Για την ακροδεξιά κυβέρνηση και τις εξελίξεις στην Ιταλία

Κ. Μαραγκός για το Avantgarde

Μετά την Ουγγαρία, την Πολωνία και την Αυστρία, έρχεται η σειρά της Ιταλίας να βρεθεί με μια ακροδεξιά κυβέρνηση στο τιμόνι της. Δύο μήνες διαπραγματεύσεων κατέληξαν και μετά το βέτο του προέδρου Σέρζιο Ματαρέλα για το ευρωσκεπτικιστή Πάολο Σαβόνα στη θέση του Υπουργού Οικονομίας, στην ορκωμοσία της νέας ιταλικής κυβέρνησης με επικεφαλής τον Τζουζέπε Κόντε. Πρόκειται για την αντιδραστικότερη κυβέρνηση της Ιταλίας από την εποχή του Μουσολίνι, σφραγίζοντας έτσι έναν ευρωπαϊκό πολιτικό συσχετισμό όλο και πιο δεξιά.

Η αμφισβήτηση του διευθυντηρίου των Βρυξελλών κράτησε μόνο λίγες μέρες μέχρι να πειστούν οι δύο κυβερνητικοί εταίροι να αποσύρουν τον ευρωσκεπτικιστή Σαβόνα από τη θέση του τσάρου της οικονομίας και να τοποθετήσουν στη θέση του τον Τζιοβάνι Τρία καθηγητή οικονομικών, σύμβουλο της Παγκόσμιας Τράπεζας και αποδεδειγμένο υπεράσπιση της ευρωζώνης, ικανοποιώντας έτσι τις ανησυχίες του ευρωπαϊκού και του διεθνούς κεφαλαίου σχετικά με τις αποσχιστικές τάσεις εντός της ΕΕ. Ο Σαβόνα πάντως θα είναι παρών ως επικεφαλής του Υπουργείου Ευρωπαϊκών Υποθέσεων για να σωθούν έτσι τα προσχήματα.

Image result for ορκομωσια κοντε

Μια κυβέρνηση της αντεπαναστατικής δεξιάς

Οι συζητήσεις που γίνονται για το χαρακτήρα αυτής της κυβέρνησης, ως λαϊκιστικής ή αντιευρωπαϊκής που στέκεται απέναντι στα διευθυντήρια του Βερολίνου και των Βρυξελλών που καταδυναστεύουν του νότιους λαούς είναι εκτός τόπου και χρόνου. Η κυβέρνησης της ακροδεξιάς Λέγκας και των καραγκιόζηδων του Κινήματος Πέντε Αστέρια (Κ5Α) είναι ένας αντεπαναστατικός αστικός σχηματισμός που θα κλιμακώσει την επίθεση ενάντια στους μετανάστες, και το οργανωμένο εργατικό κίνημα.

Η Λέγκα προέκυψε από την αυτονομιστική Λέγκα του Βορρά, η οποία υποστήριζε τον διαχωρισμό του πλουσιότερου βορρά για να σταματήσει τις οικονομικές μεταφορές προς το φτωχότερο νότο της χώρας. Τώρα είναι πλέον ένα κόμμα εθνικής εμβέλειας, λαμβάνοντας στις εκλογές 18%. Αυτό όμως δεν την κάνει λιγότερο ακροδεξιά. Τουναντίον, την μετατρέπει από ένα κόμμα αστικής διαμαρτυρίας σε ένα κόμμα εξουσίας έτοιμο να κάνει πράξει το εμετικό της ρατσιστικό της παραλήρημα.

Image result for ματέο σαλβίνι

Ο ηγέτης της Λέγκας Ματέο Σαλβίνι δεν κρύβει τις ιδεολογικές του προτιμήσεις. Κάλεσε τους πρωταγωνιστές της ευρωπαϊκής νεοναζιστικής σκηνής στις εκδηλώσεις του, μεταξύ των οποίων ο γερμανός νεοδεξιός ιδεολόγος Götz Kubitschek και η νεοναζιστική Χρύση Αυγή. Ο ευρωβουλευτής, στέλεχος της Λέγκα του Βορρά, Τζιανλούκα Μπουονάνο (προερχόμενος από το φασιστικό MSI) είχε συναντηθεί με τον Μιχαλολιάκο λίγο μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα. Ένας ακόμα Ευρωβουλευτής της Λέγκας, ο Mario Borghezio, σε ομιλία του στο ευρωκοινοβούλιο το Δεκέμβριο του 2014 εξέφρασε ανοιχτά την αλληλεγγύη του στους δολοφόνους του Φύσσα λέγοντας κατά λέξη: «υπάρχει μια χώρα και ένα πολιτικό κόμμα στην ΕΕ όπου σχεδόν 60 μέλη του – μεταξύ των οποίων και βουλευτές με τον Γραμματέα του – βρίσκονται στην φυλακή διανύοντας την δεύτερη χρονιά. Αυτή η χώρα λέγεται Ελλάδα και το κόμμα αυτό ονομάζεται Χρυσή Αυγή». Ο αντιπροέδρος της Λέγκας του Βορρά, Λορέντζο Φοντάνα, στο 8ο Συνέδριο της Χρυσής Αυγής (3/2016) δήλωνε ανοιχτά ότι «εάν ήμουν στην Ελλάδα θα ψήφιζα Χρυσή Αυγή». 

Τον Δεκέμβριο του 2015 ο ευρωβουλευτής της Λέγκας Τζιανλούκα Μπουονάνο είναι καλεσμένος του Νίκου Μιχαλολιάκου στα γραφεία της Χρυσής Αυγής.

Η Λέγκα συνεργάζεται επίσης στενά με το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας, την Εναλλακτική για τη Γερμανία και άλλα νεοφασιστικά κόμματα, ενώ κάθε τρεις και λίγο ξερνάει το ρατσιστικό της μίσος κατά των προσφύγων και των μουσουλμάνων.

Ωστόσο η Λέγκα δεν είναι μια παρθένα του ιταλικού πολιτικού συστήματος. Για χρόνια στήριξε και συμμετείχε στις κυβερνήσεις του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον ενσαρκώνει τη διαφθορά και την εγκληματικότητα της ιταλικής αστικής τάξης.

Δίπλα στη Λέγκα φιγουράρει το Fratelli d’Italia (Αδελφοί της Ιταλίας), των οποίων οι ρίζες βρίσκονται στο φασιστικό MSI (1946-1995) και την Εθνική Συμμαχία (1996-2009) που για λίγα χρόνια είχε συγχωνευτεί στο κόμμα του Μπερλουσκόνι Λαός της Ελευθερίας και αποσπάστηκε από αυτό το 2012. Στις εκλογές του Μάρτη οι φασίστες του Fratelli d’Italia απέσπασαν 4,4%, εκλέγοντας 19 έδρες.

Το Κίνημα Πέντε Αστέρια

Το Κ5Α όσο κι αν κρύβεται πίσω από τις μεταμοντερνιές «ούτε δεξιά ούτε αριστερά», όσο κι αν φαίνεται να είναι αποδέκτης της δυσαρέσκειας των ψηφοφόρων της κεντροαριστεράς, δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια αστική εναλλακτική τύπου Τζήμερου και Λεβέντη, ένας συνδυασμός νεοφιλελέδικης διαχείρισης με μπόλικο «νόμο και τάξη». Το γεγονός ότι δεν έχει κυβερνήσει του δίνει τη δυνατότητα να περιφέρεται ως μια δύναμη κάθαρσης που δεν έχει λερώσει τα χέρια της στην εξουσία, ωστόσο η επί δύο χρόνια δήμαρχος Ρώμης του Κ5Α Βιρτζίνια Ράγκι σύντομα αποδείχτηκε εξίσου διεφθαρμένη και δεμένη με εγκληματικούς κύκλους, όπως τα παλιά κόμματα που κακολογούσε. Τώρα με 32,7% στις εκλογές και 133 έδρες, ήρθε η ώρα να αποκαλυφθεί.

Giuseppe Conte 2.jpgΟ προστατευόμενος του Κ5Α νέος πρωθυπουργός Κόντε είναι ένας δηλωμένος αντικομμουνιστής που ισχυρίζεται όπου βρεθεί ότι «τα ιδεολογικά σχέδια της δεκαετίας του 1900 δεν επαρκούν πλέον». Δεν χρειάζεται και ιδιαίτερη φαντασία για το περιεχόμενο της φράσης. Εννοεί πολύ απλά ότι το ταξικό ανταγωνιστικό κίνημα και ο κομμουνισμός έχουν τελειώσει ως μια υπόθεση με την οποία το άρχων πολιτικό σύστημα είναι υποχρεωμένο να διαπραγματεύεται. Η επιλογή του δικηγόρου Τζουζέπε Κόντε δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για έναν οπαδό του ναζιστή νομικού Κάρλ Σμίτ και της αρχής «όλοι είναι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου» που αντικαθιστά κάθε τεκμήριο αθωότητας. Η νέα κυβέρνηση ετοιμάζεται άλλωστε πυρετωδώς να δώσει σε όλους να καταλάβουν τι εστί Κράτος Εξαίρεσης ξεκινώντας από μια ειδική νομοθεσία για τους μετανάστες.

Το Κ5Α ιδρύθηκε από τον κωμικό Beppe Grillo μετά την οικονομική κρίση του 2008, η οποία σημάδεψε την Ιταλία. Η κρίση και το πολιτικό κενό στα αριστερά επέτρεψε στον Γκρίλο να κερδίσει ακροατήρια ψαρεύοντας με δημαγωγικές επιθέσεις κατά της διαφθοράς και του νεοπλουτισμού των Ιταλών πολιτικών. Το Κ5Α κέρδισε επιρροή ανάμεσα στους νέους που ταύτιζαν τη λεγόμενη «αριστερά» γύρω από το Δημοκρατικό Κόμμα (PD) με την καπιταλιστική διαφθορά.

Ωστόσο, το πρόγραμμα του Κινήματος Πέντε Αστέρων ήταν κατ’ ουσία δεξιό από την αρχή. Με μια ρητορική ενάντια στη διαφθορά, τα μονοπώλια και τη γραφειοκρατία, απαιτεί μια ιστορική επίθεση εναντίον των εργαζομένων και ολόκληρου του πλαισίου του μεταπολεμικού κράτους πρόνοιας. Ενώ το Κ5Α ισχυρίζεται ότι αντιτίθεται στη διεφθαρμένη πολιτική τάξη, ο στόχος του είναι τα κοινωνικά κεκτημένα της ιταλικής εργατικής τάξης.

Στις εκλογές, το Κ5Α εξασφάλισε το μεγαλύτερο μέρος της υποστήριξής του υποσχόμενο την παροχή ενός βασικού ελάχιστου εισοδήματος σε όλους. Κέρδισε κυρίως ψήφους από νέους, πολλοί από τους οποίους είναι τόσο φτωχοί ώστε να μην μπορούν να εγκαταλείψουν το σπίτι των γονέων τους μέχρι τα 40 τους και δεν είναι σε θέση να ξεκινήσουν μια οικογένεια. Τα παραμύθια του βρήκαν επίσης επιρροή στο φτωχό νότο.

Κράτος πρόνοιας μόνο για την άρια φυλή

Luigi Di Maio 2018.jpgΩς δεύτερος αναπληρωτής πρωθυπουργός και υπουργός βιομηχανίας και εργασίας, ο ηγέτης των πέντε αστέρων Λουίτζι Ντι Μάιο είναι πλέον υπεύθυνος για την εφαρμογή αυτής της εκλογικής υπόσχεσης, η οποία αποτελεί δώρο στην επιχειρηματική ελίτ. Το ελάχιστο εισόδημα των 780€ μηνιαίως εξαρτάται από τους αποδέκτες που δέχονται οποιαδήποτε προσφορά εργασίας. Όπως και ο Hartz IV στη Γερμανία, θα χρησιμεύσει ως μηχανισμός για τη δημιουργία μιας τεράστιας δεξαμενής χαμηλόμισθων.

Ωστόσο υπάρχει και μια ακόμα λεπτομέρεια. Ο τίτλος του μέτρου είναι Reddito di Cittadinanza δηλαδή εισόδημα για την ιθαγένεια. Βασική προϋπόθεση για να το λάβει κανείς πέρα από να να δεχτεί μια οποιαδήποτε προσφορά εργασίας (αλλιώς το χάνει) είναι να κατέχει τον τίτλο του Ιταλού πολίτη. Το ιταλικό κράτος εξαιρεί από αυτή την παροχή τους μετανάστες και κάθε κάτοικο της Ιταλίας που δεν είναι Ιταλός. Αυτός είναι ο ορισμός του ρατσιστικού κράτους. Όσοι δεν ανήκουν στον κυρίαρχο εθνικό κορμό εξαιρούνται των παροχών. Σήμερα το ελάχιστο εισόδημα, αύριο και οι υπόλοιπες παροχές του κράτους πρόνοιας. Προφανώς και δεν υπάρχει τίποτα τυχαίο σε αυτή την επιλογή. Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο που προσφέρει η αστική τάξη στους υπηκόους της έχει ορισμένες ιδεολογικές και φυλετικές προϋποθέσεις. Οι νέες αστικές εκπροσωπήσεις βάζοντας τέτοιες προϋποθέσεις πετάνε έξω από την διαπραγμάτευση τις παλιές παραδοσιακές εκπροσωπήσεις της εργατικής τάξης (συνδικάτα, εργατικά κόμματα), ξεκαθαρίζοντας ότι μπορεί να μιλάνε απευθείας με την εργατική τάξη μόνο αν αυτή αποδέχεται την ιταλική της υπεροχή ως τμήμα του κυρίαρχου εθνικού κορμού. Αυτό ακριβώς ήταν το κράτος πρόνοιας των φασιστών και των ναζιστών του μεσοπολέμου και με ένα τέτοιο πρόγραμμα απευθύνθηκαν στην εργατική τάξη εκείνης της εποχής για να την αποσπάσουν από την επιρροή των σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών κομμάτων.

Μαζικές απελάσεις και ενίσχυση της καταστολής

Οι πολιτικές κατά των μεταναστών που εξαγγέλθηκαν στο κυβερνητικό πρόγραμμα ακολουθούν τις φρικτές ξενοφοβικές εκκλήσεις της Λέγκα (και σε μεγάλο βαθμό και του Κ5Α) και θα στοχεύσουν σε ορισμένα από τα πιο ευάλωτα τμήματα της εργατικής τάξης. Εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες (500.000) πρόκειται να απελαθούν στις χώρες καταγωγής τους στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, και κρατούνται σε κέντρα κράτησης για διάστημα έως 18 μηνών για το σκοπό αυτό. Ο αρχηγός της Λέγκα Ματέο Σαλβίνι θέλει προσωπικά να αναλάβει την ευθύνη αυτών των μαζικών απελάσεων ως νέος υπουργός Εσωτερικών.

Ένα κλίμα σοβινιστικής υστερίας προωθήθηκε από όλες τις πολιτικές δυνάμεις, ξεκινώντας από τα μέτρα κατά των μεταναστών που εφαρμόστηκαν από προηγούμενες κυβερνήσεις με επικεφαλής το Δημοκρατικό Κόμμα. Τώρα, η άκρα δεξιά στην κυβέρνηση Κόντε αισθάνεται ενθουσιασμένη να κλιμακώσει μια απροκάλυπτη δίωξη των προσφύγων, υποδεικνύοντάς τους ταυτόχρονα ως υπεύθυνους για την κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού κομματιάζοντας έτσι την εργατική τάξη στην βάση των εθνικών γραμμών. Το κυβερνητικό πρόγραμμα φέρει τη ξενοφοβική σφραγίδα της Λέγκα.
Όπως και άλλα ακροδεξιά κόμματα με τα οποία συνεργάζεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η Λέγκα χρησιμοποιεί την αντι-μεταναστευτική ρητορική για να υποκινήσει τη σοβινιστική υστερία, να δικαιολογήσει την ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους και να επιτεθεί στα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα ολόκληρης της εργατικής τάξης, χτίζοντας ένα αστυνομικό κράτος που θα ασκεί αμείλικτα την εξουσία του, πατάσσοντας κάθε κοινωνική και πολιτική αντιπολίτευση.

Φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά και αποκαλυπτικά χαρακτηριστικά του προγράμματος της νέας κυβέρνησης όσον αφορά την ανακατανομή του πλούτου είναι η εισαγωγή ενός ενιαίου φόρου 15% (ή 20% για όσους έχουν ετήσιο εισόδημα 80.000 ευρώ) αντικαθιστώντας την κλίμακα εισοδήματος, η οποία σήμερα κυμαίνεται μεταξύ 23 και 43%, ανάλογα με τα κέρδη. Αυτό το μέτρο θα έχει το διπλό αποτέλεσμα της μεταφοράς τεράστιων ποσοτήτων πλούτου από τα κάτω προς την κορυφή και της στέρησης κρίσιμων πόρων για κοινωνικά προγράμματα ζωτικής σημασίας. Η κατανομή του προϋπολογισμού για προγράμματα όπως η δημόσια υγεία και εκπαίδευση θα επηρεαστούν αναπόφευκτα, προκειμένου να επιτευχθούν φοροαπαλλαγές πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ για τους πλούσιους και μεγάλες επιχειρήσεις.

Μέχρι στιγμής, μόνο οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, κατά την εποχή της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην Ανατολική Ευρώπη, επιχείρησαν να εφαρμόσουν μια τέτοια ριζική φορολογική περικοπή. Η προοδευτική φορολόγηση των εισοδημάτων, βάσει της οποίας επιβάλλεται υψηλότερος φορολογικός συντελεστής όσο αυξάνεται το εισόδημα, θεωρείται ένα σημαντικό εργαλείο προκειμένου να περιοριστούν οι τεράστιες εισοδηματικές διαφορές. Χωρίς αυτό το εργαλείο το κράτος πρόνοιας πάει περίπατο.

Ιμπεριαλισμός

Μια ιδιαίτερα ανησυχητική διάταξη αφορά τις «αμυντικές» δαπάνες, στις οποίες το πρόγραμμα δίνει προτεραιότητα εν αναμονή νέων επιθετικών στρατιωτικών συμμετοχών. Η Μεσόγειος Θάλασσα είναι το επίκεντρο της προσοχής με το πρόσχημα της καταπολέμησης της ισλαμικής τρομοκρατίας και της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.

Ένα άλλο σημάδι ότι η κυβέρνηση Κόντε προετοιμάζεται για τη στρατιωτικοποίηση της ιταλικής κοινωνίας ενόψει μαζικών αναταραχών και αντίστασης στις αντιδραστικές πολιτικές της είναι η προγραμματισμένη αύξηση των αστυνομικών δυνάμεων και των οπλικών της συστημάτων. Στο τμήμα «Άμυνα» του προγράμματος Λέγκας-Κ5Α κατέστη επίσης σαφές ότι σκοπεύει να αυξήσει τη συμμετοχή της Ιταλίας σε διεθνείς αποστολές «για το εθνικό συμφέρον».

Η νέα υπουργός Άμυνας, Ελισάβετα Τρέντα, είναι στρατιωτικός με εμπειρία σε πολεμικές αποστολές. Η δήλωσή της σχετικά με τη συμμετοχή της Ιταλίας στα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο Ιράκ, ειδικά στη Νασιρίγια, ταιριάζει απόλυτα στο ιμπεριαλιστικό πρόγραμμα που εγκρίθηκε από τους μεγάλους παίχτες σε αυτόν τον πόλεμο υπό το πρόσχημα της «ανθρωπιστικής παρέμβασης»: «Αυτοί είναι οι στρατιώτες μας: επαγγελματίες με καρδιά!»

Όλα εντάξει από τις ευρωπαϊκές ελίτ

Η εγκατάσταση μιας τέτοιας κυβέρνησης αποτελεί προειδοποίηση για τους εργαζόμενους όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η κυρίαρχη ελίτ στρέφεται με γοργό ρυθμό σε αυταρχικές μορφές κυριαρχίας.

Ο ακροδεξιός συνασπισμός Λέγκας-Κ5Α έρχεται στην εξουσία με τη σφραγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόλις λίγες μέρες πριν ο πρόεδρος Ματαρέλα χρησιμοποίησε τις συνταγματικές εξουσίες για να δώσει την έγκριση για τη δημιουργία μιας κυβέρνησης Λέγκας-Κ5Α, ενώ η επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, Federica Mogherini, τόνισε ότι είχε «πλήρη εμπιστοσύνη» στον Ιταλό πρόεδρο. Αξιωματούχοι σε ολόκληρη την Ευρώπη χαιρέτισαν το ακροδεξιό καθεστώς στη Ρώμη. Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ επαίνεσε τους «στενούς και φιλικούς δεσμούς που ενώνουν τη Γερμανία και την Ιταλία σε όλους τους τομείς – πολιτικό, πολιτιστικό και οικονομικό» και είπε στη νέα ιταλική κυβέρνηση: «Ανυπομονώ να αναπτύξω και να εμβαθύνω αυτή τη στενή συνεργασία μαζί σας».

Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλον Γιούνκερ ζήτησε στενή συνεργασία μεταξύ της ΕΕ και της νέας κυβέρνησης, υποβαθμίζοντας τις φασιστικές εκρήξεις του Σαλβίνι με την παρατήρηση: «Θα πρέπει να μετράμε τους πολιτικούς με τις πράξεις τους και όχι με τις ρητορικές τους δηλώσεις».

Οι μόνες επιφυλάξεις που διατύπωσε ο Ματαρέλα και η ΕΕ ήταν οι ανησυχίες ότι, η Ιταλία μπορεί να εγκαταλείψει το ευρώ ή να σταματήσει να εξυπηρετεί πλήρως το υπέρογκο χρέος των 2,3 τρισεκατομμυρίων ευρώ. Μόλις πέρυσι, οφειλόταν πληρωμή τόκων ύψους 66,4 δισ. Ευρώ για το χρέος, αν και το επιτόκιο ήταν μόλις 0,7%. Η άνοδος των επιτοκίων θα πολλαπλασιάσει γρήγορα αυτό το ποσό.

Ούτε ο Ματαρτέλα ούτε η ΕΕ αμφισβήτησαν τα σχέδια της κυβέρνησης για τον εγκλεισμό και τις απελάσεις εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων. Ούτε έδειξαν καμία ανησυχία για τις ρατσιστικές δηλώσεις του νέου υπουργού Εσωτερικών και την ροπή του σε μια αυταρχική διακυβέρνηση. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτές οι πολιτικές έχουν πλέον πλήρη συναίνεση στην Ευρώπη.

Σε κάθε χώρα, η άρχουσα τάξη καταφεύγει στη λογοκρισία, την κρατική καταστολή και σε φασιστικές μεθόδους για να υπερασπιστεί την εξουσία της. Αυτό οφείλεται, αφενός, στην άνευ προηγουμένου κρίση του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου καπιταλισμού και, αφετέρου, σε μια προληπτική κλιμάκωση της κρατικής βίας ακόμα και αν δεν αντιστοιχεί στο επίπεδο μιας πραγματικής κοινωνικής αντίστασης από τη μεριά των εργαζομένων. Όπως και να χει ο κρατικός μηχανισμός σε όλη την Ευρώπη βρίσκεται επί ποδός πολέμου για να τσακίσει εν τη γέννεση τους κάθε είδους κοινωνικές αντιδράσεις στη διαρκή λιτότητα, τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών και την περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Αυτή η ροπή προς ένα διαρκές Κράτος Εκτάκτου Ανάγκης έρχεται να δέσει με τις ανάλογες πολιτικές και ιδεολογικές εκπροσωπήσεις. Τα ακροδεξιά κόμματα σήμερα συμμετέχουν στην κυβέρνηση σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Το γεγονός ότι μια τέτοια κυβέρνηση έχει αναλάβει την διακυβέρνηση στην Ιταλία, ιδρυτικό μέλος της ΕΕ με πληθυσμό 60 εκατομμυρίων και την τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της ΕΕ, πρέπει να θεωρηθεί ως προειδοποίηση προς ολόκληρη την ευρωπαϊκή εργατική τάξη και ιδιαίτερα για τις οργανώσεις της.

Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, οι γιαλαντζί αριστεροί τύπου Σύριζα και Ποδέμος καθώς και τα συνδικάτα δεν είναι ούτε ικανοί ούτε πρόθυμοι να αντιταχθούν στον κίνδυνο του φασισμού. Ασκώντας δεξιές πολιτικές προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου, επέτρεψαν στα φασιστικά κόμματα να παριστάνουν τους αντιπάλους του ευρωοικοδομήματος και της «παγκοσμιοποίησης». Επιπλέον, η σοσιαλδημοκρατία και καθεστωτική αριστερά έχουν υιοθετήσει ένα μεγάλο μέρος της πλατφόρμας της ακροδεξιάς, κάνοντας την πάπια στην καταστολή των προσφύγων, την εγχώρια καταπίεση και το γκρέμισμα του κράτους πρόνοιας, αναλαμβάνοντας πολλές φορές και την ευθύνη για το «υπερβολικό» του μέγεθος, θέλοντας έτσι να κερδίσουν εκ νέου την εμπιστοσύνη της αστικής τάξης και να επανενταχθούν σαν ζήτουλες στο νέο μοντέλο αστικής διακυβέρνησης.

Η κυβέρνηση Κόντε θα είναι για την ιερά καπιταλιστική συμμαχία της Ευρώπης ένας σταθμός προκειμένου να εμπεδωθεί το νέο αυτό μοντέλο. Πολύ περισσότερο όταν έχουν κερδίζει μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία που έχει πειστεί ότι το μεταπολεμικό κράτος πρόνοιας και τα «πολλά» δικαιώματα ευθύνονται για την κρίση του συστήματος.

Η νίκη τους, η ήττα μας

Τίποτα απ’ όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ιταλία δεν θα είχε συμβεί αν το δικό μας στρατόπεδο δεν είχε δεχτεί μια ιστορική ήττα. Μια ήττα που ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις. Πρώτον με την ανατροπή του 1990 και τη διάλυση της ΕΣΣΔ και δεύτερον με την αδυναμία του εργατικού κινήματος να υπερασπιστεί τις κατακτήσεις του στην δυτική Ευρώπη. Όσο κι αν μερικοί κάνουν ότι δεν το καταλαβαίνουν η αδυναμία του εργατικού κινήματος στη δύση έχει άμεση σχέση με την πτώση του αντίπαλου δέους και κυρίως με την ήττα ενός εναλλακτικού οράματος. Η αριστερά που νόμιζε ότι θα αντιταχθεί στον νεοφιλελευθερισμό χωρίς να αντιτάσσεται στον καπιταλισμό, χωρίς να παλεύει για την ανατροπή του, η αριστερά του εναλλακτισμού, των φόρουμ, του Τσίπρα και του Ιγκλέσιας, που στη δεκαετία του μιλένιουμ και των αγανακτισμένων παρουσιάστηκε ως μια εναλλακτική λύση στην κρίση της παραδοσιακής αριστεράς κατέρρευσε παταγωδώς το 2015 όταν ο Σύριζα βρέθηκε στην κυβέρνηση για να γίνει ένας ακόμα νεροκουβαλητής της αστικής αντεπανάστασης εκλιπαρώντας τα μεγάλα αφεντικά για λίγη ελεημοσύνη μπας και περισώσει κάτι από την ξεπουπουλιασμένη τιμή της ροζ αριστεράς που εκπροσωπούσε.

Κάπου εκεί κατέρρευσε και η ιταλική αριστερά πέρα του ήδη ξεφτιλισμένου Δημοκρατικού Κόμματος. Τα αποτελέσματα είναι περισσότερο από τραγικά. Μια διάσπαση του Δημοκρατικού Κόμματος με τον τίτλο Ισότητα και Ελευθερία έλαβε το απογοητευτικό 3,3% θυμίζοντας τα πενιχρά αποτελέσματα της ελληνικής Αριστεράς του Όχι που περίμενε τον Σεπτέμβρη του 2015 να την τιμήσει ο λαός του 65% αλλά τελικά δεν κατάφερε να λάβει ούτε το πολυπόθητο 3%.

Στην υπόλοιπη Αριστερά τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Η πάλαι ποτέ Κομμουνιστική Επανίδρυση που στη δεκαετία του 90 λάμβανε 5-6%, έχει βουλιάξει σε μια υπαρξιακή κρίση αλλάζοντας brand name μπας και πιαστεί από τη συγκυρία αλλά το αποτέλεσμα είναι πάντα το χειρότερο. Αυτή τη φορά πρωταγωνίστησε στην ίδρυση ενός νέου σχηματισμού «Η εξουσία στον λαό» (Potere al Popolo) όμως ο λαός πάρα τα εγκώμια και τις φιλοφρονήσεις τής έδωσε το πενιχρό 1,1%. Στις ευρωεκλογές του 2014 συμμετείχε στο βραχύβιο σχήμα «η Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα» (L’Altra Europa con Tsipras), μεσούσης της εκρηκτικής ανόδου του Σύριζα. Τότε μαζί με τους αριστερούς οικολόγους του Βέντολα η λίστα έλαβε 4%. Αντίστοιχα αποτελέσματα και ρυθμούς πτώσης έλαβε και το τροτσκιστικού προσανατολισμού Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα του Μάρκο Φεράντο (αδελφό του ΕΕΚ) με μόλις 29364 ψήφους και ποσοστό 0,09% όταν στις εκλογές του 2008 όπου πρωτοεμφανίστηκε έλαβε 208000 και 0,57%, ενώ στην ίδια αναμέτρηση η Κρίτικα Σινίστρα είχε λάβει 0,4%. Τον κύκλο των πενιχρών αποτελεσμάτων κλείνει το πρωτοεμφανιζόμενο Κομμουνιστικό Κόμμα διάσπαση των Ιταλών Κομμουνιστών και με αδελφικές σχέσεις με το ΚΚΕ που όμως κι αυτό δεν ξεπέρασε τις 105000 και το 0,3%. Σύνολο της κομουνιστικής αριστεράς όλων των ειδών 1,5%. Τα αδελφάκια του Σύριζα 3,3% και η κεντροαριστερά του Ματέο Ρεντζι 18,7%.

Από κει και πέρα η πολιτική σκηνή είναι κατάμαυρη. 33% τα πέντε Αστέρια, 18% η Λέγκα, 14% ο Μπερλουσκόνι, οι φασιστοειδείς Αδελφοί της Ιταλίας 4,4%, η Κάζα Πάουντ επίσης φασίστες με δράση στο δρόμο 1%, οι φασίστες της Φόρτσα Νουέβα υπό το σχήμα «η Ιταλία στους Ιταλούς» 0,5%. Και διάφορα κομματίδια της εκκλησίας και της δεξιάς ακόμα 3-4%. Αυτό είναι το ιταλικό σκηνικό, τουλάχιστον εκείνο που εκφράστηκε στις εκλογές.

Ας μην αυταπατόμαστε. Στις εκλογές συμμετείχαν 34 εκατομμύρια Ιταλοί σε έναν συνολικό πληθυσμό 60 εκατομμυρίων. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι τα 44 εκατομμύρια αποτελούν το ενεργό εκλογικό σώμα από 18 ως 75 χρονών. Κάπου τόσοι είναι και οι εγγεγραμμένοι (46 εκ). Δεν ξέρουμε τι κρύβουν τα 10 εκατομμύρια που δεν προσήλθαν στις κάλπες της 4 Μάρτη. Μακάρι να είναι εχθροί του καπιταλισμού και τους αστικού καθεστώτος, αν και δεν έχουμε καμία επιστημονική βάση για να στηρίξουμε έναν τέτοιο ισχυρισμό. Η αποχή σε αυτά τα μεγέθη (24%) είναι στα όρια του φυσιολογικού για να μην πούμε πολύ χαμηλότερη απ’ ότι σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Κανείς δεν θορυβήθηκε από το μέγεθός της ούτε και είδαμε αυτόν τον κόσμο να εκφράζει εξωθεσμικά τις διαθέσεις του. Μάλλον πρόκειται για αριστερόστροφο κόσμο που έχει παραιτηθεί από τις απανωτές απογοητεύσεις.

Είναι προφανές ότι από το εσωτερικό σκηνικό της Ρώμης δεν έχει κανείς να περιμένει τίποτα. Πολύ περισσότερο όταν η τελευταία ελπίδα της ιταλικής αριστεράς ήταν ο Τσίπρας. Η Ιταλία όπως και η υπόλοιπη Ευρώπη ζει μια σκοτεινή περίοδο και οι μάχιμοι κομμουνιστές επαναστάτες θα πρέπει να το έχουν υπόψη τους. Είναι προφανές ότι η τρομολαγνεία, η αξιοποίηση των γελοίων επιθέσεων των ισλαμιστών κατά κατοίκων των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων έρχεται κουτί στην ειλημμένη απόφαση χτισίματος ενός διαρκούς κράτους έκτακτης ανάγκης. Η ευρωπαϊκή ελίτ έχει ανακαλύψει εκ νέου τα ρατσιστικά ιδεολογήματα και χτίζει ένα εσωτερικό απαρτχάιντ, όπου οι οι αντίπαλοι του «νόμου και της τάξης» δεν θα έχουν καμία θέση.

Η ήττα τους, η νίκη μας

Και ενώ συμβαίνουν όλες αυτές οι κολοσσιαίες αλλαγές η παλιά αριστερά αδυνατεί να τις συνειδητοποιήσει και ως εκ τούτου να τις αντιμετωπίσει. Κολλημένη στα κεκτημένα των προηγούμενων δεκαετιών κλαίγεται και εκλιπαρεί για το κράτος πρόνοιας και το κοινωνικό συμβόλαιο που χάνεται, χωρίς όμως να ξέρει πώς να το υπερασπιστεί. Και ο λόγος είναι ότι η προηγούμενη ισορροπία μέσα στην οποία η δυτικά αριστερά εδραίωσε τη θέση της στο πολιτικό σύστημα, δεν ήταν μια σειρά αγώνες που έφτασαν μέχρι το «κεκτημένο» του κράτους πρόνοιας, αλλά η απειλή για την ανατροπή συθέμελα του καπιταλιστικού συστήματος. Το κράτος πρόνοιας και μαζί με αυτό τα μεγάλα εκλογικά ποσοστά του πάλαι ποτέ ΚΚ Ιταλίας ήταν το προϊόν της ρωσικής επανάστασης, της γερμανικής και ιταλικής κομμουνιστικής απόπειρας στις αρχές της δεκαετίας του 1920, και των επαναστάσεων πετυχημένων και αποτυχημένων που ακολούθησαν μέχρι τη δεκαετία του 1970. Αυτή ήταν η βάση των κατακτήσεων του δυτικού προλεταριάτου και του διαμεσολαβητικού ρόλου του κάθε ΚΚ και της κάθε σοσιαλδημοκρατίας. Κάθε επιτυχία των Βιετκόνγκ ήταν και μια αύξηση του μεροκάματου του Γάλλου εργάτη, κάθε εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση ήταν και μια μείωση του χρόνου εργασίας του Ιταλού εργάτη. Αυτό έδινε δύναμη στο ντόπιο εργατικό κίνημα αν και ξέχασε να κάνει τη δική του επανάσταση για να εδραιωθεί έτσι η νίκη των καταπιεσμένων αδελφών του στη Λατινική Αμερική στην Ασία και την Αφρική, αλλά και οι δικές του κατακτήσεις.

Στο βαθμό που η μάχιμη ζωντανή πρωτοπορία συνειδητοποιήσει όχι μόνο τις αιτίες της ήττας, αλλά και το έδαφος πάνω στο οποίο έτρεξαν οι νικηφόρες στιγμές της ταξικής πάλης της προηγούμενης περιόδου, τότε υπάρχει ελπίδα για την κομμουνιστική επιστροφή. Όχι μια ψευδαίσθηση επιστροφής στη βάση δήθεν της πάλης για τα άμεσα ζητήματα, αφήνοντας την προοπτική για τη Δευτέρα Παρουσία. Εξάλλου κανένας άμεσος αγώνας δεν μπορεί να δοθεί με αξιώσεις χωρίς να εμπνέεται από τη δυνατότητα ενός άλλου κόσμου πέρα από την καπιταλιστική μονοκρατορία. Δεν πιστεύουμε ότι η λύση εξαρτάται από τη διάθεση μιας μάζας που συμπεριφέρεται τη μία σαν εκλογικός και την άλλη σαν καταναλωτικός όχλος και την επόμενη σέρνεται παρακαλώντας να ρυθμίσει τα χρέη της συντασσόμενη τη μία με τους δε πληρώνω και την άλλη με το Σώρρα.

Ο κομμουνισμός δεν μπορεί να εξαρτάται από τις διαθέσεις εξαρτημένων και αδύναμων ατόμων που σκέφτονται με το στομάχι τους και με το κεφάλι στα πόδια τους. Πάνω στις εξαρτημένες συμπεριφορές αυτού του όχλου η αστική εξουσία αντλεί μια επίφαση νομιμοποίησης. Μπορεί όμως να το κάνει όσο κρατάει γερά στα χέρια της τα πραγματικά όπλα της εξουσίας (οικονομική και πολιτική) και αυτός είναι και ο λόγος που η πλειοψηφία σέρνεται πολιτικά και ιδεολογικά πίσω της. Στο πρώτο όμως στραβοπάτημα θα φανεί η γύμνια της. Στην πρώτη ήττα θα αποδειχτεί ότι δεν είναι αήττητη. Πάνω σε αυτή τη βάση ο κομμουνισμός πρέπει να χαράξει εκ νέου τη στρατηγική του. Η Ιταλία του Σαλβίνι και του Ντι Μάιο ετοιμάζεται για τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές εξορμήσεις φαντασιωνόμενη όπως και κάποιοι άλλοι στο παρελθόν την αναβίωση της Pax Romana σαν τον φτωχό βεβαίως συγγενή της Pax Americana. Τους ευχόμαστε σ’ αυτό το ταξίδι να φάνε τα μούτρα τους, και μαζί τους να βουλιάξει ολόκληρη η αυτοκρατορία. Αν το κομμουνιστικό κίνημα είναι στη σωστή πλευρά τότε έχει ελπίδες να είναι η επόμενη λύση, αν όχι ας βουλιάξει κι αυτό μαζί με τον κόσμο που τόσο ήθελε κάποτε να ανατρέψει αλλά τόσο έχει ταυτιστεί μαζί του.

Παράρτημα

Αποτελέσματα εκλογών 4 Μάρτη

Κόμμα Ψηφοι % Έδρες
Κίνηση πέντε αστέρων 10,732,066 32.68 133
Δημοκρατικό κόμμα [Ρέντζι] 6,161,896 18.76 86
Λέγκα 5,698,687 17.35 73
Forza Italia Μπερλουσκόνι 4,596,956 14.00 59
Αδελφοί της Ιταλίας Φασίστες 1.429.550 4.35 19
Ελευθερία και Ισότητα [Αριστερά] 1,114,799 3.39 14
Περισσότερη Ευρώπη [Κεντροαριστέρα] 841,468 2,56 0
Μας με την Ιταλία – UdC 427,152 1.30 0
Η εξουσία στο Λαό 372,179 1.13 0
CasaPound  [φασίστες] 312,432 0,95 0
Ο Άνθρωπος της Οικογένειας 219,633 0,67 0
Μαζί ( PSI – FdV – AC ) [κερντροαριστέρα] 190,601 0,58 0
Δημοφιλής λίστα πολιτών [ κερντροαριστέρα] 178,107 0,54 0
SVP – PATT [Τοπικιστές Τιρόλου, Τρεντίνου] 134.651 0,41 2
Ιταλία για τους Ιταλούς ( φασίστες) 126,543 0,39 0
Κομμουνιστικό κόμμα 106,816 0,33 0
Κόμμα της ανθρώπινης αξίας 47,953 0.15 0
10 φορές καλύτερα 37,354 0,11 0
Για μια Επαναστατική Αριστερά ( PCL- SCR) 29,364 0,09 0
διάφορα 82000 0,23 0
Σύνολο 32,841,705 100,00 386
Άκυρα Λευκά 1.471.727 4.33
Συνολική προσέλευση 33,923,321 72,94
Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι 46,505,499
Πηγή: Υπουργείο Εσωτερικών
Advertisements

One response to “Για την ακροδεξιά κυβέρνηση και τις εξελίξεις στην Ιταλία

  1. Ο ρατσιστικός βερμπαλισμός του Σαλβίνι φαίνεται ότι αρχίζει να επηρεάζει αρνητικά και τη συμπεριφορά των Ιταλών, αφού στην Καλαβρία ένα άτομο σταμάτησε το αυτοκίνητό του έβγαλε ένα όπλο και δολοφόνησε έναν 29χρονο μετανάστη από το Μάλι και τραυμάτισε άλλους δύο, ενώ ένας κατάφερε να σωθεί, γιατί έκαναν το “έγκλημα” να μαζεύουν εγκαταλελειμμένα παλιοσίδερα για να τα πωλήσουν στην ανακύκλωση. Οι κοινότητες των μεταναστών της Καλαβρίας έκλεισαν δρόμο έξω από καταυλισμό και έκαψαν λάστιχα και τα τοπικά συνδικάτα κήρυξαν απεργία.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s