Μακεδονικό: Όχι στο σωβινιστικό δηλητήριο. Ο εχθρός είναι στη χώρα «μας»

Κ.Μαραγκός για το Avantgarde

Η συζήτηση για το μακεδονικό βρίσκεται για ακόμα μια φορά στην επικαιρότητα με αφορμή τη σύνοδο του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο και την εκκρεμότητα της ένταξης της Μακεδονίας στην Ευρωατλαντική Συμμαχία. Το ζήτημα είχε τεθεί στη Σύνοδο του Βουκουρεστίου το 2008 και η αίτηση της Μακεδονίας απορρίφθηκε ύστερα από το βέτο που έβαλε η ελληνική πλευρά. Για το ίδιο λόγο έχει παγώσει και η διαδικασία ένταξης στην ΕΕ.

Τα κοράκια πάνω από το πτώμα της Γιουγκοσλαβίας

Το μακεδονικό αποτελεί εδώ και 25 χρόνια μια από τις βασικές αιχμές του ελληνικού εθνικισμού, δίπλα στο κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές διαφορές στο αιγαίο που πλέον έχουν διευρυνθεί σε όλη τη λεκάνη της ανατολικής μεσογείου. Το ζήτημα δεν προέκυψε σε μια τυχαία στιγμή, αλλά κατά τη διάρκεια της διάλυσης της Γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας μέσα από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, που κατέληξε στη δημιουργία 6 ανεξάρτητων κρατών (Σλοβενία, Κροατία, Σερβία, Βοσνία, Μακεδονία, Μαυροβούνιο), και μιας αυτόνομης περιοχής (Κόσοβο) που λειτουργεί ντε φάκτο σαν ανεξάρτητο κράτος έστω και αν η Σερβία συνεχίζει να τη θεωρεί δικό της έδαφος. Οι χιλιάδες νεκροί, οι εκτοπίσεις, οι εθνικές εκκαθαρίσεις ήταν όχι μόνο το τίμημα αλλά και η διαδρομή της βίαιης καπιταλιστικής παλινόρθωσης της Γιουγκοσλαβίας.

Η σύγκρουση όμως αυτή δεν αφορούσε μόνο της υπό συγκρότηση νέες αστικές τάξεις που διεκδικούσαν για τον εαυτό τους ζωτικό χώρο κυρίως στις διαφιλονικούμενες περιοχές, όπου μέχρι τότε ζούσαν ανάμεικτοι πληθυσμοί. Η ανατροπή του στάτους κβό ήταν και μια ευκαιρία για τον δυτικό ιμπεριαλισμό, όχι μόνο να υποδαυλίσει και να οξύνει τη διαδικασία αυτή, αλλά και να την ελέγξει για δικό του όφελος. Είναι γνωστός ο ρόλος που έπαιξε η Γερμανία ενισχύοντας αποφασιστικά τη Σλοβενία και την Κροατία για να βάλει χέρι στην περιοχή. Είναι επίσης γνωστό ότι οι ΗΠΑ βομβάρδισαν την Σερβία για να δώσουν τη χαριστική βολή στον επίδοξο κληρονόμο της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, κατακερματίζοντας στα νότια της χώρας ότι είχε απομείνει από την καταρρέουσα ομοσπονδία και την κληρονομιά του Τίτο. Η Σερβία βρέθηκε στο στόχαστρο και για έναν επιπλέον λόγο. Ήταν η μοναδική χώρα που η ανερχόμενη αστική της τάξη επέμενε σε ένα αντιδυτικό προσανατολισμό. Αυτό την κατέτασσε στις χώρες παρίες που έπρεπε να τσακιστεί για να ενσωματωθεί η πρώην Γιουγκοσλαβία στην διαδικασία της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης με τους όρους της αυτοκρατορίας.

Η ελληνική πλευρά δεν έμεινε ασυγκίνητη  μπροστά στις δραματικές εξελίξεις στα βόρεια των συνόρων της. Η ανατροπή της προηγούμενης ισορροπίας ήταν για τον ελληνικό καπιταλισμό μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μπει δυναμικά στο παιχνίδι της διεύρυνσης του ζωτικού του χώρου. Τα Βαλκάνια γίνονται το πεδίο νέων εξορμήσεων και μιας βίαιης καπιταλιστικής συσσώρευσης. Επιπλέον το σχέδιο επαναποικιοποίησης της ανατολικής Ευρώπης μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού» πήρε μια μορφή ενός ατελείωτου πλιάτσικου. Όχι μόνο ο γερμανικός και ο αμερικανικός, αλλά και μικρότερης εμβέλειας καπιταλισμοί έπεσαν με τα μούτρα  στα φιλέτα διαμορφώνοντας ταυτόχρονα και τη νέα ισορροπία. Η κατάρρευση άλλωστε του ανατολικού μπλοκ φάνηκε προς στιγμήν να απελευθερώνει τα καταπιεσμένα ένστικτα των εθνικών κεφαλαίων που μέχρι τότε έπρεπε να συνεννοούνται και να αποφεύγουν τις εσωτερικές διαμάχες λόγω του «εξ ανατολών» κινδύνου. Για τον ελληνικό αστισμό τα Βαλκάνια αποτελούσαν από τον 19ο αιώνα ζωτικό χώρο. Είτε σαν χώρος δράσης του ελληνικού κεφαλαίου στις παραδουνάβιες περιοχές, είτε σαν διεκδίκηση εδαφών σε στρατιωτικές αναμετρήσεις κυρίως κατά τη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων, αξιοποιώντας τη δεινή θέση της καταρρέουσας οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η κατάκτηση της Μακεδονίας

Το ελληνικό κράτος κατέκτησε ένα τμήμα της Μακεδονίας κατά τη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων (1912-3), αφήνοντας για λίγο αργότερα την αναμέτρηση για τη μικρά Ασία όπου και τελικά ηττήθηκε από το νεοσύστατο τούρκικό κράτος υπό τον Κεμάλ το 1922. Με τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) οι δύο πλευρές προχώρησαν στην υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών εκκαθαρίζοντας εθνικά τα εδάφη που βρέθηκαν στην κυριαρχία τους. Έτσι 1,2 εκατομμύριο χριστιανοί -κυρίως έλληνες- της Μικράς Ασίας ήρθαν ως πρόσφυγες σε περιοχές που εγκατέλειψαν 600 χιλιάδες μουσουλμάνοι τούρκικης καταγωγής από τα εδάφη κυρίως της νότιας Μακεδονίας, αλλάζοντας έτσι την πληθυσμιακή σύνθεση της περιοχής αυτής. Να σημειώσουμε εδώ ότι τα δημογραφικά δεδομένα της διαφιλονικούμενης περιοχής της Μακεδονίας ήταν πολλές φορές προϊόν μαγειρέματος ανάλογα με το ποιος έκανε την απογραφή. Οι στατιστικές αυτές αφορούσαν τα Βιλαέτια της Θεσσαλονίκης, του Κοσσόβου και του Μοναστηρίου περιοχές που αντιστοιχούν χοντρικά στην γεωγραφική Μακεδονία που πλέον βρίσκεται κατά 50% στο ελληνικό κράτος, 40% στο Μακεδονικό και 10% στη Βουλγαρία. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η εθνική συνείδηση των πληθυσμών στις αρχές του 20ου αιώνα είναι πολύ χαλαρή ως κάτοικοι μιας πολυεθνικής κρατικής οντότητας (οθωμανικό κράτος) και με μια δόση αυθαιρεσίας θα μπορούσαμε να πούμε ότι σε μια περιοχή 2,5 περίπου εκατομμυρίων ζούσαν 1 εκ μουσουλμάνοι κυρίως τουρκικής και δευτερευόντως αλβανικής συνείδησης, 1 εκ. σλάβοι συμπεριλαμβανομένων των σέρβων και των βουλγάρων, οι οποίοι σε πολλές από τις στατιστικές λογίζονταν σκέτο ως Σλαβομακεδόνες, 400 χιλιάδες έλληνες, 60000 εβραίοι, και άλλοι τόσοι περίπου βλάχοι. Το ελληνικό στοιχείο καταλαμβάνει περίπου το 16% του πληθυσμού συγκεντρωμένο κυρίως στα βιλαέτια Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου. (Στοιχεία από το εθνικιστικό ιστολόγιο hellinon.net) Σύμφωνα με ένα ακόμα εθνικιστικό ιστολόγιο «τις παραμονές της Απελευθέρωσης ο πληθυσμός της Μακεδονίας προσέγγιζε το 1.205.000 κατοίκους, εκ των οποίων οι Ελληνόφωνοι ανέρχονταν μόλις σε 370.000 (ποσοστό 31%), οι Σλαβόφωνοι σε 260.000 (Πατριαρχικοί και Εξαρχικοί) (21,5%), οι Μουσουλμάνοι σε 475.000 άτομα (39,5%), ενώ οι Εβραίοι και οι λοιποί σε 98.000 (ποσοστό 8%)». Τα στοιχεία αυτά αναφέρονται στο κομμάτι της Μακεδονίας που ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος το 1912-3. Σύμφωνα πάλι με το ίδιο δημοσίευμα κατά τη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων 40000 σλαβομακεδόνες εγκατέλειψαν τις εστίες τους, ενώ το κύμα μετανάστευσης συνεχίστηκε με την εγκαθίδρυση της ελληνικής διοίκησης στην περιοχή, ενώ εκατοντάδες χωριά άλλαξαν τα ονόματα τους από σλαβικά σε ελληνικά. Επίσης «Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία που διέθετε η Γενική Διοίκηση Μακεδονίας, την περίοδο 1913-1914 από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης αναχώρησαν περίπου 76.000 Μουσουλμάνοι» από περιοχές της Μακεδονίας προς την Τουρκία. «Σε αυτούς πρέπει να προστεθούν και ορισμένες χιλιάδες ακόμη, που έφυγαν κατά μόνας. Έτσι, ο συνολικός αριθμός των Μουσουλμάνων προσφύγων από την Μακεδονία, τη διετία 1913-1914, πρέπει να προσέγγιζε τα 100.000 άτομα». Το 1924, δυο χρόνια μετά την ήττα στο μικρασιατικό, στη Μακεδονία ζούσαν ακόμα 220000 σλαβόφωνοι πολλοί από τους οποίους εγκατέλειψαν την περιοχή στη συνέχεια. Στην απογραφή του 1928, 81000 κάτοικοι δήλωσαν τα σλαβομακεδόνικα σαν μητρική τους γλώσσα. Στη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου ακόμα 40000 σλαβομακεδόνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα ύστερα από την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού τον οποίο ενίσχυσαν και πολέμησαν πολλοί από αυτούς. Ακόμα και έτσι όμως στην απογραφή του 1951, 41000 εξακολουθούν να δηλώνουν τα σλαβομακεδόνικα σαν μητρική τους γλώσσα. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που απογράφηκε το σχετικό στοιχείο. Στην αλλαγή των εθνολογικής σύνθεσης του πληθυσμού της ελληνικής Μακεδονίας δεν πρέπει να ξεχάσει κανείς την εξόντωση 60000 τουλάχιστον εβραίων κατοίκων της Θεσσαλονίκης (που ζούσαν εκεί από το 15ο αιώνα) την περίοδο της γερμανικής κατοχής Η εθνική εκκαθάριση είχε πλέον ολοκληρωθεί.

Αλυτρωτικές επιδιώξεις;

Ένα από τα επιχειρήματα της ελληνικής πλευράς είναι ότι η χρήση του ονόματος Μακεδονία από τη γειτονική χώρα προδίδει αλυτρωτικές επιδιώξεις. Ότι κατά κάποιο τρόπο ένα κράτος με αυτό όνομα ντε φάκτο διεκδικεί το σύνολο της Μακεδονίας. Είναι αλήθεια ότι στα Σκόπια έχουν κυκλοφορήσει κατά καιρούς από διάφορους ανεπίσημους κύκλους χάρτες που επιβεβαιώνουν αυτό το «φόβο». Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για γραφικές περιπτώσεις στυλ Βελόπουλου, με στόχο να τονώσουν το εθνικιστικό φρόνημα του πληθυσμού. Ο εθνικισμός είναι ο βασικός πυρήνας του σύγχρονου έθνους κράτους. Δεν υπάρχει κράτος χωρίς την αναπαραγωγή του εθνικού φρονήματος. Πάνω σε αυτή τη βάση χτίζεται και αναπαράγεται η εθνική ενότητα, στην οποία οι υποτελείς τάξεις θα πρέπει να στοιχηθούν πίσω από την άρχουσα τάξη και να ξεχάσουν τους ταξικούς διαχωρισμούς. Ο εξωτερικός κίνδυνος, οι εχθροί που «επιβουλεύονται» την ύπαρξη του έθνους, είναι η σάλπιγγα της αστικής τάξης, κάθε φορά που οι από κάτω τολμούν να αμφισβητήσουν την εξουσία της. Είναι και η αφορμή για την επιβολή μιας πραγματικής ή φαντασιακής κατάστασης πολιορκίας, προκειμένου να δικαιολογηθεί η καταστολή των πάσης φύσεως εσωτερικών εχθρών που «επιβουλεύονται» την ενότητα και της ακεραιότητα της πατρίδας. Σε όλα αυτά οι μακεδόνες εθνικιστές έχουν να λάβουν μαθήματα επιπέδου διδακτορικού από τους έλληνες ομόλογούς τους.

Οι αλυτρωτικές όμως επιδιώξεις δεν μπορούν να σταθούν χωρίς ένα αντίστοιχο υλικό υπόβαθρο. Το «κρατίδιο των Σκοπίων» όπως το έχει βαπτίσει υποτιμητικά ο ελληνικός εθνικισμός, μια χώρα με 2 εκατομμύρια πληθυσμό, με ένα ΑΕΠ ύψους 11δις $, στην 135 θέση της παγκόσμιας κατάταξης (6% του ελληνικού) και μια αλβανική μειονότητα (25%) με εντελώς διαφορετικούς προσανατολισμούς, είναι τουλάχιστον γελοίο να εμφανίζεται ως απειλή. Αν κάποιος απειλεί εδώ την ακεραιότητα του άλλου με την απαίτηση να είναι και ο νονός του, αυτός είναι ο ελληνικός καπιταλισμός και κανένας άλλος.

Επιθετικός εθνικισμός

Από την πρώτη στιγμή η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη Σαμαρά (1991-2) αρνιόταν να αναγνωρίσει την ύπαρξη της Μακεδονίας. Αρχικά μάλιστα είχε την πεποίθηση ότι θα μπορούσε να την μοιράσει με την Σερβία. Η επιθετική στάση γύρω από το όνομα αποσκοπεί σε ανταλλάγματα επικυριαρχίας. «Θα σας αναγνωρίσουμε μόνο αν θα κάνετε τα κέφια μας. Θα απαρνηθείτε την ύπαρξή σας και θα γίνετε οικόπεδο για τις οικονομικές μας εξορμήσεις». Η ελληνική αστική τάξη δεσμεύτηκε εξ αρχής σε αυτή τη στρατηγική, φέρνοντας σε αμηχανία τους δυτικούς της συμμάχους. Ενδεχομένως ο ελληνικός καπιταλισμός να περίμενε ένα είδος αλληλεγγύης από τους εταίρους του. Προβάλλοντας τα «εθνικά του δίκαια» και παριστάνοντας το θύμα της «σκοπιανής επιθετικότητας» (εδώ γελάμε, από ένα κράτος που δεν είχε μισό πολεμικό αεροσκάφος) ότι θα συγκινούσε τα μεγάλα αφεντικά. Σε αυτό το έδαφος στήθηκε στις αρχές του ’90 μια γκλαμουράτη σοβινιστική καμπάνια με ογκώδη συλλαλητήρια όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε χώρας (ΗΠΑ, Αυστραλία) με ισχυρές ελληνικές παροικίες. Το μακεδονικό γίνεται η αιχμή του ελληνικού εθνικισμού. Σύσσωμος ο εθνικός κορμός, με την εξαίρεση του ΚΚΕ και ενός τμήματος της διεθνιστικής άκρας αριστεράς, διαδηλώνει  παθιασμένα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Ακόμα κι αν μια τέτοια γραμμή δημιουργούσε εμπόδια στις εξορμήσεις του ελληνικού κεφαλαίου, ο ελληνικός καπιταλισμός επέμεινε σε αυτή θεωρώντας ότι έτσι θα αποκομίσει ευρύτερα γεωπολιτικά οφέλη στην μεγάλη διανομή της πίττας από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Παράλληλα η εθνικιστική κινητοποίηση λειτούργησε ταυτόχρονα και ως αστική αντιεξέγερση, λίγο καιρό μετά τα μεγάλα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία Τεμπονέρα που είχαν φέρει σε δεινή θέση την νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη. Σ’ αυτό το έδαφος η εθνικιστική έξαρση αποκατέστησε ιδεολογικά την άκρα δεξιά στην Ελλάδα μετά την ιστορική της απομόνωση την περίοδο της μεταπολίτευσης. Ο φασιστικός της βραχίονας η ΧΑ από μια ομάδα μερικών δεκάδων υποστηριχτών του Χίτλερ βρήκε απρόσμενα μια διέξοδο στα σωβινιστικά συλλαλητήρια και μια ευκαιρία να αποκτήσει μια νέα φουρνιά οπαδών βγαίνοντας από την αφάνεια.

Αντίθετα για την αριστερά η περίοδος των συλλαλητηρίων ήταν μια βαριά ιδεολογική ήττα. Ένα ακόμα σοκ μετά την πτώση του υπαρκτού. Οι δυνάμεις της έμειναν ιδεολογικά και πολιτικά έκθετες στο σωβινιστικό δηλητήριο. Απροετοίμαστη να το αντιμετωπίσει σύρθηκε σε μια πατριωτική -δήθεν αντιιμπεριαλιστική- ρητορική που έβλεπε στα «Σκόπια» έναν ιμπεριαλιστικό δάκτυλο κατά της ελληνικής εθνικής ακεραιότητας και κάποιοι συνεχίζουν να τις βλέπουν ακόμα και σήμερα. Οι φαντασιοπληξία βάραγε κόκκινο. Οι ιμπεριαλιστές στα καλά καθούμενα σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό είχαν βάλει στο στόχαστρο την ενότητα του ελληνικού κράτους, λες και ήταν μια εκκρεμότητα (σαν της Γιουγκοσλαβίας και του υπόλοιπου υπαρκτού) που έπρεπε να τελειώσει. Βλακείες. Ο ελληνικός καπιταλισμός ήταν και συνεχίζει να είναι σύμμαχος της δύσης. Ανασυγκροτήθηκε μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο με το σχέδιο Μάρσαλ και πάνω στην ήττα του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ. Οι εκκρεμότητες λύθηκαν ήδη από το 1945, άντε το 1949. Τα υπόλοιπα είναι απλώς φαντασιώσεις της ελληνικής πατριωτικής αριστεράς που αντί να δει τον ελληνικό καπιταλισμό σαν αυτό που είναι, ένα οργανικό κομμάτι της μεταπολεμικής αυτοκρατορίας υπό την αμερικάνικη ηγεμονία, νομίζει ότι η «Ελλαδίτσα» είναι κάτι σαν την λωρίδα της Γάζας και οι καραμανλήδες κάτι σαν τον Νάσερ ή τον Γιασέρ Αραφάτ. Αν μη τι άλλο αυτή είναι και μια καλή δικαιολογία για να αποδέχεται αυτή η αριστερά έστω και σε «κρίσιμες για το έθνος στιγμές» την ενότητά του υπό την ηγεμονία φυσικά της άρχουσας τάξης. Έστω και έτσι η αριστερά αυτή έκλεινε το μάτι στον ελληνικό εθνικισμό. Μοναδική εξαίρεση η τροτσκιστική πτέρυγα που κράτησε ψηλά τη σημάια του προλεταριακού διεθινισμού, χωρίς όμως να επηρεάζει τον αρνητικό συσχετισμό.

Greater Macedonia.png

Ιδεολογική χρήση της ιστορίας

Η Μακεδονία στο ιδεολογικό οπλοστάσιο του ελληνικού εθνικισμού είχε πάντα μια περίοπτη θέση. «3000 χρόνια είναι ελληνική». Πρόκειται για παραμύθια της χαλιμάς. Η Μακεδονία είναι μια γεωγραφική περιοχή, ακόμα και αν μνημονεύεται κυρίως για το Μακεδονικό βασίλειο (4ος-2ος αι. π.Χ) του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Από τότε άλλαξε πάμπολλες φορές πληθυσμιακή σύνθεση. Κάτω από την ρωμαϊκή επικυριαρχία (146πΧ), διατήρησε το όνομά της σαν ρωμαϊκή επαρχία καθαρά σαν γεωγραφικός όρος διευρυμένη κατά καιρούς με περιοχές της σημερινής Ηπείρου, της Θεσσαλίας ακόμα και της Θράκης. Από τον 4ο αιώνα η Μακεδονία συνδέεται με το Βυζάντιο χωρίς όμως την παραμικρή αναφορά στο βουκεφάλα και το Μέγα Αλέξανδρο.  Άλλωστε για το χριστιανικό Βυζάντιο οι «έλληνες» είναι συνώνυμο των ειδωλολατρών. Η νέα εξουσία είχε αναλάβει διαφορετικές ιδεολογικές υποχρεώσεις από το 12θεο με τους πολιτισμούς του οποίου δεν ήθελε να έχει καμία σχέση. Τα «ιερά χώματα» της Μακεδονίας έγιναν έκτοτε πεδίο αλλεπάλληλων επιδρομών. Τον 4ο αι. οι Βησιγότθοι, τον 6ο και τον 7ο αι. οι Άβαροι, οι Ούννοι κι οι Σλάβοι, το 11ο οι Νορμανδοί και τον 13ο οι Φράγκοι. Με την πτώση του Βυζαντίου η περιοχή δέχεται νέα μεταναστευτικά κύματα με τουρκόφωνους πληθυσμούς, όπως ήδη έχουμε αναφέρει. Όσοι μιλάνε σήμερα για κάποια εθνική συνέχεια της Μακεδονίας σε οποιοδήποτε σοβαρό πανεπιστήμιο ιστορίας ανά τον πλανήτη θα ακούγονταν μονάχα σαν τρελοί.

Πριν την εμφάνιση του ελληνικού εθνικού κινήματος, η μη εγγράμματη πλειονότητα των κατοίκων της δεν χρησιμοποιούσε καν την αρχαία ονομασία «Μακεδονία»· όταν αναφέρονταν στην περιοχή τους, αλλά τοπωνυμία μικρότερης κλίμακας όπως «Κοζάνη», «Βέροια» κ.ο.κ. Άλλωστε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν υπήρχε διοικητικό διαμέρισμα με το όνομα «Μακεδονία», παρά μόνο τα Βιλαέτια Θεσσαλονίκης, Κοσσόβου και Μοναστηρίου που κάλυπταν την συγκεκριμένη περιοχή.

Τα αρχαία ελληνικά τοπωνυμία έρχονται ξανά στην επικαιρότητα στην Ευρώπη της Αναγέννησης, όπου οι λόγιοι τις εποχής εκείνης ανακαλύπτουν την κλασσική αρχαιότητα, την τέχνη και τους φιλοσόφους της εποχής εκείνης. Τα γεωγραφικά όρια της Μακεδονίας δεν ήταν κάτι δεδομένο για τους δυτικούς λόγιους της αναγέννησης, αλλά αντικείμενο προσέγγισης και έρευνας μέσα από κείμενα και μνημεία που «ανακάλυπταν» οι περιηγητές. Άλλωστε η υπόθεση αυτή συνεχίζει ακόμα και σήμερα να είναι αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα σε πολιτικάντηδες, αρχαιοκάπηλους, αρχαιολόγους και ιστορικούς.  Όπως και να χει οι κάτοικοι της Μακεδονίας του 17ου ή του 18ου αιώνα ήταν αδύνατο να βοηθήσουν τους ευρωπαίους περιηγητές, αφού είχαν πλήρη άγνοια για το αντικείμενο και απόλυτη αδιαφορία για την κλασσική αρχαιότητα. Πολύ αργότερα οι εμπνευστές της επίσημης ιστορίας του ελληνικού έθνους ανακάλυψαν την ιστορική γραμμή που ενώνει το μακεδονικό Βασίλειο του Φιλίππου και του Μ. Αλεξάνδρου, με το Βυζάντιο, τα κρυφά σχολειά της τουρκοκρατίας, το Φανάρι και την ελληνική επανάσταση. Η αποκλειστική διεκδίκηση πολιτισμών της αρχαίας Ελλάδας γεννήθηκε σαν ιδέα, για να γεμίζει με πυρομαχικά το ιδεολογικό οπλοστάσιο του ελληνικού εθνικισμού. Προκειμένου μάλιστα να εξασφαλιστεί η ιστορική συνέχεια το Βυζάντιο κάλυψε ένα κενό 1000 χρόνων και ο «τουρκικός» ζυγός τα υπόλοιπα 400 χρόνια. Ένα κενό 300 χρόνων πριν το Βυζάντιο την περίοδο δηλαδή της Ρώμης είμαστε αναγκασμένοι να μοιραστούμε την ιστορική μας μοίρα με τις φαντασιώσεις του ιταλικού εθνικισμού που οι βασικές του αναφορές βρίσκονται στην εποποιία της Pax Romana. Αλλά γι’ αυτό δεν φαίνεται να ταράζεται η καθαρότητα του ελληνικού έθνους. Άλλωστε με τους Ιταλούς είμαστε «ουνα ράτσα ουνα φάτσα».

Αλλά για να μην αδικούμε τον ελληνικό εθνικισμό, δεν έκανε τίποτα άλλο από αυτό που έκαναν και οι υπόλοιποι αναδυόμενοι εθνικισμοί της Ευρώπης, που έψαχναν στα βάθη της ιστορίας να ανακαλύψουν τις ρίζες του έθνους. Και ψαχουλεύοντας, όλο και κάποια ιδέα πέρναγε από το μυαλό τους για να δέσει η ιστορία και το έθνος να αποχτήσει τη δικιά του αφήγηση και μια ορισμένη ιστορική νομιμοποίηση. Η ιστορία στην υπηρεσία της κυρίαρχης ιδεολογίας.

Φωτογραφία του John Antóno.

Το μακεδονικό -κοινώς «σκοπιανό»- σήμερα

Η ένταξη της Μακεδονίας  στο ΝΑΤΟ είναι μια κεντρική επιλογή των αμερικάνων και εντάσσεται στο σχέδια περικύκλωσης της Ρωσίας από την Αυτοκρατορία. Είτε με την τωρινή της κυβέρνηση (Σοσιαλδημοκράτες και κόμμα αλβανικής μειονότητας), είτε με τους εθνικιστές του Γκρουέφσκι  ο προσανατολισμός αυτός δεν αμφισβητείται. Κάθε αστική φράξια της γειτονικής χώρας βλέπει ότι η ένταξή της στο κυρίαρχο δυτικό μπλοκ της εξασφαλίζει αφενώς την αναγκαία βιοσιμώτητα, αφετέρου μια εν δυνάμει καλύτερη θέση στο διεθνή καταμερισμό εργασίας έστω και ως τριτοκλασάτη επαρχεία της αυτοκρατορίας. Άλλωστε το σοκ της αστικής τάξης από την «σοσιαλιστική» εμπειρία της σοβιετικής εποχής είναι τέτοιο που δεν θέλουν να ακούνε οτιδήποτε μπορεί να έχει σχέση με την ανατολή και την μήτρα αυτής της περιπέτειας που είναι η Ρωσία. Ο δυτικός προσανατολισμός και ο ετεροκαθορισμός με την Ρωσία είναι κοινός σε όλες τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, που η ‘απελευθέρωσή» τους από τα δεσμά της «ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης» (αστειευόμαστε τώρα) της Ρωσίας, έγινε με τίμημα την πρόσδεση τους στην αυλή της Pax Americana. Αυτό είναι το ανατολικό σχέδιο Μάρσαλ του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στις χώρες αυτές για να αποτινάξουν την σοβιετική τους κληρονομιά και να ενταχθούν στον «ελεύθερο κόσμο».

Ο ελληνικός τοπάρχης του Νάτο στην ανατολική μεσόγειο πρέπει για ακόμα μια φορά να αναμετρηθεί με τους εθνικούς του μύθους και με προηγούμενα σχέδια που άλλοτε έπαιξαν καθοριστικό ρόλο όχι μόνο στην ιδεολογική αλλά και στην πραγματική συγκρότηση του ελληνικού κράτους. Τα σχέδια αυτά μπορεί αυτή τη στιγμή να μην έχουν κάποια αξία χρήσης, όμως πρέπει να βρίσκονται εν υπνώσει και έτοιμα ανά πάσα στιγμή να μπουν εκ νέου στο τραπέζι των εθνικών επιχειρήσεων. Εδώ λοιπόν συγκρούεται ο ρεαλισμός των άμεσων συμφερόντων (να κάνουμε μπίζνες στα Βαλκάνια χωρίς να κολλάμε στα ονόματα) με τις ιστορικές αναφορές, «τα ιερά και τα όσια της πατρίδας», «το όνομά μου είναι η ψυχή μου», «για την Ελλάδα ρε γαμώτο». Όλα όσα η αστική τάξη καλλιέργησε στα σχολεία και στην προπαγάνδα της για να κινητοποιήσει τους υποτελείς στις εθνικές της εξορμήσεις και που είναι μέρος πλέον του ελληνικού μύθου, δεν μπορεί ξαφνικά να γίνεται σκουπίδι από τον κάθε Τσίπρα ή τον κάθε Μητσοτάκη για να εξυπηρετήσει τον μεγάλο αδελφό και τις γεωπολιτικές του στρατηγικές. Με τον Καμένο, την εκκλησία, τη ΧΑ και τα υπόλοιπα εθνίκια μαζί με τον κάθε οπορτουνιστή που επιλέγει να ψαρέψει από την τεράστια δεξαμενή της εθνικιστικής βλακείας, το απλούστατο ζήτημα της ονομασίας του γειτονικού κράτους, προς όφελος του συνόλου της Ευρωατλαντικής Συμμαχίας στην οποία ο εθνικός κορμός του «ανήκομεν εις τη δυσιν» έχει επιλέξει ως διαρκή σωτήρα του, μετατρέπεται σε ένα δισεπίλυτο κόμπο. Ο ελληνικός εθνικισμός είναι αντιμέτωπος με τις υποχρεώσεις που έχει έναντι των συμμάχων του από τη μία και με τις μεγάλες ιδέες από την άλλη.

Το ίδιο όμως πρόβλημα αντιμετωπίζει και η Μακεδονία. Η αντίφαση αυτή μπορεί να αποβεί για ακόμα μια φορά μοιραία στις διαπραγματεύσεις που μαίνονται και που θα πρέπει να καταλήξουν μέχρι την νατοϊκή σύνοδο τον Ιούνη. Εμείς ευχόμαστε σε αυτές τις διαπραγματεύσεις κάθε αποτυχία. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα ταχθούμε με τον εθνικιστικό οχετό που έχει το θράσος να παριστάνει το νονό στα αδύναμα έθνη της γειτονιάς του.

Κάθε λαός έχει το δικαίωμα να ονομάζεται όπως θέλει ο ίδιος. Επαναλαμβάνουμε. Η σημερινή Ελλάδα έχει την ίδια σχέση με την αρχαία, όση έχουν οι σημερινοί Σύριοι με τη αρχαία Συρία, και οι Αιγύπτιοι με την αρχαία Αίγυπτο. Την ίδια σχέση έχει φυσικά και η σημερινή Μακεδονία με τον Μέγα Αλέξανδρο και το αρχαίο μακεδονικό βασίλειο. Αυτή είναι η κομμουνιστική θέση. Τα σημερινά έθνη είναι προϊόν κοινωνικοπολιτικών διαδικασιών της νεώτερης εποχής των τελευταίων 2-3 αιώνων. Δεν υπάρχει καμία εθνική συνέχεια που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Υπάρχουν μόνο κοινωνικοί σχηματισμοί που για τις ανάγκες της συγκρότησής τους, χτίζουν την ιστορία τους, δανειζόμενοι μνημεία, σύμβολα, χρυσούς αιώνες, φιλοσόφους και γλώσσες[1] από το ηρωϊκό παρελθόν της περιοχής που έτυχε να ζουν σήμερα. Για μας δεν υπάρχουν αποκλειστικά πνευματικά δικαιώματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η Ιστορία προηγούμενων πολιτισμών αποτελεί μια παγκόσμια κληρονομιά. Σε αυτή μπορεί ο καθένας να ανακαλύψει τον εαυτό του, και οι καταπιεσμένοι και υποτελείς αυτής της κοινωνίας να βρουν τους εξεγερμένους του Σπάρτακου, τα κινήματα των χωρικών και των πρώιμων εργατών στις πόλεις του μεσαίωνα, τον απανταχού αγώνα σε κάθε εποχή, για ελευθερία, ισότητα δικαιοσύνη. Μήπως θα πρέπει να πάρουμε την άδεια του κάθε ξεφτίλα εθνικόφρονα ή του κάθε τραγόπαπα για να μιλήσουμε για την αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη, το μεσαίωνα, το Βυζάντιο ή την οθωμανική περίοδο; Μέχρι που φτάνουν τα δικαιώματα χρήσης επί της ιστορίας από τους απόγονους της Φρειδερίκης και της Χ;

Υπερασπίζουμε λοιπόν το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των Μακεδόνων, όπως και το δικαίωμα το δικό μας να λέμε ότι και ο δικός τους εθνικισμός είναι μια μοντέρνα ιδεολογική κατασκευή. Αντιδρούμε στην ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, όχι όμως παρέα με τους ψεκασμένους εθνικιστές και τα φασιστοειδή που είναι με το ΝΑΤΟ, αλλά έχουν την απαίτηση η Μακεδονία να γίνει προτεκτοράτο του ελληνικού κράτους. Δεν θα αποφασίζει το ελληνικό κράτος τις διεθνείς σχέσεις της γειτονικής χώρας. Αυτό θα το αποφασίσει ο λαός της. Εμείς προτού κάνουμε κριτική στον νατοϊκό προσανατολισμό των Σκοπίων, καταγγέλλουμε την συμμετοχή της Αθήνας στην εγκληματική νατοϊκή συμμαχία και παλεύουμε για την καταστροφή της και την ήττα σε όλα τα μέτωπα που επιχειρεί να επιβάλει τη θέληση της Αυτοκρατορίας. Πρώτα απ’ όλα στη Συρία, την Υεμένη, τη Βόρεια Κορέα, την Παλαιστίνη και οπουδήποτε επιχειρεί μέσα από τους πράκτορές της (Ουκρανία, Βενεζουέλα κοκ) να εξυπηρετήσει τους σχεδιασμούς της ευρωατλαντικής συμμαχίας.

Η αριστερά που μιλάει αυτή τη στιγμή για εθνικούς κινδύνους, παρουσιάζοντας τη Μακεδονία ως υποχείριο των αμερικάνων δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να γίνεται νεροκουβαλητής στο μύλο της εθνικιστικής αντίδρασης. Όποιος θέλει να είναι συνεπής αντιιμπεριαλιστής θα πρέπει να καταγγείλει πρώτα απ’ όλα τον ιμπεριαλισμό της δικής του αστικής τάξης. Ο ελληνικός καπιταλισμός είναι οργανικό τμήμα της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας. Συμμετέχει στις εξορμήσεις της και επιδιώκει μέσα από κει να αντλήσει ένα μέρος της λεηλασίας. Ο μεγάλος αδελφός την προηγούμενη φορά (2008) που ετέθη το ζήτημα πήγε πάσο στο ελληνικό βέτο. Η καπιταλιστική Ελλάδα είναι ένας ιστορικός σύμμαχος της δύσης.

Ας μην ανησυχούν λοιπόν ορισμένοι. Η ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ δεν θα συμβεί θυσιάζοντας ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ΝΑΤΟ. Κανείς δεν επιβουλεύται την εθνική σας ασφάλεια και ακεραιότητα.  Είναι καιρός η αριστερά που μπερδεύει την Ελλάδα με τον τρίτο κόσμο να αντικρίσει την πραγματικότητα. Και πρωτα από λοα ας πάψει να χρησιμοποιεί την ορολογία του αντιπάλου. Δεν είναι ο ρόλος της να βαράει κάθε τρεις και λίγο εθνικό συναγερμό . Ο πατριωτισμός σε μια χώρα της μητρόπολης είναι αντιδραστικός, ένα αριστερό λιβανιστήρι του κυρίαρχου σωβινισμού. Το εργατικό κίνημα, για να μην πούμε κι ο κόσμος της αριστεράς πρέπει να σπάσουν μια για πάντα με την αυταπάτη της εθνικής ανεξαρτησίας σαν το πρώτο βήμα για την κοινωνική απελευθέρωση.

Καμία μερίδα της αστικής τάξης δεν ενδιαφέρεται για κάποιο είδος εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα τον οποίο εμείς οφείλουμε να ενισχύσουμε. Η ντόπια αστική τάξη έχει πλήρη συνείδηση του ρόλου τους και της θέσης που βρίσκεται ο ελληνικός καπιταλισμός στο διεθνή καταμερισμό. Αν πασχίζει για κάτι είναι να παραμείνει στα κυρίαρχα έθνη του πλανήτη έστω και ως ο τελευταίος κρίκος της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας που από το 1945 και μετά αναπαράγεται στα πλαίσια της -υπό αμερικάνικη ηγεμονία- αυτοκρατορίας.  Ο εθνικιστικός συρφετός με τα ιερά και τα οσιά του, απαιτεί για την Ελλάδα μια καλύτερη θέση στα ισχυρά έθνη του πλανήτη. Βλέπει τον εαυτό του στη θέση του κυρίαρχου και ο τσαμπουκάς στη Μακεδονία είναι η άλλη όψη του τσαμπουκά στον πρόσφυγα, τον μετανάστη, τον απόκληρο, σε αυτόν που «δεν έχει να φαει», σε όσους δεν πληρούν τα υψηλά στάνταρ της άριας φυλής και όσους φυσικά δεν στοιχίζονται με την εθνικιστική ηλιθιότητα. Ο εθνικισμός είναι τμήμα του εθνικού κορμού και της αστικής αυλής, και θανάσιμος εχθρός του προλεταριάτου, του διεθνισμού των κατατρεγμένων, του ταξικού αγώνα. Ο κομμουνισμός στις μητροπόλεις δεν έχει κανένα κοινό καθήκον με την αστική τάξη. Ο εχθρός βρίσκεται στη χώρα «μας» και στην Αυτοκρατορία. Όσοι το ξεχνάνε αυτό βρίσκονται ήδη με το ένα πόδι στην αγκαλία της αστικής αντίδρασης.

Σημειώσεις

[1] Ένα από τα βασικά επιχειρήματα των εθνικιστών είναι πως η γλώσσα αποτελεί «απόδειξη» συνέχειας της εθνικής ταυτότητας. Ωστόσο τα έθνη συγκροτούνται πάνω στα ερείπια παλαιότερων κοινωνικών σχηματισμών και είναι απολύτως φυσικό να ενσωματώνουν κομμάτια τους στο σκληρό ιδεολογικό τους πυρήνα. Τα έθνη δεν είναι μόνο μια αόριστη κατασκευή, μια φαντασιακή κοινότητα, έχουν υπόβαθρο σχηματίζοντας ένα μωσαϊκό από παραδόσεις φυλετικές και κοινοτικές. Στη δική μας περίπτωση το Βυζάντιο παραλαμβάνει την ελληνική γλώσσα (για την ακρίβεια η συνέχεια της κοινής ελληνιστικής που εκείνη την εποχή ήταν ότι τα αγγλικά σήμερα, μέσο έκφρασης μη ελληνόφωνων πληθυσμών, η γλώσσα όλης της Μεσογειακής λεκάνης) ως επίσημη και με το τέλος του ένα κομμάτι της συνεχίζει ζει ως γλώσσα των υποτελών χριστιανών. Με τον ίδιο τρόπο που η ισπανική είναι η επίσημη γλώσσα όλων των χωρών της Λατινικής Αμερικής (πλην της Βραζιλίας που είναι τα πορτογαλικά) και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι λαοί αυτοί είναι ισπανικοί έτσι και η χρήση της κοινής ελληνιστικής από τους λαούς της μεσογειακής λεκάνης δεν τους μετατρέπει σε Έλληνες.

Advertisements

17 responses to “Μακεδονικό: Όχι στο σωβινιστικό δηλητήριο. Ο εχθρός είναι στη χώρα «μας»

  1. Την ωρα που η άκρα δεξιά του κυριου και του εθνικου κορμου σηκώνει κεφαλι και οργανωνει τη μαυρη αντιδραση, ο σ.Λαφαζανης κοιταει από την άλλη μερια, εκει που κοιτανε και οι σωβινιστες.
    «Το κεντρικό πρόβλημα με τη FYROM, στο οποίο πρέπει να δοθεί προτεραιότητα, είναι ο αλυτρωτισμός της γείτονος, ο οποίος θεσμοποιείται στο νομικό καθεστώς της, στο σύνταγμα της, στις εκπαιδευτικές διαδικασίες και στην επίσημη επικοινωνιακή πολιτική. Αυτά είναι τα πρώτα και κύρια που πρέπει να ακυρωθούν για να διαμορφωθεί ένα νέο πλαίσιο σχέσεων. Και βεβαίως δεν είναι το κεντρικό θέμα, αποκλειστικά και μόνο, το όνομα» είπε ο κ. Λαφαζάνης και συνέχισε:
    «Εμείς δίνουμε βάρος σε αυτή την ανάγκη, της θεσμικής ακύρωσης του αλυτρωτισμού, έτσι ώστε να ανοίξει ένας καλύτερος δρόμος, ένας ουσιαστικότερος δρόμος, στις σχέσεις. Χωρίς αυτή την ακύρωση, όποιο όνομα και αν υπάρξει στη FYROM, δεν πρόκειται να αλλάξει η κατάσταση ανάμεσα στις δύο χώρες και κυρίως δεν πρόκειται η Ελλάδα να δει με μια αισιοδοξία και μια νέα προοπτική το μέλλον των διακρατικών σχέσεων Ελλάδας και FYROM».
    …«η εσπευσμένη προσπάθεια της κυβέρνησης για μια άρον-άρον ”διευθέτηση” που θα επικεντρώνεται στο όνομα και θα αγνοεί το ουσιαστικό ζήτημα του αλυτρωτισμού της γείτονος, όπως αυτός ο αλυτρωτισμός εκφράζεται σε ποικίλα επίπεδα, αντιπροσωπεύει την απόλυτη ευθυγράμμιση της κυβέρνησης Τσίπρα στις στρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή μας, που επιζητούν επειγόντως μια Ατλαντική νεοψυχροπολεμική τάξη και επικυριαρχία στην περιοχή για να εξυπηρετήσουν τις ιμπεριαλιστικές πολιτικές και στρατηγικές τους επιδιώξεις.».
    Μαλιστα! Οπότε το βασικό «αντιιμπεριαλιστικό» καθήκον μιας «μη ευθυγραμμισμενης» κυβερνησης που ανηκει στο ΝΑΤΟ θα ηταν… να εμποδίσει τη Μακεδονία να μπει στο ΝΑΤΟ.

    Μου αρέσει!

  2. «Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στην υποδαύλιση εθνικιστικής έξαρσης, στους αλυτρωτισμούς, σε διεκδικήσεις εδαφών, σε αλλαγές συνόρων», είπε ο Δημήτρης Κουτσούμπας. Και συμπλήρωσε: «Κάθε λύση στην οποία περιλαμβάνεται το όνομα Μακεδονία ή όποιο παράγωγό του, θα πρέπει ρητά να ορίζεται μόνο ως γεωγραφικός προσδιορισμός, ώστε να μην δίνεται αφορμή να ανακινούνται διεκδικήσεις».
    Γενικα λυτρωτσισμούς βλέπει και ο σ.γγ. για να του ςκανει συκγκεριμενους στη συνεχεια. Ψάχνουν αφορμές οι «σκποπιανοι» για διεκδικήσεις. Ε αφου το μισοπαραδέχεται και το ΚΚΕ, το λεει στα ισα η ΛΑΕ, ε καποιο δίκιο θα έχουν και τα εθνικια που έχουν βγει στα καγγελα. Για ακομα μια φορα η αριστερα της πατριδας σηκωνει λευκη σημαια μπορστα στα ιερα και τα οσια του εθνικου εσμου. Εμπρος ολοι μαζι να σωθει η πατρις.

    Μου αρέσει!

  3. Νομιζω οτι ο Λαφαζανης τοποθετειται επι του πραγματικου ζητηματος που τιθεται σημερα. Το ζητημα λοιπον που τιθεται σημερα ειναι ΑΝ ΘΑ ΕΝΤΑΧΘΕΙ η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑς ΣΤΟ ΝΑΤΟ ή ΟΧΙ. Αυτο παιζεται σημερα. Δυστυχως οι «ελληνες πατριωτες» (προσωπικα δεν ειμαι σιγουρος τι θα πει «πατριωτισμος») που αντιδρουν στην αναγνωριση της δημοκρατιας της Μακεδονιας (άθελα τους ή ηθελημενα) ειναι σημερα το εμποδιο για να ενταχθει η δημοκρατια της Μακεδονιας στο ΝΑΤΟ. Ενω εμεις που ειμαστε αντιεθνικιστες και αναγνωριζουμε τη δημοκρατια της Μακεδονιας αθελα μας διευκολυνουμε την ενταξη στο ΝΑΤΟ. «Νατοικη αριστερα» γιναμε δηλαδη. Αφησαμε στην ακρη τον αντιιμπεριαλισμο και σηκωσαμε τη σημαια του αντιεθνικισμου. Καλα καναμε. Αλλα μην κατηγορουμε τους συντροφους του ΣΕΚ και της ΔΕΑ οταν κανουν το ιδιο. Διοτι τα ζητηματα ειναι πολυπλοκα. Και δεν μπορουν να αντιμετωπισθουν με αντιληψη αντιπαλων στρατοπεδων

    Μου αρέσει!

  4. Eμεις δεν χαρακτηριζουμε γενικως και αοριστως κανεναν ως «νατοική αριστερά». Το ίδιο κανουμε και οταν μιλάμε για πατριωτική αριστερά, για συνδικαλιστική αριστερα, για τροτσκιστική αριστερά, για οικονομιστικη αριστερα, για αυθορμητιστικη κινηματιστικη αριστερα, την αριστερα της συμπαραστασης στο πληττόμενο υποκείμενο κοκ. Προσπαθούμε πάντοτε να ειμαστε συγκεκριμενοι και να μιλαμε με επιχειρήματα και με στοιχεια. Το ΣΕΚ [και η ΔΕΑ] στα εθνικα κρατάνε μια διεθνιστική στάση, ενώ στα διεθνή (ουκρανια, Συρια κοκ) είναι ενας απολογητής του Νατο και της ιμπεριαλιστικής και ενιοτε φασιστικής αντεπανάστασης. Αν αυτό μας κανει κακούς στην πιατσα της αγαπημένης εξοκοινοβουλευτικης αριστερας που έχει ξεχάσει το λογο της υπαρξης της λίγο με ενδιαφερει. Σημασια εχει αν κανουμε λαθος στην πολεμικη μας, στην ουσια και όχι στο σαβουαρ βιβρ. Πως αλλιώς λοιπον θα μπορούσε να χαρακτηρισει κανεις την πολιτική του ΣΕΚ ή της ΕΓ για την Ουκρανια, τη Συρια, το Ιραν, τη Λιβύη;
    Για το Μακεδονικο
    Το ΚΚΕ, η ΛΑΕ και οι φλωρακικές τάσεις που έχουν αποχωρήσεις τελευταία από το ΚΚΕ κοκ με αποχρώσεις ο καθενας, κανουν οτι δεν καταλαβαινουν περι τινος προκειται. Στη Μακεδονία δεν υπάρχει μια αντιιμπεριαλιστική ταση που να μην θέλει να μπει στο ΝΑΤΟ. Αν υπάρχει σε ένα μικρό βαθμό αυτή είναι ο Γκρουέφσκι που λογω της πιεσης των αντιπάλων του στρεφεται κατα κάποιον τρόπο για στηριξη στη Μόσχα. Αν στην Ελλάδα καποιοι [ΛΑΕ κλπ] αναρρωτιούνται για το πως δεν θα μπει η Μακεδονια στο ΝΑΤΟ μιας και αυτο ειναι το κεντρικο (η περικύκλωση της Ρωσιας κοκ) τοτε η σωστη μακιαβέλικη γραμμή θα ήταν να κάνουν πλάτες στο VMRO του Γκρουέφσκι και τον σλάβικο εθνικισμό μπας και έτσι καταρρεύσουν οι διαπραγματεύσεις, με ένα δηλαδή ισχυρο εθνικιστικό κινημα στην ίδια τη Μακεδονια που να επιμένει στον εθνικό της προσδιορισμό (Μακεδονία, μακεδονικό έθνος, γλώσσα κλπ). Αλλά η ελληνική πατριωτική αριστερά (και τετοια ειναι αυτη τη στιγμή το ΚΚΕ, η ΛΑΕ και οι φλωρακικοι) δεν βάζει πλάτες στον Γκρουέφσκι αλλά στον ελληνικο εθνικισμό που μιλάει για αλυτρωτισμούς και αναμασώντας όλο το εθνικιστικό πακέτο για το ονομα, το συνταγμα, τη γλωσσα το εθνος κλπ. Όμως αυτή η αριστερά ξεχναει οτι το άλογο που πονταρει για να πετυχει ο σκοπός δεν ενδιαφέρεται να μην μπει η Μακεδονια στο ΝΑΤΟ ούτε είναι γενικως ενα αντιμπεριαλιστικό άλογο. Το άλογο αυτό είναι ταυτοχρονα εθνικιστικό και ιμπεριαλιστικό. Είναι αυτοί που πανηγυρίζουν για τις συμμαχιες με το Ισραήλ εναντια στην Τουρκία, και που τρώγονται όλη την ώρα με την ΑΟΖ. Αυτοί είναι που θέλουν να μπουν τα «Σκόπια» στο ΝΑΤΟ, αλλά με όρους ελληνικης επικυριαρχίας.
    Εδω δεν αγιάζει ούτε ο σκοπός ούτε τα μέσα. Η πίεση που ασκει η εθνικιστική ελληνική φράξια στην κυβέρνηση βοηθάει συνολικά το σχεδιο του ελληνικού αστισμού και τα παζάρια για το πως θα μπει η Μακεδονία στο ΝΑΤΟ. Αλλωστε ο γγ του ΝΑΤο το είπε ορθα κοφτά οταν πηγε προχθες στα Σκόπια: «Χωρις συμφωνία για το ονομα δεν προκειται να μπειτε στο ΝΑΤΟ». Αν το ζήτημα ζωής ή θανάτου είναι όπως μας λέει η πατριωτική αριστερά η ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, δίοτι από αυτό κρινεται ο γεωστρατηγικός αποκλεισμός της Ρωσίας, τότε οι ιμπεριαλιστές θα έκαναν κατι πολύ απλό. Θα έβαζαν τη Μακεδονία στο ΝΑΤΟ ώς FYROM και ουτε γατα ούτε ζημιά. Θα έμπαινε δηλαδή με το όνομα που επέβαλε η Ελλαδα στην Μακεδονία για να αναγνωριστεί ως μέλος του ΟΗΕ.
    Το γεγονός οτι οι διαπραγματευσεις για την εισοδο της Μακεδονιας στο ΝΑΤΟ ξεκινανε με την προυπόθεση να ξαναβαπτισατεί κάτω από την ελληνική πίεση φυσικά, αυτό δείχνει οτι η αυτοκρατορία θέλει να λύσει δυο διαφορετικά ζητήματα ταυτόχρονα, χωρίς όμως να δυσαρεστήσει την Ελλάδα που η προσφορά της στο ΝΑΤΟ είναι 100 φορές σημαντικότερη από την ενδεχόμενη προσφορα της Μακεδονίας στο μελλον.
    Όλα αυτά η πατριωτική εν προκειμενω αριστερά κανει οτι δεν τα βλέπει, και πουλαει ανεξοδη εξυπναδα, κανοντας για ακόμα μια φορά πλάτες στον ελληνικο εθνικισμό καμουφλαρισμένη πίσω από μια άσκοπη και στο γάμο του καραγκιόζη αντιιμπεριαλιστική ρητορεία.
    Εμείς εξακολουθούμε (ή έτσι πρεπει να κάνουμε) να διαχωρίζουμε τα δύο θέματα, της αναγνώρισης αφενός και της ένταξης αφετέρου.
    Πρώτον: υποστηρίζουμε το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού της Μακεδονίας χωρίς να υιοθετούμε επ ουδενί τις μπούρδες για τον μεγα αλεξανδρο και οτιδήποτε χρησιμοποιεί ο εν λόγω εθνικισμός για να γεμίσει την εθνικιστική του φαρέτρα με τους δικούς του μύθους. Όμως δεν ειναι δική μας δουλεια να αντιμετωπίσουμε αυτούς τους μύθους. Αυτό είναι καθήκον του κινήματος εντος Μακεδονίας αν υπάρχει τέτοιο. Το ζήτημα ειναι να σπάσει ο ελληνικός εθνικισμός που εν προκειμένω πιέζει χωρίς να αμφισβητεί το ΝΑΤΟ και την αυτοκρατορία, ούτε θετει ζήτημα αποχώρησης της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ.
    Δεύτερον για την ενταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. Καταρχην το θέαμα μιας αριστεράς να κανει κεντρική της θέση τη μη εισοδο της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ αντι να αγωνιζεται πρωτα απ’ όλα να φύγει η Ελλαδα από το ΝΑΤΟ είναι γελοία και εκ του πονηρού. Αν υπήρχε ενα αντιοΝατοικο κινημα εντός Μακεδονίας θα ήταν διεθνιστικό μας καθηκον μας να το υποστηρίξουμε. Κατι τετοιο δυστυχώς δεν υπάρχει. Αλλα αν υπήρχε, έχει κανεις την εντύπωση ότι θα ήταν έξω από την επιρροή του VMRO και του μακεδονικού εθνικισμού. Τι στάση θα κράταγε έναντι ενός τέτοιου αντιιμπεριλιαστικού κινήματος η ελληνική «αντινατοική» αριστερά τύπου Λαφαζάνη, φλωρακικοί και ω εκ θαυματος και του ΚΚΕ δια των δηλώσεων Κουτσουμπα περι αλυτρωτισμού της γείτονος; Το ερώτημα είναι ρητορικό. Αυτή η αριστερά δυστυχώς έχει πάρει ήδη θέση. Τη χειρότερη δυνατή.
    Η δική μας γραμμη για κξαποιους που βλέπουν αντιφάσεις ειναι στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος με αυτή που έχουμε για τη Συρια, την Ουκρανια, τη Λιβύη και το Ιραν. Λέμε και στην περίπτωση του Μακεδονικού όπως και σε όλες τις υπόλοιπες. Ο εχθρός είναι στη χώρα «μας». Τυγχάνει επίσης η χώρα «μας» να είναι οργανικό τμήμα της αυτοκρατορίας και του ΝΑΤΟ. Ο διεθνισμός μας λοιπόν και η ντεφετιστική πολιτική έναντι του δικου μας καπιταλισμού έρχεται γάντι με τον αντιιμπεριαλισμό μας. Παλεύοντας ενάντια στο ΝΑΤΟ παλεύουμε ενάντια στον δικό μας καπιταλισμό. Παλεύοντας εναντια στο δικό μας καπιταλισμό παλεύουμε ταυτόχρονα εναντια στο ΝΑΤΟ. Για την αριστερά της εξάρτησης και του πατριωτισμού, όλα γίνονται ενας άλυτος γρίφος και θα συνεχίσει να είναι έτσι όσο ταυτίζει τον ελληνικό καπιταλισμό με τη Λωρίδα της Γάζας και τον Καραμανλή με τον Αραφάτ. Όμως μια τετοια οπτική καταλήγει σε μια αντιφατική πολιτικη που γίνεται εμφανής στο μακεδονικό, καταλήγοντας να υποστηρίζει τις επιθετικές διεκδικήσεις του ελληνικού εθνικισμού δήθεν για να σωσει τους μακεδόνες από το ΝΑΤΟ. Δεν ειμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε εναν παραλογισμό αυτού του είδους. Ο οπορτουνισμός αυτής της αριστεράς τρέχει απο τα μπατζάκια της. Και το χειρότερο, γίνεται ο αριστερός μαϊντανός της αστικής αντίδρασης που σε τελευταία ανάλυση πολιορκεί από κοινού με τους κοσμοπολίτες νατοϊκούς τη Μακεδονία για να αλλάξει το ονομά της σε κατι που να ταιριάζει με τα βίτσια του ελληνικού αστισμού όλων των ειδών. Εκτός κι αν κανεις διακρίνει κατί πιο προοδευτικό στην εθνικιστική πτέρυγα της αστικής τάξης έναντι της κοσμοπολιτικής «νατοικής» (λες και η άλλη δεν ειναι νατοική, ε τι λετε σύντροφοι πατριώτες, είναι ή δεν ειναι;) πτέρυγας του Τσιπρα και του Μητσοτάκη.
    Υποστηρίζοντας λοιπόν το δικαίωμα των Μακεδόνων να ονομαστούν όπως θέλουν, βάζουμε το μοναδικό εμπόδιο που θα μπορούσε να οδηγήσει στην κατάρρευση των συνομιλιών. Γιατί η Ελλάδα δεν θα δεχόταν ποτε μια τετοια λύση του ζητήματος. Αλλά όταν η πατριωτες αριστεροί νομίζουν οτι η ελληνική αστική τάξη ειναι κουϊσλινγκ δεν τους περνάει καν από το μυαλό αυτό το ενδεχόμενο. Ακόμα κι όταν ξέρουμε οτι οι συνομιλιες του Βουκουρεστίου κατέρρευσαν για αυτο το λόγο.
    Κάποιοι συναγωνιστές μας ρωτάνε τι αλλο θα μπορούσε να λεει η ΛΑΕ, το ΚΚΕ κοκ.. Το τι θα λέι ο καθενας ειναι δικό του θεμα. Η πολιτική μας δεν ειναι μια πρόταση για το ΚΚΕ ή την ΛΑΕ. Το καθε κόμμα εχει μια πολιτική που αντιστοιχει σε μια συνολικότερη σταση. Μόνο κατι μαγοι τροτσκιστές έχουν την απαιτηση ξαφνικα το ΚΚΕ, η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, η ΟΛΜΕ, ο Λαος και η εργατιά από τα κάτω, να πέρνει επ’ ώμου τα επανασταστική καθήκοντα που του υποδεικνύουν οι προαναφερθεντες μαγοι. Το ΚΚΕ όσο κι αν εχει αναθεωρήσει τη συνεδριακή του θεση για το χαρακτήρα του ελληνικου καπιταλισμού, συνεχιζει να φλερταρει με τον «αγνό και από τα κάτω» λαικό πατριωτισμό. Ταυτόχρονα η αλλοπρόσαλλη θεση που έχει για τον ιμπεριαλισμό, (όλες πλέον οι καπιταλιστικές χώρες είναι εν δυναμει ιμπεριαλιστικές) έρχεται κουτι με μια τετοια συμπεριφορά. Το να χαρακτηρίζει κανεις την Ελλαδα ξαφνικα από εξαρτημενη ιμπεριαλιστική χώρα, αλλά σε εναν κόσμο που όλοι ειναι ιμπεριαλιστές δεν οδηγεί τελικα και σε τόσο διαφορετικά καθήκοντα, ειδικά όταν παίζεται κατι συγκεκριμένο για τα συμφεροντα του ελληνικού καπιταλισμού και όχι γενικώς κυβεντούλα ανευ ουσίας για τον ιμπεριαλισμό γενικά. Αυτός είναι και ο Λόγος που αυτή τη φορά ο Κουτσουμπας και ο Λαφαζάνης μοιάζουν να λενε τα ίδια πραγματα.
    Το αν θα ψηφίσει το ΚΚΕ κατα της συμφωνίας (λες και εγινε καμια συμφωνία; Εμ βεβαια οι εξαρτησιακοι την εχουν σιγουρη τη συμφωνια, θα ειναι ακομα μια «νομοτέλεια» απ αυτές που δεν επιβεβαιώνονται ποτέ) δεν θα αποσοβηθεί η ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. Το ΚΚΕ θα ψηφίσει ότι ψηφίσει για να μεινει συνεπές με τις ιδεολογικές του ανασφάλειες. Αλλά αυτό δεν συνιστά μια επαναστατική θεση.
    Πουθενα δεν «αφησαμε στην ακρη τον αντιιμπεριαλισμο και σηκωσαμε τη σημαια του αντιεθνικισμου».
    Η θέση μας είναι ταυτόχρονα αντιεθνικιστική, διεθνιστική και αντιιμπεριαλιστική. Το ότι κάποιοι δεν την αντιλαμβάνονται έχει να κάνει με μια εντελώς λάθος ανάλυση που έχουν για το παγκόσμιο σύστημα και τη θεση της Ελλάδας σε αυτό. Αυτό τους οδηγεί σε αντιφάσεις που οδηγούν είτε στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ (Ουκρανία, Συρια κλπ) τους μεν «διεθνιστές», είτε στην αγκαλιά του ελληνικού εθνικισμού και διαμέσω αυτού ξανα του ΝΑΤΟ του δε «πατριώτες αριστερούς». Όμως δεν είναι μονο θέμα λαθος αναλύσεων. Πολλές φορές οι αναλύσεις ειναι προϊόν πιέσεων της κυρίαρχης ιδεολογίας που εμφανίζεται συνήθως ως πίεση της κυρίαρχης κοινής γνώμης. Οι κάθε λογής ερωτευμένοι με το λαό είναι τα κατεξοχήν θύματα αυτών των πιέσεων και πριν καλά-καλά το πάρουν χαμπάρι έχουν γίνει ο 5ος τροχός της άμαξας. Μετα αρχίζουν το τσάμικο με τις γελοίες αναλύσεις και τις βλακώδεις εκτιμήσεις για να κρύψουν το βασικό. Και το βασικό είναι ότι έχουν υποχωρήσει στον ελληνικό εθνικισμό. Οι δικαιολογίες που αραδιάζουν στη συνεχεια για κάποιον δηθεν προοδευτικό αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα σε αυτον τον εθνικισμό είναι μόνο για να συμπαρασύρουν και τους υπόλοιπους που στεκονται επιφυλακτικά σε αυτον τον βούρκο. Ε λοιπόν εμεις δεν έχουμε καμία όρεξη να κολυμπήσουμε στα βοθρολύματα που κολυμπάει ο Καραταζαφέρης, ο αρχιεπίσκοππος, ο Σώρας, ο Καζάκης, και η ΧΑ. Όποιος θέλει να πάρει μια γεύση ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα.

    Μου αρέσει!

  5. Αυτοί που υπήρξαν κάθε λέξη της αμερικανικής πρεσβείας τα τελευταία χρόνια κέρδισαν με την αξία τους αυτούς τους χαρακτηρισμούς.
    Να δούμε τι θα έλεγε ο Τρότσκυ για αυτά τα χυδαία υποκείμενα

    «The Socialist who aids directly or indirectly in perpetuating the privileged position of one nation at the expense of another, who accommodates himself to colonial slavery, who draws a line of distinction between races and colors in the matter of human rights, who helps the bourgeoisie of the metropolis to maintain its rule over the colonies instead of aiding the armed uprising of the colonies; the British Socialist who fails to support by all possible means the uprisings in Ireland, Egypt and India against the London plutocracy – such a Socialist deserves to be branded with infamy, if not with a bullet, but in no case merits either a mandate or the confidence of the proletariat.»

    https://www.marxists.org/archive/trotsky/1924/ffyci-1/ch12b.htm

    Μου αρέσει!

  6. «Ο Σοσιαλιστής που βοηθά άμεσα ή έμμεσα στη διαιώνιση της προνομιακής θέσης ενός έθνους εις βάρος ενός άλλου, που δέχεται για τον εαυτό του την αποικιοκρατική δουλεία, που βάζει μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ φυλών και χρωμάτων στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που βοηθά την αστική τάξη της μητρόπολης να διατηρήσει την κυριαρχία της πάνω στις αποικίες αντί να βοηθήσει στην ένοπλη εξέγερση των αποικιών. ο Βρετανός Σοσιαλιστής που δεν καταφέρνει να υποστηρίξει με κάθε δυνατό τρόπο τις εξεγέρσεις στην Ιρλανδία, την Αίγυπτο και την Ινδία ενάντια στην πλουτοκρατία του Λονδίνου – ένας τέτοιος Σοσιαλιστής αξίζει να στιγματιστεί η φήμη του, ακόμα και με μια σφαίρα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αξίζει ούτε την εκπροσώπηση ούτε την εμπιστοσύνη του προλεταριάτου».
    Κι δεν ειναι του Τροτσκι, αλλα απόφαση του 2ου Συνεδριου της Κομμουνιστικης Διεθνους.

    Μου αρέσει!

  7. Aν οι διαπραγματευσεις μεταξύ της ελληνικης κυβερνησης και της μακεδονικης κυβερνησης επιτυχουν αυτο θα ειναι νικη του ΝΑΤΟ. Αν οι διαπραγματευεσεις αποτυχουν τοτε θα ειναι νικη των εθνικιστων . Επιτυχία των διαπραγματευσεων και εξομαλυνση των διπλωματικων σχεσεων μεταξυ ελλαδας και μακεδονιας σημαινει ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΝΑΤΟ. Διοτι οι διαπραγματευσεις γινονται υπο την κηδεμονια του ΝΑΤΟ διοτι το ΝΑΤΟ θελει οπωσδηποτε να κλεισει την τρυπα που υπαρχει στα Βαλκανια. Αποτυχία των διαπραγματευσεων σημαινει ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ. Διοτι τα εμποδια στην εξομαλυνση των διπλωματικων σχεσεων θετουν οι εθνικιστες. Σημερα η αστικη ταξη της ελλαδας ΔΕΝ σαλπιζει πολεμο ουτε σηκωνει τη σημαια του εθνικισμου ( τουλαχιστον η ηγεμονευουσα πτερυγα της). Σημερα η αστικη ταξη της ελλαδας επιδιωκει εξομαλυνση των διπλωματικων σχεσεων με τη δημοκρατια της μακεδονιας . Εχουμε λοιπον να επιλεξουμε αναμεσα σε αυτα τα δυο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ενδεχομενα . Δεν υπαρχει καποιο αλλο ενδεχομενο.Ή νικη του ΝΑΤΟ ή νικη του εθνικισμου. Αυτη ειναι η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Φυσικα μπορουμε να επιλεξουμε τη θεση των «ισων αποστασεων». Αλλά η μεχρι σημερα αρθρογραφία μας μαλλον στρεφεται εναντιον μιας τετοιας θεσης. Αν την επιλεξουμε τοτε μαλλον οφειλουμε να ζητησουμε συγγνωμη απο οσους κατηγορουσαμε μεχρι τωρα «νατοικη αριστερα». Δυστυχως η αποψη «οφειλεις να επιλεξεις ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ αναμεσα στα ΥΠΑΡΚΤΑ αντιπαλα στρατοπεδα» οδηγει σε τετοια αδιεξοδα…

    Μου αρέσει!

  8. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό το σχόλιο ο Τρότσκι το έγραφε έχοντας υπόψιν του τους σοσιαλδημοκράτες της εποχής του.
    Πριν γίνει η οποιαδήποτε αντιστοίχηση όχι με τους σημερινούς ρεφορμιστές, αλλά με γκρούπες της άκρας αριστεράς, να θυμηθούμε ότι τότε ο Τρότσκι συγκρουόταν και εμπόλεμα και πολιτικά με κόμματα που είχαν κομματικό στρατό, κοινοβουλευτικό στρατό που είχαν βρεθεί απέναντι στην Οκτωβριανή Επανάσταση, που είχαν ψηφίσει τις πολεμικές αποζημιώσεις του Α Παγκοσμίου Πολέμου, που είχαν απορρίψει την επαναστατική προοπτική στο όνομα των μεταρυθμίσεων και στα λόγια.
    Κάθε συζήτηση γίνεται με όρους τι θα έκανε κανείς αν ήτανε εκεί. Είναι μία σύγκρουση μεθοδολογικών εργαλείων, ανάμεσα σε οργανώσεις της διεθνιστικής αριστεράς.
    Ο χαρακτηρισμός «ιμπεριαλιστική αριστερά» είναι τόσο δίκαιος όσο θα ήταν και ο χαρακτηρισμός «αριστερά του κράτους και του κεφαλαίου» για τους σοσιαλσοβινιστές με αφορμή το μακεδονικό.

    Και επειδή τα σχόλια γίνονται κάτω από κείμενο γραμμένο για το Μακεδονικό. Ας είναι σε επαγρύπνηση τα αντιεθνικιστικά και αντιφασιστικά αισθήματα!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  9. @Ναβης
    1. Δεν υπάρχει απο τη μια ο εθνικισμός και απο την αλλη το ΝΑΤΟ. Ουτε ο Βελοπουλος δεν το βλέπει ετσι. Δεν ξερω αν υπαρχει σε Ελλαδα Μακεδονια και Νατο κανενας αλλος περα απο τον σ.Ναβη που να εχει φτιάξει μια τετοια «σύγκρουση» στο κεφαλι του. Ας μην παραλογιζομαστε. Αυτο που υπαρχει ειναι απο τη μια ο ελληνικος εθνικισμός που απο κοινου με την κυβερνηση Τσιπρα πιεζουν τη Μακεδονια να δεχτει ενα ονομα που να ικανοποιει τον ελληνικο αστισμό. Ο ΟΗΕ δια του Νιμιτς παριστανει τον διαιτητη ενω ο γ.γ. του ΝΑΤΟ διαμηνύει στα «Σκοπια» οτι δεν θα μπουν στο ΝΑΤΟ αν δεν συμφωνήσει η Ελλαδα.
    2. Ο ελληνικος εθνικισμός δεν ειναι αντινατοϊκός, ουτε καν ο γραφικός Βελοπουλος. Τα περι Ρωσιας που μπορει να τα ξεφουρνιζει κατα καιρους ακομα και η ΧΑ ειναι δημαγωγικες μπουρδες που χρησιμοποιουνται απο τους φασιστες ευκαιριακά για να ψαρευουν οπαδους και για να εξιταρουν τη φαντασια στα λαικά καφενεια. Ο Φραγκος Φραγκουλης ο κεντρικος ομιλητης στο σημερινο συλλαλητήριο δεν ειναι αντινατοικος. Ας μην παραλογιζομαστε για 2η φορά.
    3. Το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ βεβαιως θελουν να μπει η Μακεδονια στο ΝΑΤΟ, αλλα αυτό δεν ειναι το κεντρικο προβλημα του πλανητη. Σιγα που η ενταξη της Μακεδονιας στο Νατο ειναι κατι αναλογο με το Συριακο. Δεν παιζεται η αμερικανικη ηγεμονια στα Βαλκανια. Ουτε οι ελληνες φασιστες απειλουν το Νατο μαζι με τις πορδες της πατριωτικης αριστεράς. Το προβλημα ολων αυτων ειναι ο «αλυτρωτισμος» των «Σκοπιανών» και οχι το ΝΑΤΟ.
    4. Αν υπαρχει καποιος αντιΝΑΤΟικος ειναι το VMRO του Γκρουεφσκι. Αν το κεντρικο ζητημα ειναι η ενταξη της Μακεδονιας στο ΝΑΤΟ, ο μονος που μπορει να τη σταματησει ειναι το VMRO και οχι οι τραγοπαπες, η ΧΑ, ο Φραγκουλης και ο Λαφαζανης. Αλλα για αυτούς ο βασικός εχθρος ειναι ο Γκρουεφσκι. Αν ουρλιαζουν σαν τσιριδες ειναι γιατι πιστευουν οτι έτσι η υποχωρητικη κυβερνηση του Ζαεφ και των αλβανοφιλων θα υποχωρησει ακομα περισσοτερο. Τα φασιστομουτρα και οι εθνικοφρονες ειναι η εξεδρα στη διαπραγματευση του Κοτζια. Δεν ειναι εναντια στον Κοτζια.
    5. Τα περι Νατοϊκης αριστερας στην οποια προσχωρησε και η ΚΕΔ με την αντισωβινιστικη θεση που κραταει στο μακεδονικο, την διαβαζω εδω και απορώ πως δεν εχω παθει ακομα εγκεφαλικο. Δεν ξερω αν θα πρεπει να επιχειρηματολογησει κανεις επ αυτου. Προκειται για τον 3ο απανωτο παραλογισμο και το τελειωτικο χτυπημα καθε λογικης σκεψης. «Αν θεσουμε κεντρο τον αντισωβινισμο γινομαστε νατοικοι». Σιγα να μην γινομαστε και εξωγηινοι. Και γιατι παρακαλώ γινομαστε νατοικοι; Γιατι ακουσον ακουσον «βοηθαμε ετσι να πετυχουν οι διαπραγματευσεις και τελικα να μπει η Μακεδονια στο ΝΑΤΟ». Και αμα μπει η Μακεδονια στο ΝΑΤΟ θα σημανει το τελος της παγκοσμιας ιστοριας. Θα ειναι το σημαντικότερο γεγονός μετα την πτωση της ΕΣΣΔ και σιγουρα σημαντικότερο από μια ενδχεχομενη νικη των αμερικανων στη Συρια. Πραγματι νιωθω μεγαλη ντροπή για την συνθηκολογηση μας στο σατανικο σχεδιο του ΝΑΤΟ και την κινηση ΜΑΤ που κανουν στα βαλκανια. Παμε καλα τωρα; Πιστευει κανεις στα σοβαρα αυτες τις μπουρδες;
    6. Η ανακαλυψη οτι το σημαντικοτερο ειναι η εισοδος της μακεδονιας στο ΝΑΤΟ ειναι μια «εμπνευση» των αριστερων πατριωτων και φαινεται οτι την εχει χαψει πολυς κοσμος. Η ένταξη της Μακεδονιας στο ΝΑΤΟ είναι μια εκκρεμότητα, αλλά όχι μια κεφαλαιώδης γεωστρατηγική μάχη. Και αν θελουν να τη βαλουν στο ΝΑΤΟ ειναι για να τελειωσουν με το VMRO οχι με τον Βελοπουλο.
    Και ποια ειναι η συνεπης αντινατοικη σταση μας λεει ο σ Ναβης; Να υποστηριξουμε τους ελληνες εθνικιστες. Απιστευτο!!! Και αφου η απάντηση σε αυτο το ψευτοδήλλημα ακουγεται φρικτή (ακόμα πιο φρικτή από το να υποσηρίξει κανεις το άλλο στρατόπεδο που ειναι το νατο), τοτε γινόμαστε ξαφνικα «νατοϊκη αριστερα». Δεν ξερω αν πρεπει να γελασει κανεις ή να κλαψει με αυτες τις αλλόκοτες σκεψεις. Και αφου «γινομαστε νατοικη αριστερα ας ζητησουμε και μια συγγνωμη» απο τους υποστηρικτες του Μαϊνταν, των βομβαρδισμων στη λιβυη, και των κολαουζων του FSA και της Αλ Νουσρα στη Συρια.
    Ελα όμως που δεν συμβαινει τιποτα απο ολα αυτα. Ελα που για ακομα μια φορα ειμαστε συνεπέστατα αντιιμπεριαλιστες. Πρωτα γιατι ειμαστε εναντια στον ιμπεριαλισμο μας. Ενω η νατοικη αριστερα ειναι με τον ιμπεριαλισμο τους. Δευτερον γιατι η θεση μας για τη Μακεδονια ειναι ο μονος τροπος για να βοηθηθεί η μονη αντινατοικη αστικη δυναμη της Μακεδονιας το VMRO και να τιναξει στον αέρα τις συνομιλιες, οχι μονο για το ονομα αλλα και γιατι δεν γουσταρει αυτη η φραξια να μπει η Μακεδονια με οποιοδήποτε ονομα στο ΝΑΤΟ. Και αυτο ειναι που κανει αυτη τη δυναμη αντινατοικη και οχι τα σκουληκια οι ελληνες εθνικιστες που ο σ. Ναβης για να δικαιολογησει τις θεσεις του και τους χαρακτηρισμους για την ΚΕΔ τους βάπτισε αντινατοικους.
    7. Όπως και να χει ο σ.Ναβης εστω και μεσα από μια αλοκοτη διαδρομη σκεψεων καταληγει στο σωστο συμπερασμα ή ετσι φαινεται οτι καταλήγει. Οτι ειναι σωστο να κεντραρουμε εναντια στον ελληνικο εθνικισμο. Ισως απο ενστικτο, γιατι καθε αγωνιστής καταλαβαινει οτι η επανοδος των φασιστών θα ειναι μια τραγικη εξελιξη και ειδικα σε μια στιγμη οπου το κινημα παραπαταει. Τα γεγονότα στο συλλαλητηριο στη Θεσσαλονίκη βαραει ηδη το καμπανακι. Ο σ.Ναβης ωστοσο νομιζει οτι ετσι γινεται κανεις νατοικος και νιωθει να τον πλακωνουν οι τυψεις που κατηγορουσαμε «άδικα» το ΣΕΚ για νατοικη αριστερα. Τελικα το να γινεται κανεις νατοικη αριστερα εστω και απο αναγκη δεν ειναι και τοσο κακο. Ας παμε να ζητησουμε και μια συγγνωμη τωρα απο την αριστερα αυτη τωρα που της χτυπαμε την πόρτα. Να της ζητησουμε δεν λεω, αν πραγματι εχουμε γινει και μεις νατοικη αριστερα. Αλλα ελα που δεν εχουμε γινει. Τι κριμα, που χαθηκε μια ιστορικη ευκαιρια να ζητήσουμε συγγνωμη για οσα λεμε εδω και 6-7 χρονια από ολη την παλια παρεά της επαναστασης απο τα κατω. Τι δυστυχια που θα συνεχισουμε να λεμε με ακομα μεγαλυτερη περιφανεια και σιγουρια αυτα που λεγαμε. Τι κριμα που θα τους ξαναπουμε μεσα στα μουτρα νατοικη αριστερα οταν θα ξανακανουν πλατες στον ιμπεριαλισμό τους και στην αστικη τους ταξη. Τι κριμα που δεν θα τα βρουμε με όλους αυτους τους τσαρλατάνους. Τι κριμα που δεν θα γινουμε ενας χυλός με τους πανηγυρτζηδες.
    8. Οχι αλλο καρβουνο, οχι αλλο παραλογισμο.

    Μου αρέσει!


  10. Το εθνικιστικό συλλαλητήριο κάλυψε μια έκταση γύρω από το άγαλμα του Μ. Αλεξανδρου (μεταξύ λευκου Πυργου και Μακεδονια Παλλάς) περίπου 40000 τμ. Μπορεί κανεις μεγεθύνοντας τις φωτογραφιες να διαπιστώσει οτι η πύκνωση ήταν από 1 μεχρι 2 άτομα το τμ και μονο μπροστα στην εξέδρα και πισω από τους παραστρατιωτικούς που την περιφρουρούσαν ίσως έφτανε και τα 3 άτομα το τμ. Επομένως μιλάμε το πολύ για καμια 60ρια χιλιαδες από τους οποίους τουλάχιστον οι μισοί προσήλθαν στη συγκέντρωση με πουλμαν απ’ όλη την Ελλάδα. (Η αστυνομία μιλάει για 90000, αριθμός υπερβολικός σιγουρα όμως πιο αληθινος από τις 300 χιλιαδες που ισχυριζονται οι διοργανωτές) Βεβαίως τα βοθροκαναλα ιδιωτικά και κρατικά δινουν μια εικόνα μεγαλειώδη. Ειναι που «ο εθνικισμός είναι το αντίπαλο δεος του νατο» [εδώ ξαναγελαμε].Το μονο σίγουρο είναι οτι το φασιστομανι βρήκε ευκαιρία να ξεμυτίσει από τα λαγούμια του. Τωρα ετοιμάζονται για τις 4 Φλεβαρη στην Αθηνα. Ας ειμαστε σε εγρήγορση.

    Μου αρέσει!

  11. Εδώ δείτε ξεφτίλα:
    http://www.iskra.gr/το-συλλαλητήριο-από-μια-εναλλακτική-ρ/
    Τι είναι αυτοί πια ..
    Την ώρα που πρέπει να χτυπήσουμε τα κουδούνια και να κινητοποιήσουμε το πολιτικό και κοινωνικό μας στρατόπεδο ενάντια στον εθνικό κορμό και το ακροδεξιό συρφετό που βρίσκει έδαφος και σηκώνει κεφάλι, καίει καταλήψεις κτλ. αυτός εδώ μας λέει να πώς να συνδιαμορφώσουμε εντός αυτού του λακκου με τη λάσπη. Να γίνουμε οργανικό τμήμα αυτού του σάπιου πράγματος και να διώξουμε τους ακροδεξιούς και τους ψεκασμενους. Σε λάθος γήπεδο πάει να τα εφαρμόσει αυτά. Αυτό είναι ξένο οικόπεδο. Είναι το οικόπεδο της Ελληνικής Μεγάλης Ιδέας και του εθνικισμού. Όποιος ποντάρει στο άλογο του εθνικισμού νομίζοντας ότι θα το πάει αριστερά, θα το μετανιώσει πικρά… Θα του το δείξει η πραγματικότητα. Αλλά υπάρχει κι άλλη απόδειξη (πέρα από το ποιόν του κόσμου που ήταν στο συλλαλητήριο και την πολιτική ηγεμονία της ακροδεξιάς, του εθνικισμού και των φασιστών):εγώ λέω να πάει ο σύντροφος με τις κόκκινες σημαίες, τις προκηρύξεις και τα πανό του στο συλλαλητήριο. και να δούμε. ..θα είναι ευπρόσδεκτος από τους «δικαιολογημένα αγανακτισμένους πολίτες» ή θα γυρίσει στα γραφεία της ΛΑΕ κλαμενος και με σπασμένο κεφάλι;; και θα ζητάει συμπαράσταση από την Αριστερά;;
    Αλλά πολύ φοβάμαι πως ούτε τότε θα βγάλει σωστά συμπεράσματα. Όπως δεν βγάζουν και στα υπόλοιπα.
    Έτσι έτσι. ..παίξτε με τον «γνήσιο πατριωτισμό», την «κατοχή της χώρας» και την Εθνική ανεξαρτησία, τη γερμανική μπότα, με τις ονειρώξεις βεβαίως κάποιου ΕΑΜ, για να υπάρχει και το συγχωροχάρτι, και θα δούμε στο τέλος. .. Βάζετε βούτυρο στο ψωμί του Εθνικού κορμού… Μετά μην κλαιγεστε όμως που το ψωμί θα το φάει άλλος… που δεν θα έχει κόκκινες σημαίες. .αλλά γαλανόλευκες και μπορεί και κανα γνήσιο αρχαιοελληνικό μαιανδρο. . κι εσείς φυσικά… με σπασμένα κεφάλια και σε κάνα χαντάκι. ..
    Α.. και μην ξεχάσουμε: ο κίνδυνος για «αποπροσανατολισμό» του λαϊκού κινήματος από τα «πραγματικά προβλήματα» ελλοχεύει. Άλλο ένα ζήτημα που είναι εκτός της «γνήσιας» και «καθαρής» ταξικής πάλης (δλδ. μνημόνια, πλειστηριασμοί κτλ). Φαντάζομαι όπως θα ήταν και ο 1ος παγκόσμιος πόλεμος… Ανακάτεμα της πολιτικής τράπουλας! Δε θέλουμε τέτοια πράγματα εμείς της οικονομιστικης και από τα κάτω Αριστεράς. Μη μας ταραζετε! Αφήστε μας να διεξάγουμε το γνήσιο ταξικό μας αγώνα…
    Βέβαια, εδώ υπάρχει πολιτική διπολική διαταραχή:
    από τη μια είναι αποπροσανατολισμός του κινήματος από τα πραγματικά λαϊκά προβλήματα και από την άλλη πρέπει να μην το πετάξουμε στα σκουπίδια και να το αξιοποιήσουμε διαλεκτικά για να … μπλα μπλα. Δηλαδή να ανακατευτουμε με τον εσμό. Γλείψιμο του πολιτικού και κοινωνικού υλικού του εθνικισμού… Μπράβο! Εξαιρετικά! Βοηθήστε τους να χτιστούν και αφήστε στο έλεος το δικό μας στρατόπεδο να παραπεει αποχαυνωμενο!! Είστε για γέλια και για κλάματα!

    Μου αρέσει!

  12. Εγώ από τότε που είχα ψάξει το θέμα τότε με το 2008 μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει ποιες είναι οι αλυτρωτικές βλέψεις που έχει το σύνταγμα της FYROM.
    Όπως προκύπτει από την ιστορία των αλλαγών του Συντάγματος έχει μπει ειδική αναφορά μετά από επεμβάσεις της Ελλάδας το 91 :
    http://www.hri.org/docs/fyrom/fyrom-const.html

    FYROM on the 17th of November 1991, effective 20 November 1991. Primarily due to concerns of the Hellenic Republic, two amendments were added on 6 January 1992.

    The existing borders of the Republic of Macedonia are inviolable. The Republic of Macedonia has no territorial pretensions towards any neighboring state. Item 1 of Amendment I is an Addendum to Article 3.
    The borders of the Republic of Macedonia can only be changed in accordance with the Constitution and on the principle of free will, as well as in accordance with generally accepted international norms. Paragraph 3 is replaced by item 2 of Amendment I.

    https://ihl-databases.icrc.org/applic/ihl/ihl-nat.nsf/0/e1a56dd69ffd60ccc12573320037701b/$FILE/Constitution%20of%20the%20former%20Yugoslav%20Republic%20of%20Macedonia.doc

    Ποιές είναι τέλος πάντων αυτές οι αναφορές, τα άρθρα οι παράγραφοι που θέλουν και λένε όλοι ακραίοι αλλά και πιο διπλωματικοί που πρέπει να αλλάξουν στο σημερινό σύνταγμα της ΠΓΔΜ/ΔτΜακεδονίας; Ποιά είναι αυτά τα σημεία και τέρατα που είναι τόσο παράταιρα και βγάζουν μάτι σε σχέση με άλλες αναφορές άλλων συνταγμάτων;

    Υ.Γ. Παιδιά το σύστημα σχολιασμού σας έχει προβλήματα ή απλώς εσείς μας δουλεύετε.

    Μου αρέσει!

  13. Φαινεται δεν διαβαζεις ίσκρα… «Η Iskra ήταν η πρώτη ιστοσελίδα που υπογράμμισε ότι το κεντρικό θέμα με την ΠΓΔΜ δεν είναι απλώς το όνομα αλλά το ζήτημα του επίσημου, συχνά θεσμοθετημένου, αλυτρωτισμού που εκπέμπει η γειτονική χώρα και τα κυρίαρχα κέντρα της.»
    http://www.iskra.gr/%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%84%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AD%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7/
    «Η Iskra παραθέτει σχετικό ρεπορτάζ από την Καθημερινή της Τετάρτης 24/01/2018 υπό τον τίτλο «Βρίθει αλυτρωτικών αναφορών το σύνταγμα της ΠΓΔΜ», το οποίο προσεγγίζει κάπως, αν και ελλιπώς, το ζήτημα το αλυτρωτισμού της γείτονος»
    Εγω διαβασα το ςσχετικο ρεπορταζ της ισκρα δηλαδη της… Καθημερινής (φαινεται στα εθνικα οι φιλελεδες της καθημερινης ειναι αξιόπιστη πηγή για τους ανενδοτους αντιμνημονιακους της ΛΑΕ) αλλα δεν υπάρχει κανενα σοβαρο στοιχειο αλυτρωτισμου. Μαλιστα επισημαινουν αυτο που λεει ο φιλος: Στο άρθρο 3, το οποίο προσδιορίζει τα σύνορα της ΠΓΔΜ ως «απαραβίαστα», έχει γίνει μια προσθήκη η οποία αναφέρει ότι η χώρα «δεν έχει εδαφικές αξιώσεις έναντι οποιουδήποτε γειτονικού κράτους»… «η Δημοκρατία δεν θα παρεμβαίνει στα κυριαρχικά δικαιώματα άλλων κρατών ή στις εσωτερικές υποθέσεις τους».

    Μου αρέσει!

  14. και ο γγ του ΚΚΕ μετά τη συνάντηση με τον Τσιπρα, σε καθαρα πατριωτικη γραμμη:
    «Τα κυρίαρχα ζητήματα είναι ο αλυτρωτισμός, είναι η μη επαναχάραξη συνόρων και η αλλαγή των συνόρων που θα είναι πάντα βαμμένη με το αίμα των λαών. Και βεβαίως αναφέραμε την αναγκαιότητα ότι θα πρέπει -άσχετα από τις όποιες διαπραγματεύσεις, από τις σχέσεις καλής γειτονίας, που πρέπει να υπάρχουν με γειτονικές δημοκρατίες, τόσο με τα Σκόπια, όσο και με την Αλβανία ή με άλλες χώρες- το κύριο ζήτημα να μην εφησυχάζει ο ελληνικός λαός, εφόσον δεν προβλέπεται άμεσα αλλαγή του Συντάγματος, αλλαγή όλων αυτών που οδηγούν σε εθνικιστικές και αλυτρωτικές διαθέσεις και βεβαίως δημιουργούν προβλήματα απαράδεκτων διεκδικήσεων ενάντια στην χώρα μας ή ενάντια σε άλλους λαούς. Κι απ’ αυτή τη σκοπιά χρειάζεται επαγρύπνηση, όχι μόνο των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών ηγεσιών, χρειάζεται επαγρύπνηση του ελληνικού λαού»
    https://www.902.gr/eidisi/politiki/149814/i-dilosi-toy-d-koytsoympa-meta-ti-synatisi-me-ton-prothypoyrgo-video

    Μου αρέσει!

  15. Εγώ προσωπικά δεν θεωρώ πως υπάρχει δόλος, απλώς ασχετωσύνη και αναπαραγωγή μιας καραμέλας που δεν έχει μπει κάποιος στον κόπο να τη διασταυρώσει γιατί βολεύει ώς έχει.
    Με απλά λόγια θεωρώ πως οι άνθρωποι δεν έχουν διαβάσει το Σύνταγμα που και καλά περιέχει αλυτρωτικά τέρατα και ποντάρουν πως κανένας δεν έχει κάτσει να ασχοληθεί με το θέμα. Από τον βλαχοΚουτσούμπα που θυμίζει μπάρμπα σε καφενέ δεν θα περίμενα και κάτι διαφορετικό.

    Μου αρέσει!

  16. Καλή είναι η διεθνιστική αλληλεγγύη αλλά όχι όταν οι άλλοι σου κόβουν το κεφάλι.
    Δεν θα αναφερθώ στα τετριμμένα ούτε θα μακρυγορήσω. Απλώς θα πω ότι τα κύρια σημεία της Μακεδονικότητας των γειτόνων μας είναι η ιστορική τους καταβολή και η Μακεδονική τους γλώσσα.
    1. ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ: Από τους αρχαίους χρόνους η περιοχή βόρεια της Ελληνικής Μακεδονίας ονομαζόταν Παιονία και οι κάτοικοί της Παίονες. Μπορείτε να ψάξετε παντού και αυτό θα βρείτε. Από αυτό, είναι αυτονόητο ότι όσοι αισθάνονται Μακεδόνες έχουν Ελληνική συνείδηση και θα έπρεπε να αγγαλιάζονται από εμάς τους αυτόχθονες.
    2. ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ: Αυτό κι αν είναι για γέλια. Αν πιστέψουμε ότι υπάρψει αυτή η γλώσσα και δεν είναι μια διάλεκτος της Βουλγάρικης (γλώσσας Σλαβικής) τότε πρέπει να αποδεχτούμε ότι ο Μ. Αλέχανδρος λεγόταν Αλεχαντρόφσκι. Αυτά τα λίγα.
    με τιμή Ionian Hellene

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s