Η ελευθερία του τύπου στο στόχαστρο του Ισραήλ και των εποίκων του

maxresdefault

Νικολέττα Κίτσου για το avantgarde

Η διάρκειας 94 ημερών απεργία πείνας του Παλαιστίνιου δημοσιογράφου Μοχάμεντ Αλ Κικ ανέδειξε πρόσφατα την αυθαιρεσία και την καταστολή που υφίστανται οι εργαζόμενοι στα παλαιστινιακά – και όχι μόνο – μέσα ενημέρωσης από τις ισραηλινές αρχές κατοχής. Ο Αλ Κικ συνελήφθη στις 21/11/2015 κατόπιν μεταμεσονύχτιας επιδρομής του ισραηλινού στρατού στο σπίτι του στη Ραμάλα. Μετά από 4 μέρες ξεκίνησε απεργία πείνας διαμαρτυρόμενος για τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησής του που περιελάμβαναν βασανιστήρια και απειλές για τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα του ίδιου, της συζύγου και των παιδιών τους. Στις 17/12/2015 του επιβλήθηκε ποινή 6μηνης διοικητικής κράτησης, δηλαδή κράτησης χωρίς απαγγελία κατηγοριών ή δίκη. Πρόκειται για μία πρακτική που εφαρμόζεται κατά κόρον από τις ισραηλινές αρχές κατοχής και που αντίκειται στο διεθνές δίκαιο σύμφωνα με το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί μόνο σε “εξαιρετικές περιπτώσεις”. Αυτή τη στιγμή 690 Παλαιστίνιοι αποτελούν “εξαιρετικές περιπτώσεις” και τελούν υπό διοικητική κράτηση, μεταξύ των οποίων δεκάδες ανήλικοι. Στις 26/02/2016 ο Αλ Κικ σταμάτησε την απεργία πείνας μετά από συμφωνία με τους Ισραηλινούς που δεσμεύτηκαν ότι δεν θα ανανεωθεί η 6μηνη φυλάκισή του και ότι στις 21/05/2016 θα αφεθεί ελεύθερος. Ο Αλ Κικ έχει συλληφθεί άλλες τρεις φορές στο παρελθόν με μία από τις παλαιότερες συλλήψεις του να καταλήγει σε 16μηνη κράτηση.

Οι συλλήψεις και φυλακίσεις Παλαιστινίων δημοσιογράφων αποκαλύπτουν όχι μόνο την αγχώδη προσπάθεια του ισραηλινού κράτους να φιμώσει τις ελεύθερες φωνές που ενημερώνουν την ανθρωπότητα για τις εγκληματικές πολιτικές του αλλά και την υποκρισία των σιωνιστών ηγετών που διατρανώνουν ότι υπερασπίζονται την ελευθερία της έκφρασης, διαδηλώνοντας στο Παρίσι ενάντια στις δολοφονίες των σκιτσογράφων του CharlieHebdo, ενώ την παραβιάζουν κατάφωρα στα εδάφη που κατέχουν στρατιωτικά. Εκτός του Μοχάμεντ Αλ Κικ άλλοι 17 Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι βρίσκονται στις φυλακές του Ισραήλ σε σύνολο 6.800 πολιτικών κρατουμένων. Στις 03/03/2016 ο δημοσιογράφος Αχμάντ Αλ Μπετάουι καταδικάστηκε σε 11μηνη ποινή φυλάκισης για “υποκίνηση σε βία”, όρο με τον οποίο οι Ισραηλινοί εννοούν οποιαδήποτε καταγγελία της στρατιωτικής κατοχής και των εγκλημάτων της στην Παλαιστίνη αλλά και οποιαδήποτε έκκληση για αντίσταση σε αυτήν. Υπενθυμίζουμε ότι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο η αντίσταση, ακόμη και ένοπλη, ενάντια σε έναν στρατό κατοχής αποτελεί νόμιμο δικαίωμα του υπό κατοχή λαού. Δικαίωμα και καθήκον, θα προσθέταμε.

Ως καθημερινό σχεδόν φαινόμενο μπορεί να χαρακτηριστεί η παρεμπόδιση του έργου Παλαιστινίων αλλά και ξένων δημοσιογράφων από τον ισραηλινό στρατό κατοχής στη Δυτική Όχθη, που εκδηλώνεται κυρίως με τους εξής τρόπους:

  • άσκηση βίας σε βάρος δημοσιογράφων και εικονοληπτών κατά την κάλυψη συγκρούσεων ή άλλων γεγονότων, με πρόκληση πολυάριθμων τραυματισμών, μόνιμων αναπηριών αλλά και θανάτων μετά από ρίψη δακρυγόνων, πλαστικών σφαιρών και αληθινών πυρών,
  • κατάσχεση και καταστροφή του εξοπλισμού δημοσιογράφων και εικονοληπτών,
  • απομάκρυνση Παλαιστινίων δημοσιογράφων και εικονοληπτών από σημεία όπου επιθυμούν να κάνουν ρεπορτάζ τη στιγμή που Ισραηλινοί (Εβραίοι) δημοσιογράφοι έχουν ανεμπόδιστη πρόσβαση σε αυτά,
  • απαγόρευση μετακίνησης σε δημοσιογράφους από τη Λωρίδα της Γάζας που μεταβαίνουν είτε στη Δυτική Όχθη είτε εκτός Παλαιστίνης για λόγους σχετικούς με τη δουλειά τους (όπως συνέβη στις 22/02/2016 όταν ανακλήθηκε η άδεια εξόδου του Μοχάμεντ Άμπου Φαγιάντ που επρόκειτο να ταξιδέψει στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για να παραλάβει το βραβείο Sharjah 2015 για την καλύτερη φωτογραφία που απονέμει η Ένωση Αράβων Φωτογράφων),
  • επιδρομές του ισραηλινού στρατού κατοχής σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς που συνοδεύονται από κατάσχεση και καταστροφή εξοπλισμού καθώς και έκδοση ή απειλή έκδοσης εντολών πολύμηνης παύσης λειτουργίας τους.

Όλα τα παραπάνω έχουν καταγγελθεί επανειλημμένα από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοσιογραφικές ενώσεις, πολίτες και πολιτικούς με συνείδηση από όλον τον κόσμο. Στις 30/09/2015 οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα σε επιστολή τους προς τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Benjamin Netanyahu και με αφορμή τον τραυματισμό δεκάδων δημοσιογράφων μόνο μέσα στον μήνα Σεπτέμβριο αναφέρουν μεταξύ άλλων: “Δύο δημοσιογράφοι που εργάζονται για το πρακτορείο Agence France, oιταλός Andrea Bernardi και ο Παλαιστίνιος Αμπάς Μομάνι, δέχτηκαν επίθεση από ισραηλινούς στρατιώτες ενώ ετοιμάζονταν να καλύψουν συγκρούσεις μεταξύ του ισραηλινού στρατού και νεαρών Παλαιστινίων στο χωριό Μπέιτ Φουρίκ της Δυτικής Όχθης στις 25 Σεπτεμβρίου. Οι δύο άντρες αναγνωρίζονταν εύκολα ως δημοσιογράφοι όπως φαίνεται στο βίντεο της επίθεσης που ανέβηκε στο διαδίκτυο… Αυτή η επίθεση, που συνιστά άμεση και σοβαρή παραβίαση της ελευθερίας της πληροφόρησης, δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Οι ΔΧΣ έχουν καταγράψει πολυάριθμα αντίστοιχα περιστατικά βίας εναντίον δημοσιογράφων από την ισραηλινή αστυνομία ή το στρατό από τις αρχές του 2015. Στη διάρκεια των εορτασμών της εβραϊκής πρωτοχρονιάς τον Σεπτέμβριο τουλάχιστον 10 δημοσιογράφοι δέχτηκαν επίθεση και παρεμποδίστηκαν να καλύψουν συγκρούσεις στην περιοχή μέσα και γύρω από την πλατεία του Τεμένους Αλ Ακσά στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Εκτός από το ότι εισέπνευσαν δακρυγόνα, κάποιοι έγιναν στόχος, υπέστησαν κακοποίηση και γρονθοκοπήθηκαν ενώ ο εξοπλισμός τους καταστράφηκε… Από το 2013 οι ΔΧΣ έχουν συμπεριλάβει τον ισραηλινό στρατό στον κατάλογο των Καταπατητών της Ελευθερίας του Τύπου λόγω των συνεχών επιθέσεών του σε μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφους… Το Ισραήλ έχει πέσει 5 θέσεις στην κατάταξη των χωρών ανάλογα με το βαθμό σεβασμού στην ελευθερία του τύπου και για το 2015 βρίσκεται στην 101η θέση σε σύνολο 180 κρατών”.

Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιευμένη έκθεση του Γραφείου για την Παλαιστίνη της Ένωσης Ισλαμικών Ραδιοφωνικών και Τηλεοπτικών Σταθμών, το 2015 σημειώθηκαν 574 επιθέσεις εναντίον εργαζομένων σε μέσα ενημέρωσης από τον ισραηλινό στρατό και την αστυνομία, με δύο από αυτές να καταλήγουν στο θάνατο των εικονοληπτών Αχμάντ Τζαχατζέχι και Αχμάντ Αλ Χερμπάουι στη Δυτική Όχθη και στη Λωρίδα της Γάζας αντίστοιχα. Στους 190 ανέρχονται οι τραυματισμοί που προκλήθηκαν από αυτές τις επιθέσεις ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις δημοσιογράφοι χρησιμοποιήθηκαν από τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής ως ανθρώπινες ασπίδες.

Κατά το 2014 η υπό κατοχή και αποκλεισμό Λωρίδα της Γάζας ήταν η δεύτερη πιο επικίνδυνη για τους εργαζόμενους στον τύπο περιοχή του πλανήτη, με πρώτη τη Συρία, όπως αναφέρει η Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων (Committee to Protect Journalists). Στη διάρκεια της ισραηλινής στρατιωτικής επιχείρησης του διμήνου Ιουλίου – Αυγούστου σκοτώθηκαν 17 εργαζόμενοι σε μέσα ενημέρωσης, οι 7 εξ αυτών κατά την άσκηση του καθήκοντος και οι υπόλοιποι ενώ βρίσκονταν εκτός υπηρεσίας, οι περισσότεροι στα σπίτια τους που βομβαρδίστηκαν. Οι 7 που έχασαν τη ζωή τους εν ώρα εργασίας είναι οι: Χαμίντ Σιχάμπ (οδηγός), Χάλεντ Χάμαντ (εικονολήπτης), Σάμεχ Αλ Αριάν (εικονολήπτης), Ράμι Ραγιάν (δημοσιογράφος), Μοχάμεντ Αλ Ντέιρι (εικονολήπτης), Άλι Άμπου Αφάς (μεταφραστής) και ο Iταλός δημοσιογράφος Simone Camilli. Οι περισσότεροι από τους προαναφερθέντες σκοτώθηκαν στις 20 και στις 30 Ιουλίου στη συνοικία Σουτζάγια στο ανατολικό τμήμα της Πόλης της Γάζας, την περιοχή που χτυπήθηκε σφοδρότερα από κάθε άλλη από τους Ισραηλινούς.

Η Λωρίδα της Γάζας έχει δεχτεί τρεις μεγάλης ισχύος και διάρκειας ισραηλινές επιθέσεις – και αναρίθμητες μικρότερες – τα τελευταία 8 χρόνια, με αυτήν του 2014 να είναι και η πιο αιματηρή με περισσότερους από 2.300 νεκρούς, στη συντριπτική πλειοψηφία τους αμάχους, συμπεριλαμβανομένων 551 παιδιών. Κατά τις δύο προηγούμενες επιθέσεις (Δεκέμβριος 2008 – Ιανουάριος 2009 και Νοέμβριος 2012) είχαν σκοτωθεί εν ώρα εργασίας οι εικονολήπτες Μπάζιλ Ιμπραίμ Φαράζ, Χουσάμ Σάλαμα και Μαχμούντ Αλ Κούμι. Κτίρια όπου στεγάζονταν παλαιστινιακοί τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί αλλά και τα γραφεία ξένων μέσων ενημέρωσης χτυπήθηκαν επίσης. Στις αρχές του 2009 και λόγω του βομβαρδισμού του Πύργου Αλ Τζοχάρα στην Πόλη της Γάζας που φιλοξενούσε γαλλικά, τούρκικα και ιρανικά δίκτυα, ο Robert Mahoney, αναπληρωτής διευθυντής της Επιτροπής για την Προστασία των Δημοσιογράφων, είχε δηλώσει: “Ο ισραηλινός στρατός γνωρίζει την ακριβή θέση τηλεοπτικών σταθμών και πρακτορείων ειδήσεων στη Γάζα. Είναι απλώς απαράδεκτο εργαζόμενοι δημοσιογράφοι και τα γραφεία τους να γίνονται σκόπιμα στόχος. Οι δημοσιογράφοι τελούν υπό προστασία σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο σε στρατιωτικές επιχειρήσεις όπως αυτή εναντίον της Γάζας”. Περιττεύει φυσικά να πούμε ότι οι εγκαταστάσεις του επίσημου τηλεοπτικού σταθμού της Χαμάς Al Aqsa TVγίνονται επανειλημμένα στόχος της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας σε κάθε εκτεταμένη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον της Λωρίδας της Γάζας. Στις 27/11/2012 και σε επιστολή της προς τους New York Times η τότε εκπρόσωπος τύπου του ισραηλινού στρατού Avital Leibovich είχε αποκαλέσει “τρομοκράτες” τους Pαλαιστίνιους δημοσιογράφους που εργάζονται σε μέσα ενημέρωσης ελεγχόμενα από πολιτικά κόμματα που στηρίζουν την ένοπλη αντίσταση, αναφέροντας χαρακτηριστικά: “Τέτοιοι τρομοκράτες, που κρατούν φωτογραφικές μηχανές και σημειωματάρια στα χέρια τους, δε διαφέρουν καθόλου από τους συναδέλφους τους που εκτοξεύουν ρουκέτες εναντίον ισραηλινών πόλεων και δεν μπορούν να έχουν την προστασία και τα δικαιώματα που έχουν κατοχυρωθεί στους νομότυπους δημοσιογράφους”.

Από το ξέσπασμα της 2ης Ιντιφάντα το 2000 έχουν σκοτωθεί από ισραηλινά πυρά και εν ώρα εργασίας, εκτός των προαναφερθέντων, άλλοι 7 εργαζόμενοι σε παλαιστινιακά και ξένα μέσα ενημέρωσης:

  • οι Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι ΙσσάμΤιλάουι, Ιμάντ Άμπου Ζάχρα, Μοχάμεντ Αλ Μπισάουι, Ναζίχ Νταρουάζεχ και ο ιταλός Raffaele Ciriello, ανταποκριτής της Corriere della Sera, δολοφονήθηκαν στη Δυτική Όχθη μεταξύ2000 και 2005,
  • στις 02/05/2003 ο Βρετανός δημοσιογράφος James Miller δέχτηκε θανάσιμη σφαίρα στο λαιμό ενώ πλησίαζε, κρατώντας λευκή σημαία, ομάδα ισραηλινών στρατιωτών που επέβλεπαν κατεδαφίσεις σπιτιών στην πόλη της Ράφα στο νότιο άκρο της Λωρίδας της Γάζας,
  • στις 16/04/2008 ο Παλαιστίνιος εικονολήπτης Φάντελ Σάνα σκοτώθηκε μαζί με 9 ακόμη ανθρώπους, κυρίως παιδιά, όταν χτυπήθηκε με οβίδα το σημείο από το οποίο τραβούσε εικόνες στον προσφυγικό καταυλισμό Αλ Μπουρέχ στη Λωρίδα της Γάζας, σε ένα περιστατικό που έμεινε γνωστό ως “η σφαγή του Αλ Μπουρέχ”.

Στη Δυτική Όχθη με τους εκατοντάδες παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς οι δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν συχνά επιθέσεις και από τους ακροδεξιούς εποίκους. Η μαρτυρία του Παλαιστίνιου Αμπάς Μομάνι από τις 07/03/2013 είναι ενδεικτική: “ Πήγα να καλύψω τις συγκρούσεις κοντά στον ισραηλινό εποικισμό Beit Eil αλλά μόλις έφτασα εκεί οπλισμένοι έποικοι μου επιτέθηκαν πετώντας πέτρες στο αυτοκίνητό μου με αποτέλεσμα να μην μπορώ να βγω από αυτό. Οι στρατιώτες δεν επενέβησαν για να τους σταματήσουν παρά μόνο όταν είχαν πλέον καταστρέψει μεγάλο τμήμα του οχήματος. Στάθηκα τυχερός καθώς τραυματίστηκα μόνο ελαφρά στο ένα μου χέρι”. Ο φωτογράφος Μάαθ Μισάλ του πρακτορείου Ανατολή, που κατέγραψε τα γεγονότα αυτά, συμπληρώνει: “Ενώ φωτογράφιζα την επίθεση στον Μομάνι μια ομάδα εποίκων κινήθηκε απειλητικά ενάντια σε μένα και τον συνάδελφό μου Αμπντούλ Καρίμ Μεσετίφ, με έναν από αυτούς να με χτυπά και στη συνέχεια να βάζει το χέρι του μπροστά από τη μηχανή λέγοντάς μου ότι οι φωτογραφίες απαγορεύονται. Όταν του απάντησα ότι δεν έχει αρμοδιότητα, με απείλησε με το όπλο του”.

Οι Παλαιστίνιοι και οι ξένοι δημοσιογράφοι δεν αποτελούν τα μόνα θύματα της βίας των εποίκων όπως δείχνουν οι ολοένα αυξανόμενες επιθέσεις ακροδεξιών εναντίον αριστερών Ισραηλινών (εβραίων) δημοσιογράφων τους οποίους θεωρούν “προδότες”. Οι επιθέσεις αυτές με εισβολές σε σπίτια, ξυλοδαρμούς ακόμη και απειλές θανάτου γνώρισαν ιδιαίτερη έξαρση το καλοκαίρι του 2014 κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών στη Λωρίδα της Γάζας που σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις είχαν ποσοστό αποδοχής άνω του 85% μεταξύ των ισραηλινών πολιτών. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο Gideon Levy, αρθρογράφος της Haaretz που καταγγέλλει συνεχώς με τα γραπτά του τα εγκλήματα της ισραηλινής κατοχής, κυκλοφορεί δημόσια πάντα με τη συνοδεία σωματοφυλάκων ενώ, όπως δήλωσε πρόσφατα στον Guardian, έχει κουραστεί να τον εξυβρίζουν όταν βγαίνει στο δρόμο ή να βλέπει τους θαμώνες των εστιατορίων στα οποία πηγαίνει να αλλάζουν τραπέζι για να μη βρίσκονται κοντά στο δικό του, γι’ αυτό και προτιμά να δίνει συνεντεύξεις μόνο στο σπίτι του.

Δείτε ακόμη:

https://cpj.org/blog/2014/08/after-journalist-killings-potential-violations-in-.php

https://electronicintifada.net/content/palestinian-journalists-cant-work-freely-or-safely/8637

http://www.cjr.org/feature/journalists_israel_palestine_conflict.php  

http://972mag.com/palestinian-journalists-say-israeli-forces-are-targeting-them/113720/

http://countercurrentnews.com/2014/08/these-17-journalists-were-killed-by-israel-in-gaza/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s