιχειρεί μια ανεξάρτητη ανάπτυξη γίνεται άμεσα στόχος.

Η ανάγκη της πλειοψηφίας των χωρών  να αναπτύξουν τις παραγωγικές τους δυνάμεις, από τη μια πλευρά, και η ανάγκη της Wall Street να διατηρήσει τη θέση της στο επίκεντρο της παγκόσμιας οικονομίας, από την άλλη, αποτελούν μια αντίφαση που δεν μπορεί να εξαλειφθεί. Η θέση της Ουάσιγκτον ωστόσο, ολισθαίνει φανερά, παρά τις καθημερινές στρατιωτικές απειλές που επιβεβαιώνουν την παγκόσμια κυριαρχία της.

Νεορώσοι καπιταλιστές

Οι εκστρατείες ιδιωτικοποίησης της δεκαετίας του 1990 διευκόλυναν τη μεταφορά σημαντικού πλούτου από τη σοβιετική εποχή σε μια σχετικά μικρή ομάδα ρωσικής επιχειρηματικής ολιγαρχίας. Αυτοί οι πειρατές ήταν πρόθυμοι να κάνουν τις πιο διεφθαρμένες συμφωνίες με τη Δύση για να διατηρήσουν τον κλεμμένο πλούτο τους.

Για όσο χρονικό διάστημα οι Ρώσοι πολιτικοί και οι ολιγάρχες (privateers) ήταν απόλυτα συμμορφωμένοι με την καταστροφική λεηλασία της χώρας, καλύπτονταν με μια ένθερμη υποστήριξη από τα ΜΜΕ. Η Ρωσία τότε κλήθηκε να ενταχτεί στην Ομάδα των μεγαλύτερων ιμπεριαλιστικών χωρών, των G-7.

Το πρόβλημα για τους νέους καπιταλιστές ολιγάρχες είναι ότι όταν το σοβιετικό κράτος ανατράπηκε, δεν υπήρχε περιθώριο για μια νέα καπιταλιστική εξουσία στην παγκόσμια οικονομία. Όλες οι τράπεζες και οι πολυεθνικές εταιρείες κινήθηκαν επιθετικά για να επωφεληθούν από το χάος.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και οι δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις περίμεναν να έχουν την πλήρη ελευθερία να λεηλατούν τη Ρωσία κατά βούληση. Για σχεδόν 15 χρόνια είχαν όντως αυτή την δυνατότητα. Τα αποτελέσματα για τη Ρωσία ήταν καταστροφικά.

Το κόστος της καπιταλιστικής παλινόρθωσης

Ο Βρετανός δημοσιογράφος της εφημερίδας «Guardian News», Seumas Milne, συνόψισε το βιβλίο του Stephen F. Cohen, «The Failed Crusade» (“Η αποτυχημένη σταυροφορία”),  για τη μετάβαση της Ρωσίας σε μια καπιταλιστική οικονομία. Ο Cohen είναι καθηγητής ρωσικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον.

«Κατά τη διάρκεια της πιο κατακλυσμικής οικονομικής κατάρρευσης στην ιστορία, μιας βιομηχανικής χώρας , εν καιρώ ειρήνης … […] κάτω από τη σημαία της  μεταρρύθμισης και της καθοδήγησης της συνταγογραφούμενης θεραπείας του σοκ που προερχόταν από την Αμερική, η περεστρόικα κατέληξε καταστρόικα.»

«Η καπιταλιστική παλινόρθωση έφερε στο πέρασμά της μαζική φτωχοποίηση και ανεργία· ακραία βάναυση ανισότητα, αχαλίνωτο έγκλημα, βίαιο αντισημιτισμό και εθνοτική βία, σε συνδυασμό με το νομιμοποιημένο γκανγκστερισμό και την απροκάλυπτη λεηλασία δημόσιων περιουσιακών στοιχείων. …

«Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990, το εθνικό εισόδημα είχε κατρακυλήσει περισσότερο από το 50%. … Το πείραμα της αγοράς κατάφερε να παραγάγει περισσότερα ορφανά από ό,τι ήταν τα θύματα του πολέμου στη Ρωσία [περισσότερα από 20 εκατομμύρια], ενώ επιδημίες χολέρας και τύφου επανεμφανίστηκαν, εκατομμύρια παιδιά υπέφεραν από υποσιτισμό και το προσδόκιμο ζωής ενηλίκων έχει βυθιστεί».

«Η δεκαετία του 1990 ήταν μια οπισθοδρόμηση από μια κεντρική, δημόσια οικονομία σε  … ένα καπιταλισμό των ληστών-βαρόνων…»

«Ειδικότερα, για τις αναπτυσσόμενες χώρες, η καταστροφή της δεύτερης υπερδύναμης – η οποία είχε υποστηρίξει το αντιαποικιακό κίνημα και αργότερα την υπόθεση των χωρών του τρίτου κόσμου – έκλεισε σε μεγάλο βαθμό το πεδίο δυνατοτήτων για διαφορετικές συμμαχίες και πηγές βοήθειας και αύξησε έντονα την εξάρτησή τους από τη Δύση.»

ΜΚΟ ως ιεραπόστολοι της Δύσης

Στη δίνη του οικονομικού χάους και της κοινωνικής αποδιοργάνωσης, ήρθαν δυτικοί τραπεζίτες, χρηματιστές, επενδυτές ακίνητων περιουσιών και κερδοσκόποι. Κάθε μεγάλη εταιρεία, θρησκευτικές ομάδες και η Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ (USAID), συμπεριλαμβανομένων και των Ροκφέλερ, της Ford και των ιδρυμάτων Σόρος, χρηματοδότησαν αφειδώς Μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς.

Αυτές οι ΜΚΟ εγκατέστησαν το προσωπικό τους και χρηματοδότησαν σχολεία, θρησκευτικές οργανώσεις και εκδοτικούς οίκους για να προωθήσουν τις καπιταλιστικές αξίες, τη δυτική «δημοκρατία» και την κοινωνία των πολιτών και για να δοξάσουν τον ανταγωνισμό και την ατομική ιδιοκτησία. Έγραψαν νόμους περί ιδιοκτησίας και βιβλία διάχυτα από την εμπιστοσύνη και τον ενθουσιασμό τους απέναντι στο δυτικό καπιταλισμό.

Το Κέντρο για τη Μελέτη της Παγκοσμιοποίησης του Yale, ανέφερε το 2005: «Υπάρχουν τουλάχιστον 600.000 εγγεγραμμένοι μη κυβερνητικοί, μη εμπορικοί οργανισμοί που δραστηριοποιούνται στη Ρωσία».

Δυνάμεις στη Ρωσική Δούμα, το εκλεγμένο κοινοβούλιο, ξεκίνησαν μια εθνική κυβερνητική εκστρατεία εναντίον ΜΚΟ που χρηματοδοτούνταν από το εξωτερικό. Το 2012, η USAID εκδιώχθηκε από τη Ρωσία. Ο νόμος περί «αλλοδαπού πράκτορα» έθεσε εκτός λειτουργίας το 33% των ΜΚΟ της Ρωσίας το 2013.

Η νατοϊκή επέκταση

Η πολιτική των τραπεζιτών αφορούσε την υποδούλωση και την επαναποικιοποίηση  όχι μόνο της Ρωσίας, αλλά και όλων των χωρών του πρώην σοσιαλιστικού μπλοκ, συμπεριλαμβανομένων των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και των πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών.

Για να διασφαλίσει τη συνέχεια αυτού του βίαιου και χαοτικού μετασχηματισμού, το ΝΑΤΟ, η στρατιωτική συμμαχία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, επεκτάθηκε με σκοπό να συμπεριλάβει κάθε ανατολική ευρωπαϊκή χώρα και πρώην Σοβιετική Δημοκρατία, μέχρι και τα σύνορα της Ρωσίας. Το 2013-14, κατά τις προσπάθειες των Η.Π.Α. και των Γερμανών να σφετεριστούν πλήρως την Ουκρανία, αυτή η  απαράδεκτη ενσωμάτωση κατέληξε σε κρίση.

Κατά τη διάρκεια των χρόνων της βίαιης μετάβασης στην καπιταλιστική οικονομία, η Ουκρανία διατηρούσε ακόμα βαθιές οικονομικές σχέσεις και εκτεταμένο εμπόριο με τη Ρωσία, αλλά είχε επίσης αυξανόμενους δεσμούς και με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ΕΕ, ωστόσο, δεν θα συμβιβαζόταν με το να μοιραστεί την Ουκρανία με τη Ρωσία. Οι τραπεζίτες απαιτούσαν μια συνολική ρήξη.

Η κατάληψη της Ουκρανίας από τις ΗΠΑ και την ΕΕ

Όταν ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανουκόβιτς διαπραγματευόταν την είσοδο της Ουκρανίας στην ΕΕ, η τελευταία αρνήθηκε να επιτρέψει στην Ουκρανία να συνεχίσει τις συναλλαγές της με τη Ρωσία ενώ παράλληλα απαίτησε την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Αυτό σήμαινε ότι η Κριμαία, η πατρίδα του ρωσικού στόλου στη Μαύρη Θάλασσα και το μοναδικό λιμάνι σε θερμή θάλασσα, θα παραδιδόταν στο ΝΑΤΟ.

Το κίνημα Euromaidan, με επικεφαλής νεοφιλελεύθερους και φασίστες, έλαβε τεράστια υποστήριξη και χρηματοδότηση από τη Δύση, με σκοπό να πραγματοποιήσει πραξικόπημα εναντίον της εκλελεγμένης ουκρανικής κυβέρνησης. Το αντιδραστικό κίνημα κατέλαβε το κέντρο της πρωτεύουσας, το Κίεβο, και το κράτησε για τρεις μήνες. Οι πολιτικοί καθώς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης τάχθηκαν υπέρ του πραξικοπηματικού στρατοπέδου και το στήριξαν ομόφωνα.

Οι προσπάθειες της Ρωσίας και της Ουκρανίας να διαπραγματευτούν, καθώς και η ρωσική υποχώρηση για μια διαγραφή του χρέους και νέες χρηματοδοτήσεις, έπεσαν στο κενό αφού η εκλεγμένη κυβέρνηση της Ουκρανίας χαρακτηρίστηκε «διεφθαρμένη» και ανατράπηκε από μια φασιστική συμμορία, η οποία κατέλαβε κυβερνητικά κτήρια στις 22 Φεβρουαρίου 2014.

Αντιμέτωπη με το να χαθεί το μοναδικό λιμάνι της σε θερμή θάλασσα, η Ρωσία πήρε τον έλεγχο της μικρής χερσονήσου και του ρωσικού λιμανιού της Κριμαίας.

Η καρδιά της βιομηχανίας, το εργατικό κίνημα της Ανατολικής Ουκρανίας, υπό την απειλή μιας καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και ενός κύματος ιδιωτικοποιήσεων και άμεσων λουκέτων στη βιομηχανία, προχωρεί σε μια επιχείρηση αυτοάμυνας κατά του φασιστικού πραξικοπήματος στο Κίεβο και καταλαμβάνει εργοστάσια και κέντρα επικοινωνίας.

Η Ρωσία χάνει έναν σημαντικό εμπορικό εταίρο, βλέπει να συρρικνώνεται η σφαίρα των οικονομικών σχέσεών της και έρχεται αντιμέτωπη με μια συνολική προσπάθεια οικονομικού στραγγαλισμού.

Οι τράπεζες και οι κυρώσεις

Οι οικονομικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν από τις ΗΠΑ και την ΕΕ σε αυτή τη χρονική περίοδο σχεδιάστηκαν με σκοπό να πλήξουν τη Ρωσία εκεί που είναι πιο ευάλωτη, στον ενεργειακό της τομέα.

Ξαφνικά καμία αμερικανική πετρελαϊκή εταιρεία δεν μπορούσε να συνεργαστεί με τη Ρωσία, αλλά και σε καμία άλλη εταιρεία δε θα επιτρεπόταν πια να πουλήσει τεχνολογία γεώτρησης για πρόσβαση σε αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Οι κυρώσεις περιορίζουν την πρόσβαση στις δυτικές χρηματοπιστωτικές αγορές. Οι αμερικανικές τράπεζες δεν μπορούν να εκδίδουν μακροπρόθεσμα δάνεια σε ρωσικές επιχειρήσεις για ενεργειακά έργα.

Οι ρωσικές κρατικές τράπεζες αποκλείονται πλέον από την σύναψη μακροπρόθεσμων δανείων στην ΕΕ. Οι ΗΠΑ επίσης επέβαλαν κυρώσεις στις ρωσικές τράπεζες, απαγορεύοντας στις εταιρείες των ΗΠΑ να λαμβάνουν ή να δανείζουν χρήματα σε αυτές.

Όλα αυτά είχαν σκοπό να αναγκάσουν τους νέους καπιταλιστές γύρω από τον Πούτιν να έρθουν σε ρήξη με τις πολιτικές του και να υποβληθούν σε μια πλήρη εξαγορά για να προστατεύσουν τα δικά τους κέρδη.

Η Ρωσία κρατά σήμερα μια αμυντική στάση απέναντι στους  ιμπεριαλιστές, που από το 2014 αποδείχτηκε πως μοναδικός τους στόχος είναι η ολοκληρωτική επικυριαρχία της χώρας. Η ενίσχυση του κρατικού τομέα υπό τον Πούτιν και η σύσφιγξη των ελέγχων των ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται από το εξωτερικό όπως και η απομάκρυνση κεφαλαίων από τη χώρα ήταν ζήτημα οικονομικής επιβίωσης.

Η υπεράσπιση της Συρίας

Η προσπάθεια των ΗΠΑ να ανατρέψουν την κυβέρνηση στη Συρία απειλεί να αποσπάσει από τη Ρωσία έναν άλλο σημαντικό εμπορικό εταίρο. Τη μοναδική ναυτική εγκατάσταση της Ρωσίας στη Μεσόγειο που βρίσκεται εκεί.

Η έκκληση της συριακής κυβέρνησης για βοήθεια που απευθύνθηκε  στη Ρωσία, μετά από τέσσερα χρόνια πολέμου, μετά από δεκάδες χιλιάδες μισθοφόρων και χρηματοδοτούμενων εξτρεμιστικών δυνάμεων και μετά από ένα χρόνο βομβαρδισμών της χώρας από τις ΗΠΑ και 10 άλλες χώρες, έχει δημιουργήσει καινούργιες τακτικές αντιπαραθέσεις.

Υπάρχει μια ευρεία άποψη ότι εάν με τα σχέδια των ΗΠΑ επιτευχθεί η ανατροπή της κυβέρνησης στη Συρία, συνακολουθούμενη από τις ανατροπές που σημειώθηκαν στο Ιράκ και τη Λιβύη, τότε η Ρωσία και το Ιράν είναι αναμφισβήτητα οι επόμενες χώρες στον κατάλογο.

Η βοήθεια λοιπόν της Ρωσίας στη Συρία λαμβάνει έναν αμυντικό χαρακτήρα. Η αυτοάμυνα αποτελεί έναν κρίσιμο κρίκο στον παγκόσμιο άξονα αντίστασης που βασίζεται όχι στην ιδεολογία αλλά στην αναγκαιότητα. Χωρίς τη βοήθεια της Ρωσίας, η Συρία θα είχε πέσει.

Με το μπλοκάρισμα όμως της ουσιαστικής χρηματοδότησης από την Δύση για ανάπτυξη, έχουν ανοιχτεί πια νέοι δρόμοι για τη Ρωσία. Η χώρα εξαρτάται τώρα όλο και περισσότερο από την Κίνα για δάνεια, παρέχει 60.000 τόνους σιταριού ανά μήνα στη Βενεζουέλα και έχει ακυρώσει το χρέος της Κούβας από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης που ανερχόταν στα 30 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το αναπτυσσόμενο δίκτυο εμπορικών και οικονομικών σχέσεων των οικονομικών σχηματισμών, όπως είναι το BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική), ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης, η Μπολιβαριανή Συμμαχία για τους Λαούς της Αμερικής Μας (ALBA) είναι όλα ενδείξεις αναβαθμισμένων προσπαθειών μεταξύ πολλών χωρών που αποτελούν στόχους για την καταπολέμηση της απομόνωσής τους και την αντίστασή τους απέναντι στον κίνδυνο διαμελισμού από τους ιμπεριαλιστές.

Ο κολοσσός των ΗΠΑ πια είναι αυτός που εμφανίζεται ολοένα και πιο απομονωμένος, κάτι που διαφάνηκε στη συνάντηση των G20, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Η κατάσταση της μιας και μοναδικής υπερδύναμης δεν ωφελεί τον πληθυσμό της

Οι στρατιωτικές δαπάνες απομυζούν ολοένα και περισσότερο κάθε αναγκαίο κοινωνικό πρόγραμμα στις Η.Π.Α. Είναι όμως παράλληλα εξαιρετικά κερδοφόρες για τις μεγαλύτερες εταιρείες όπως είναι η DynCorp International, η Boeing, η Lockheed Martin και η Raytheon.

Για όσον αφορά το προσδόκιμο ζωής στις ΗΠΑ, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, βρίσκονται στην 31η θέση σε παγκόσμιο επίπεδο, ένα από τα χαμηλότερα στις ανεπτυγμένες χώρες. Το ίδιο ισχύει και για τη βασική εκπαίδευση· στην 38η θέση, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατατάσσονται πίσω από κάθε μεγάλη βιομηχανική χώρα.

 Τα στοιχεία για τη βρεφική θνησιμότητα, την περίθαλψη της μητρότητας, τη στέγαση και την υποδομή, αντικατοπτρίζουν, στο εσωτερικό της χώρας, το πραγματικό κόστος της αποφασιστικότητας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού να κυριαρχήσει τον κόσμο.

3 responses to “Ρωσία: στόχος, όχι υπερδύναμη

  1. Το ΝΑΤΟ κατέλαβε τον υδροηλεκτρικό σταθμό της Μητρόβιτσα . Τα σχέδια των Αμερικάνων για περικύκλωση της Ρωσίας εξελίσσονται και στα Βαλκάνια με κινήσεις εναντίον της Σερβίας.
    https://iskra.gr/%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ad%ce%bb%ce%b1%ce%b2%ce%b5-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%85%ce%b4%cf%81%ce%bf%ce%b7%ce%bb%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%b8/

    Μου αρέσει!

  2. Πάνε για συμφωνία, Σερβία και Κόσοβο, με ανταλλαγή εδαφών. Η Σρβία θα πάρει την Μητρόβιτσα και το Κόσοβο θα πάρει το Πρέσεβο, με υποχρέωση της Σερβίας να αναγνωρίσει το Κόσοβο. Τους πανε για ΝΑΤΟ και ΕΕ, αν και για το Κόσοβο έχω τις αμφιβολίες μου, διότι η Ισπανία και η Ελλάδα πολύ δύσκολα θα δεχτούν να τους νομιμοποιήσουν.

    Μου αρέσει!

  3. Η Ρωσία δεν πρόκειται να δώσει καμιά μάχη για μια υπόθεση χαμένη, όπως τα βαλκάνια. Έχει σημαντικότερα προβλήματα στην αυλή της και πιο συγκεκριμένα στη Γεωργία και στην Αρμενία.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s