Μάντσεστερ, Λονδίνο: ένοχος ο βρετανικός ιμπεριαλισμός

czmrtl3wgaesoxz

Π. Παπ. για το avantgarde

Τα δύο πρόσφατα χτυπήματα στη Βρετανία «σηκώνουν την πέτρα της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής για να αποκαλύψουν τη φαουστιανή της συμμαχία με το ακραίο Ισλάμ, ειδικά τη σέχτα που είναι γνωστή ως Ουαχαμπισμός ή Σαλαφισμός, της οποίας ο κύριος κηδεμόνας και τραπεζίτης είναι η πετρελαϊκή μοναρχία της Σαουδικής Αραβίας, του μεγαλύτερου αγοραστή όπλων της Μεγάλης Βρετανίας», όπως το διατύπωσε εξαίρετα ο Τζον Πίλτζερ.

Δράστες γνωστοί στις μυστικές υπηρεσίες

Οι οπλισμένοι με μαχαίρια δράστες της επίθεσης του Σαββάτου στο Λονδίνο έπεσαν όλοι νεκροί από τις 50 περίπου σφαίρες που έριξαν οι αστυνομικές δυνάμεις, συνεπώς δεν πρόκειται να μάθουμε τίποτα από αυτούς. Και καθώς οι πληροφορίες για το νέο χτύπημα έρχονται με το σταγονόμετρο, έχει μια σημασία να δούμε τι μπορέσαμε να μάθουμε για το προηγούμενο χτύπημα που έλαβε χώρα στη Βρετανία, το χτύπημα στο Μάντσεστερ, χάρη σε μια σειρά αποκαλύψεων που ακολούθησαν μια αμερικάνικη διαρροή. Η διαρροή αυτή, που προκάλεσε μεγάλη κρίση στις σχέσεις των δύο χωρών, έγινε προφανώς στα πλαίσια του εμφυλίου που διεξάγεται στο εσωτερικό του αμερικάνικου κατεστημένου.

cekd5ntwwaaes93

Μάθαμε λοιπόν πως οι γονείς του δράστη, Σαλμάν Αμπεντί, ήταν μέλη της LIFG (Λιβυκή Ισλαμική Μαχητική Ομάδα), μιας ‘τζιχαντιστικής’ ομάδας Λίβυων αντι-κανταφικών. Μάθαμε επίσης πως, κατά τη διάρκεια της θητείας της Τερέσα Μέι ως υπουργού Εσωτερικών, το βρετανικό κράτος ενθάρρυνε Βρετανούς λιβυκής καταγωγής, μεταξύ των οποίων και μέλη της LIFG, να ταξιδέψουν στη Λιβύη και τη Συρία για να πάρουν μέρος στους πολέμους δια αντιπροσώπων που διεξήγαγε ο ιμπεριαλισμός ενάντια σε Καντάφι και Άσσαντ. Επιπλέον, η Daily Mail επικαλούμενη μια ανώνυμη πηγή στις υπηρεσίες ασφαλείας ανέφερε πως το FBI είχε συμπεριλάβει το δράστη του Μάντσεστερ στις τρομοκρατικές του λίστες, και πως είχε προειδοποιήσει τη βρετανική ασφάλεια πως ο δράστης ήταν μέλος ενός πυρήνα του ISIS στη Βόρεια Αφρική που σκόπευε να χτυπήσει κάποιον πολιτικό στόχο στη Βρετανία. Μάθαμε ακόμα ότι ο δράστης είχε καταγγελθεί επανειλημμένα στην αντιτρομοκρατική από άλλους πολίτες για τις αντιδραστικές του απόψεις και για πιθανή συμμετοχή σε τρομοκρατικά δίκτυα. Μάθαμε, τέλος, πως ο δράστης είχε επισκεφθεί δύο φορές στη φυλακή τον καταδικασμένο για τρομοκρατία Αμπντάλ Ραούφ Αμπνταλλά, κάτι που θα ήταν αδύνατο να έχει συμβεί χωρίς να το γνωρίζει η βρετανική ασφάλεια.

Ο δράστης λοιπόν του μακελειού του Μάντσεστερ ήταν χωρίς καμιά αμφιβολία γνωστός στις αρχές, όπως γνωστή ήταν και η ιδεολογία του. Υπάρχουν ήδη αναφορές πως η αστυνομία είχε ενημερωθεί και για το ποιόν τουλάχιστον ενός από τους δράστες του χτυπήματος στο Λονδίνο.

Οικόσιτοι ιμπεριαλοτζιχαντιστές στην υπηρεσία της Αυτοκρατορίας

Το Μάντσεστερ είχε μετατραπεί από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες σε έδαφος στρατολόγησης ιμπεριαλοτζιχαντιστών για την επέμβαση δια αντιπροσώπων στη Λιβύη και, στη συνέχεια, στη Συρία. Το βρετανικό κράτος τούς παρείχε διαβατήρια και μια σειρά διευκολύνσεων για να ταξιδέψουν στη Λιβύη και τη Συρία, και εξοπλισμό και εκπαίδευση όταν έφταναν εκεί. Ένα ρεπορτάζ του Middle East Eye, που αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο και με προσοχή, προσφέρει χρήσιμες πληροφορίες για το μηχανισμό αυτόν. Παραθέτουμε μεταφρασμένο ένα τμήμα του:

LIBYA-GRAFFITI

‘επαναστατημένη’ Τρίπολη, Λιβύη

Ένας λιβυκής καταγωγής Βρετανός υπήκοος που βρισκόταν υπό την επιτήρηση των αρχών –πρακτικά σε κατ’ οίκον περιορισμό– λόγω φόβων ότι θα συμμετάσχει σε ένοπλες ομάδες στο Ιράκ δήλωσε ότι «σοκαρίστηκε» όταν του επιτράπηκε να ταξιδέψει στη Λιβύη το 2011, λίγο αφότου άρθηκε η κατάσταση επιτήρησης.

«Μου επιτράπηκε να πάω, χωρίς ερωτήσεις», δήλωσε η πηγή, που θέλησε να παραμείνει ανώνυμη.

Είπε ότι συναντήθηκε με αρκετούς άλλους Βρετανούς-Λίβυους στο Λονδίνο, οι οποίοι βρίσκονταν επίσης υπό επιτήρηση που είχε αρθεί το 2011 καθώς εντεινόταν ο πόλεμος ενάντια στον Καντάφι, με το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και τις ΗΠΑ να διεξάγουν αεροπορικές επιθέσεις και να παρατάσσουν ειδικές δυνάμεις προς υποστήριξη των ανταρτών.

«Δε διέθεταν διαβατήρια, έψαχναν να βρουν πλαστά ή κάποιον τρόπο να περάσουν παράνομα», δήλωσε η πηγή.

Αλλά μέσα σε λίγες ημέρες από την άρση των εντολών ελέγχου, οι βρετανικές αρχές τούς επέστρεψαν τα διαβατήριά τους, είπε.

«Αυτοί ήταν παραδοσιακοί LIFG, [οι βρετανικές αρχές] ήξεραν τι έκαναν», είπε, αναφερόμενος στην Λιβυκή Ισλαμική Μαχητική Ομάδα, μια αντι-κανταφική ισλαμιστική μαχητική ομάδα που σχηματίστηκε το 1990 από Λιβύους βετεράνους της μάχης ενάντια στη Σοβιετική Ένωση στο Αφγανιστάν.

Η βρετανική κυβέρνηση περιέγραψε το LIFG ως απαγορευμένη τρομοκρατική οργάνωση το 2005, χαρακτηρίζοντάς την ως μια οργάνωση που στόχο είχε να δημιουργήσει ένα «σκληρό ισλαμικό κράτος» και ως «μέρος του ευρύτερου ισλαμιστικού εξτρεμιστικού κινήματος εμπνευσμένου από την αλ-Κάιντα». Πρώην μέλη της LIFG αρνούνται ότι η ομάδα είχε οποιεσδήποτε σχέσεις με την αλ-Κάιντα και δηλώνουν ότι στόχος της ήταν απλώς να απομακρύνει τον Καντάφι από την εξουσία.

Ο Μπελάλ Γιουνίς, ένας ακόμα Βρετανός πολίτης που πήγε στη Λιβύη, περιέγραψε τον τρόπο με τον οποίο τον σταμάτησαν καθώς επέστρεφε στη Βρετανία μετά από μια επίσκεψή του στη Λιβύη στις αρχές του 2011, στο πλαίσιο του αντιτρομοκρατικού ‘Προγράμματος 7’. Το Πρόγραμμα 7 επιτρέπει σε αξιωματούχους της αστυνομίας και της μετανάστευσης να θέτουν υπό κράτηση και να ανακρίνουν κάθε άτομο που περνάει από τους συνοριακούς ελέγχους σε λιμάνια και αεροδρόμια, προκειμένου να εξακριβωθεί εάν εμπλέκεται σε τρομοκρατία.

Είπε ότι στη συνέχεια ερωτήθηκε από έναν αξιωματούχο της MI5, της εγχώριας ασφάλειας του Ηνωμένου Βασιλείου: «Είσαι πρόθυμος να πας στη μάχη;»

«Ενώ έψαχνα να βρω απάντηση για την ερώτησή του, γύρισε και μου είπε ότι η βρετανική κυβέρνηση δεν έχει κανένα πρόβλημα με τους ανθρώπους που πολεμούν ενάντια στον Καντάφι», δήλωσε στο Middle East Eye.

Καθώς επέστρεφε στη Λιβύη το Μάη του 2011, τον πλησίασαν δύο αξιωματούχοι της αντιτρομοκρατικής στο χώρο αναχωρήσεων που του είπαν πως αν πήγαινε να πολεμήσει, θα διέπραττε έγκλημα.

Αλλά αφού τους έδωσε το όνομα και το τηλέφωνο του αξιωματούχου της ΜΙ5 με τον οποίο είχε μιλήσει προηγουμένως, και μετά από ένα τηλεφώνημα σε αυτόν, τον άφησαν να περάσει.

Καθώς περίμενε να μπει στο αεροπλάνο, δήλωσε πως ο ίδιος αξιωματούχος της ΜΙ5 τού τηλεφώνησε για να του πει πως «το είχε κανονίσει το θέμα».

«Η κυβέρνηση δεν έβαζε κανένα εμπόδιο σε όσους πήγαιναν στη Λιβύη», δήλωσε στο MEE.

«Η συντριπτική πλειοψηφία των ανδρών από τη Βρετανία ήταν 25-30. Υπήρχαν κάποιοι στα 18 και τα 19. Η πλειοψηφία όσων πήγαν ήταν από το Μάντσεστερ.»

Σοβαρά ερωτήματα σχετικά με το ρόλο του βρετανικού κράτους

Το ότι δράστες ήταν γνωστοί στις αρχές σε συνδυασμό με την επιλογή των στόχων (κανείς εκ των οποίων δεν είναι πολιτικός) και την τεράστια εκστρατεία λάσπης που διεξάγει το βρετανικό κατεστημένο ενάντια στον Κόρμπιν στον απόηχο των επιθέσεων (μια εκστρατεία λάσπης που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει κατηγορίες για προδοσία και υποστήριξη της Χαμάς καθώς και λεζάντες του τύπου ‘Ο Κόρμπιν λέει τα παλληκάρια μας [σ.σ. τους στρατιώτες] δολοφόνους’) γεννά σοβαρά ερωτήματα σχετικά με μια πιθανή άμεση ανάμιξη του βρετανικού βαθέως κράτους στα χτυπήματα, ειδικά εν όψει των επικείμενων βρετανικών εκλογών και τη δημοσκοπική άνοδο των Εργατικών.

Αν κανείς ετοιμάζεται σε αυτό το σημείο να βάλει τις φωνές για συνωμοσιολογία, ας συγκρατηθεί. Είναι αλήθεια πως η απάντηση στο ερώτημα ‘ποιος ωφελείται’ δεν αρκεί για να αποκαλύψει και το ποιος το έκανε. Και πράγματι το να αναγάγει κανείς τα πάντα σε μηχανορραφίες κάποιου πανίσχυρου κέντρου είναι ανόητο και αντιδραστικό, αλλά αυτό δε σημαίνει καθόλου ότι δεν υπάρχουν κέντρα που στήνουν και υλοποιούν μηχανορραφίες και συνωμοσίες. Μπορεί κανείς να θυμηθεί την επιχείρηση Gladio και τα Χρόνια του Μολυβιού, αλλά και την επανειλημμένα καταγεγραμμένη πρακτική του FBI να στήνει τρομοκρατικά χτυπήματα για να προωθήσει τη δική του ατζέντα (προϊόν αυτής της πρακτικής ήταν κατά πάσα πιθανότητα και ο δράστης του περσινού μακελειού στο Ορλάντο, τον οποίο το FBI είχε προσπαθήσει να ενθαρρύνει να πραγματοποιήσει παρόμοιο χτύπημα το 2013). Και αν κανείς σκέφτεται να αντιτάξει στα παραδείγματα αυτά κάποιες υποτιθέμενες ‘εμπεδωμένες δημοκρατικές παραδόσεις’ του βρετανικού κράτους, καλά θα κάνει να θυμηθεί τις δηλώσεις ενός εν ενεργεία στρατηγού των βρετανικών ενόπλων δυνάμεων που απειλούσε με ‘ανταρσία’ σε περίπτωση που ο Κόρμπιν γινόταν πρωθυπουργός και ‘έθετε σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια’.

Όπως έγραφε εξάλλου μια σημαντική αναφορά που είχε συνταχθεί για την Τριμερή Επιτροπή σε μια περίοδο που διευθυντής της ήταν ένας σπουδαίος αντεπαναστάτης που πέθανε πρόσφατα, ο Μπρεζίνσκι:

 «Απουσία ενός καθαρού και παρόντος κινδύνου για την ασφάλεια, είναι πολύ δύσκολο στα πλαίσια μιας δημοκρατίας να κινητοποιήσει κανείς υποστήριξη για μέτρα που μπορεί να είναι απαραίτητα για την παροχή ασφάλειας.»

Ένοχος ο βρετανικός ιμπεριαλισμός

Είτε το βρετανικό κράτος είχε άμεση ανάμιξη στα χτυπήματα, είτε επέτρεψε στους δράστες να τα πραγματοποιήσουν κάνοντας συνειδητά τα στραβά μάτια, είτε αμέλησε επιδεικτικά να ελέγξει φανατικούς – οικόσιτους των μυστικών του υπηρεσιών που ήξερε ότι προετοίμαζαν χτυπήματα, το βασικό συμπέρασμα είναι ένα: αυτός που έχει το αίμα των Βρετανών πολιτών στα χέρια του είναι ο βρετανικός ιμπεριαλισμός.

Οι τραγωδίες αυτές αποτελούν μια πρώτης τάξης ευκαιρία για το βρετανικό προλεταριάτο να δει τη σύνδεση ανάμεσα στην εξωτερική και την εσωτερική πολιτική του ιμπεριαλισμού του, και να συνειδητοποιήσει πως ο εχθρός βρίσκεται στην ίδια του τη χώρα – και είναι η αστική του τάξη και το κράτος της. Απέναντι στην ισλαμοφοβία και την τρομοϋστερία που προετοιμάζει το έδαφος για περισσότερο πόλεμο στο εξωτερικό και περισσότερη περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών στο εσωτερικό, η συνειδητοποίηση αυτή αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει το βρετανικό προλεταριάτο να παλέψει με αξιώσεις για την απελευθέρωσή του.

_____________

ΥΓ1 Την ώρα που οι άμαχοι Λονδρέζοι έπεφταν νεκροί από τους Ουαχαμπίτες δολοφόνους, η υπεραντιδραστική δυναστεία των Σαούδ – πηγή και εξαγωγέας του Ουαχαμπισμού και στρατηγικός σύμμαχος της Βρετανίας και του Ελεύθερου Δυτικού Κόσμου – βομβάρδιζε με βόμβες που μπορεί κάλλιστα να ήταν βρετανικής κατασκευής ένα στόχο που μπορεί κάλλιστα να κατάφερε να βρει στο χάρτη μόνο χάρη στους Βρετανούς πολεμικούς συμβούλους: ένα ακόμα νοσοκομείο στην Υεμένη. Της πώλησης των όπλων στους Σαούδ υπεραμύνονταν πρόσφατα η Τερέσα Μέι δηλώνοντας πως η πώληση αυτή ‘κρατάει τον κόσμο στους δρόμους της Βρετανίας ασφαλή’, και την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές πληθαίνουν οι αναφορές πως το βρετανικό υπουργείο Εσωτερικών ετοιμάζεται να θάψει μια αναφορά που φέρεται να εστιάζει στο ρόλο της Σαουδικής Αραβίας στη χρηματοδότηση αντιδραστικών ισλαμιστικών οργανώσεων. Το βομβαρδισμένο νοσοκομείο στην Υεμένη παρείχε περίθαλψη και σε ασθενείς με χολέρα. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η ασθένεια αυτή, που έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας στη χώρα, φαίνεται μέχρι στιγμής να έχει προσβάλει πάνω από 73,700 ανθρώπους και να έχει προκαλέσει 605 θανάτους. Αν συγκρίνει κανείς τον τηλεοπτικό χρόνο που θα αφιερωθεί σε αυτούς τους ανθρώπους με το χρόνο που θα αφιερωθεί στους νεκρούς Λονδρέζους θα βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα για το πόσο ‘καθολική’ και ‘υπέρτατη’ είναι η αξία της ανθρώπινης ζωής στον κώδικα των ιμπεριαλιστών.

ΥΓ2 Το σύνθημα ‘ένοχος είναι ο ιμπεριαλισμός’ το χρησιμοποίησε και το ΣΕΚ, βάζοντάς το σαν τίτλο σε ένα άρθρο που έγραψε ο Άλεξ Καλλίνικος για το Μάντσεστερ (ο τίτλος στο πρωτότυπο είναι «Ο Τζέρεμι Κόρμπιν είχε δίκιο που συνέδεσε τον πόλεμο της Δύσης με την επίθεση στο Μάντσεστερ»). Το άρθρο αυτό αξίζει να διαβαστεί ως μνημείο υποκρισίας, καθώς η μόνη αναφορά που κάνει στη Λιβύη –από όπου προέρχεται η αντιδραστική ισλαμιστική οργάνωση στην οποία ανήκε ο δράστης– μιλάει για κάποιο ‘χάος’ στη χώρα που έδωσε ευκαιρίες στο ISIS να αναπτυχθεί. Μόνο που δεν πρόκειται για κάποιο χάος γενικώς. Πρόκειται για ένα χάος που προκλήθηκε από μια επιχείρηση στην οποία ο βρετανικός ιμπεριαλισμός συμμετείχε ενεργά και την οποία ο Καλλίνικος και οι σύντροφοί του υποστήριξαν, παρουσιάζοντάς την ως ‘επανάσταση ενάντια στο δικτάτορα’. Όταν ο δράστης και οι σύντροφοί του, με την ενεργή υποστήριξη της πατρίδας του Καλλίνικος, έκαναν στη Λιβύη και τη Συρία αυτό που έκανε ο δράστης στο Μάντσεστερ, δεν ήταν τρομοκράτες αλλά μαχητές της ελευθερίας και επαναστάτες. Για το χάος αυτό όμως ο Καλλίνικος δε θέλει να μιλάει. Γιατί αν το κάνει, τότε θα πρέπει να βάλει και τον εαυτό του, μαζί με όλα τα υπόλοιπα αριστερά πεκινουά του ιμπεριαλισμού, στο κάδρο  των ενόχων.

ΥΓ3 Φιλοϊμπεριαλιστική στάση στο Λιβυκό, βεβαίως, δεν είχε μόνο το SWP, και θα ήταν άδικο να αναφερθεί κανείς μόνο σε αυτό. Αξίζει να πάει κανείς μερικά χρόνια πίσω και να θυμηθεί την τοποθέτηση του avantgarde για τη Λιβύη, μέσα στην οποία θα βρει τις εξίσου απαράδεκτες τοποθετήσεις πολλών άλλων οργανώσεων που πανηγύριζαν για κάποια ‘επανάσταση’, ενώ κάποιοι έφταναν ενίοτε στο σημείο να ξεπλένουν ακόμα και την άμεση επέμβαση: Λιβύη: Παραμύθια, ιμπεριαλιστική επέμβαση και η αριστερά του ΟΗΕ και της Χαλιμάς

Advertisements

One response to “Μάντσεστερ, Λονδίνο: ένοχος ο βρετανικός ιμπεριαλισμός

  1. Παράθεμα: ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ, ΛΟΝΔΙΝΟ: ΕΝΟΧΟΣ Ο ΒΡΕΤΑΝΙΚΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ… « απέραντο γαλάζιο·

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s