Για την ήττα και τον κυνισμό στην πολιτική

kokotΛέον Κόκοτας για το Avantgarde

Ι. Ο Deutscher και οι «Ανανήψαντες»

Ένα καταπληκτικό κείμενο του Isaac Deutscher, επίκαιρο και σύγχρονο, γραμμένο την εποχή που λυσσομανούσε ο Ψυχρός Πόλεμος. Το κείμενο στοχεύει τους πρώην συντρόφους του συγγραφέα, τους «Πρώην Κομμουνιστές» (σταλινικούς και τροτσκιστές), που τότε, έχοντας εγκαταλείψει την πολιτική των «ίσων αποστάσεων» είχαν αποστατήσει στον «εχθρό», δηλαδή είχαν συνταχθεί με τις ΗΠΑ στο μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου .

Ο συγγραφέας συζητά την στάση των πρώην συντρόφων του απέναντι στον σταλινισμό και την στράτευση τους με τον εχθρό, με αφορμή την στάση των Πρώην Γιακωβίνων στην Ευρώπη της ήττας του Ναπολέοντα και της Ιεράς Συμμαχίας. Μας λέει ότι δεν υπήρχε και δεν υπάρχει πολιτική των ίσων αποστάσεων, εντέλει παίρνεις θέση.

Η Ιερά Συμμαχία ήρθε για να εξασφαλίσει το «Τέλος της Ιστορίας», το τέλος όλων των επαναστάσεων, τη «μόνωση» της Ευρώπης από την «Ιδέα της Επανάστασης» και τελικά την καταστροφή της ίδιας της «Ιδέας της Επανάστασης». Όλα αυτά όχι απέναντι στην ίδια την επανάσταση αλλά στο ηττημένο κακέκτυπο που ήταν η Γαλλία του Βοναπάρτη. Οι Πρώην Γιακωβίνοι μετακινήθηκαν, από την πολιτική των ίσων αποστάσεων στην πλήρη στήριξη των κυβερνήσεων τους, σε αντίθεση με πνευματικούς ανθρώπους της εποχής όπως ο Γκαίτε ή ο Σίλλερ που κατανοούσαν το Διεθνή συσχετισμό και το πραγματικό διακύβευμα της αντεπανάστασης.

ΙΙ. Αναθεωρητισμός και η Ιδεολογία του Ψυχρού Πολέμου

Ο Isaac Deutscher συνεχίζει αξιολογώντας την αισθητικοποίηση της επίθεσης απέναντι στον σταλινισμό, την επίκληση στο συναίσθημα και τη χρήση ψυχολογικών όρων για την ερμηνεία του, γράφοντας:

«Ακόμη χειρότερη είναι η χαρακτηριστική ανικανότητα του πρώην κομμουνιστή για αποστασιοποίηση. Η συναισθηματική του αντίδραση ενάντια στο πρώην περιβάλλον του τον έχει καθηλώσει και τον εμποδίζει να κατανοήσει το δράμα στο οποίο είχε εμπλακεί ή μισό-εμπλακεί. Η εικόνα που επιλέγει για να περιγράψει τον κομμουνισμό και το σταλινισμό είναι αυτή, ενός γιγαντιαίου θαλάμου πνευματικής και ηθικής φρίκης. Κοιτάζοντας το (το επιχείρημα), οι αμύητοι μεταφέρονται από την πολιτική στην καθαρή δαιμονολογία. Μερικές φορές το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα μπορεί να είναι ισχυρό – η φρίκη και δαίμονες μπορούν να συνεισφέρουν πολλά σε ένα ποιητικό αριστούργημα. Αυτό όμως είναι πολιτικά αναξιόπιστο, ακόμη και επικίνδυνο. Φυσικά, η ιστορία του σταλινισμού βρίθει φρίκης. Αλλά αυτό είναι μόνο ένα από τα στοιχεία του. Αλλά , ακόμη και αυτό, το δαιμονικό στοιχείο, θα πρέπει να μεταφράζεται σε όρους «ανθρώπινων κινήτρων και συμφερόντων». Οι Πρώην Κομμουνιστές δεν επιχειρούν καν τη «μετάφραση».»

Η επίκληση στο συναίσθημα και η αφήγηση της ιστορίας και της πολιτικής με όρους ψυχολογικούς δεν αποτελούν καινοτομία της κουλτούρας του Ψυχρού Πολέμου. Προέρχονται από την αφήγηση και την αξιολόγηση της Γαλλικής Επανάστασης από τους Μεγάλους Αντεπαναστάτες (πχ Ντε Μαίστρ, Μπερκ) και τη Φιλοβασιλική Δεξιά την εποχή της Παλινόρθωσης στη Γαλλία. Η βία των επαναστατών αποπλαισιώνεται από το Διεθνή Συσχετισμό, αποϊστορικοποιείται, αποπολιτικοποιείται, κινείται έξω από το ιστορικά καθορισμένο πλαίσιο της πάλης των τάξεων και φτάνει να περιγράφεται ως αταβιστική βαρβαρότητα. Ο Φρανσουά Φυρέ γράφοντας για τη Γαλλική Επανάσταση και την «αυταπάτη του κομμουνισμού», χρησιμοποιεί το επιχείρημα της «βίας που χρησιμοποιήθηκε ενάντια στο λαό που έκανε την επανάσταση». Η θεωρία των «δυο αυτοκρατοριών», το καλό ενάντια στο κακό, το φως ενάντια στο σκοτάδι, ο σταλινικός ολοκληρωτισμός ενάντια στη φιλελεύθερη δημοκρατία και την σοσιαλιστική, δημοψηφισματική εκδοχή της, τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και εργατικά συμβούλια αποτελούν εκδοχές του αυτού επιχειρήματος.

 Περιττό να πω ότι αυτά τα επιχειρήματα χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρο από τους “cold war warriors” που ασχολήθηκαν με τη συγγραφή της ιστορίας της ρώσικης επανάστασης και συνέβαλαν στην συγκρότηση της «θεωρίας του ολοκληρωτισμού», όπως ο Nolte, o Pipes,όπως ο Malia, ο Figes, o Ferguson, o Service και άλλοι πολλοί. Η νέα τάση μετά το 1989 ήταν η επιμέτρηση των θυμάτων για να εξαχθεί πολιτικό συμπέρασμα από την σύγκριση σταλινισμού-ναζισμού και σε αυτή την επιμέτρηση νικητής έβγαινε πάντα ο σταλινισμός, κερδίζοντας το πρώτο βραβείο βαρβαρότητας. Κάποιοι έσκουζαν παραδίπλα για τις Δίκες της Μόσχας, πιστεύοντας ότι επίδικο της επιμέτρησης ήταν η ιστορική δικαίωση της πολιτικής τους παράδοσης και λίγοι ήταν αυτοί που συνειδητοποιούσαν τις επισημάνσεις του Deutscher που ήταν στην ουσία της, η κραυγή αγωνίας του Μπένγιαμιν όπως ερχόταν από τη δεκαετία του ’30, «έρχονται για να ξεθάψουν τους νεκρούς μας». Τους ξέθαψαν το 1990.

ΙΙΙ. Μετά τον Πόλεμο

Είναι πλέον καινοφανής κοινοτυπία η επίκληση του σταλινισμού και του ρεφορμισμού για να δικαιολογήσει όλες τις αποτυχίες του επαναστατικού ρεύματος του ευρωπαϊκού τροτσκισμού, και της εργατικής τάξης στην Ευρώπη, μετά τον πόλεμο. Κανένας από αυτούς βέβαια που επικαλούνται το εμπόδιο του σταλινισμού και της ΕΣΣΔ δεν μπαίνει στον κόπο να κάνει το λογαριασμό για τη μετά το 1990 εποχή που φύσηξε ούριος άνεμος «αδιαμεσολάβητου» και δημοκρατίας στα πανιά του.

Η στάση της ΕΣΣΔ και η πολιτική της είναι ένας από τους παράγοντες για τις αποτυχίες του εργατικού κινήματος. Αυτό όμως που δεν συζητά κανένας, είναι το ποιος είχε τη διάθεση και με ποια πολιτική, να κάνει την επανάσταση μετά τον πόλεμο στην Ευρώπη. Το «υποκείμενο» και οι «αντικειμενικές συνθήκες» το 1950 ήταν πολύ διαφορετικά από το 1920 και το 1930 και αυτό μοιάζει να το έχουν αντιληφθεί πολύ λίγοι ανάμεσα μας ακόμη και σήμερα.

Αυτό λοιπόν που έγινε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου μέχρι και το 1990 ήταν η σταδιακή υποχώρηση στις θέσεις που μέχρι χθες ήταν του εχθρού, σχεδόν ασυναίσθητα. Ο ιστορικός Μαρξ αρχίζει να αντικαθίσταται από τον ιστορικό Πόπερ σε ότι αφορά τη θέαση και τη διαμόρφωση του «υποκειμένου» καθώς και την υπόθεση του σοσιαλισμού σαν υπόθεση στη «μακρά περίοδο». Αρχίζει επίσης να υιοθετείται εν πολλοίς, η αφήγηση της Νέας Αριστεράς για την Ρώσικη Επανάσταση, η οποία αμυνόμενη στις κατηγορίες του στρατοπέδου του ολοκληρωτισμού θα αποκαθάρει την Ρώσικη επανάσταση από το Γιακωβινισμό, δίνοντας της τα δημοψηφισματικά-φιλελεύθερα χαρακτηριστικά που κουβαλούν μερικές αφηγήσεις μέχρι σήμερα. Απαντούν λοιπόν ότι την επανάσταση την έκανε ο λαός και ότι ο σταλινισμός είναι η αντεπανάσταση, δηλαδή η άρνηση αυτής της επανάστασης στην «αγνή» και λαϊκόκυριαρχική ή λαϊκόδημοκρατική εκδοχή της ουσίας της. Αυτά λέγονταν και τη δεκαετία του ’30, εν μέσω των δικών της Μόσχας και είχαν νόημα και ήταν πολιτικό μέτωπο. Όταν όμως λέγονται στα τέλη της δεκαετίας του ’60, αποπλαισιωμένα από το Διεθνή Συσχετισμό και αποϊστορικοποιημένα είναι τελείως άλλο πράγμα. Τη δεκαετία του ’60 και του ’70 αφόπλιζαν αυτούς που όπλιζαν τη δεκαετία του ’30. Αυτό που δεν τολμούσαν να πουν οι «προπάτορες» το εκστομίζει ο Moshe Levin τη δεκαετία του ’90 στο βιβλίου του “The Soviet Century”, αποκαλώντας την ΕΣΣΔ δικτατορία. Αυτό που δεν τολμούσε να εκστομίσει ο Tony Cliff τη δεκαετία του ’60 για τα Νασερικά καθεστώτα, που τα αποκαλούσε βοναπαρτιστικά, το κάνουν οι επίγονοι, αποκαλώντας τα δικτατορικά.

Ο τροτσκισμός λοιπόν μετά τον πόλεμο, αν και συμμετείχε σε πολλές ανά τον κόσμο επαναστάσεις, δεν μπόρεσε να κάνει πουθενά τη δική του επανάσταση, με τα δικά του εργαλεία. Τις επαναστάσεις τις έκαναν συνέχεια οι «άλλοι». Είναι χαρακτηριστικό νομίζω  του προβλήματος, ο τρόπος που περιθωριοποιήθηκε ο Πάμπλο -που πρωταγωνίστησε στην επανάσταση της Αλγερίας- από την 4η Διεθνή. Υιοθέτησε λοιπόν τα «ορφανά» της Ανατολικής Ευρώπης σαν δικές του επαναστάσεις (αφού τις έκανε ο λαός), αδιαφορώντας για τα κριτήρια αυτά, που έχω προαναφέρει αρκετές φορές και κάνουν μια επανάσταση να ξεχωρίζει από όλες τις άλλες και να κατατάσσεται στο δικό μας «στρατόπεδο» ή στο στρατόπεδο του «εχθρού». Τα κριτήρια λοιπόν συνοψίζονται στο εξής ένα: στο όνομα ποιου γίνεται αυτή η επανάσταση.

ΙV. Η Ιστορική Μέθοδος

Στην περίπτωση της Ουγγαρίας αγνοήθηκε πλήρως η «Ιστορική Μέθοδος» και υιοθετήθηκαν πλήρως οι μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων όπως ο Fryer. Ο «αυτόπτης μάρτυρας» της υπόθεσης μας, δε φαίνεται να προβληματίστηκε από το γεγονός ότι οι πρωταγωνιστές της επανάστασης διαμόρφωναν την πολιτική τους αντίληψη και το πολιτικό τους ρεπερτόριο από το Radio Free Europe που ήταν και ο «οργανικός διανοούμενος» της επανάστασης, ούτε φαίνεται να τον προβλημάτισαν οι πνευματικές αναζητήσεις του κύκλου Πέτοφι που έβρισκαν διέξοδο στην περιοδική έκδοση για την Ουγγαρία του “The Congress for Cultural Freedom”. Φαίνεται επίσης να ξέχασε το Νάγκυ στο ραδιοθάλαμο, να καλεί τις ΗΠΑ σε επέμβαση για την σωτηρία της επανάστασης.

Είναι χαρακτηριστικό του αδιεξόδου που υπάρχει σε τμήμα των οπαδών της θεωρίας του «κρατικού καπιταλισμού» που, αναφερόμενοι στην παράδοση των αγώνων του ρεύματος τους ενάντια στον «σταλινικό απολυταρχισμό», ξεχνούν τους τελευταίους μήνες να αναφέρουν την πολιτική στήριξη που παρείχε το ρεύμα τους στους Μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του ‘80. Η αφήγησή τους τον τελευταίο καιρό σταματάει στην Πολωνία της Αλληλεγγύης.

Αν είναι να επιτρέψουμε στους «αυτόπτες μάρτυρες», ακόμη και αν είναι κομμουνιστές, να μας αφηγούνται την ιστορία, τι είδους διαφωνία μπορούμε να έχουμε με τη μεθοδολογία του Καλύβα που μας αφηγείται μια άλλη ιστορία με τον ίδιο τρόπο; Μήπως θα έπρεπε να επιτρέψουμε στα «ορφανά της Φρειδερίκης» να μας αφηγηθούν την ιστορία του ΔΣΕ και του Εμφυλίου Πολέμου; Πρέπει να μεριάσουμε, για να εισβάλλουν στο προσκήνιο της ιστορίας και να μας αφηγηθούν την ιστορία τα θύματα και οι πρωταγωνιστές;

V. Ποιοι Είμαστε και τι Κάνουμε

Σαν Avantgarde (ΚΕΔ) επιχειρούμε να διατυπώσουμε μια σύγχρονη και επικαιροποιημένη εκδοχή του μπολσεβικισμού. Επανάσταση χωρίς ιδεολογία δε γίνεται και αν είναι κάτι που θα ξαναφέρει την σπίθα του ’20 και του ’30 στα μάτια των νέων ανθρώπων δεν είναι ο κυνισμός, αλλά η αποτίναξη του ιδεολογικού φορτίου της ήττας του 1990 και του συνακόλουθου «αποικισμού» της ιδεολογίας της Αριστεράς από τον κυνισμό της ανημποριάς και τον μεθοδολογικό ατομισμό. Είμαστε με τις νομοτέλειες και για μας η ιστορία έχει σκοπό που έχει όνομα – λέγεται κομμουνισμός- και περνάει μέσα από την σοσιαλιστική επανάσταση και τη νίκη στον εμφύλιο. Δεν γίνεται να αφήσουμε την Ιστορία και τη Θεωρία στα χέρια του εχθρού και να περιμένουμε να κάνουμε επανάσταση. Η παράδοση μας είναι ο Λένιν και ο Τρότσκυ, όπως και πολλοί άλλοι. Συζητάμε όμως για την επικαιροποίηση αυτής της παράδοσης και κυρίως για όλους αυτούς τους παράγοντες που μας έφεραν μέχρι εδώ. Έχουμε ανοίξει την συζήτηση για την «απομάγευση» της επανάστασης στην μετά το 1918 εποχή και την εγγραφή της στο Διεθνή Συσχετισμό που για μας είναι πολύ σημαντικά στοιχεία για να μπορέσουμε να την κατανοήσουμε. Επιχειρούμε να ξαναστήσουμε στα πόδια της την Ουτοπία γιατί με εργαλείο τον στυγνό ρεαλισμό δεν έκανε ποτέ κανείς επανάσταση.

Για τις μάχες που δίνουμε δεν επιλέγουμε εμείς το πεδίο της μάχης. Εντός του εθνικού κοινωνικού σχηματισμού, αλλά και στο περιβάλλον της Διεθνούς πολιτικής η πρωτοβουλία ανήκει στους «άλλους», που θέτουν τα ερωτήματα των δημοψηφισμάτων και επιλέγουν το πεδίο της μάχης. Έτσι λοιπόν όταν ήρθε η ώρα του δημοψηφίσματος, δεν επιλέξαμε (όπως έκανε το ΚΚΕ) ένα φαντασιακό πεδίο για να δώσουμε τη μάχη μας. Στρατευθήκαμε με το ΟΧΙ και καλέσαμε στην αντιδιαδήλωση ενάντια στους «Μένουμε Ευρώπη» στην πλατεία Συντάγματος.

Το ίδιο ακριβώς κάναμε και στην περίπτωση της Ουκρανίας και της Συρίας. Δεν επιλέξαμε ένα φανταστικό πεδίο μάχης «που οι λαοί κάνουν επανάσταση» και που τα κείμενα για τους «λαϊκούς αγωνιστές» γράφονται στο BBC ή στο γραφείο τύπου του State Department ή από φίλους των τζιχαντιστών που υποστηρίζουν ότι «το Ανατολικό Χαλέπι είναι η Παρισινή Κομμούνα του 21ου αιώνα», αλλά διακρίναμε τα μέτωπα και πήραμε θέση. Πήραμε θέση, όχι γιατί σαν κομμουνιστές έχουμε να πούμε κάτι παραπάνω από τους άλλους ενάντια στην αδικία, αλλά κυρίως γιατί πιστεύουμε ότι η Διεθνής εμπέδωση του ΤΙΝΑ δημιουργεί αποτρεπτικό περιβάλλον για οποιαδήποτε επανάσταση. Η επανάσταση δεν πρόκειται να γίνει από κανένα «μέτωπο της απελπισίας» και με τον εγγυητή του Διεθνούς Συστήματος στη θέση του, χωρίς να έχει εισπράξει ή να είναι πιθανό να εισπράξει την οποιαδήποτε ήττα. Ο αντι-ιμπεριαλισμός μας είναι ταυτόχρονα και ο διεθνισμός μας γιατί κάνουμε πολιτική σε μια χώρα μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ που έχει υπογράψει αμυντική συμφωνία με το Ισραήλ. Όλα τα άλλα είναι φληναφήματα και φθηνός αστικός κοσμοπολιτισμός. Όποιος επιθυμεί να μας γνωρίσει καλύτερα, θα βρει αρθρογραφία για το εθνικό ζήτημα σε όλες τις εκδοχές του στην ιστοσελίδα μας.

2 responses to “Για την ήττα και τον κυνισμό στην πολιτική

  1. «Αυτά λέγονταν και τη δεκαετία του ’30, εν μέσω των δικών της Μόσχας και είχαν νόημα και ήταν πολιτικό μέτωπο.» Γραφει ο σύντροφος Λ.Κ. Ποιό νόημα είχαν και τι περιλαμβανε αυτό το μέτωπο; Εδώ ειναι το ουσιαστικο ζητημα. Το σύνθημα ΚΑΤΩ Ο ΣΤΧΑΝΟΒΙΣΜΟΣ λοιπον υπαρχει στο μεταβατικο προγραμμα της 4ης Διεθνούς απο το Σεπτεμβριο του 1938. Εγινε κτημα των Ουγγρων εργατων το 1956, δηλαδη 18 χρονια αργοτερα. Αυτο ειναι μια μεγάλη και σημαντικη πολιτικη νικη του μεταβατικου προγραμματος και της 4ης Διεθνούς. Ειναι νομιζω σοβαρό σφαλμα να αποσιωπούμε το γεγονος οτι το συνθημα αυτο γεννηθηκε το 1938 στο ιδρυτικο συνεδριο της 4ης διεθνους και να παραβλεπουμε τη σημασια του αγωνα εναντια στον σταχανοβισμό στην Ουγγαρία του 1956. Οσο για το επιχειρημα του κινδυνου της καπιταλιστικης παλινορθωσης , νομιζω οτι ειναι αβασιμο. Το ιδιο επιχειρημα χρησιμοποιουσε ο Σταλιν εναντιον του Τιτο. Αλλα ο μεγαλος αντεπαναστατης ατυχησε. Η Γιουγκοσλαβία καταφερε να επιβιωσει παρα τον ασφυκτικο οικονομικο αποκλεισμο των σταλινικων . Και κατι ακομα που ισως αγνοουν καποιο συντροφοι. Το 1943 ήλθε ο Τεμπο στην Ελλαδα , συναντησε την ηγεσια του ΕΛΑΣ και προτεινε κοινο βαλκανικο αρχηγειο . Ενω οι καπεταναιοι το δεχτηκαν με χαρα , η ηγεσια του ΚΚΕ το απερριψε . Γιατί; Το βαλκανικο αρχηγειο θα δημιουργουσε μεγαλη φθορα στους Γερμανους. Γιατι το ΚΚΕ απερριψε την προταση;; Διοτι ο Σταλιν φοβοταν οτι ενα βαλκανικο αρχηγειο θα δυναμωνε τον Τιτο. Προτιμησε λοιπον να σπρωξει τον ΕΛΑΣ στο αρχηγειο της Μεσης Ανατολης. Αυτή ειναι η σταλινικη αντεπανασταση. Γιατι ο ΕΛΑΣ οδηγηθηκε στην ηττα ενω το γιουγκοσλαβικο ανταρτικο οδηγηθηκε στην εξουσία;; Διοτι ο Τιτο ηταν ανεξαρτητος απο τον Σταλιν. Γι αυτό και μονο γι αυτο. Ενω το ΚΚΕ που ηταν υποταγμενο στο Σταλιν οδηγηθηκε στην ηττα. Αν λοπον το 1956 δεν εμπαιναν τα τανκς του συμφωνου της Βαρσοβίας η Ουγγαρία θα ακολουθουσε το δρομο της Γιουγκοσλαβίας. Δηλαδη «ουτε ΝΑΤΟ ουτε Βαρσοβία». Ας μην ξεχναμε αλλωστε οτι το 1956 ξεκινησε και το ρηγμα μεταξυ Κινας και ΕΣΣΔ. Αλλα βεβαια εκεί ο Χρουτσωφ δεν μπορουσε να εισβαλει. Γι οσους ενδεχομενως εχουν ξεχασει υπενθυμιζω οτι το συνθημα «Ουτε ΝΑΤΟ ουτε Βαρσοβία» έχει την πατροτητα του στο ΚΚΚινας και οτι το φωναζαν οι συντροφοι του ΕΚΚΕ και ο συντροφος Χρηστος Μπιστης που δεν εχει καμια σχεση με τους ανανηψαντες και την αποδοχη της καπιταλιστικης προπαγανδας. Φυσικά το απορριπτω διοτι εξομοιωνει τα εργατικα κρατη του συμφωνου της Βαρσοβίας με τον ιμπεριαλισμο . Προσωπικά υποστηριζω την ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ υπερασπιση της ΕΣΣΔ μπροστά στον ιμπεριαλισμό. Αλλά η αληθεια ειναι οτι υπηρχαν ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΚΡΑΤΗ εκτος του συμφωνου της Βαρσοβίας. Η Ογγαρία θα γινοταν ενα τετοιο κρατος. Η επικληση λοιπον του κινδυνου της καπιταλιστικης παλινορθωσης προκειμενου να δικαιολογηθει η καταστολή των τανκς του Συμφωνου της Βαρσοβίας εναντια στους αντισταλινικους κομμουνιστες που απερριπταν τον σταχανοβισμό ειναι αβασιμη…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s