Δέκα θέσεις για τη συμφωνία Αθήνας Σκοπίων

Κ. Μαραγκός για το Avantgarde

  1. Η συμφωνία Αθήνας Σκοπίων είναι μια ξεκάθαρη νίκη του ελληνικού εθνικισμού. Όχι μόνο γιατί ένα κράτος αναγκάζεται να αλλάξει όνομα και να αναθεωρήσει το σύνταγμά του (που μόνο μια στρατιωτική εισβολή, μια ντροπιαστική ήττα και η κατάληψη μιας  χώρας μπορεί να το κατορθώσει) αφού πρώτα είχε αλλάξει τη σημαία του, αλλά κυρίως γιατί αποδέχεται μια εξευτελιστική διαδικασία πολλαπλών ελέγχων και πατρονίας από την Αθήνα μέχρι να γίνει αποδεκτό τους κόλπους των αυτοκρατορικών θεσμών (νατο-εε). Η Μακεδονία που είχε ήδη αναγνωριστεί από 140 χώρες υποχρεώνεται να αλλάξει το όνομά της και να αποδεχτεί τους ελληνικούς προσδιορισμούς σε οτιδήποτε σχημάτιζε την εθνική της ταυτότητα. Τα σχολικά της βιβλία, οι ονομασίες των προϊόντων της, των αεροδρομίων, των δρόμων, τα τοπωνύμιά της, οι λεζάντες κάτω από κάθε τι, θα είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης με τους τοποτηρητές της Αθήνας. Ύστερα από 28 χρόνια ασφυκτικής πίεσης, η αστική τάξη της γειτονικής χώρας αντελήφθη ποιος είναι το πραγματικό αφεντικό των Βαλκανίων και ότι η βιωσιμότητα της εξαρτάται από της διαθέσεις της ελληνικής άρχουσας τάξης.
  1. Οι κραυγές της δεξιάς και της ακροδεξιάς της ουράς μαζί με τα απολειφάδια της πατριωτικής αριστεράς περί ταπεινωτικής για τα ελληνικά συμφέροντα συμφωνίας και μη άρσης του αλυτρωτισμού των γειτόνων έχουν την αξία τους μόνο σαν επικοινωνιακός ελιγμός όλων αυτών που έχουν επενδύσει την πολιτική τους επαναφορά στο έδαφος μιας παραδοσιακής σωβινιστικής, ρατσιστικής ατζέντας όπου οι κομμουνιστές όλων των ειδών μαζί με τον Σύριζα ξεπουλάνε και καταστρέφουν την πατρίδα και το βιος των νοικοκυραίων. Ακόμα κι αν τα επιτελεία τους αντιλαμβάνονται ότι η συμφωνία είναι μια απόλυτη επιτυχία του ελληνικού κράτους, συνεχίζουν να επενδύουν στο σωβινιστικό τους παραμύθι πιστεύοντας αφενός ότι θα τους φέρει περισσότερα ψηφαλάκια όταν έρθει η ώρα, αλλά κυρίως για να πιέζουν το πολιτικό σκηνικό ακόμα σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση.
  1. Όμως η επιμονή τους έχει και μια άλλη διάσταση. Πρόκειται για έναν εθνικισμό που δεν αντιλαμβάνεται τίποτα από τον διεθνή συσχετισμό και την παγκόσμια αρχιτεκτονική. Ο εθνικισμός των συλλαλητηρίων είναι ο εθνικισμός των αρχών του 20ου αιώνα. Ανταποκρίνεται σε μια εποχή που το ελληνικό κράτος όπως και τα άλλα κράτη πάλευαν με το όπλο στο χέρι για σφαίρες επιρροής και γεωγραφική επέκταση. Εδώ και 70 χρόνια ο ελληνικός καπιταλισμός όπως και τα υπόλοιπα ισχυρά κράτη του ανήκομεν στη δύση, επεκτείνονται διά της υπαγωγής των κατακτημένων στην απόλυτη επιρροή των δομών της αυτοκρατορικής αρχιτεκτονικής της Pax Americana. Κάθε τι που διαταράσσει την αναπαραγωγή αυτής της αρχιτεκτονικής και όχι ακριβώς τα στενά συμφέροντα των αμερικάνων, βάζει σε δοκιμασία την προνομιακή σχέση του άτακτου εταίρου στο αυτοκρατορικό πλαίσιο. Ο εθνικισμός της Αθήνας είναι ο εθνικισμός της ελληνικής αστικής τάξης που σκέφτεται και δρα με όρους 2018 και όχι 1918. Είναι ο εθνικισμός που ελίσσεται στα πλαίσια μιας παγκόσμιας διευθέτησης στο βαθμό που αυτή η διευθέτηση αναγνωρίζει το ρόλο της Ελλάδας σαν παράγοντα σταθερότητας στην ανατολική μεσόγειο και στα ταραγμένα Βαλκάνια. Παρόλα αυτά υπάρχει λόγος το μαντρί των εθνικιστικής βλακείας να βρίσκεται σε κινητοποίηση και με τα όπλα παρά πόδα, ειδικά τώρα που οι «προδότες που ξεπουλάνε τη χώρα» τυχαίνει να μιλάνε στο όνομα της αριστεράς έστω και στη ροζ εκδοχής της. Άλλωστε αυτό προκαλεί ακόμα μεγαλύτερο μένος στον εθνικό κορμό καθότι το ροζ παραπέμπει και σε άλλες «παρακμιακές» καταστάσεις που επίσης απειλούν την συνοχή του έθνους…
  1. Όπως και να χει η ακροδεξιά αντίδραση της οποίας ο εθνικισμός του προηγούμενου αιώνα αποτελεί ταυτοτικό στοιχείο, μπορεί να υπάρχει ως αντιπολίτευση στους «προδότες πολιτικούς και τους αλήτες κομμουνιστές που μας κυβερνάνε», χωρίς να είναι απαραίτητα και μια εναλλακτική εξωτερική πολιτική για τον σημερινό κόσμο. Η χρησιμότητα της βρίσκεται σ’ αυτή καθαυτή την ύπαρξη αυτού του χώρου, ως αποκούμπι των ηλίθιων που ψάχνουν μια εύκολη και γρήγορη απάντηση για τα δεινά της καθημερινότητάς τους, μια χρήσιμη και ακίνδυνη εκτόνωση για το σύστημα. Χρήσιμη όχι γιατί θα διαταράξει τις σχέσεις του ελληνικού καπιταλισμού με τους «ξένους δυνάστες», αλλά για την εξόντωση της αριστεράς και όλων των αποδιοπομπαίων τράγων που απειλούν τα ιερά και τα όσια του έθνους. Η αστική τάξη ψωνίζει από τον ιδεολογικό σκοταδισμό όσο αυτό της επιτρέπει να κάνει τη δουλειά της.
  1. Η συμφωνία όμως είναι και μια τεράστια επιτυχία της αυτοκρατορίας, γι’ αυτό πανηγυρίζουν σύσσωμοι από την Ουάσιγκτον μέχρι το Βερολίνο. Η Βόρεια πλέον Μακεδονία, μπορεί χωρίς τα βέτο του τοποτηρητή των Βαλκανίων να αιτηθεί την είσοδό της στις δομές της μονοκρατορίας, τερματίζοντας μια και καλή οποιαδήποτε σκέψη μιας διαφορετικής γεωπολιτικής κατεύθυνσης – προς τη Μόσχα. Με την εξαίρεση της Σερβίας τα Βαλκάνια σφραγίζουν την υπαγωγή τους στην ευρωατλαντική συμμαχία -και προς απογοήτευση της αριστεροπατριωτικής ηλιθιότητας- χωρίς να διαταράσσεται η τοπική ιεραρχία εντός της ιεράς Συμμαχίας. Η «αδούλωτη» Ελλάς, όπως και η «κατεχόμενην μαρτυρική Κύπρος μας» επιτελούν για ακόμα μια φορά χωρίς φόβο και πάθος τα «αντιιμπεριαλιστικά» τους καθήκοντα (εδώ γελάμε) αφήνοντας σύξυλη την αριστερά που ζει με τον καημό ενός νέου 1821. Η ελληνική αστική τάξη και οι εκάστοτε πολιτικοί της εκπρόσωποι, αντί να προδώσουν τα εθνικά συμφέροντα προς χάριν της διεθνούς πλουτοκρατίας, των Αμερικάνων και των άλλων ιμπεριαλιστών που θέλουν δήθεν να διαμελίσουν την «αμυνόμενη» ψωροκώσταινα Ελλαδίτσα, αποδεικνύεται προς απογοήτευση των διαφόρων κολοκοτρωναίων ότι μπορεί να εκμεταλλεύεται στην προνομιακή της θέση στους κόλπους της αυτοκρατορίας και να συνδυάζει τα συμφέροντα εκατέρωθεν. Προφανώς αυτό είναι που μπερδεύει την αριστερά που συνεχίζει να βλέπει την Ελλάδα όχι ως εταίρο του ιμπεριαλισμού αλλά ως μια εκμεταλλευόμενη μισοαποικία. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που ο επάρατος «ξένος παράγοντας» στηρίζει την κατακαημένη Ελλαδίτσα στα ελληνοτουρκικά, την ΑΟΖ, το κυπριακό και τώρα στο μακεδονικό. Η αυτοκρατορία δεν έχει καμία όρεξη για μπερδέματα στα Βαλκάνια, ούτε κανένα λόγο να ανατρέψει τις εσωτερικές της ιεραρχήσεις. Και γιατί να το κάνει άλλωστε; Έχει ο ιμπεριαλισμός να φοβηθεί κάτι από την Ελλάδα του Τσίπρα ή του Μητσοτάκη; Μήπως φαντάζεται κανείς ότι η Ελλάδα είναι κάτι σαν την Παλαιστίνη, την Βενεζουέλα ή την Βόρεια Κορέα για να βρίσκεται στο μάτι του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού; Προφανώς και όχι. Ούτε φυσικά έχει λόγο να φοβάται τις εθνικοαπελευθερωτικές φαντασιώσεις της εξαρτησιακής πατριωτικής αριστεράς. Γιατί ξέρει ότι στα κυρίαρχα έθνη του πλανήτη τέτοιες φαντασιώσεις οδηγούν μόνο σε φαινόμενα Λίγκας του Βορά, Φλαμς Μπλοκ, και γενικώς εθνικών κινημάτων των χορτάτων (Καταλονία, Σκοτία κλπ) που απαιτούν μια ακόμα καλύτερη θέση στην ιμπεριαλιστική ιεραρχία και όχι την καταστροφή της.
  1. Αν ο κακεντρεχής δυτικός ιμπεριαλισμός είχε τόσο μένος με την Ελλαδίτσα όπως φαντάζονται δεξιοί και αριστεροί εθνικόφρονες, τότε γιατί δεν πίεσε την Αθήνα να κάνει πίσω προκαλώντας ακόμα μια εθνική ταπεινωτική ήττα επιταχύνοντας ακόμα περισσότερο την αποικιοποίησή της; (αποικία χρέους δεν είπαμε;). Γιατί προτίμησε να κάνει πλάτες στις απαιτήσεις της Αθήνας; Γιατί δεν παρέκαμψε τις ελληνικές αντιρρήσεις (βέτο) εγκαθιστώντας στρατιωτικές βάσεις στη Μακεδονία αν αυτό ήταν που τον έκαιγε, όπως έχει κάνει στο Κόσοβο χωρίς να είναι μέλος το Νατο;
  1. Η πατριωτική αριστερά αντί να δει την πραγματικότητα κατάμουτρα προτιμά να το ρίξει στο τσάμικο. Προσπαθώντας να μείνει σταθερή στις εμμονές της, ισχυρίζεται όπως και η ΝΔ ότι πρόκειται για μια ταπεινωτική συμφωνία που την επέβαλαν οι Αμερικάνοι για να μπει η Μακεδονία στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Απόδειξη για αυτό είναι μας λένε η αποδοχή της ύπαρξης μακεδονικού έθνους και γλώσσας άρα και του αλυτρωτισμού των Σκοπίων. Πρόκειται για βλακείες. Στη συμφωνία δεν υπάρχει κανένα μακεδονικό έθνος αλλά μακεδονική υπηκοότητα και μάλιστα με την διευκρίνιση ότι αυτή αφορά του πολίτες εντός των συνόρων της Βόρειας Μακεδονίας. Αυτό σε συνδυασμό με την παραδοχή ότι δεν υπάρχει πολίτης ή μειονότητα με αυτά τα χαρακτηριστικά έξω από τα σύνορά της και με την δέσμευση ότι δεν θα υποστηρίξει οποιοδήποτε τέτοιο ζήτημα. Με αυτό τον τρόπο εξαφανίζεται από το χάρτη η ύπαρξη μακεδονική μειονότητας στην Ελλάδα που ως γνωστόν καταγραφόταν μέχρι την απογραφή του 1951. Επίσης στη συμφωνία υπάρχει ρητή δέσμευση ότι κανένας δεν θα επιδιώξει να αλλάξει τα υφιστάμενα σύνορα ούτε να υποστηρίξει τέτοιο αίτημα αν τεθεί από τρίτον. Η ίδια η γλώσσα ορίζεται ως μακεδονική με την διευκρίνιση ότι πρόκειται για σλαβική γλώσσα που καμία σχέση δεν έχει με την καθομιλουμένη της Μακεδονίας της ελληνιστικής εποχής. Χάρτες, τοπωνύμια, μπαίνουν κάτω από το άγρυπνο μάτι της Αθήνας. Το ίδιο και τα σχολικά βιβλία. Είναι άξιο απορίας αν τα στελέχη της αριστεράς (ΚΚΕ, ΛΑΕ κλπ) που συνεχίζει να μιλάει για αλυτρωτισμό έχουν διαβάσει στα σοβαρά τη συμφωνία. Υποτίθεται ότι αυτή η αριστερά ρίχνει το βάρος της στη νατοϊκή ένταξη της Μακεδονίας, όμως στο τέλος κάνει πλάτες στον εθνικισμό των συλλαλητηρίων και των καφενείων που παραμιλάνε για προδότες και μειοδότες. Πρόκειται για μια άθλια πολιτική για ακόμα έναν λόγο. Γιατί αυτή η αριστερά επιχειρηματολογεί για τους λόγους που δεν πρέπει δήθεν να ενταχθεί η Μακεδονία στο ΝΑΤΟ, την ώρα που το ελληνικό κράτος είναι ήδη μέλος και μάλιστα πρώτης γραμμής. Προφανώς η αριστερά δεν επιθυμεί τη διεύρυνση του Νατο αλλά τη διάλυσή του. Όμως αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να γίνει με τα εργαλεία του αντιπάλου. Πολύ περισσότερο όταν ο ελληνικός εθνικισμός δεν είναι αντιιμπεριαλιστικός αλλά ενταγμένος ψυχή και σώματι στην αυτοκρατορική δομή. Στην πραγματικότητα η ελεεινή αυτή στάση είναι τα διαπιστευτήρια της αριστεράς αυτής στα παραμύθια που ταΐζει η ελληνική αστική τάξη το ποίμνιό της για να το έχει σε εθνική εγρήγορση. Ταυτόχρονα είναι ένα γλείψιμο στα καφενεία και τις πλατείες της εθνικής αγανάκτησης με τα οποία η καθεστωτική αριστερά δεν θέλει επ ουδενί να συγκρουστεί πιστεύοντας βλακωδώς ότι κάτι έχει να κερδίσει από κει, αφού πρώτα εξηγήσει στα βαρεμένα εθνίκια ότι «πίσω από τους σκοπιανούς είναι οι Αμερικάνοι και τα μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα». Ενώ πίσω από την ελληνική εθνικιστική παράνοια σύντροφοι του ΚΚΕ, της ΛΑΕ και των συναφή απόψεων ποιοι κρύβονται; Τίποτα μπουρλοτιέρηδες αντάρτες έτοιμοι να πάρουν τα βουνά και να πολεμήσουν το διεθνές κεφάλαιο;
  1. Οι εθνικοί μύθοι είναι καθοριστικός παράγοντας στη συγκρότηση και στην αναπαραγωγή του έθνους. Το μακεδονικό έπαιξε επάξια αυτό το ρόλο εδώ και 3 δεκαετίες. Πάνω στο όνομα της ΠΓΔΜ στήθηκαν καριέρες, ξεπλύθηκε ο ελληνικός ναζισμός, μετακινήθηκε ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό. Η εμπειρία έδειξε ότι αυτή η υπόθεση ελλείψει άλλων μπορεί να κινητοποιήσει την εθνική πλέμπα και να στριμώξει ιδεολογικά τον ήδη στριμωγμένο και απογοητευμένο κόσμο της αριστεράς. Είναι επόμενο τώρα με τη συμφωνία που πέτυχε ο Τσίπρας και ο Κοτζιάς όλοι αυτοί οι απατεώνες να ξεμένουν από αντικείμενο. Τι κουτόχορτο θα πουλάνε τώρα στο εθνικό μαντρί; Ο Μητσοτάκης και το κόμμα του επιμένει σαν το κολλημένο ότι καλύτερα το θέμα να έμενε σε εκκρεμότητα περιμένοντας μια ευνοϊκότερη στιγμή. Προφανώς μια τέτοια «γραμμή» εξυπηρετεί την αντιπολιτευτική τακτική έναντι της κυβέρνησης και πολύ περισσότερο την προσπάθεια πολιτικής ηγεμονίας στο μαντρί του εθνικού κορμού που αρέσκεται να ζει με τις μανίες του. Όπως και να χει τουλάχιστον στη ΝΔ η υιοθέτηση της σκέψης Σαμαρά δεν φάνηκε να απειλεί τη συνοχή της. Ωστόσο δεν είχε και τα αναμενόμενα κέρδη από την «αποκάλυψη» των ΑΝΕΛ, ως «μειοδοτικό» κόμμα. Μόνο ο Δ. Καμένος έσπασε και μια πρώην εκπρόσωπος τύπου. Η κυβέρνηση πάντως δεν έπεσε μπροστά σε μια τέτοιου μεγέθους «εθνική ήττα». Η επένδυση της ΝΔ στον κόσμο των εθνικοψεκασμένων για να ρίξει μια ώρα αρχύτερα τον Σύριζα δεν ευοδώθηκε, σίγουρα όμως είναι ένα βήμα στην πολιτική αποψίλωση των ψεκασμένων του Καμένου.
  1. Στη φιλελέδικη κεντροαριστερά τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Το ονοματολογικό έκανε σμπαράλια το «Κίνημα Αλλαγής», με κάθε καπεταναίο να εκφράζει μια διαφορετική θέση πάνω στο θέμα, αποκαλύπτοντας ότι το πρόκειται για ένα σκορποχώρι ανίκανο να διαμορφώσει μια διακριτή πολιτική γραμμή. Τα στελέχη του άγονται και φέρονται ανάλογα με τις πιέσεις που δέχονται από το περιβάλλον και από ένα συσχετισμό που αδυνατούν να τον διαμορφώσουν. Όμως κεντροαριστερά δεν είναι μόνο το ΚΙΝΑΛ. Το μακεδονικό βάζει τη δική του σφραγίδα στο ιδεολογικό προφίλ του κυβερνώντος Σύριζα που δεν σταματάει στιγμή να παρουσιάζεται ως ο καταλληλότερος θεματοφύλακας των συμφερόντων όχι μόνο του ελληνικού αλλά και του νατοϊκού καπιταλισμού. Η Ελλάδα του Συριζα είναι «δύναμη σταθερότητας», υποστηρίζει τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, εννοείται και της ΕΕ, βρίσκεται σε μόνιμη συνεργασία με το ρατσιστικό κράτος του Ισραήλ, επιχειρηματολογεί για το πως η εξομάλυνση των σχέσεων με τη Β. Μακεδονία αποτελεί μια τεράστια ευκαιρία για το ελληνικό κεφάλαιο να επεκτείνει τη δράση του. Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες και Βερολίνο υπερθεματίζουν. Ο Σύριζα κάνει άψογα τη δουλειά τόσο για τον ελληνικό καπιταλισμό, όσο και για την αυτοκρατορία. Άλλωστε μπορούν να γίνονται και τα δύο μαζί, ακόμα και αν τα πατριωτάκια της ελληνικής αριστεράς βλέπουν στον ύπνο τους μόνο αντιθέσεις. Όπως και να χει ο Συριζα λύνει ένα ζήτημα προσφέροντας ανεκτίμητες υπηρεσίες στον ελληνικό καπιταλισμό, απαλλάσσοντας από την υποχρέωση τις πολιτικές δυνάμεις που για δεκαετίες έχουν εκτεθεί ως έμποροι της εθνικοφροσύνης. Είναι σίγουρο ότι για την προσφορά του αυτή ο Σύριζα θα πάρει τη θέση που του αξίζει στα σαλόνια της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς, ακόμα και αν συνεχίζει να το παίζει δίπορτο με τα απολειφάδια της φορουματζίδικης -αλλά κοινοβουλευτικά λεηλατημένης- αριστεράς.
  1. Μια τελευταία επισήμανση αφορά το ρόλο της Ρωσίας που στα μάτια ορισμένων αποτελεί τον βασικό «ιμπεριαλιστικό ανταγωνιστή» των Αμερικάνων. Είναι να απορεί κανείς πως είναι δυνατόν να μην βγάζει άχνα για την διεύρυνση του ΝΑΤΟ μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα από τα σύνορά της και σε μια περιοχή που υποτίθεται θα είχε λόγο, εκμεταλλευόμενη την κοινή σλαβική και θρησκευτική παράδοση. Ο «πανίσχυρος ρώσικος ιμπεριαλισμός» για ακόμα μια φορά παρακολουθεί αμίλητος τις κυκλωτικές κινήσεις της αυτοκρατορίας, ανίκανος να τις περιορίσει. Ο «αναδυόμενος» σύμφωνα με ορισμένους «ρώσικος ιμπεριαλισμός», συνεχίζει να χάνει μια-μια τις πάλαι ποτέ συμμαχίες του, και να περιορίζεται ασφυκτικά στα σύνορα της βαθιάς Ρωσίας, εκλιπαρώντας την αυτοκρατορία να του αφήσει λίγο τουλάχιστον χώρο να μπορεί να αναπνεύσει. Όσο για την αστική τάξη της Βόρειας πλέον Μακεδονίας, ανίκανη να κατανοήσει τις αναλυσάρες της δυτικοτραφούς αριστεράς περί του «αναδυόμενου ρώσικου ιμπεριαλισμού», προφανώς και δεν αντιλαμβάνεται τι ευκαιρίες χάνει με την επιλογή της να επιβιώσει στα πλαίσια της ευρωατλαντικής μονοκρατορίας. Κρίμα γιατί ο αναδυόμενος βορειοσλάβικος ιμπεριαλισμός όπου να ναι θα κατακτήσει τον πλανήτη και το κακομοιριασμένο σλαβομακεδονικό έθνος θα μπορούσε να καταστεί δίπλα στον «ρώσικο ιμπεριαλισμό» ένα κυρίαρχο έθνος. Αλλά φαίνεται δεν ξέρει που βρίσκονται τα πραγματικά του συμφέροντα. Έτσι και κάποιοι άλλοι αριστεροί (πολλές φορές είναι οι ίδιοι) δεν παύουν να εξηγούν στην ελληνική αστική τάξη που βρίσκονται τα δικά της συμφέροντα. Τι κρίμα που οι προτροπές τους δεν εισακούονται και πάνε στράφι. Είναι προφανές ότι τα αστικά επιτελεία πανταχόθεν είναι μπερδεμένα και οι αριστεροί αφού απέτυχαν να οδηγήσουν την εργατιά στην σοσιαλιστική επανάσταση αρέσκονται πλέον να διαπαιδαγωγήσουν την αστική τους τάξη για το πως θα επιβιώσει σε έναν κόσμο που μόνο αυτοί καταλαβαίνουν πως είναι. Είναι κι αυτός ένας τρόπος για να συνεχίζει κανείς να υπάρχει. Κάπως έτσι άλλωστε σκέφτηκε και ο Συριζα και έχει πιάσει ήδη δουλειά.

 

ΥΣ. Και επειδή ο Κουτσούμπας ανησυχεί για την ύπαρξη σλαβομακεδονικής μειονότητας και γλώσσας του υπενθυμίζουμε επί τη ευκαιρία την θέση του ΚΚΕ δια στόματος Χαρίλαου Φλωράκη στην απολογία του στις δίκες για κατασκοπία την άνοιξη του 1960 στην Αθήνα, όπως αναδημοσιεύεται από το ομώνυμο βιβλίο από τις Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» :

Ο Φλωράκης ανέπτυξε την αντίθεσι του κομμουνισμού σε κάθε μορφή καταπιέσεως ενός λαού από έναν άλλο και είπε ότι εκεί έγκειται η διαφορά του ΚΚΕ με τους κατηγόρους του, σχετικά με το Μακεδονικό.

«Το κατηγορητήριο πλαστογραφεί τα κείμενα, όταν μας αποδίδη πρόθεσι να αποσπασθή η Μακεδονία από την ελληνική επικράτεια ή να διαμελιστή η Ελλάδα. Τέτοιο ζήτημα δεν υπάρχει. Το ζήτημα είναι ζήτημα μειονότητος και δικαιωμάτων μειονότητος. Να μην καταπιέζεται μία μειονότητα, να μην διώκονται τα μέλη της επειδή μιλούν τη μητρική τους γλώσσα, ακριβώς γιατί έτσι δημιουργούνται σ’ αυτή τάσεις αποχωρισμού».

Ο Φλωράκης μίλησε για τη σλαβομακεδονική μειονότητα και τη θέσι του ΚΚΕ απέναντι σ’ αυτή, πρόστεσε δε ότι και η κυβέρνησις Καραμανλή σε συμφωνία με τη γιουγκοσλαβική κυβέρνησι ανεγνώρισε τη σλαβομακεδονική γλώσσα και δέχθηκε οι ταυτότητες και άδειες κυκλοφορίας των Σλαβομακεδόνων να γράφονται σε ελληνική, σερβική και σλαβομακεδονική γλώσσα». 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s