Συρία και Αριστερά: Για γέλια και για κλάματα

Βαγγ. Μαρ., Κ.Μαραγκός για το Avantgarde

Ότι η ελληνική Αριστερά δεν είχε πάρει χαμπάρι για το τι συμβαίνει στη Συρία και το αντιλαμβανόταν σαν κάτι ανάμεσα σε γνήσια δημοκρατική εξέγερση, Κομμούνα του Χαλεπίου, ανάμειξη των απανταχού της Γης ιμπεριαλισμών (αμερικανικού, ρωσικού, ιρανικού) και πρόσκαιρη νίκη της ασαντικής αντεπανάστασης το ξέραμε από τα πρώτα χρόνια του πολέμου. Περιμέναμε πως προϊόντος του χρόνου κάποια πράγματα -όπως η πλήρης έλλειψη επαναστατικού υποκειμένου, η εξ αρχής έντονη παρουσία του ισλαμιστικού παράγοντα, το χρονικό βάθος της ιμπεριαλιστικής επέμβασης, η προπαγάνδα των δυτικών ΜΜΕ- θα γινόντουσαν φανερά στους συντρόφους στην Ελλάδα. Μάταια όμως απ’ ό,τι έδειξαν οι ανακοινώσεις των διάφορων τάσεων,οργανώσεων και κομμάτων. Από λογική ίσων αποστάσεων μέχρι βολικές θεωρίες συνωμοσίας περί συμπόρευσης Η.Π.Α.-Άσαντ  όλα έχει ο μπαξές της εγχώριας Αριστεράς τις μέρες που ακολούθησαν την επέμβαση της αμερικανικής Αεροπορίας εναντίον της αεροπορικής βάσης Σαϊράτ (Shyrat) στη Συρία.

Ας ξεκινήσουμε με το RProject (ΔΕΑ)1:

«Δεν ήταν αυτό το πρώτο χτύπημα των ΗΠΑ στη Συρία. Ήταν το πρώτο (σκόπιμο) ενάντια στις δυνάμεις του Άσαντ. Δεν είναι η αρχή της αμερικανικής παρέμβασης στη Συρία. Μια υπαρκτή αμερικανική επέμβαση είναι σε εξέλιξη από καιρό. Μόνο που στρέφεται ενάντια στους «τζιχαντιστές τρομοκράτες», οπότε έχει περάσει σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητη, ακόμα κι αν κοστίζει ζωές αμάχων. Είναι κομμάτι του πολιτικού προβλήματος στη διεθνή Αριστερά ότι μετά από 8.894 βομβαρδισμούς κατά δικαίων και αδίκων, τα αντιπολεμικά αντανακλαστικά ενεργοποιούνται όταν ο 8.895ος χτυπά μια στρατιωτική βάση του Άσαντ». 

Αν καταλάβαμε καλά δηλαδή, Άσαντ και Αμερικάνοι ναι μεν ήταν αντίπαλοι (αν και πολλές φορές το ίδιο ιστολόγιο παρουσιάζει τον Άσαντ να συνεργάζεται με τους αμερικάνους για να καταπνίξουν μαζί διαμέσω των ισλαμιστών την γνήσια συριακή αραβική άνοιξη), αλλά ήταν η πρώτη φορά που αποφάσισαν να χτυπήσουν το καθεστώς, γιατί δεν ήταν και τόσο εχθροί για να συγκρουστούν άμεσα. Για να παραφράσω τους συντάκτες, αν δεν πρόκειται για θεωρία συνωμοσίας έχουμε να κάνουμε με μπούρδες ολκής που δεν τεκμηριώνονται από πουθενά.

Διαβάζοντας κανείς το άρθρο του Π.Πέτρου αδυνατεί να βρει ποιο είναι το αντικείμενο της σύγκρουσης στη Συρία, ποια είναι τα μέτωπα, και ποιος ο ρόλος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Επιπλέον με ένα τόνο ειρωνείας για κάποιο 8895ο χτύπημα, ο συντάκτης μας επιχειρεί να υποβαθμίσει την επίθεση αυτή καθεαυτή αφού έχουν προηγηθεί 8894 απείρως πιο σημαντικά από το τελευταίο. Ποιος ο λόγος να ανησυχεί λοιπόν κανείς; Ας μην ασχολούμαστε λοιπόν με το θέμα. Ποιοι; Η αριστερά και ο κόσμος της προφανώς. Ας αφήσουμε τον ιμπεριαλισμό να ασχολείται και εμείς να καθόμαστε στα αυγά μας. Αυτό μας προτείνει ορθά κοφτά. Ο συντάκτης της ΔΕΑ έχοντας ξεμείνει από θέση για το συριακό, αφού η ρητορική περί συριακής επανάστασης έχει φάει τα ψωμιά της, προσπαθεί απλώς να διασκεδάσει τις νέες εξελίξεις, σαν να μην συμβαίνει τίποτα σημαντικό πέρα από το ότι τα χτυπήματα ένθεν και εκείθεν θα προκαλέσουν νέα θύματα και νέες ροές προσφύγων.

Στην πραγματικότητα οι Αμερικάνοι είναι παρόντες στη Συρία με ένα και μοναδικό στόχο. Την ανατροπή του Άσαντ και την εγκαθίδρυση ενός φιλοδυτικού καθεστώτος. Είναι προφανές ότι οι κατά καιρούς παρατρεχάμενοι μισθοφόροι  των Αμερικάνων και των συμμαχικών καθεστώτων τους στην περιοχή πέραν του ότι δεν έχουν την ίδια ατζέντα μεταξύ τους, έχουν δεχτεί στρατηγικές ήττες στα μέτωπα του πολέμου, χάνοντας διαρκώς πόλεις και έδαφος. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισαν να περάσουν σε μια άμεση στρατιωτική δράση. Δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκουν στόχους του συριακού στρατού. Είναι όμως η πρώτη φορά που το υπερασπίζονται επίσημα. Με αυτή την ενέργεια οι ΗΠΑ κάνουν μια τομή και κυρίως μετράνε αντιδράσεις. Κυρίως όμως ετοιμάζονται να πατήσουν πόδι στη Συρία. Οι επιπτώσεις θα είναι τεράστιες για το παγκόσμιο σύστημα την ώρα που οι απειλές επεκτείνονται σε όλα τα «ταραχοποιά» κράτη του πλανήτη. Η ίδια η ενέργεια συσπείρωσε τους βασικούς ιμπεριαλιστές συνεταίρους της αυτοκρατορίας. Κι όμως όλα αυτά δεν σημαίνουν τίποτα. Πρόκειται για το 8995ο χτύπημα επί συριακού εδάφους και όχι τόσο σημαντικό γιατί είχε μόνο 4 νεκρούς.

Αλλά τι λέμε τώρα. Οι ονειροπόλοι αγνοί και από τα κάτω επαναστάτες δεν έχουν ακούσει τίποτα για τους μισθοφόρους του FSA και την σχέση του με τον αμερικανικό στρατό; Ότι οι Αμερικανοί είχαν ως στόχο την αλλαγή καθεστώτος το άκουσαν. Όχι, ε; Αυτά είναι αποκυήματα της φαντασίας των απολογητών του Πούτιν και του ρώσικου ιμπεριαλισμού που είναι η κολόνα του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και του ΤΙΝΑ; Δαιμόνιοι Γιάνκηδες, είδες; Και λεφτά στην αντιπολίτευση και τακτική «κάτσε να δούμε πώς θα πάει το θέμα». Πού να καταλάβουμε εμείς τα επαρχιωτόπουλα όμως την σύνθετη εικόνα που χαρτογραφεί με (αν)ακρίβεια η ΔΕΑ δια χειρός Πάνου Πέτρου. Α, μην αδικούμε και τον υπέροχο Σωτήρη Κοντογιάννη που μας είχε ανοίξει πρώτος τα μάτια2.

Ας αναγνωρίσουμε όμως το συγκινητικό κλείσιμο στα θετικά: «Και καθώς δεν περνά μόνο από το δικό μας χέρι ο τερματισμός της κόλασης στη Συρία, έχουμε ελάχιστο (μα κορυφαίο) καθήκον να υποδεχτούμε ανθρώπινα και να καλωσορίσουμε τα θύματά της»… Να μας συγχωρεί ο κ.Πέτρου αλλά εκτός από την (αυτονόητη) στήριξη στα θύματα του πολέμου, δουλειά των επαναστατών είναι η αποκάλυψη της ιμπεριαλιστικής θηριωδίας σε όλη της την έκταση, στις σωστές της διαστάσεις. Ο πόλεμος και η προσφυγιά δεν είναι γενικώς και αορίστως κάτι κακό που μας βρήκε,ούτε υπάρχουν ιδεατές λύσεις όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με μια επέμβαση της Αυτοκρατορίας.

Δεύτερη ανάγνωση, Ξεκίνημα.Διαβάζουμε στην σχετική ανακοίνωση3, παρμένη και μεταφρασμένη από το siteτης CWI, socialistworld.net:

«Αυτό είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα της αντεπανάστασης που εκτυλίχθηκε στη Συρία μετά από μια γνήσια μαζική εξέγερση ενάντια στον Άσαντ το 2011, εμπνευσμένη από τα επαναστατικά κινήματα στη Τυνησία και την Αίγυπτο. Αλλά απόντων ισχυρών οργανώσεων της εργατικής τάξης και μιας σοσιαλιστικής ηγεσίας, σεχταριστικές και ισλαμιστικές δυνάμεις μπόρεσαν να καλύψουν το κενό, με την βοήθεια αντιδραστικών κρατών του Κόλπου, της Τουρκίας και δυτικών δυνάμεων, οδηγώντας στον εκφυλισμό της μαζικής εξέγερσης σε έναν πολύπλευρο εμφύλιο πόλεμο». Ο ορισμός του να’ χαμε, να λέγαμε. Πρώτα από όλα ποια είναι τα πολιτικά υποκείμενα της γνήσιας μαζικής εξέγερσης ενάντια στο καθεστώς Άσαντ; Ας δεχτούμε για μια στιγμή πως η αντιπολίτευση στη Συρία δεν έχει ισλαμιστικό χαρακτήρα (μια θεώρηση που αγνοεί την σύγκρουση στη Χαμά το 1982, τις πολιτικές παρακαταθήκες της μάχης ανάμεσα σε κοσμικούς εθνικιστές και πολιτικό Ισλάμ). Καλά, έστω κι έτσι η αδιαμεσολάβητη δημοκρατική μάζα δεν έβγαλε ένα κίνημα, ένα κόμμα εκτός των τζιχαντιστών; Ποια είναι επιτέλους η εκπροσώπηση αυτής της επανάστασης; Ποια είναι τα όργανα που ανέδειξε; Τα ντοκουμέντα, οι αποφάσεις αυτών των οργάνων, οι ηγέτες τους; Τα σύμβολά της; Τίποτα. Το μόνο που μας έδειξε αυτή η επανάσταση είναι ο «μετριοπαθής» FSA και οι φονταμεταλιστές της Αλ Νούσρα και του ISIS σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι η γνήσια επανάσταση του ανώνυμου λαού της Συρίας που κράτησε 2 μήνες απήχθη και τελικά εκφυλίστηκε στα χέρια των ισλαμιστών, τι νόημα έχει να επισκιάζει μια χαμένη επανάσταση την πραγματική σύγκρουση που λαμβάνει χώρα εδώ και 6 ολόκληρα χρόνια στη Συρία και όχι 2 μήνες το 2011; Μήπως για να συσκοτίζεται η τωρινή πραγματικότητα. Μήπως για να να μην πάρουμε θέση ανάμεσα στα αντιμαχόμενα στρατόπεδα δήθεν γιατί υπάρχει κάποιο τρίτο δικό μας (λαός; Συριακή επανάσταση;) που πρέπει να υποστηρίζουμε;

Και τι θα σήμαινε η νίκη αυτών των υποτιθέμενων (και άφαντων) δημοκρατών αγωνιστών; Ας μας απαντήσουν λοιπόν πρώτα ποια επανάσταση, ποιοί επαναστάτες, στο όνομα ποιών ιδανικών και μετά μιλάμε για αντεπανάσταση.

Image resultΑλλά η αποθέωση δόθηκε από την ελευθεριακή/αντικαπιταλιστική σκοπιά. Ήταν το site ElaLiberta που φιλοξένησε τη μετάφραση του υποψήφιου με το NPA για τις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας Phillipe Poutou, όπου ο ίδιος ο Poutou αφιερώνει περισσότερο χρόνο σε χαρακτηρισμούς για το καθεστώς Άσαντ  και τον ίδιο τον Άσαντ, παρά στην επίθεση του αμερικανικού στρατού4. Ουσιαστικά το κείμενο είναι μια κριτική του στυλ «καλώς έγινε η επίθεση,αλλά με λάθος τρόπο και με λάθος προθέσεις». Ο Άσαντ σε όλη την τοποθέτηση του Πουτού παρουσιάζεται σαν «σφαγέας» ενώ υπερθεματίζει με εντυπωσιακό τρόπο στις κατηγορίες για τη «φρικτή επίθεση με χημικά στην Χαν Σεϊκούν» τονίζοντας μάλιστα το μερίδιο ευθύνης που αναλογεί στην αμερικάνικη πολιτική εξαιτίας της χαλαρής στάσης έναντι του Άσαντ. Κάθε έλλογος νους θα κατέληγε ότι οι πύραυλοι Τόμαχοκ θα έπρεπε να έπεφταν στο προεδρικό μέγαρο στη Δαμασκό μπας και τελειώσουμε με τον ελεεινό δικτάτορα της Συρίας που σφάζει το λαό του. Βεβαίως ο Πουτού δεν το λέει ανοιχτά άσχετα αν εκεί καταλήγουν οι σκέψεις του. Κάθε τι άλλο θα ήταν ακόμα μια ενθάρρυνση στον Άσαντ να συνεχίσει τις σφαγές. Και επιτέλους. Ποιο είναι το βασικό πρόβλημα στη Συρία; Οι σφαγές του Άσαντ δεν είναι; Ε αν είναι να τις σταματήσουν οι Τόμαχοκ των ΗΠΑ ας το πάρει το ποτάμι. «Όχι», μας λέει ο Πουτού κάνοντας ακόμα μια πιρουέτα στις αλλόκοτες λογικές κατασκευές του. «Οι αγωνιστές της συριακής επανάστασης θα είχαν άδικο να ελπίσουν ότι ο Αμερικάνος πρόεδρος ξαφνικά θα τασσόταν στο πλευρό τους… Επομένως, χωρίς καμία στήριξη και χωρίς να συντηρούμε με κανέναν τρόπο την οποιαδήποτε ελπίδα από τα αμερικανικά στρατιωτικά πλήγματα, δεν μπορούμε ωστόσο να ενωθούμε με τις διαμαρτυρίες κομμάτων στη Γαλλία που, υποστηρίζοντας μια «λογική» ειρήνη με τον Άσαντ και τους μπράβους του, κλείνουν τα μάτια τους στα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα που σκότωσε ο δικτάτορας καθώς και στα εκατομμύρια μεταναστών και προσφύγων». Το πρόβλημα δεν είναι τελικά που οι ΗΠΑ έριξαν 59 Τόμαχοκ στο συριακό στρατό, αλλά να μην εμπιστευόμαστε τις ειλικρινείς προθέσεις των ΗΠΑ. Αν ρίξουν δηλαδή 3059 τόμαχοκ θα είναι ειλικρινείς; Γιατί τότε να μην «ελπίζουμε» από τα αμερικάνικα χτυπήματα; Ο Πουτού σε κατάσταση απόγνωσης προσπαθεί να απευθυνθεί στο υποκείμενο της συριακής επανάστασης, να του πει να μην έχει αυταπάτες για τους Αμερικάνους, να μην «ελπίζει». Με τον ίδιο τρόπο που μπορεί το ΝΡΑ να απευθύνεται στους εργάτες που ακολουθούν τον ρεφορμισμό και να τους λέει  εντάξει, άλλα μην ελπίζετε ότι θα σας σας βοηθήσει ο ρεφορμισμός μέχρι τέλους. Ιδεολογική φτώχεια, πολιτική ανοησία ή τίποτα άλλο; Οι «Σύριοι επαναστάτες» υποδέχτηκαν το αμερικάνικο χτύπημα με πανηγυρισμούς, αποδεικνύοντας ότι είναι λακέδες της αυτοκρατορίας και μισθοφόροι της. Απλά πράγματα. Και ο Πουτού έχει μπερδέψει τα μπούτια του και δεν ξέρει πια τι λέει. Και τους καλεί να μην «συντηρούμε» ελπίδες. Ναι, ναι μιλάει πια σε πρώτο πληθυντικό. Ταυτιζόμενος μέχρι αηδίας με τους πληττόμενους μισθοφόρους μιλάει καθαρά από τη μεριά τους. Παίρνει ξεκάθαρη θέση. Εμείς είμαστε από δω. Οι Τόμαχοκ πέφτουν από κει. Καλά είναι, ναι μεν αλλά. Όλα τα άλλα όμως παραμένουν στη θέση τους. Ότι κι αν έγινε, που εννοείται δεν το καταδικάζουμε, «καμία ειρήνη με τον Άσαντ και τους μπράβους του». Έτσι ο αντικαπιταλιστής της πλάκας Πουτού μπορεί να ενωθεί με τον ιμπεριαλισμό της χώρας του στον έναν και μοναδικό στόχο. Να φύγει ο δικτάτορας Άσαντ. Αυτό που δεν μας λέει ο καραγκιόζης είναι τι περιμένει μετά να έλθει στη θέση του. Άντε γιατί και η υπομονή με την ηλιθιότητα έχει και τα όριά της.

Α συγγνώμη ξεχάσαμε: «Το NPA αντιτίθεται σε όλες τις ξένες στρατιωτικές επεμβάσεις στη Συρία. Αυτές βοήθησαν τον Αλ-Άσαντ να κρατηθεί στην εξουσία. Αντίθετα, απαιτήσαμε από την αρχή την άρση του εμπάργκο στις πωλήσεις όπλων προς τις αντιστασιακές μη θρησκευτικές δυνάμεις, ένα εμπάργκο που τις άφησε χωρίς δυνατότητα πραγματικής αυτοάμυνας, εκτός από τους φονταμενταλιστές τζιχαντιστές που είχαν τη δυνατότητα εξοπλισμού -εκτός αντιαεροπορικών όπλων- από τις χώρες του Κόλπου και την Τουρκία». Το φύλο συκής του κ. Πουτού. Να δίνουμε όπλα, αλλά στους σωστούς εξεγερμένους κύριε Ολάντ, γιατί αλλιώς οικειοποιούνται την εξέγερση οι φονταμενταλιστές και ενισχύεται ο Αλ-Άσαντ (πώς αλήθεια; ). Και ποιες ακριβώς είναι αυτές οι μη θρησκευτικές δυνάμεις; Όνομα, κ. Πουτού; Όνομα, πώς λέγονται, που κατοικοεδρεύουν, ποιο είναι το πρόγραμμά τους, με ποιους πολεμάνε δίπλα.  Αλλιώς κόψτε το δούλεμα και σταματήστε να στηρίζετε δια της βλακείας σας τη μια και μοναδική αυτοκρατορία του πλανήτη.

Ο γνώριμος μεσανατολικός πόλεμος του Τραμπ - ανακοίνωση της αμερικάνικης σοσιαλιστικής διεθνιστικής οργάνωσης SolidarityΤο ίδιο site φιλοξένησε ανακοίνωση της αμερικάνικης σοσιαλιστικής διεθνιστικής οργάνωσης Solidarity5. Στην οποία υποτίθεται πως κρατούν ίσες αποστάσεις ανάμεσα στο ενδεχόμενο ιμπεριαλιστικής επέμβασης και τις «αγριότητες» της συριακής κυβέρνησης. Στην πραγματικότητα η ανακοίνωση είναι ο ορισμός του κομφουζιονισμού. Ξεκινάει με δεδομένο ότι ο Άσαντ είναι ένας χασάπης που έριξε πράγματι χημικά όχι μόνο τώρα αλλά αμέτρητες φορές και ότι πρόκειται για «εγκληματία πολέμου». Άντε λοιπόν και στη Χάγη σύντροφοι. Αλλά αυτό δεν μπορεί να μας κάνει να εμπιστευτούμε τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τους συμμάχους του (;;;;) γιατί και αυτοί κάνουν βομβαρδισμούς με «παράπλευρες απώλειες» όπως οι «25 άμαχους πολίτες της Υεμένης που έχασαν τη ζωή τους στην τυφλή επιδρομή των ΗΠΑ στις 9 Φεβρουαρίου». Γλώσσα λανθάνουσα τα αληθή λέγει. Και εξηγούμαστε. Το Solidarity μέσα στη σύγχυση και την προσαρμογή του στο ιμπεριαλισμό της χώρας του μας λέει οι οι αμερικάνικοι βομβαρδισμοί έχουν παράπλευρες απώλειες. Δηλαδή δεν γίνονται και εξ επί τούτου. Δεν πας και στη Χάγη αν σκοτώσεις εξ αμέλειας. Ενώ ο χασάπης δολοφόνος δικτάτορας Ασαντ το κάνει επί σκοπώ και δόλο. Δολοφονεί το λαό του. Έτσι δεν λέτε σύντροφοι; Ή μήπως δεν καταλάβαμε τα δικηγορίστικά σας. Και συνεχίζουν: «Ο ιμπεριαλισμός δημιουργεί προβλήματα που δεν μπορεί να λύσει, και ταυτόχρονα απαλλάσσει τον εαυτό του από την ευθύνη για τις συνέπειες». Α τι ωραία!!! Τους κάνετε τα μούτρα κρέας τώρα. Ο ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα που δημιουργεί. Σε ποιον απευθύνεται αυτή η αρλούμπα; Υπάρχει κανείς που σας διαβάζει που νομίζει ότι ο ιμπεριαλισμός μπορεί να λύσει κανένα πρόβλημα; Μήπως απευθύνεστε σε τίποτα «Σύριους επαναστάτες που το έχουν ρίξει στα τσιφτετέλια μετά τους Τόμαχοκ; Μήπως έχετε μαζέψει τα τελευταία χρόνια με τις ανοησίες που λέτε τίποτα καθυστερημένους  και προσπαθείτε να τους πείσετε ότι η Δύση δεν είναι και τόσο προοδευτική όσο φαίνεται;

Και τι ανησυχεί περισσότερο το Solidarity; «Κάποιοι ελπίζουν ότι μια αεροπορική επιδρομή των ΗΠΑ, που θα είναι μια μεμονωμένη ενέργεια, θα υποχρεώσει την Ρωσία να φέρει επιτέλους τον Άσαντ σε σοβαρές πολιτικές διαπραγματεύσεις. Αυτό θα μπορούσε να είναι το λιγότερο κακό σενάριο, αλλά η Ρωσία θα μπορούσε το ίδιο εύκολα να διπλασιάσει την δέσμευσή της για τον Άσαντ…». Και το χειρότερο;  «Άλλοι ειλικρινά θέλουν, όχι μόνο πιο εκτεταμένο βομβαρδισμό της Συρίας… αλλά μια ευρύτερη κίνηση πολέμου με στόχο τελικά το Ιράν και την καταστροφή της διεθνούς πυρηνικής συμφωνίας με τη χώρα αυτή… Σε τελική ανάλυση, αν το πυραυλικό χτύπημα στις 6 Απριλίου ήταν… η αρχή μιας μεγαλύτερης στρατιωτικής εκστρατείας, έχει την δυναμική να κάνει τα πάντα ακόμα χειρότερα στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή». Αν και είναι δύσκολο να συγκρατήσει κανείς τα γέλια του με το υψηλότατο επίπεδο ανάλυσης των συντακτών του Solidarity ας αποκρυπτογραφήσουμε τις σκέψεις τους. Οι Τόμαχοκ δεν ήταν μια σωστή κίνηση γιατί θα μπορούσαν να φέρουν τους Ρώσους ακόμα πιο κοντά στον Άσαντ. Ε αυτό δε λέτε παίζοντας με το συντακτικό και τις λέξεις. Και τι σας κόφτει εσάς από τας ΗΠΑ αν συμβεί αυτό το «λιγότερο κακό σενάριο»; Μήπως θίγονται τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού της χώρας «σας»; Και τελικά το κεντρικό πρόβλημα είναι αυτή η συμμαχία ε; Που εξαιτίας της δεν έχει ξεκουμπιστεί ο αιμοσταγής δικτάτορας Άσαντ; Και που αν έφευγε τι θα γινόταν βρε εξυπνοπούλια της δεκάρας; Καμία σοσιαλιστική επανάσταση ή το χάος της Λιβύης; Αλλά όπως και στη Λιβύη μετά τη νίκη της επανάστασης (έτσι λέγανε όλοι αυτοί που αδημονούν για την τύχη της συριακής επανάστασης») γίνατε λούηδες. Τσιμουδιά για τα μεθεόρτια. Που πήγε βρε αγύρτες η λιβυκή επανάσταση και οι κομμούνες της Βεγγάζης (σαν του Χαλεπίου);

Και το πιο χειρότερο σενάριο ποιο είναι, αν το πυραυλικό χτύπημα είναι η έναρξη μιας ευρύτερης στρατιωτικής εκστρατείας; Μα «να κάνει τα πάντα ακόμα χειρότερα στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή». Είναι να απορεί κανείς για αυτά που διαβάζει. Και γιατί να είναι χειρότερα. Μήπως γιατί θα ενισχυθεί ακόμα περισσότερο το μέτωπο Άσαντ, Ρωσίας, Ιράν και Χεζμπολάχ και θα πάρει ο διάολος την αυτοκρατορία και τους παρατρεχάμενούς της. Γι’ αυτό ανησυχείτε; Τι σημαίνει χειρότερα; Πείτε μας επιτέλους. Να μας φύγει η περιέργεια. Δικαιούμαστε άλλωστε να βγάζουμε τα συμπεράσματά μας από τα συμφραζόμενα και το ύφος του Solidarity αλλά και του αδελφού της κόμματος στη Γαλλία του ΝΡΑ.

Και το κερασάκι στην τούρτα. Τα καθήκοντα στις αντιπολεμικές δυνάμεις εντός Η.Π.Α. που τους προτρέπουν να μην υποστηρίξουν θέσεις των Δημοκρατικών (!) για την ανάγκη έγκρισης των επεμβάσεων από το Κογκρέσο, επεμβάσεις τις οποίες χαρακτηρίζουν απλά παράνομες. Γιατί παίζουν και τέτοιες λογικές στο αντιπολεμικό σας κίνημα; Τι είναι παραμάγαζο των Δημοκρατικών όπως οι «επαναστάτες» της Συρίας είναι παραμάγαζο του ΝΑΤΟ (ΗΠΑ, Σαουδική Αραβία, Τουρκία, Γαλλία κοκ); Πείτε μας γιατί εκτός από τραγωδία είσαστε και για άφθονο γέλιο.

Ασφαλώς πέρα από το τι αναπαράγεται από το συγκεκριμένο site, οι δύο ανακοινώσεις είναι δηλωτικές και της κατάντιας της Αριστεράς σε παγκόσμια κλίμακα, για να μην εστιάζουμε μόνο στα «δικά μας».

Επί παραδείγματι, στο International Viewpoint καλούν στον σχηματισμό αντιπολεμικών κινημάτων σε Ρωσία και Ιράν (μάλλον στις Η.Π.Α. δεν χρειάζεται) στη λογική της αλλαγής καθεστώτος, επικεντρώνοντας λιγότερο στην καπιταλιστική φύση της ολιγαρχίας Πούτιν, και περισσότερο στην ρητορική των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που τόσο αγαπά να χρησιμοποιεί η CIA6. Να γίνει σωστή δημοκρατία η Ρωσία και το Ιράν (σαν τις Η.Π.Α.;), να έχουμε και ανάλογη American Civil Liberties Union (ACLU) και μετά βλέπουμε την ανατροπή. Και κουβέντα ασφαλώς για αντιπολεμικό κίνημα στην έδρα της Αυτοκρατορίας. Τι  να περιμένεις όμως όταν διαβάζεις για τα τοπικά συμβούλια ως συστατικό στοιχείο της συριακής επανάστασης, που είναι μονίμως στο Silver Alert7;

Από κοντά και ο εκλεκτός σοσιαλ-σφουγγοκωλάριος του Δημοκρατικού Κόμματος Ashley Smith του ISO, σε μια ανάλυση8 που βρίσκεται δεξιότερα του Bernie Sanders9, και στην οποία παρουσιάζει τον Trump συνεχιστή της πολιτικής ανοχής (τι; ) που επέδειξε η κυβέρνηση Obama απέναντι στην συριακή κυβέρνηση.Και φυσικά ζητάει τα ρέστα από την αμερικανική πολιτική ηγεσία που δεν στήριξε τις επαναστατικές/δημοκρατικές δυνάμεις στον αγώνα απέναντι στον βάναυσο δικτάτορα και τους συμμάχους του (Ιράν, Ρωσία, Χεζμπολάχ). Τι να πει κανείς, για να παραμείνει σε κόσμια πλαίσια για όλες αυτές τις γελοιότητες.

Εμείς από την πλευρά μας θα  λέμε όσο συνεχίζεται ο πόλεμος ότι μια στάση φαινομενικά ηθική (ούτε/ούτε) είναι πολιτικά αλεξίσφαιρη, καθώς ουδετεροποιεί δυνάμεις, αναζητώντας ένα πολιτικό υποκείμενο κατά παραγγελία που δεν υφίσταται. Εμείς θα λέμε επίσης πως το ζητούμενο για να ανοιχτούν δρόμοι δεν είναι να εξοπλιστούν οι «σωστοί αντάρτες» όπως μας λέει η αριστερή πτέρυγα της αυτοκρατορικής αριστεράς (υποτίθεται μάλιστα η πιο ριζοσπαστική εκδοχή της). Το θέμα είναι να μείνει ζωντανή η φωτιά της Αντίστασης, για να μείνει ζωντανή και η ουτοπία που τροφοδοτεί έναν πολιτικό σκοπό. Και αυτή η φωτιά δεν γνωρίζει από ίσες αποστάσεις και υπερδυνάμεις που την πριμοδοτούν.

Παραπομπές

1, https://rproject.gr/article/gia-amerikaniko-htypima-se-vasi-sti-syria

2, https://ergatiki.gr/article.php?issue=1244&id=14486

3, http://net.xekinima.org/syria-neoi-kindynoi-gia-tin-periohi-apo-tin-pyravliki/

4, Δήλωση του Φιλίπ Πουτού: Μετά τον αμερικάνικο βομβαρδισμό στη Συρία

5, Ο γνώριμος μεσανατολικός πόλεμος του Τραμπ – ανακοίνωση της αμερικάνικης σοσιαλιστικής διεθνιστικής οργάνωσης Solidarity

6, http://www.internationalviewpoint.org/spip.php?article4920

7 ,http://www.internationalviewpoint.org/spip.php?article4923

8, https://socialistworker.org/2017/04/10/trumps-inhumanitarian-interven

9. https://avantgarde2009.wordpress.com/2017/04/08/the-bombing-of-syria-a-new-chapter-in-the-us-drive-for-global-hegemony/#comment-4849

Advertisements

6 responses to “Συρία και Αριστερά: Για γέλια και για κλάματα

  1. Συγγνώμη, αλλά είστε άδικοι για την ανακοίνωση «Ξεκινήματος» κλπ:
    «Αυτό είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα της αντεπανάστασης που εκτυλίχθηκε στη Συρία μετά από μια γνήσια μαζική εξέγερση ενάντια στον Άσαντ το 2011, εμπνευσμένη από τα επαναστατικά κινήματα στη Τυνησία και την Αίγυπτο. Αλλά απόντων ισχυρών οργανώσεων της εργατικής τάξης και μιας σοσιαλιστικής ηγεσίας, σεχταριστικές και ισλαμιστικές δυνάμεις μπόρεσαν να καλύψουν το κενό, με την βοήθεια αντιδραστικών κρατών του Κόλπου, της Τουρκίας και δυτικών δυνάμεων, οδηγώντας στον εκφυλισμό της μαζικής εξέγερσης σε έναν πολύπλευρο εμφύλιο πόλεμο». Ούτε καν για επανάσταση δεν μίλησε, αλλά για εξέγερση, η οποία φυσικά και δεν είχε αρχηγούς, οργάνωση, ηγεσία και, εξίσου φυσικά, γρήγορα καπελώθηκε από τους ισλαμιστές και τους μισθοφόρους. Και πώς να έχει, άραγε? Το Κ.Κ. Συρίας (το νόμιμο, τέλος πάντων) ήταν παρακολούθημα του καθεστώτος Άσσαντ και εκπροσωπούσε, υποτίθεται, την… αριστερά: όσοι ήταν αντίθετη στη βαναυσότητα του καθεστώτος, πού θα στρέφονταν? Στους… τροτσκιστές? Αν ο Άσσαντ είχε στοιχειώδες πολιτικό αισθητήριο, θα έπαιρνε σαν αφορμή τις διαμαρτυρίες για να «ανοίξει» το καθεστώς, απομονώνοντας τους ισλαμιστές, καθώς υπήρχε κόσμος που τον θεωρούσε σχετικά προοδευτικό στοιχείο, αλλά όμηρο της «παλιάς φρουράς». Αντ’ αυτού, τους έπνιξε στο αίμα και η συνέχεια ήταν προδιαγεγραμένη. Ναι, όλα αυτά μοιάζουν πολύ μακρινά πια, αλλά καλό είναι να μην τα ξεχνάμε!

    Μου αρέσει!

  2. Dimitris Alexiou επαναλαμβάνεις ένα προς ένα τα επιχειρήματα της ΝΑΤΟικής αριστεράς, που τώρα βέβαια τα «παίζει» στις παραλλαγές τους γιατί έχουν περάσει 7 χρόνια εμφυλίου πολέμου και ιμπεριαλιστικής επέμβασης. Αυτή ήταν από την αρχή της και μάλιστα πολύ πριν ξεκινήσει, το 2005-2006 η «συριακή επανάσταση». Οι φιλελεύθεροι είχαν τρέξει να συνταχθούν 6 χρόνια πριν την ένοπλη εξέγερση στο Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο ελέγχονταν από τους αμερικανοτσολιάδες αδελφούς μουσουλμάνους και τους φυλάρχους. Το Ξεκίνημα όπως και οι υπόλοιποι της ΝΑΤΟικής αριστεράς μιλάνε για επανάσταση που υφαρπάχθηκε, όπως ακριβώς κάνουν και στην περίπτωση της Ουκρανίας. Δεν λες καλά που σταθήκαμε τυχεροί και δεν μας άρπαξε την Ρώσικη επανάσταση από τα χέρια κανένας Κορνίλωφ ή κανένας Ντενίκιν.

    Μου αρέσει!

  3. Ο Ασκάρ σε νέο παραλήρημα, που βεβαίως αναδημοσιεύεται από το σάιτ της Ενιαίας Γραμματείας: http://www.internationalviewpoint.org/spip.php?article4951

    Αφού κλαψουρίσει για το πόσο «απίστευτα μικρό» ήταν το χτύπημα των ΗΠΑ ενάντια στη Συρία, υποστηρίζει πως ένα μεγαλύτερο χτύπημα το 2013 θα είχε αποτρέψει διάφορες τραγωδίες και συνεχίζει ακάθεκτος για να μας πει ότι στην πραγματικότητα αυτό που κάνει ο Τραμπ είναι να ‘κλιμακώνει με σκοπό την αποκλιμάκωση’ (και άρα το κίνημα, στις γραμμές τού οποίου έχει αποστολή να σπέρνει σύγχυση αυτός ο ξεφτιλισμένος πράκτορας του ιμπεριαλισμού, μπορεί να συνεχίσει να κοιμάται μακάριο).

    Το αφήνω εδώ για να το έχουμε κάβα όταν με το καλό αποφασίσουμε να βάλουμε εκείνο το κουίζ (βρείτε ποιος είπε την παρακάτω φράση, στέλεχος τού στέιτ ντιπάρτμεντ ή στέλεχος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς).

    Μου αρέσει!

  4. Ο Τραμπ κατά το παραπάνω λινκ της Ενιαίας Γραμματείας κατηγορειται για «ασταθή συμπεριφορά (erratic) στα διεθνή θέματα».
    Μάλιστα. Ο κόσμος το χει βουκινο ότι το πάει για κλιμάκωση σε Τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, το άρθρο τους όμως δεν καταγγέλει, δεν κριτικάρει, μάλλον αβανταρει και διψάει για δράση, το γουστάρει, καντα όλα λίμπα σα να του λέει.
    Άμα βέβαια πεσουν κανονικά πυρά (59 τομαχοκ πύραυλοι δεν είναι αρκετοί, κατα την ΕΓ), θα στεναχωρηθω πολύ αν θα αρχίσουν να ζητάνε ειρηνη και το παίζουν πατσιφιστες.
    Αλλά τι λέω, οι τύποι αυτοι είναι συνεπεστατοι, δεν είναι «erratic». Το χουν αποδείξει διαχρονικά στα διεθνή θέματα, που είναι μανουλες.

    Μου αρέσει!

  5. http://english.al-akhbar.com/node/1652

    εδώ ο διεθνιστής τοποθετείται ήδη από το 2011, απέναντι στην ξένη επέμβαση παρουσία του προέδρου του snc (φύλαρχοι, αδελφοί μουσουλμάνοι, ηπα, τουρκία, κατάρ, σαουδική αραβία, γαλλία κλπ)

    «…I began my talk by stressing that the Syrian opposition must define a clear stance on the issue of foreign military intervention, since it is clear that its position has a major influence on whether or not intervention might take place. The reluctance regarding direct intervention that we see today on the part of Western and regional states might change tomorrow if intervention requests made on behalf of the Syrian opposition were to increase.
    It was the Libyan National Council’s request for international military intervention at the beginning of March that paved the way for the similar request issued by the Arab league, and the subsequent resolution of the UN Security Council. Had the Libyan opposition opposed direct military intervention in all its forms (instead of just opposing intervention on the ground and requesting air support as it did), the Arab League would not have sought intervention nor would such action have been sanctioned by the UN.»

    Μεταφράζοντας στα γρήγορα τι μας έλεγε ο Ακτσάρ για όσους δυσκολεύονται στα αγγλικά :
    «..Άρχισα την ομιλία μου υπογραμμίζοντας ότι η συριακή αντιπολίτευση πρέπει να πάρει μια σαφή στάση στο θέμα της ξένης στρατιωτικής επέμβασης, αφού είναι σαφές ότι η θέση της θα επηρεάσει σημαντικά το αν θα μπορούσε να λάβει χώρα ή όχι μια τέτοια επέμβαση. Η απροθυμία σχετικά με την άμεση επέμβαση που βλέπουμε σήμερα από πλευράς των δυτικών και των περιφερειακών κρατών θα μπορούσε να αλλάξει αύριο εάν τα αιτήματα για επέμβαση που έγιναν εξ ονόματος της συριακής αντιπολίτευσης αυξηθούν.
    Το αίτημα του Εθνικού Συμβουλίου της Λιβύης για διεθνή στρατιωτική παρέμβαση στις αρχές Μαρτίου άνοιξε το δρόμο για το ανάλογο αίτημα που εξέδωσε ο Αραβικός Σύνδεσμος και στο μεταγενέστερο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Εάν η αντιπολίτευση της Λιβύης εναντιωνόταν στην άμεση στρατιωτική επέμβαση σε όλες τις μορφές της (αντί να αντιταχθεί απλώς στην επέμβαση στο έδαφος και να ζητήσει αεροπορική υποστήριξη όπως έπραξε), ο Αραβικός Σύνδεσμος δεν θα είχε ζητήσει παρέμβαση ούτε θα επέβαλε κυρώσεις ο ΟΗΕ».

    Ο Αchcar τους συμβούλευε σε σχέση με το πως πρέπει να μεθοδευτεί η επέμβαση ώστε να προκληθούν οι λιγότερες δυνατόν αντιδράσεις.
    Αυτό το υποκείμενο δίνει εδώ και 7 χρόνια γραμμή στον ευρωτροτσκισμό για τη Μέση Ανατολή. Να τον χαίρονται τα συντροφάκια του και να τον κάνουν κορνίζα δίπλα στον Μαντέλ και τον Τόνι Κλίφ. Και επειδή ποτέ δεν είναι αργά, ας φροντίσουν όσοι αντιλαμβάνονται ακόμα περί τίνος πρόκειται να πάρουν μια ξεκάθαρη θέση. Όσο αργούν τόσο θα χρεώνονται τις απόψεις ενός αποστάτη απολογητή του ιμπεριαλισμού.
    Όσο για τα μαθήματα καλής συμπεριφοράς που μας κάνουν ορισμένοι, ας τα αφήσουν για τα αστικά σαλόνια. Με τέτοιες απόψεις δεν θα υπάρχει καμία «καλή συμπεριφορά». Την ευγένεια και τη συντροφικότητα την αξίζουν οι αγωνιστές του στρατοπέδου μας. Οι απολογητές της αυτοκρατορίας αξίζουν μονάχα πίσσα και πούπουλα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s