Στο Ιράν η δυσαρέσκεια και η διαμαρτυρία έχουν κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική βάση

Leon Kokotas via fb  για το Avantgarde

Image result

Μοχάμεντ Μοσαντέκ (1882-1967), αστος εθνικιστής Ιρανός πολιτικός και πρωθυπουργός του Ιράν την περίοδο 1951-1953, ιδρυτής του κόμματος του Εθνικού Μετώπου. Ανατράπηκε με πραξικόπημα που οργανώθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και το Ηνωμένο Βασίλειο. Τον Μάρτιο του 1951 προώθησε νόμο για την κρατικοποίηση των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων της Αγγλοϊρανικής Πετρελαϊκής Εταιρείας και τον Μάιο του ίδιου χρόνου εξελέγη πρωθυπουργός. Αντίθετος με την εγκαθίδρυση της δυναστείας Παχλαβί, ο Μοσαντέκ υποστήριζε την άποψη πως ο Σάχης θα έπρεπε να έχει διακοσμητικό ρόλο. Ετσι αφαίρεσε τον έλεγχο του στρατού από το παλάτι, μετέφερε μέρος της βασιλικής περιουσίας στο κράτος, ενώ περιόρισε επίσης σημαντικά τις δαπάνες για τη βασιλική οικογένεια. Η εθνικοποίηση του ιρανικού πετρελαίου που προώθησε ο Μοσαντέκ ήρθε σε σύγκρουση με τα οικονομικά συμφέροντα του Ηνωμένου Βασιλείου και άλλων χωρών, καθώς μετέφερε τον έλεγχο από τις πετρελαϊκές εταιρείες της Δύσης στη χώρα παραγωγής του πετρελαίου. Η Βρετανία αντέδρασε επιβάλλοντας οικονομικό εμπάργκο και αναλαμβάνοντας μυστικές πολιτικές δράσεις με στόχο την ανατροπή του Μοσαντέκ, οδηγώντας τελικά στο πραξικόπημα του 1953. Ο Μοσαντέκ καταδικάστηκε για προδοσία σε τρία χρόνια φυλάκιστης και κατόπιν έζησε υπό κατ’ οίκον περιορισμό μέχρι τον θάνατό του. Αναλυτικά εδώ.

 Μήπως δεν είχαν κοινωνική και πολιτική βάση οι διαμαρτυρίες, οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις απέναντι στον Μοσαντέκ πριν από περίπου 60 χρόνια; Το Βρετανικό εμπάργκο στην Anglo-iranian τσάκισε την ιρανική οικονομία και η μεταρρύθμιση για την αναδιανομή της γης έβγαλε τους μουλάδες που έλεγχαν τα evkaf στο δρόμο, απέναντι στην εθνικιστική κυβέρνηση. Το πραξικόπημα οργανώθηκε στο εξωτερικό, είχε όμως λαϊκή βάση και μάλιστα λαϊκή βάση στο πεζοδρόμιο.

Η αντεπανάσταση έχει κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική βάση και αυτό το ξέρουμε από τον καιρό της Βανδέας. Αυτός είναι και ο σημαντικότερος λόγος που ο εμφύλιος είναι ένα ξεχωριστό είδους πολέμου, η αποθέωση του «πολιτικού πολέμου». Αν από τη μια πλευρά πολεμά το «επαναστατημένο προλεταριάτο», από την άλλη μεριά πολεμά η αστική τάξη με την αυλή της, μέρος της οποίας είναι το, με αντίθετο πρόσημο, «επαναστατημένο προλεταριάτο», γιατί και οι αντεπαναστάτες είναι και αυτοί επαναστάτες.

Όποτε βλέπουμε κόσμο στο δρόμο, είναι καλό να κοιτάμε στο «όνομα ποιου» (που έλεγε ο Μαρξ, γράφοντας «τίνος το όνομα είναι ο….»), δηλαδή στο όνομα ποιου πολιτικού προγράμματος κινητοποιείται ο κόσμος, αλλιώς μπορεί να βρεθούμε στη δυσάρεστη κατάσταση να στηρίζουμε τον στρατό του εχθρού.
Οι κοινωνικοί αγώνες εκπροσωπούνται και διαμεσολαβούνται πολιτικά. Αυτό συνέβαινε ακόμη και στις προνεωτερικές κοινωνίες (πχ επανάσταση της Σφενδόνης) όταν οι εξεγέρσεις των υποτελών έτρεχαν να βρουν πολιτική στέγη και πολιτικό πρόγραμμα κάτω από τις συσσωματώσεις ισχύος των αρχόντων.

Το Ιράν και οι εξεγερμένοι του δεν περιμένουν τον κύκλο Πέτοφι, το Radio Liberty, το Radio Free Europe, τον Καρλ Πολάνυι, το κόμμα των Μικρονυκοκυραίων, τους αποστράτους της Βέρμαχτ, τους εθνικιστές , την Καθολική Εκκλησία ή τις περιοδικές εκδόσεις του «Congress for the Cultural Freedom” για να εξεγερθούν, όπως εξεγέρθηκε η Ουγγαρία το 1956. Έχουν πολιτικό πρόγραμμα την ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης, το τσάκισμα του σιιτικού τόξου και κάποιοι μερακλήδες ανάμεσά τους νοσταλγούν την επαναφορά της μοναρχίας.

Υπάρχει πολιτικό επιτελείο για την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος μέσα και έξω από το Ιράν. Η ηγεσία του PJAK (το ιρανικό PKK) ταξίδευε στις ΗΠΑ, ενώ το κόμμα θεωρούνταν επίσημα τρομοκρατική οργάνωση. Οι «Μουτζαχεντίν του Λαού», μια οικογενειακού χαρακτήρα οργάνωση πλέον, είναι οικόσιτα εδώ και δεκαετίες των Γαλλικών και των Αμερικανικών κυβερνήσεων και έχουν πολιτικό πρόγραμμα για την ανατροπή της κυβέρνησης των μουλάδων και την αποκατάσταση της δημοκρατίας και της οικονομίας της αγοράς στο Ιράν. Αυτό τουλάχιστον γράφουν. Έχουν διατηρήσει κοινωνικά και πολιτικά δίκτυα στο εσωτερικό της χώρας και μόνο έτσι εξηγούνται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις που διεξάγονται από το Ισραήλ εδώ και χρόνια στο εσωτερικό του Ιράν. Μιλάμε για τις δολοφονίες των πυρηνικών επιστημόνων, τις δολοφονίες σημαντικών προσωπικοτήτων του ιρανικού κράτους μέσα και έξω από τη χώρα, για την υπονόμευση υποδομών της χώρας και τέλος για την υπονόμευση του ίδιου του πυρηνικού προγράμματος.

Τα Wikileaks και τα αμερικανικά think-tanks βρίθουν αναλύσεων για την ανατροπή του καθεστώτος στο Ιράν. Το σχέδιο που προτείνεται είναι περίπου το Συριακό. Κίνημα διαμαρτυρίας που μετατρέπεται σε ένοπλη εξέγερση και τελειώνει με πραξικόπημα-στρατιωτική επέμβαση.

Είναι όμως να γελάει κανείς με την αντιπολίτευση στο Ιράν που ενώ η ίδια είναι οικογενειακή υπόθεση, θα φέρει τη δημοκρατία σε μια χώρα 70 εκ. ανθρώπων. Νομίζω ότι αυτό το αστείο είναι καλύτερο από τις φεμινίστριες της Al-Nusra στο Χαλέπι ή την Queer ταξιαρχία που πολεμάει στη Ροτζάβα.

Ας κάτσουν να σκεφτούν οι διάφοροι, τι είναι αυτό που κρατά τελικά τον στρατό των ΗΠΑ έξω από τη Βόρεια Κορέα. Το αντιπολεμικό κίνημα, η πολιτική ισχύς των δυνάμεων του σοσιαλισμού από τα κάτω ή τα πυρηνικά που διαθέτει η χώρα και το πολιτικό κόστος ενός ανταποδοτικού πλήγματος;

H ισλαμική επανάσταση (συμφωνούμε-διαφωνούμε) αναζωπύρωσε τον αντι-ιμπεριαλισμό στην Μέση Ανατολή τη δεκαετία του ’80. Ήταν η Χεζμπολάχ που έδιωξε τους αμερικανούς από τον Λίβανο και ήταν το παράδειγμα του Ιράν της ισλαμικής επανάστασης που αναζωπύρωσε τον Παλαιστινιακό αγώνα μετά την ήττα του αραβικού εθνικισμού (1967 και 1973) και την συνθηκολόγηση της Αιγύπτου. Το Ιράν έχει ιστορικούς λογαριασμούς να λύσει με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, λογαριασμοί που μεγεθύνθηκαν με το «σιιτικό τόξο» και τον πόλεμο στην Συρία.

Η ιρανική ελίτ έχει και θέλει να λύσει το πρόβλημα που έλυσε η Κίνα, με τον τρόπο που το έλυσαν οι Κινέζοι, χωρίς περίεργες αναταράξεις και με απομακρυσμένο το ενδεχόμενο της αντικατάστασης της. Θέλει να μετασχηματίσει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας σε μια οικονομία της αγοράς που θα σέβεται τους (ή κάποιους) ισλαμικούς κανόνες (υπάρχουν τέτοιες ισλαμικές δημοκρατίες) χωρίς να αναγκαστεί να διαλύσει το κράτος και το σύστημα πατρωνίας που την κρατά στην εξουσία. Αυτή η δουλειά δεν σημαίνει απλά ιδιωτικοποιήσεις, σημαίνει ένταξη στο διεθνή συσχετισμό, σχέση με το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Αν η Κίνα το είχε λύσει αυτό το πρόβλημα μέσω της σινο-αμερικανικής προσέγγισης, πριν τις μεταρρυθμίσεις και μπόρεσε να τις κάνει με την παλιά ελίτ να κρατά τον πολιτικό έλεγχο, για το Ιράν, λόγω των σχέσεων με τις ΗΠΑ, το μέλλον φαντάζει δυσοίωνο, ιδιαίτερα μετά την εμπλοκή του στην Συρία.

Το Ιράν λοιπόν παραμένει μια αναθεωρητική, της διεθνούς κατάστασης δύναμη, και αυτή είναι μια ευχάριστη κατάσταση από την στιγμή που η παρουσία του στην Μέση Ανατολή εμποδίζει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να την μετατρέψουν σε μια αμερικανό-ισραηλινή υπόθεση.

Τυχόν ανατροπή της κατάστασης θα έχει για τον εργαζόμενο λαό στο Ιράν, στην καλύτερη περίπτωση, τις ίδιες επιπτώσεις που είχε η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Ρωσία. Η χώρα θα διαμελιστεί και θα αποικιοποιηθεί και οι πολιτικές ελευθερίες θα είναι ανάλογες της Ρωσίας του Γέλτσιν, της Γεωργίας του Σακασβίλι και της Ουκρανίας του Ποροσένκο. Η Συρία και η Χεζμπολάχ θα πέσουν και η Μέση Ανατολή θα γίνει μια «αμερικανο-ισραηλινή θάλασσα».

Στο Ιράν έχουμε την απόπειρα μιας «πορτοκαλί επανάστασης», από αυτές δηλαδή που η αριστερά οφείλει να βρίσκεται απέναντι, χωρίς όμως να αναλαμβάνει καμιά ευθύνη πολιτικής στήριξης ενός καθεστώτος που δεν είναι δικό της.

Η υπόθεση της -δικής μας- επανάστασης έχει αντικειμενικές προϋποθέσεις. Η πιο σημαντική είναι ο κλονισμός του διεθνούς συσχετισμού, δηλαδή να έχει ρίξει ο ιμπεριαλισμός το καράβι στην ξέρα. Αν κερδίζει συνέχεια, επιβάλει το πολιτικό του πρόγραμμα και αλλάζει καθεστώτα κατά το δοκούν δεν ξέρω αν θα απομείνει τελικά κανείς που θα σκέφτεται έστω και την στοιχειώδη πιθανότητα μιας συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Advertisements

2 responses to “Στο Ιράν η δυσαρέσκεια και η διαμαρτυρία έχουν κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική βάση

  1. Το 1953 στην Ουγγαρία ξεκινησε μιά μεταρρυθμιση απο το ΚΚΟυγγαρίας . Το πολιτικο υποκειμενο ήταν το ΚΚΟυγγαρίας. Η μεταρρυθμιση αυτή ήταν αποτέλεσμα της ΝΙΚΗΣ του παγκόσμιου κομμουνιστικου κινηματος στην Ευρωπη και στην Ασία. Ο διεθνης ιμπεριαλισμος βρισκοταν σε υποχωρηση. Η νικη του παγκοσμιου κομμουνιστικου κινηματος οδηγησε τους ιδιους του κομμουνιστες του ΚΚΟυγγαρίας να αναζητούν τροπους οικοδομησης του σοσιαλισμου με γεματα στομαχια. Οταν ο εχθρος εχει ηττηθει και η περικυκλωση εχει σπασει τοτε ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ να αυξηθει ο ογκος των ΚΡΑΤΙΚΩΝ επενδυσεων που παραγουν καταναλωτικα αγαθά. Μεταρρυθμιση λοιπον και οχι επανασταση. Η μεταρρυθμιση ΕΓΙΝΕ!!! Παρα το αιματοκυλισμα, παρά την καταστολη και την βρωμικη συκοφαντια των σταλινικων η Ουγγαρία εγινε ενα ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ με βελτιωμενο βιοτικο επιπεδο. Χρειαστηκε να χυθει αιμα αλλά τελικα η ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΕΓΙΝΕ !!! Αυτο δεν εχει ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ με την καταρευση της ΕΣΣΔ , την διαλυση της Λιβυης και την πιθανη διαλυση του Ιραν. Η διάλυση της ΕΣΣΔ , η διάλυση της Λιβυής και η πιθανη διάλυση του Ιραν ειναι αποτελεσμα της ΗΤΤΑΣ του παγκοσμιου κομμουνιστικου κινηματος. Ουδεμια σχεση εχουν τα αποτελεσματα της ηττας του παγοσμιου κομμουνιστικου κινηματος με τα αποτελεσματα της ΝΙΚΗΣ του παγκοσμιου κομμουνιστικου κινηματος της δεκαετιας του 1950…

    Μου αρέσει!

  2. Σύμφωνα με τον Χασάν Νασράλα, οι διαδηλώσεις των τελευταίων ημερών στο Ιράν δεν έχουν πολιτικά κίνητρα, όπως οι μαζικές κινητοποιήσεις του 2009, και αναμένεται να τερματιστούν σύντομα.
    «Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας στο Ιράν και το θέμα αντιμετωπίζεται σοβαρά (…) Ο όγκος των διαδηλώσεων δεν είναι μεγάλος», επεσήμανε ο Νασράλα σε συνέντευξη στο φιλοϊρανικό τηλεοπτικό δίκτυο al Mayadeen.
    «Αυτό που συμβαίνει στο Ιράν βρίσκεται υπό έλεγχο και δεν συγκρίνεται με αυτό συνέβη το 2009 (…) Το πρόβλημα στο Ιράν τώρα δεν είναι πολιτικό όπως το 2009», πρόσθεσε, εξηγώντας ότι τα κίνητρα των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων είναι οικονομικά εξαιτίας της κατάρρευσης κάποιων τραπεζών και της χρεοκοπίας εταιρειών.
    Την απογοήτευση του ιρανικού λαού εκμεταλλεύονται τώρα εξωτερικές δυνάμεις, κατήγγειλε ο επικεφαλής της Χεζμπολάχ. «Η Αμερική, το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία έχουν εμπλακεί στην κρίση στο Ιράν», τόνισε.
    Ωστόσο πρόσθεσε ότι «ο Τραμπ θα απογοητευθεί, όπως και οι Ισραηλινοί και οι Σαουδάραβες αξιωματούχοι που ελπίζουν σε πιο μαζικές διαδηλώσεις οι οποίες θα προκαλέσουν την πτώση της κυβέρνησης και χάος στο Ιράν».
    Ο Νασράλα εκτίμησε μάλιστα ότι δεν υπάρχει κίνδυνος η Τεχεράνη να «αλλάξει εξωτερική πολιτική» και να πάψει να στηρίζει «τα κινήματα αντίστασης» στην περιοχή.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s