Γαλλία: αγώνες και κοινωνικό συμβόλαιο

460c8fa3-8bde-4b3d-a4bd-0777ad9b41c8_mw1024_s_n

Στέλιος Ιορδάνου για το avantgarde,

με τη συμβολή του Γιάννη Μ. που ζει μόνιμα στο Παρίσι

Το οικονομικό πλαίσιο

Ως γνωστόν, από το Μάρτιο στη Γαλλία πραγματοποιούνται κινητοποιήσεις. Στον τρίτο ισχυρότερο καπιταλισμό της ΕΕ μετά τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου καταγράφεται ασθενική ανάπτυξη το πρώτο τετράμηνο του 2016 (0,6% ΑΕΠ ανάπτυξη) και το χρέος το 2017 προβλέπεται να αγγίζει περίπου το 96.5% του ΑΕΠ, η ανεργία έχει φτάσει το 10.2%. Σε αυτό το οικονομικό πλαίσιο, η κυβέρνηση Ολάντ επιδιώκει να περάσει τον περίφημο νόμο El Khomri (αυτό είναι το όνομα της υπουργού εργασίας). Ο πυρήνας του νομοσχεδίου είναι ότι οι εργοδότες δε θα δεσμεύονται πια από τις κλαδικές συμβάσεις όπως αυτές καθορίζονται από τον Εργατικό Κώδικα, αλλά θα μπορούν να διαπραγματεύονται με τα συνδικάτα σε επίπεδο μεμονωμένης επιχείρησης – και να καταλήγουν σε συμφωνίες που θα μπορούν να παραβιάζουν τον Εργατικό Κώδικα. Το νομοσχέδιο προβλέπει διάφορες σκληρές αντεργατικές ρυθμίσεις σε σχέση με το ωράριο, την πληρωμή των υπερωριών, τις άδειες και τα ρεπό καθώς και τη διευκόλυνση των απολύσεων.

Τα παραπάνω έρχονται να προστεθούν σε μια μεταρρύθμιση που είχε περάσει πέρυσι (μετά από πρόταση του τέως τραπεζίτη της Wall Street και νυν υπουργού οικονομικών Εμανουέλ Μακρόν) και περιελάμβανε απελευθέρωση της κυριακάτικης αργίας, ειδικές οικονομικές τουριστικές ζώνες με διαφορετικούς κανόνες όπως και παράκαμψη δυνατότητας εκπροσώπησης εργαζομένων σε διαδικασίες αγοραπωλησίας μιας επιχείρησης. Επίσης, ο Ολάντ περνάει φοροαπαλλαγές περίπου 11δις ευρώ για τις μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ το 2012 είχε εκλεγεί έχοντας στο πρόγραμμά του φορολόγηση του μεγάλου πλούτου.

Ο πολιτικός χάρτης

 Για να έχουμε μια γενική εικόνα για το πολιτικό τοπίο στη Γαλλία θα κάνουμε μια αδρή αναφορά στα βασικά πολιτικά κόμματα.

Τα αστικά κόμματα είναι το δεξιό  κόμμα του Σαρκοζί (UMP), το κυβερνών κόμμα του Ολάντ  (PS) και το ακροδεξιό κόμμα της Λεπέν (Front National).

Το μεγαλύτερο τμήμα του ευρύτερου φάσματος της Αριστεράς το αποτελεί το Front de Gauche (Μέτωπο της Αριστεράς). Είναι το  μεγαλύτερο αριστερό πολιτικό μόρφωμα, αδερφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ και έχει τις παρακάτω βασικές συνιστώσες: το ΚΚΓ (η συντριπτικά μεγαλύτερη), το κόμμα της Αριστεράς (με ηγετική φυσιογνωμία τον Μελανσόν), την Ensemble, την Convergences Alternative, διασπάσεις του ΝΡΑ και άλλες οργανώσεις.

Έπειτα, υπάρχουν μικρότερα κόμματα – οργανώσεις όπως το NPA (με ηγετικές φυσιογνωμίες τον Γκριβίν και τον Μπεζανσενό, το οποίο διατηρεί σχέσεις με την ΟΚΔΕ-Σπαρτακος και την Ανταρσύα), η Lutte Ouvriere (Εργατική Πάλη), το POID (λαμπερτικής προέλευσης) και άλλα.

Συνδικάτα

Στη Γαλλία στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι δομημένο με διαφορετικό τρόπο σε σχέση με την Ελλάδα. Υπάρχουν  5 μεγάλες συνομοσπονδίες, οι οποίες είναι συνδεδεμένες με πολιτικά κόμματα. Έτσι, η οργάνωση της εργατικής τάξης στα συνδικάτα είναι απευθείας διαμεσολαβημένη πολιτικά, πράγμα το οποίο παίζει σημαντικό  ρόλο στον τρόπο που διεξάγεται η ταξική πάλη στη Γαλλία. Σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, μπορεί σε ένα εργοστάσιο να υφίστανται (έχοντας μέλη) παραπάνω από μία συνομοσπονδίες. Χονδρικά, η συνομοσπονδία που έχει τη μεγαλύτερη επιρροή είναι αυτή που θα διαπραγματευτεί με την εργοδοσία και αυτή που θα προκηρύξει απεργία.

Οι μεγαλύτερες συνομοσπονδίες είναι:

CFDT : Συνδέεται με το κόμμα PS του Ολάντ και αριθμεί περίπου 875.000 μέλη. Είναι φιλοκυβερνητική και φιλοεργοδοτική. Προέρχεται από διάσπαση της CFTC τη δεκαετία του 1960 όπου και ενσωμάτωσε την πλειοψηφία των τότε μελών της CFTC.

CGT: Είχε οργανική σχέση με το ΚΚΓ αν και τη δεκαετία του 1990 υπήρξε ένα ρήγμα στις σχέσεις της με αυτό, λόγω της προοδευτικής απεμπόλησης των ριζοσπαστικών του γνωρισμάτων . Αριθμεί περίπου 688.000 μέλη. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες επί της ουσίας είναι μία από τις πιο μάχιμες οργανώσεις. Κινείται, μάλλον, στα πλαίσια ενός αγωνιστικού  ρεφορμισμού.

Force Ouvriere (FO): Αριθμεί περίπου 300.000 μέλη και διαμορφώθηκε κατά την ιστορική της δημιουργία (το 1948) με αντικομμουνιστικά και τρεϊντγιουνίστικα («έξω τα κόμματα απο τα συνδικάτα») χαρακτηριστικά, ενώ υπήρξε και σχέση με τη CIA.

CFTC: έχει 160.000 μέλη, συνδέεται με το δεξιό κόμμα του Σαρκοζί και είναι φιλοεργοδοτική.

CFE-CGC: η πέμπτη αντιπροσωπευτική συνομοσπονδία, αριθμεί 160.000 μέλη και είναι φιλοεργοδοτική.

Έπειτα, υπάρχουν διάφορες άλλες ενώσεις με δύναμη κυρίως στο Δημόσιο, όπως η UNSA, η CNT, η FSU (το μεγαλύτερο συνδικάτο στη Δημόσια εκπαίδευση), η Solidaires.

Οι κινητοποιήσεις

Με σπίθα, λοιπόν, το νόμο El Khomri ξεκινά η νεολαία, κυρίως, τον περασμένο  Μάρτιο τις κινητοποιήσεις. Πραγματοποιούνται συγκεντρώσεις σε πλατείες στο Παρίσι αλλά και σε άλλες πόλεις. Μάλλον, η πολιτική συνισταμένη των γαλλικών πλατειών δείχνει προς τα αριστερά κατά κάποιον τρόπο, αλλά ακόμη δεν έχουν κάνει την εμφάνισή τους οι εργαζόμενοι. Αυτό συμβαίνει στις 31 Μάρτη, με τα συνδικάτα να μπαίνουν στο χορό των κινητοποιήσεων. Χωρίς να εισέλθουμε σε λεπτομέρειες σχετικά με τη χρονική σειρά με την οποία συμμετέχουν οι διάφοροι κλάδοι, αξιοσημείωτο είναι πως υπάρχει μεγάλη και ποικίλη συμμετοχή. Συμμετέχουν εργαζόμενοι από τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (σιδηρόδρομοι, μετρό), εργαζόμενοι στην εκπαίδευση, λιμενεργάτες σε μεγάλα λιμάνια της χώρας (πχ. στη Χάβρη, όπου σταμάτησαν την απεργία χθες και τη Μασσαλία, τα οποία τροφοδοτούν με κηροζίνη τα δυο αεροδρόμια του Παρισιού). Επίσης, εργαζόμενοι σε πυρηνικά εργοστάσια (περιορισμένες κινητοποιήσεις, τοπικές κατά βάση), σε διυλιστήρια, ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας και πιλότοι (παρ´ όλο που έχουν αιτήματα μόνο του κλάδου τους) αλλά και μαθητές. Λόγω των απεργιών στα πυρηνικά εργοστάσια, περίπου το 1/5 των πρατηρίων βενζίνης έχει μείνει χωρίς καύσιμα. Μέχρι και χρήση των στρατηγικών αποθεμάτων (που υπάρχουν για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, όπως μεγάλες φυσικές καταστροφές, πόλεμος , κτλ.) έχει κάνει η κυβέρνηση κάτω από το βάρος των απεργιών.

Σημαντικό ρόλο για τις κινητοποιήσεις και τη στοχοθεσία τους παίζουν και κάποιες συγκεκριμένες ημερομηνίες. Για παράδειγμα, στις 10 Ιουνίου ξεκινάει στη Γαλλία το EURO, με την κυβέρνηση και τους επιχειρηματίες να ανησυχούν για αναταραχές, το στραπατσάρισμα της ιλουστρέ εικόνας της Γαλλίας και τη μη ομαλή διεξαγωγή της φιέστας. Επίσης, ημερομηνία κόμβος είναι και η 14η Ιουνίου, όπου θα εισαχθεί στη Γερουσία ο εν λόγω νόμος πριν πάει για την τελική ψήφιση στη Βουλή. Έτσι, ήδη από την 1η Ιουνίου και έπειτα είναι προγραμματισμένες απεργίες σε διάφορους κλάδους, ενώ η φιέστα του EURO μάλλον θα πραγματοποιηθεί με απεργία των σιδηροδρόμων και του προαστιακού.

Φυσικά, τις απεργίες δεν τις στηρίζουν όλα τα συνδικάτα. Αυτά που απεργούν είναι η CGT, η FSU, οι Solidaires. Απεργεί και η FO, με τη διαφορά όμως πως δεν αντιτίθεται σε ολόκληρο το νόμο, αλλά συγκεκριμένα στο άρθρο 2 και στις προϋποθέσεις που θα υπερισχύουν οι επιχειρησιακές συμβάσεις έναντι των συλλογικών.

Από την άλλη πλευρά, όπως και ήταν αναμενόμενο, η φιλοκυβερνητική CFDT, η φιλοεργοδοτική CFTC και η UNSA δεν απεργούν. Δηλαδή, από τις μαζικές συνομοσπονδίες, τις απεργίες τις σηκώνει η CGT.

Κράτος: ένας συσχετισμός δύναμης ;

Δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι ήδη από το φθινόπωρο, αμέσως μετά το χτύπημα, στη Γαλλία επικρατεί ένα μόνιμο καθεστώς εξαίρεσης (ψηφισμένο απο Ολάντ, Σαρκοζί και ΚΚΓ!), μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με ολόκληρο το αντιδραστικό πακέτο να τη συνοδεύει. Με πρόσχημα τις «τρομοκρατικές επιθέσεις» ο Ολάντ εισηγήθηκε τη συνηθισμένη τακτική των ηγεμόνων για να εξασφαλίσει την «τάξη» στο εσωτερικό της χώρας και την «ασφάλεια των Γάλλων πολιτών». Το γαλλικό αστικό κράτος έδειξε τα δόντια του και απροκάλυπτα χρησιμοποίησε τον κατασταλτικό του βραχίονα (αστυνομία, στρατός) ,θυμίζοντας σε όλους τους ενδιαφερόμενους πως μάλλον το κράτος δεν είναι «συσχετισμός δύναμης» και δεν μπορούμε να το αλώσουμε από μέσα. Αντίθετα, είναι όργανο επιβολής της κυριαρχίας μιας τάξης στις υποτελείς. (Αν και περισσότερο ή λιγότερο σε κάθε χώρα και αναλόγως το πολιτικό και ιστορικό πλαίσιο μπορεί να φαίνεται και ο μηχανισμός ενσωμάτωσης  – βλέπε κοινωνικό κράτος – των υποτελών ή τουλάχιστον ενός τμήματος αυτών. Όλα αυτά, όμως, μέχρι να αποφασίσει εκ νέου ο ηγεμόνας να θυμίσει στους ξεβράκωτους  ποιος έχει τα ηνία…) Έτσι, λοιπόν, από το φθινόπωρο, στη χώρα του Βολταίρου και του Διαφωτισμού, στη χώρα που τα δημοκρατικά ιδεώδη εμπνέουν και ποτίζουν με  φιλελεύθερα οράματα τον κάθε λογής αστό αλλά και τον κάθε ονειροπαρμένο ευρωκομμουνιστή, έχουμε δει να κατεβαίνει ο στρατός στους δρόμους, να μοιράζονται επίσημα κρατικά χαρτιά σε σπίτια πολιτών σχετικά με απαγόρευση της κυκλοφορίας τους, να φυλακίζονται απεργοί. Αλλά και στο επίπεδο της αντιμετώπισης των διαδηλώσεων, εφαρμόζονται τακτικές άγριας καταστολής με μπόλικο ξυλοδαρμό των διαδηλωτών (ακόμα και μαθητών), δακρυγόνα και κάθε λογής χημικά, αντλίες νερού, πλαστικές σφαίρες. Ενδεχομένως, όλα αυτά αποτελούν δείγματα της καθ´ όλα  ευγενικής πρόθεσης του  κρατικού αστικού Διαφωτισμού να επιμορφώσει τις ανορθογικές και αποπροσανατολισμένες  μάζες, που δεν έχουν κατανοήσει ότι οι μεταρρυθμίσεις πραγματοποιούνται για το καλό της χώρας, της οικονομίας της αγοράς και άρα προς το συμφέρον τους. Ας είναι. Συμπληρωματικά, θα μπορούσε το γαλλικό υπουργείο πολιτισμού να μοιράζει δωρεάν (στα πλαίσια της δωρεάν παιδείας) στους ξυλοδαρμένους μαθητές και το βιβλίο του Alexander Neill «Θεωρία και πράξη της αντιαυταρχικής εκπαίδευσης», υλοποιώντας το διαλεκτικό σχήμα της τροφοδότησης της θεωρίας από την πράξη και το αντίστροφο. Δεν μπορεί, κάποιος από όλους αυτούς που έχουν στελεχώσει τον κρατικό μηχανισμό θα ήταν μαρξιστής στα νιάτα του (κι αν δε δουλέψει ούτε αυτή η τακτική διαφώτισης, ενδεχομένως να βοηθήσουν οι 13.000  αστυνομικοί που βρίσκονται στους γαλλικούς δρόμους τη μέρα του EURO, στις 10 Ιούνη).

Αλλά δε στέκονται εκεί. Ήδη έχουν αρχίσει να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους διάφορα στελέχη από το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν αλλά και από το κόμμα του Σαρκοζί για το «ποιος κυβερνάει αυτή τη χώρα»! «Το κράτος και η κυβέρνηση ή η CGT;», ουρλιάζουν σαν τα λυσσασμένα σκυλιά. Και μέσω κάποιων εφημερίδων (ελευθερία του Τύπου, μην ξεχνιόμαστε) διαμαρτύρονται που η CGT είναι ακόμη νόμιμη και δεν έχει χαρακτηριστεί «τρομοκρατική οργάνωση» για να βγει εκτός νόμου !

Πολιτικά κόμματα, κυβερνητικό στρατόπεδο

Είναι εμφανές ότι η διατάραξη της  γαλλικής ομαλότητας έχει προκαλέσει πολιτική πίεση στην κυβέρνηση αλλά και στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Μια δημοσκόπηση αναφέρει πως το 70% της γαλλικής κοινωνίας διαφωνεί με τα επικείμενα μέτρα και το 62% τάσσεται υπέρ των κινητοποιήσεων.

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Ολάντ, το οποίο έχει κάνει εκκλήσεις για εθνική ενότητα, δεν έχει πολύ καλές δημοσκοπικές επιδόσεις (καταγράφεται πτώση των ποσοστών του) αλλά και στο εσωτερικό του υπάρχουν ενστάσεις και διαφωνίες. Για παράδειγμα ,η αριστερή πτέρυγα των Σοσιαλιστών θεωρεί ότι αυτές οι μεταρρυθμίσεις απειλούν τα εργατικά δικαιώματα. Ο πρωθυπουργός Βαλς έχει δηλώσει πως θα ήταν ανοιχτός σε αλλαγές, προφανώς στοχεύοντας να προκαλέσει ρήγμα στο απεργιακό μέτωπο (όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, η Force Ouvriere διαφωνεί συγκεκριμένα με το άρθρο 2, το οποίο αναφέρεται στις επιχειρησιακές συμβάσεις). Και ο Σαπέν έχει ζητήσει αλλαγές στο άρθρο 2, παρ´ όλο που υποστηρίζει πως η κυβέρνηση συνολικά δεν πρέπει να υποχωρήσει , κάνοντας αναφορά στο κομμάτι των συνδικάτων που στηρίζουν το νομοσχέδιο (όπως η CFDT, η CFTC, η UNSA) και προσπαθώντας να αποκτήσει μια κοινωνική νομιμοποίηση. Όπως πραγματοποιεί και κάποιες κινήσεις ελιγμών,  όπως ότι ανακοινώθηκαν την 1η Ιουνίου μισθολογικές αυξήσεις σε καθηγητές, οι οποίες θα ισχύσουν από το 2017. Επίσης, αποσύρει κάποια μέτρα όπως το όριο στις αποζημιώσεις που θα δίνουν οι επιχειρήσεις για τους εργαζόμενους που απολύουν (σε περίπτωση καταδίκης για παράνομη απόλυση). Με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να ουδετεροποιήσει τα μετριοπαθή συνδικάτα. Βέβαια, εκτός από κάποιες κινήσεις ελιγμού και τις δηλώσεις περί ανοιχτού διαλόγου με την κοινωνία, η γαλλική κυβέρνηση φαίνεται να μην υποχωρεί. Ο πρωθυπουργός Βαλς δεν επιθυμεί να ηττηθεί σε αυτή τη μάχη με το απεργιακό μέτωπο, όπως είχε πάθει το 1995 ο τότε πρωθυπουργός Αλέν Ζιπέ. Τότε, ο Ζιπέ προωθούσε μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό με αποτέλεσμα να προκαλέσει μια από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών. Κυρίως στα μέσα μαζικής μεταφοράς ξεκίνησαν απεργίες, οι οποίες είχαν διάρκεια κάποιες βδομάδες και είχαν προκαλέσει σοβαρά προβλήματα κυκλοφορίας στους δρόμους αλλά και κοινωνική νομιμοποίηση, με αποτέλεσμα να αναγκάσουν τον πρωθυπουργό να υποχωρήσει. Επίσης, πίεση και απαξίωση έρχονται και από Γερμανία, με δηλώσεις ότι ο Ολάντ «οδεύει προς το τέλος της καριέρας του».

Από την άλλη μεριά του γαλλικού αστικού στρατοπέδου, οι Ρεπουμπλικάνοι του Σαρκοζί αντιπολιτεύονται στην κυβέρνηση του Ολάντ με μια ρητορική δεξιότερη. Επιζητώντας κι άλλα μέτρα για το γαλλικό κεφάλαιο, αντιμετωπίζουν το νόμο El Khomri σαν ήπιο και κάτω από τις πραγματικές ανάγκες για μεταρρυθμίσεις. Και φυσικά, στο επίπεδο της κρατικής καταστολής  ζητούν ακόμη πιο σκληρή στάση της κυβέρνησης απέναντι στους διαδηλωτές .Σε αυτό, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω ,προστίθεται και η στάση κάποιων στελεχών τους, που ως πολιτικοί «λαγοί» αραδιάζουν δεκάρικους λόγους για να κηρυχθεί παράνομη η CGT.

Το πολιτικό κάδρο του των συστημικών κομμάτων συμπληρώνει το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν. Εδώ μπορεί να παρατηρήσει κανείς την ποικιλομορφία των πολιτικών τακτικών που είναι χαρακτηριστικές σε όλα τα ακροδεξιά, εθνικιστικά ή φασιστικά κόμματα: λαϊκισμός, ψέματα, γενικολογίες, πολυγλωσσία. Διαφωνούν, υποτίθεται με το νόμο γιατί είναι, όπως διαλαλούν, αποτέλεσμα επιβολής από τις Βρυξέλλες. Το κλασικό σχήμα,  δηλαδή. Κάποια ξένα κέντρα επιβουλεύονται την τύχη του έθνους! Παντού τα ίδια. Βέβαια, όπως και κάθε εθνικιστικό κόμμα σε αντίστοιχες περιπτώσεις, βρίσκεται σε μια δύσκολη θέση. Με έναν τρόπο είναι δεσμευμένο, λόγω της «φιλολαϊκής» ρητορικής του. Από την άλλη, σα μαντρόσκυλο του συστήματος (παρόλο που διατηρεί το δικό του ιδιαίτερο πολιτικό σχέδιο και αυτονομείται σχετικά), δεν είναι και εύκολο να συνταχθεί πλήρως με τις κινητοποιήσεις, ιδιαίτερα δε αν αυτές δεν υιοθετούν και τα δικά του συνθήματα και τις δικές του θέσεις. Έτσι, δεν προκαλεί καμία εντύπωση το ότι ενώ υποτίθεται πως διαφωνεί με το νόμο, δεν παίρνει θέση για τις κινητοποιήσεις. Και φυσικά, μεσαία στελέχη του ζητούν σκληρότερη καταστολή (όπως και να τεθεί εκτός νόμου η CGT), πλήρως εναρμονισμένα, άλλωστε, με τις πάγιες θέσεις του κόμματος περί μηδενικής ανοχής στα θέματα του νόμου και της τάξης. Να θυμίσουμε εδώ πως το φθινόπωρο το Εθνικό Μέτωπο, μαζί με τους Ρεπουμπλικάνους του Σαρκοζί και τους Σοσιαλιστές του Ολάντ είχε υπερψηφίσει το καθεστώς έκτακτης ανάγκης (όπως και το ΚΚΓ, το οποίο δεν ξαναψήφισε την παράτασή του).

Επομένως, στο επίπεδο του γαλλικού κοινοβουλίου, μόνο το Front de Gauche (Μέτωπο της Αριστεράς) και το ΚΚΓ δεν ψήφισαν το νόμο και στηρίζουν ανοιχτά τις κινητοποιήσεις, ενώ κατέθεσαν και πρόταση μομφής στην κυβέρνηση, η οποία φυσικά δεν πέρασε .

Βέλγιο

Στη γειτονική  ευρωπαϊκή χώρα του Βελγίου κι ενώ στην κυβέρνηση βρίσκεται ο κεντροδεξιός συνασπισμός με πρωθυπουργό τον Charles Michel, πραγματοποιούνται απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις ενάντια στις περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες ,στις αλλαγές στο ασφαλιστικό (αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 67 έτη), στην αύξηση του χρόνου εργασίας (12 ώρες) και γενικότερα στην πολιτική λιτότητας. Οι κινητοποιήσεις έχουν κορμό το Δημόσιο, ενώ συμμετέχουν εργαζόμενοι στους σιδηρόδρομους, σε σχολεία, νοσοκομεία, μέσα μαζικής μεταφοράς, στην αυτοδιοίκηση, σε ομοσπονδιακές υπηρεσίες, σε ταχυδρομεία, στην πρώην κρατική εταιρεία τηλεπικοινωνιών αλλά και δεσμοφύλακες. Γενικώς, η κινηματική δραστηριότητα είναι πιο έντονη στο νότιο κομμάτι (γαλλόφωνο), δηλαδή στη Βαλλωνία, όπου και σημειώνεται μια σχετική άνοδος του PTB-PVDA (Αριστερό Κόμμα Εργασίας).

Αγώνες στην Ευρώπη

Είναι αλήθεια λοιπόν πως σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες παρατηρούμε, τουλάχιστον εδώ και μια εφταετία, την ανάπτυξη αγώνων ενάντια στα σκληρά μέτρα λιτότητας, με τις χώρες αυτές να έχουν διαφορετικό επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης, διαφορετική ισορροπία ταξικού συσχετισμού στο εσωτερικό τους αλλά και διαφορετική θέση στη γεωπολιτική σκακιέρα.  Ωστόσο, πέρα από τις υπαρκτές διαφοροποιήσεις, θα πρέπει κανείς να εισέλθει  πιο βαθιά, στο σκοτεινό βυθό της πραγματικότητας και να αναζητήσει τον κοινό παρονομαστή, τα κοινά στοιχεία που συνθέτουν ως περίπλοκο και αδιαίρετο σύνολο την ουσία του φαινομένου που εξετάζουμε. Δεν πρέπει να μείνουμε στη μορφή του φαινομένου, στην επιφάνεια, όπου οι ιδιαιτερότητες κάθε χώρας έχουν, φυσικά, τη σημασία τους.

Τι βλέπει κανείς κοιτώντας την ευρωπαϊκή ήπειρο;

Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ο πολιτικός χάρτης διαμορφώθηκε με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Από τη μια πλευρά, έχουμε να κάνουμε με μια μεγάλης κλίμακας καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων μέσω του πολέμου και το πρόσφορο, τότε, έδαφος για επανέναρξη της καπιταλιστικής μηχανής και παραγωγής με φρέσκο πια πρόσωπο. Από την άλλη πλευρά, έχουμε την εδραίωση μιας στρατιωτικής και γεωπολιτικής ηγεμονίας υπό τη μορφή του ΝΑΤΟ, και την ΕΣΣΔ ως ένα αντίπαλο δέος που, παρά τον εκφυλισμό της, ακόμα λειτουργούσε  ως φάρος έμπνευσης και ελπίδας για τα κομμουνιστικά κόμματα και οργανώσεις όλου του κόσμου αλλά και ως ένα γεωπολιτικό αντίβαρο για τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα σε κάθε γωνία του πλανήτη. Αλλά όχι μόνο αυτό. Ειδικά, λοιπόν, για τις χώρες της Γηραιάς Ηπείρου, διαδραμάτιζε έναν ακόμα ρόλο εκτός από αυτόν του στηρίγματος στις συνειδήσεις των αγωνιστών: ήταν και μια  «εξωτερική» πίεση για τις αστικές τάξεις των ευρωπαϊκών χωρών .Πίεση για να εφαρμόσουν ένα κοινωνικό συμβόλαιο με την εργατική τους τάξη και τα υπόλοιπα στρώματα . Μια συμφωνία ταξικής ειρήνης, ειρηνικής συνύπαρξης. Μια ταξική πάλη «ρυθμισμένη» (όσο αυτό είναι δυνατό) μέσα σε ένα πλαίσιο κοινωνικού κράτους και παροχών. Αυτό, φυσικά, δεν έλαβε χώρα ταυτόχρονα παντού, σε όλες τις γωνιές της Ευρώπης. Πραγματοποιήθηκε με ανισόμετρο τρόπο, αναλόγως με το δεδομένο πλαίσιο κάθε χώρας. Ο κοινός παρονομαστής όμως ήταν ένας: να τελειώνουν με τον κομμουνιστικό κίνδυνο (ακόμα και χωρίς την επαναστατική προτροπή της ΕΣΣΔ…) αλλά και να ισχυροποιούν το γεωπολιτικό τους στρατόπεδο έναντι της ΕΣΣΔ και των δορυφόρων χωρών αυτής (οι οποίες θα χαρακτηρίζονται “δικτατορίες” σε αντίθεση με τις δυτικές δημοκρατίες). Επιπλέον, με το “ανθρώπινο πρόσωπο” του κοινωνικού κράτους των δυτικών αστικών δημοκρατιών θα προσπαθούν συνεχώς να κερδίζουν έδαφος και στη σφαίρα της ιδεολογικής διαπάλης, επιστέγασμα της οποίας αποτελεί και η αφήγηση για  το “τέλος της ιστορίας” του Fukuyama.

Όλα τα παραπάνω όχι μόνο δεν απέκλειαν, αλλά αντιθέτως επέβαλλαν και ενεργή “εκτός συνόρων” δραστηριότητα, με τις ιμπεριαλιστικές επιλογές της δυτικής αυτοκρατορίας, υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ, να είναι παρούσες με κάθε ευκαιρία. Φυσικά, στις εποχές της “ρυθμισμένης” ταξικής πάλης, χρειάζονται και δύναται κιόλας να υπάρχουν και οι διάφορες μορφές διαμεσολάβησης στη “συνεννόηση” των τάξεων. Έτσι, εδώ θα βρει κανείς δεκάδες ρεφορμιστικά (κάθε λογής)  ή και ευρωκομμουνιστικά κόμματα, να δίνουν διαπιστευτήρια πολιτικού κατοικιδίου στις αστικές τους τάξεις, να στηρίζουν τις αστικές τους τάξεις στην καταπίεση άλλων λαών, να προδίδουν με διάφορα προσχήματα αγώνες, να ορκίζονται στην ανωτερότητα του ευρωπαϊκού διαφωτισμού και τις δημοκρατικές αξίες της ιμπεριαλιστικής Ευρώπης, να μη λένε τσιμουδιά για τα ιμπεριαλιστικά τερτίπια του ιμπεριαλιστικού μπλοκ που ανήκει η αστική τους τάξη. Αλλά και να τρώνε αμάσητη την αστική προπαγάνδα για εθνική ενότητα, για το καλό της χώρας, το καλό της οικονομίας, τη διασφάλιση των εθνικών συνόρων από τους εχθρούς του κράτους, την “προκλητικότητα” των γειτονικών κρατών. Αλλά και σε εργατικούς αγώνες, κάθε λογής προδοσίες, δοσοληψίες, ξεπουλήματα αγώνων, αναβολές μαχών με πρόσχημα καλύτερους συσχετισμούς. Ολόκληρες κάστες συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, επαγγελματιών που έκαναν το συνδικαλισμό να φαίνεται χυδαίος, που απολάμβαναν προνόμια από τα ψίχουλα (για τα δεδομένα τους, καθόλου ψίχουλα δεν ήταν) που τους πέταγε η αστική τους τάξη. Που αποτελούσαν τον ψύχραιμο και λογικό συνομιλητή με τους ηγεμόνες.

Όλα τα παραπάνω συνέθεσαν ένα πλαίσιο, μέσα στο οποίο οι υποτελείς έμαθαν να αγωνίζονται, να συμβιβάζονται, να ξαναβγαίνουν στους δρόμους (ορισμένες φορές με πολύ σοβαρούς όρους). Αλλά και να εγκλωβίζονται οι συνειδήσεις τους σε ένα συγκεκριμένο και περιορισμένο προσανατολισμό: κοινωνικό συμβόλαιο, κοινωνικό κράτος, παροχές. Και λογικό. Είναι λογικό οι μάζες να προσεγγίζουν την υλική πραγματικότητα και τα υλικά φαινόμενα μέσω μονάχα της μορφής τους, μέσω της επιφάνειας και όχι αναζητώντας την ενδότερη ουσία τους. Λογικό είναι να θέλουν να υπερασπιστούν τα κεκτημένα τους. Αυτά που τους παίρνουν πίσω. Και να επιθυμούν να επιστρέψουν στο παρελθόν της περισσότερης “κοινωνικής δικαιοσύνης”.

Είναι εφικτό, όμως, αυτό; Είναι εφικτή η επιστροφή στην εποχή του κοινωνικού συμβολαίου; Η εποχή του κοινωνικού συμβολαίου αποτελεί μια ειδική ιστορική περίοδο, όπως ειπώθηκε και παραπάνω. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση δεν αφήνει το υλικό περιθώριο για ειρηνικές συνυπάρξεις των τάξεων, για κοινωνικές ρυθμίσεις μεγάλης κλίμακας, για λύσεις win-win. Αντίθετα, είναι αυτή που οξύνει όλες τις αντιθέσεις στον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας, αυτή που ωθεί τον ιμπεριαλισμό να καταστρέψει τις συσσωρευμένες παραγωγικές δυνάμεις με πόλεμο. Είναι ο χειρότερος εφιάλτης των οπαδών της ταξικής συμφιλίωσης και των αναίμακτων λύσεων. Κάθε προσδοκία για επιστροφή στην παλιά εποχή μοιάζει με ονειροπολήματα όπως αυτά του καλοκάγαθου Σεν Σιμόν.

Αλλά και δεν είναι κανένας καπιταλισμός υποχρεωμένος να βάζει υπογραφές για κοινωνικά συμβόλαια, από τη στιγμή που δεν υπάρχει επαναστατική απειλή στον ορίζοντα…

Γαλλικός καπιταλισμός και παροχές

Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, η σύναψη του κοινωνικού συμβολαίου και της προσπάθειας για ειρηνική συνύπαρξη των τάξεων πραγματοποιήθηκε με διαφορετικό και ανισόμετρο τρόπο στις χώρες της μεταπολεμικής Ευρώπης. Άρα, διαφορετική η κοινωνική ρύθμιση στην Ελλάδα, διαφορετική στη Γαλλία, τη Γερμανία, το Βέλγιο κλπ. Επίσης, αν συγκρίναμε έναν ισχυρό με έναν πιο αδύναμο καπιταλισμό, σίγουρα θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα πως ο πιο αδύναμος καπιταλισμός, αφενός έχει λιγότερες υλικές δυνατότητες να κάνει μεγάλες παραχωρήσεις στους υποτελείς του (ειδικά εν μέσω παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης) και αφετέρου είναι περισσότερο πιεσμένος από το διεθνές περιβάλλον, τους δανειστές, τις γεωπολιτικές του επιλογές κλπ.

Σωστά μέχρι εδώ. Από την άλλη πλευρά, ένας πιο ισχυρός καπιταλισμός (πχ. Γαλλία), μήπως απολαμβάνει μια “άνεση” για την “αντοχή” που μπορεί να επιδείξει για παροχές σε εργατικές διεκδικήσεις;

Καταρχάς, αν κρίναμε μόνο με το κριτήριο της οικονομικής επίδοσης ενός κράτους, του ΑΕΠ κλπ., τότε ναι, ”αντέχει” περισσότερες παροχές προς τους υποτελείς του σε σχέση με ένα πιο αδύναμο οικονομικά κράτος. Ωστόσο, το κεφάλαιο (που είναι κοινωνική σχέση και όχι μόνο χαρτονομίσματα ή χρεόγραφα ή πλαστικό χρήμα) και η δυναμική του δεν έχει να κάνει μόνο με νούμερα και οικονομικούς δείκτες .Έχει να κάνει με τον συσχετισμό των αντιμαχόμενων ταξικών στρατοπέδων, τα πολιτικά κόμματα και συνολικά το εποικοδόμημα, τη διπλωματία, τους γεωπολιτικούς συμμάχους και εχθρούς, τον ιμπεριαλισμό. Έτσι, για παράδειγμα, ο Γαλλικός ιμπεριαλισμός, πιεσμένος και αυτός από την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, έχει να διαχειριστεί δύο ακόμα παραμέτρους:

1. Τον ανταγωνισμό του με τη Γερμανία

Μπορεί να συνυπάρχουν στον ηγετικό πυρήνα της ΕΕ (όπως και στο ευρύτερο ιμπεριαλιστικό μπλοκ της δυτικής αυτοκρατορίας), ωστόσο είναι και ανταγωνιστικοί καπιταλισμοί.

Το γεγονός ότι η Γερμανία έχει περάσει αντεργατικές ρυθμίσεις (για παράδειγμα, ο νόμος Hartz 4, σε σχέση με τα επιδόματα ανεργίας, μπορεί να ιδωθεί σαν ένα γερμανικό ανάλογο του γαλλικού νόμου El Khomri και προωθήθηκε από το συνασπισμό Σοσιαλδημοκρατών-Πρασίνων πριν από περίπου δέκα χρόνια), αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με τη Γαλλία και της παρέχει προβάδισμα ως προς την συνεχές τρεχαλητό για αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Έτσι, ο ένας καπιταλισμός “σπρώχνει”- “αναγκάζει” τον άλλον, λόγω του αντικειμενικού ανταγωνισμού τους. Η λήψη σκληρών μέτρων αποτελεί μονόδρομο και για την αύξηση του ποσοστού εκμετάλλευσης (δηλαδή του ποσοστού υπεραξίας, σαν μια προσπάθεια για αντιρρόπηση της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους) αλλά και στο πλαίσιο της προσπάθειας για διεκδίκηση με καλύτερους όρους τη θέση του στην καινούρια γεωπολιτική ισορροπία του ιμπεριαλισμού (συγκεκριμένα, εδώ, των χωρών της ιμπεριαλιστικής δυτικής αυτοκρατορίας) όπως και στο ποιος θα έχει τα ηνία της ΕΕ και του ευρώ.

Η γαλλογερμανική αντιπαράθεση έχει ιστορικές ρίζες. Και η ιστορία παίζει ρόλο. Ας κάνουμε, όμως, μια μικρή ιστορική αναδρομή…

Ξεκινώντας από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ως εχθροί και βλέποντας το δολλάριο να κυριαρχεί ,στις αρχές της δεκαετίας του 1970 “συμμαχούν” (μαζί και με τη Βρετανία) για να βάλουν ένα τέλος στην κυριαρχία του δολλαρίου, στοχεύοντας σε ελεύθερα κυμαινόμενες συναλλαγματικές ισοτιμίες. Όμως ,οι ΗΠΑ συνδέοντας το δολλάριο με το πετρέλαιο (μέχρι τότε ήταν συνδεδεμένο με το χρυσό) καταφέρνουν ξανά να κερδίσουν την νομισματική ηγεμονία .Στα τέλη της δεκαετίας του 1970,έχοντας ακόμα σαν στόχο να σπάσουν την κυριαρχία του δολλαρίου, ιδρύουν τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών (ΕΜΣΙ),όπου νομισματική μονάδα είναι το ECU .

Σε αυτό το σημείο, περίπου, ξεκινάει να αναζωπυρώνεται η “παλιά” κόντρα, καθώς η Budensbank γίνεται με έναν τρόπο η κεντρική τράπεζα της Ευρώπης (λόγω της οικονομικής υπεροχής της Γερμανίας) και έτσι καταφέρνει να εξάγει το γερμανικό πληθωρισμό στις υπόλοιπες χώρες του ΕΜΣΙ (μέσω αύξησης των επιτοκίων της, ανάγκαζε και τις άλλες τράπεζες στις υπόλοιπες χώρες να κάνουν το ίδιο, με αποτέλεσμα να αυξάνεται στις χώρες αυτές το κόστος της ανάπτυξης).

Σαν αποτέλεσμα, έχουμε τη γαλλική “στροφή” το 1983, με τον Μιτεράν, ο οποίος προσπαθώντας να περιορίσει την κυριαρχία της Γερμανίας στον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής, βάζει σαν στόχο τη δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού νομισματικού ιδρύματος και το 1988 καταθέτει πρόταση για την ίδρυση μίας Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στην προοπτική δημιουργίας κοινού νομίσματος. Φυσικά, αντιδρά η Γερμανία, αλλά κάπως συμβιβάζεται όταν φαίνεται αρκετά πιθανό(με τους κατάλληλους χειρισμούς πάντα) να ενσωματώσει (ένωση) την Ανατολική Γερμανία. Όπως και η Γαλλία ανησυχεί με ένα ενδεχόμενο “Μεγάλης και ισχυρής Γερμανίας”, που θα υποβαθμίσει το γεωπολιτικό της ρόλο.

Και έτσι, δεχόμενη την επανένωση της Γερμανίας, για να περιορίσει το βαρύ όπλο της (το μάρκο), βάζει το διπλό όρο για εγκατάλειψη του μάρκου από τη Γερμανία και τη χρήση κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος και την ίδρυση της ΕΚΤ. Περίπου με αυτή τη διαδρομή φτάσαμε στην ΕΚΤ και το ευρώ. Δηλαδή, σαν ένα αποτέλεσμα (με την επίδραση και άλλων παραγόντων) μιας γαλλογερμανικής κόντρας  που κρατάει πολλά χρόνια. Όπου η μία χώρα προσπαθεί να μειώσει τη θέση της άλλης και να κερδίσει την ηγεμονία στο ευρωπαϊκό έδαφος. Ανταγωνισμοί αλλά και συμμαχίες, που μεταβάλλονται αναλόγως με επίδικα της περιόδου (με κοινή βάση το ποιος θα κερδίσει έδαφος έναντι του άλλου), είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το πλαίσιο της γαλλογερμανικής αλληλεπίδρασης. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να ιδωθεί και η άλλη πτυχή αυτής της αντιπαράθεσης. Τα σκληρά μέτρα που πρέπει να υλοποιεί ο κάθε καπιταλισμός στο εσωτερικό του, για να αυξάνει συνεχώς την ανταγωνιστικότητά του και να επικαιροποιεί τη θέση του στον καταμερισμό εργασίας αλλά και στο γεωπολιτικό τερέν. Με αυτή την έννοια, μάλλον δεν έχει και πολλά περιθώρια ο Ολλάντ να κάνει πίσω στα μέτρα…

2.”Εξωτερικούς” λόγους

Μια διατάραξη της εσωτερικής ισορροπίας (εντός της χώρας) δυσκολεύει και το ιμπεριαλιστικό “άπλωμα” σε άλλες περιοχές του πλανήτη (δες και τις πρόσφατα αφιχθείσες γαλλικές ειδικές δυνάμεις στη Συρία αλλά και το γενικότερο γεωπολιτικό σχέδιο της ιμπεριαλιστικής δυτικής αυτοκρατορίας για περικύκλωση της Ρωσίας και πίβοτ στην Ασία). Όπως και αντίστροφα, μια ήττα στο εξωτερικό περιβάλλον μπορεί με τη σειρά της να προκαλέσει πολιτική και κοινωνική δυσανεξία εντός των συνόρων και να πρέπει πια να λυθούν προβλήματα με τον “εσωτερικό εχθρό”.

Κάποια συμπεράσματα

Καταρχάς, δε θα πρέπει να έχει κανείς τυφλή εμπιστοσύνη στις ηγεσίες των συνδικάτων που στηρίζουν τις απεργίες. Μπορεί να στηρίζουν τις κινητοποιήσεις, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δε θα συμβιβαστούν και δε θα αρχίσει να σπάει το απεργιακό μέτωπο. Για παράδειγμα, ο  Philippe Martinez (αρχηγός της CGT) δήλωσε πως συνομιλεί με το PS (Σοσιαλιστές), ότι είχε μυστική συνομιλία με τον πρωθυπουργό Βαλς και ότι καλό είναι να ξανασυζητηθεί ο νόμος.

Έπειτα, ας δούμε τον κόσμο που κινητοποιείται. Έχει σημασία να κατανοήσουμε ποιες είναι οι προσδοκίες του κόσμου στη Γαλλία. Οι προσδοκίες είναι βασικός δείκτης της πολιτικής συνείδησης. Από ό,τι φαίνεται, μάλλον, ”κοιτούν προς τα πίσω”, δηλαδή αναζητούν μια επιστροφή στην κοινωνική ρύθμιση της περιόδου πριν την κρίση. Μάλλον ψάχνουν να βρουν το χαμένο (όχι πλήρως ακόμα) κοινωνικό συμβόλαιο. Και αυτό, φυσικά, είναι λογικό. Πτυχές του κοινωνικού συμβολαίου υπάρχουν ακόμα στη Γαλλία, άρα προφανώς και η επιθυμία για επιστροφή σε αυτό θα είναι πιο έντονη. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου το ξήλωμα του κοινωνικού κράτους και των κοινωνικών παροχών πραγματοποιείται με γρηγορότερους ρυθμούς, στη Γαλλία υπάρχει μια χρονοκαθυστέρηση, μια πιο “αργή” επίθεση του κεφαλαίου στην εργατική τάξη και τα  υπόλοιπα πληττόμενα στρώματα. Έτσι, λοιπόν, στην Ελλάδα το κίνημα, από τους αγώνες που έδωσε τα προηγούμενα χρόνια (2010 και έπειτα) δοκίμασε, βγήκε να διεκδικήσει, δοκίμασε την “αναίμακτη” λύση της επιστροφής στην παλιά κοινωνική ρύθμιση. Έκανε, δηλαδή, μια πολιτική διαδρομή όπου δοκίμασε διάφορες μορφές πάλης, ελιγμούς, κλπ. Τώρα, βρίσκεται στην κατάσταση που προσπαθεί να διαχειριστεί την ήττα (ως προς την επιστροφή στο κοινωνικό συμβόλαιο). Καλό είναι κι αυτό. Είναι ένα αναγκαίο στάδιο που πρέπει να περάσουμε.

Στη Γαλλία, από την άλλη πλευρά, είναι ένα βήμα πριν από εμάς. Αυτό σημαίνει μήπως ότι δεν έχει νόημα ο αγώνας; Φυσικά και έχει. Δεν υπάρχει αγώνας που δεν έχει νόημα. Ο στόχος αλλάζει κάθε φορά. Θα πρέπει να απαλλαχτούμε από τη φαντασίωση ή την κρυφή προσδοκία για μετεξέλιξη του γαλλικού αγώνα σε γενική πολιτική εξέγερση, κτλ. Αντιθέτως, έχει νόημα η μάχη αυτή για την απόσπαση νικών αλλά  και για την πολιτική ωρίμανση (το πολιτικό άλμα)της συνείδησης της πρωτοπορίας του γαλλικού κινήματος. Ότι, δηλαδή, δεν είναι δυνατή η επιστροφή στην παλιά ισορροπία, ότι έχει αλλάξει το εσωτερικό και το διεθνές περιβάλλον από το οποίο επηρεάζεται ένας αγώνας και ευρύτερα η κατάσταση του κινήματος.

Οι γαλλικές κινητοποιήσεις ίσως θα πρέπει να ιδωθούν μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο μιας περιόδου μαχών “της παλιάς εποχής”, όπου οι προσδοκίες των αγωνιζόμενων για επιστροφή “στο παλιό” είναι ακόμα ζωντανές και τους κινητοποιούν αντίστοιχα. Ταυτόχρονα όμως, ”στοιχειώνουν” τη σκέψη και τη συνείδησή τους. Ίσως θα ταίριαζε και μια ιερόσυλη παράφραση του σχετικού πασίγνωστου τσιτάτου: ”μια ψευδαίσθηση πλανάται πάνω από την Ευρώπη, η ψευδαίσθηση του Κοινωνικού Συμβολαίου…”

Και αν τα καταφέρει το κίνημα και “ρίξει” το νόμο;

Στην ευχάριστη αυτή εκδοχή του σεναρίου μας, λοιπόν, το γαλλικό κίνημα θα γέμιζε με μεγάλη αυτοπεποίθηση. Ωστόσο, το γαλλικό κεφάλαιο θα αναπροσάρμοζε την τακτική του, με σκοπό να πάρει την ταξική του ρεβάνς, θα “αναγκάζονταν” να εξαπολύσει εκ νέου επίθεση. Το μόνο σίγουρο, είναι ότι δε θα υπήρχε – ούτε και σε αυτή την περίπτωση – δυνατότητα επιστροφής στο πρότερο κοινωνικό συμβόλαιο. Θα σήμαινε την έναρξη μιας περιόδου περαιτέρω όξυνσης της ταξικής αντιπαράθεσης και όχι άμβλυνσής της.

Περίοδος νέων αναταραχών και όχι νηνεμίας…

Σε κάθε περίπτωση, ας είμαστε όλοι στις θέσεις μας, σύντροφοι.

 

4 responses to “Γαλλία: αγώνες και κοινωνικό συμβόλαιο

  1. Παράθεμα: Γαλλία: αγώνες και κοινωνικό συμβόλαιο — Avantgarde | Γιάννης Χ. Παπαχατζάκης·

  2. Την Τριτη 13/6/16 οι οργανωσεις ΑΝΤΑΡΣΥΑ , ΟΚΔΕ, ΑΠΟ ,ΟΝΡΑ καλουν σε συγκεντρωση εξω απο τη Γαλλικη Πρεσβεια στην Αθηνα . Το κεντρικο συνθημα ειναι «ΝΙΚΗ στον αγωνα των ργαζομένων στη ΓΑΛΛΙΑ» . Τι σημαινει ΝΙΚΗ των εργαζομενων; Νομιζω οτι λεγωντας «νικη» εννοούμε υποχωρηση της κυβερνησης και αποσυρση του νομου . Δεν εννοούμε επιστροφή στο προηγουμενο κοινωνικο συμβολαιο. Εννοούμε ανατροπή του καπιταλιστικου σχεδιου που επιδιωκει μία ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ βαθμιαια υποτιμηση του αμεσου και εμμεσου εργατικου μισθού . Η βαθμιαια ελεγχομενη υποτιμηση εχει στοχο να απορροφησει τους κραδασμούς που προκαλει η αναδιαρθρωση των σχεσεων παραγωγής. Η ανατροπή του σχεδιου ΒΑΘΜΙΑΙΑΣ και ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗΣ υποτιμησης βαθαινει και θα οξύνει την οικονομικη κριση. Οι αντιστασεις του προλεταριατου δεν οδηγούν σε επιστροφή στο προηγούμενο κοινωνικο συμβολαιο. Αντιθετα επιδεινώνουν και βαθαινουν την οικονομικη κριση και προετοιμαζουν την κοινωνικη επανασταση. Οσοι -οσες οργανωνουν τις αντιστασεις του προλεταριατου , δεν κυττούν πισω. Αντιθετα οδηγούν την ιστορία προς τα μπρος. Ακομα και αν δεν το εχουν συνειδητοποιησει ουτε οι ιδιοι που οργανωνουν τις κινητοποιησεις , οι αντιστασεις του προλεταριατου προκαλούν επιδεινωση της οικονομικης κρισης και οδηγούν την ταξικη παλη στην προλεταριακή εξεγερση …https://www.kinimatorama.net/event/69348…..

    Μου αρέσει!

  3. Καλογραμμενη δουλεια και πραγματικα μπραβο στα παιδια..

    Ωστοσο, οι τελευταιες 3 παραγραφοι κρυβουν ενα μυστικο στο ξεδιπλωμα της ταξικης (κ επαναστατικης;) συνειδησης που δε θα μαθουμε ποτε.

    Με την ευκαιρια ας μου επιτραπει να προσθεσω πως στη γαλλια σημερα ΥΠΑΡΧΕΙ κοινωνικο κρατος, ακομα και αν φαντασιωνομαι το αντιθετο.

    Επισης, πως οι αμυντικοι ή επιθετικοι αγωνες για το «παντεσπανι» του κοινωνικου συμβουλαιου δεν ειναι μια ιστορια χωρις ενδιαφερον. Απ τους γαλλοβελγους ανθρακωρυχους του 19ου αιωνα μεχρι το γαλλικο Μαη ..ο Βολτερος περασε απ το στομαχι των υποτελων «συμμαχων». Και επειτα, αν ειναι ανισμομετρο και συδυασμενο το χτισιμο του κοινωνικου κρατους μπορει ακομα μετα τα 100χρονα του «ιμπεριαλισμου» του Λενιν οι ρυθμοι κατεδαφισης να διαφοροποιουνται.

    Χωρις να θελω να αναιρεσω κατι ή να πουλησω κριτικη εξυπναδα θα συμπληρωνα οτι δε χρειαζεται τα στρωμματα του κρατους εξαιρεσης και οι παριες του εθνικου κορμου να δουν το τελος της αυταπατης τους στα αποκαηδια των αστικων παραχωρησεων για να ριζοσπαστικοποιηθουν.

    Οι πιο ετοιμοι ή απελπισμενοι μπορουν να ριζοσπαστικοποιησουν τα μεσα παλης και την αυτο-οργανωση τους ακομα και αν μαχονται στην υπερασπιση «μη συγχρονων αντιφασεων». Και αυτο μπορει να γινει με την πρωτοβουλια ενος «μετωπου επαναστατικης μειοψηφιας» μπροστα. Δεν χρειαζεται να φτασεις πρωτα στη συνειδητοποιηση της επαναστασης πριν ακομα κανεις μικρα αναγκαια βηματα καθημερινης αμφισβητησης της αστικης νομομιμοτητας

    «η γαλλια ειναι ενα βημα πριν απο εμας», μπορει και δυο ή περισσοτερα οσο ο ακηρυχτος εμφυλιος δεν ειναι ηδη σε μπλοκ στους δρομους στην υπερασπιση καθε λογης φαντασιωσεων. και στην ελλαδα το μαθαμε καλα αυτο απ το 2008 και επειτα..

    το κοστος υπαρξης με αξιοπρεπεια (κοινωνικο κρατος) απασχολει εξισου τον γαλλο, γιουεσαιο, βρετανο περιθωριοποιουμενο στις μητροπολεις του ιμπεριαλισμου. και εποχη της αμορφωσιας, της ελλειψης πληροροφοριας και της αναμονης του πεφωτισμενου μας ιστρουχτορα περασε.και η εποχη της αθωοτητας μας τελειωσε, ολοι χαμπαριαζουν τι παιζει ακομα και με τους πιο αγοραιους ορους. γι αυτο να ειμαστε ολοι στις θεσεις μας γι αυτο που ζηταμε και στις θεσεις οσων περιλαμβανονται στα σχεδια μας

    συντροφικα

    Μου αρέσει!

  4. και επειδη το κοινωνικο συμβολαιο παει πακετο με την ασφαλεια και την ..τρομοκρατια για τους υπηκοους του ιμπεριαλισμου, ισως πρεπει να δουμε και αυτη την πλευρα της εξισωσης στα πολυ σοβαρα!

    για το μακελειο στο Ορλαντο ο Τραμπ βγηκε ..σωστος!

    http://variety.com/2016/biz/news/donald-trump-tweets-he-was-right-about-terrorism-after-orlando-mass-shooting-1201793923/

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s