ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΣΧΟΛΗ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΕΩΝ

trotskyΚείμενο συντρόφων από την ΚΕΔ

   Δημοσιεύθηκε πριν από μερικές μέρες ένα άρθρο του Δημήτρη Μπελαντή με τίτλο «Παλιός και νέος τροτσκισμός» στο οποίο ο συγγραφέας ανασύρει από το σκοροφαγωμένο κουτάκι τους όλες τις παλιές σταλινικές συκοφαντίες ενάντια στον ‘τροτσκισμό’ κι αφού τις περάσει με καινοφανές λούστρο τις πλασάρει σαν ιστορική αποτίμηση του ρεύματός μας. Δεν θα ήταν σκόπιμο να ασχοληθούμε με την ανασκευή των λαθών, ανακριβειών και παραποιήσεων του Μπελαντή, στο βαθμό που όσα αναληθώς προσάπτει στον ‘τροτσκισμό’ έχουν επανειλημμένως απαντηθεί στο παρελθόν.

   Ο Μπελαντής κοπιάροντας χιλιοειπωμένα σταλινικά ψεύδη σε σχέση π.χ με την υποτιθέμενη υποτίμηση τα αγροτιάς από μέρους του Τρότσκι ή με την θέση της 4ης Διεθνούς κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο αποδεικνύει είτε ότι δεν γνωρίζει τις θέσεις του ρεύματος με το οποίο επιχειρεί να ασχοληθεί, άρα και τα πύρα του είναι άσφαιρα, είτε επαναφέρει στο προσκήνιο σκόπιμα και συνειδητά τις παλιές σταλινικές πλαστογραφίες προκειμένου να εξυπηρετήσει τους δικούς του πολιτικούς στόχους. Σε κάθε περίπτωση, μια πολιτικά έντιμη στάση θα απαιτούσε τη μελέτη των θέσεων του ‘τροτσκισμού’ απευθείας από τα ντοκουμέντα του ρεύματος και όχι την αναπαραγωγή όσων γράφονται στα εγχειρίδια “μαρξισμού” της Σχολής ΚΟΥΤΒ.

   Το άρθρο του Μπελαντή αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα μιας σχολής σκέψης που επιχειρεί μια υστερόβουλη, εκλεκτικιστική και αφ’ υψηλού αποτίμηση των ιστορικών ρευμάτων καταλήγοντας στον άγονο σχετικισμό του «όλοι έκαναν λάθη», διαγράφοντας έτσι την ιστορική πραγματικότητα δεκαετιών όπου κάθε ρεύμα άφησε το αποτύπωμα του.

   Αυτή η προσέγγιση -χαρακτηριστική πολλών (πρώην) σταλινικών που επιθυμούν να αποκρύψουν την πολιτική τους καταγωγή- αγνοεί καταρχήν ότι όλα τα “λάθη”  δεν είναι ίδια.

Ο σταλινισμός ευθύνεται για συντριπτικές ήττες: παραλύοντας το προλεταριάτο με την πολιτική της Τρίτης Περιόδου άνοιξε το δρόμο στην επικράτηση του ναζισμού στη Γερμανία, ενώ υποτάσσοντάς το σε αλλότρια πολιτικά σχέδια με την πολιτική των Λαϊκών Μετώπων, διευκόλυνε τις αντεπαναστατικές νίκες στην Ισπανία, τη Γαλλία και αλλού και έτσι την έναρξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Μεταπολεμικά ξεπούλησε μια ντουζίνα επαναστάσεις στο όνομα της ειρηνικής συνύπαρξης, ενώ υπονομεύοντας τη βιώσιμη βάση της σχεδιασμένης οικονομίας προετοίμασε και διευκόλυνε την καπιταλιστική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ, την Ανατολική Ευρώπη, την Κίνα, με τις τεράστιες, ανυπολόγιστες συνέπειες στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης παγκόσμια. Κάτι πολύ περισσότερο: όλα αυτά δεν ήταν ακριβώς λάθη, αλλά συνειδητές πολιτικές επιλογές της παρασιτικής, γραφειοκρατικής κάστας των Στάλιν, Μάο και διαδόχων  στην προσπάθεια της να διατηρήσει την ηγεμονική της θέση και να συντηρήσει τα προνόμια της στις μετακαπιταλιστικές, μεταβατικές κοινωνίες.

   Φυσικά και ο ‘τροτσκισμός’ διέπραξε λάθη, μηδέ του ιδρυτή της 4ης Διεθνούς εξαιρουμένου. Πολλές φορές έσφαλε στην εκτίμηση των πολιτικών προοπτικών, υπερεκτιμώντας κάποτε ή άλλοτε υποτιμώντας τις επαναστατικές δυνατότητες. Συχνά αστόχησε στις τακτικές που μεταχειρίστηκε ή παραδόθηκε στην εσωστρέφεια, αλλά ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΟΔΩΣΕ. Ο Τρότσκι αλλά και οι διάδοχοί του υποχρεωμένοι ν’ ανοίξουν το δρόμο τους μέσα από συμπληγάδες, υποκείμενοι στην πιο σκληρή και ανελέητη καταστολή από την αστική και τη σταλινική αντίδραση (κάτι που εξηγεί και τον μεγάλο αριθμό διασπάσεων στις γραμμές της 4ης Διεθνούς που αρέσκεται να επισημαίνει ο Μπελαντής), κατόρθωσαν παρ’ όλ’ αυτά  να διασώσουν την επαναστατική κληρονομιά του μαρξισμού και του μπολσεβικισμού.

   Η 4η Διεθνής ήταν η μόνη οργανωμένη πολιτική δύναμη που αντιπολιτεύτηκε, με συνέπεια και διαχρονικά, από τ’ αριστερά το σταλινισμό και τις καταστροφικές πολιτικές του. Άφησε αξεπέραστες επεξεργασίες και παρακαταθήκες όπως τη μοναδική μαρξιστική ερμηνεία του εκφυλισμού του πρώτου εργατικού κράτους στην ιστορία, στην οποία και καταφεύγουν έντιμοι αγωνιστές προερχόμενοι από άλλα ρεύματα της Αριστεράς προκειμένου να βρουν τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τους απασχολούν. Όπως επίσης τη θεωρία της Διαρκούς Επανάστασης που επιβεβαιώθηκε με θετικό τρόπο τον Οκτώβρη του 17 και με αρνητικό τρόπο σε όσες επαναστάσεις, μένοντας στα μισά του δρόμου, με την ευθύνη και την υπαιτιότητα του σταλινισμού, κάμφθηκαν και γνώρισαν συντριπτικές ήττες με τραγικούς επιλόγους. Ο ‘τροτσκισμός’ ήταν επίσης το ιστορικό ρεύμα που κατέδειξε την αδυναμία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα και επικαιροποίησε την αναγκαιότητα της παγκόσμιας επανάστασης.

   Και κάτι ακόμη: παλιός και νέος τροτσκισμός δεν χωρίζονται με σινικά τείχη

Οι  επίγονοι του  Τρότσκι στην ηγεσία της 4ης Διεθνούς, παρά τα σφάλματα και τις αδυναμίες τους, τις αβλεψίες και τις διασπάσεις τους, συνέχισαν και εμβάθυναν μετά τον πόλεμο με οξυδέρκεια τις προπολεμικές πολιτικές αναλύσεις του Τρότσκι

 Έργα όπως τα «Εξουσία και Χρήμα»,  «Μαρξιστική πραμάτεια της οικονομίας»,  «Ειρηνική Συνύπαρξη και Παγκόσμια Επανάσταση»   του  Ερνέστ  Μαντέλ, «Λένιν και Τρότσκι. Τι πραγματικά υποστήριζαν» των Τεντ Γκραντ και Άλλαν Γουντς,  συνεχίζουν  την ανάλυση και μέθοδο  του Τρότσκι  όπως αυτή αποτυπώνεται  σε έργα όπως τα «Η προδομένη  επανάσταση»,   «Στην Υπεράσπιση του Μαρξισμού», «Η Γ’ Διεθνής μετά τον Λένιν»  κ.α.

   Προσεγγίζοντας την ιστορία αλά Μπελαντή, πολλοί πρώην και νυν, ανανήψαντες ή μισό ανανήψαντες σταλινικοί, πέρα από την αναζήτηση άλλοθι για το πολιτικό τους παρελθόν, καταλήγουν στην υιοθέτηση πολιτικών στρατηγικών και συνθημάτων που φέρουν ατόφιο το σταλινικό στίγμα, είτε στην ορθόδοξη είτε στην ευρωκομμουνιστική του εκδοχή. Από αυτήν την άποψη, μόνο τυχαία δεν είναι η εθνικορεφορμιστική πολιτική στρατηγική που υπερασπίζεται τόσο ο Μπελαντής σ’ αυτό αλλά και σε άλλα άρθρα του όσο και ο πολιτικός φορέας (ΛΑΕ) στον οποίο ανήκει. Μια στρατηγική που από τη μια επενδύει στην αυταπάτη μιας φιλολαϊκής και αντικαπιταλιστικής πολιτικής χωρίς την ανατροπή και το τσάκισμα του αστικού κρατικού μηχανισμού, ενώ απ’ την άλλη (στο όνομα μας δήθεν μαζικής απεύθυνσης) αρθρώνει μια “αντικατοχική” και “εθνικοαπελευθερωτική” ρητορεία ακατάλληλη να υπηρετήσει οποιοδήποτε αριστερό και αντικαπιταλιστικό πολιτικό σχέδιο και επικίνδυνη στο βαθμό που τρέφει τις ποικίλες εκφράσεις της εθνικιστικής και ρατσιστικής “αντισυστημικής” αντίδρασης.

   Στους πολιτικούς χώρους με τα χαρακτηριστικά της ΛΑΕ μπορεί η υπεράσπιση του σταλινισμού να βρίσκεται υπό αίρεση (αν και όχι για το σύνολο των συμμετεχόντων σ’ αυτούς), ωστόσο είναι -δυστυχώς – παρούσες οι αδιέξοδες και καταστροφικές πολιτικές του.

   Και μ’ αυτήν την έννοια, ο πολιτικός ρόλος του ‘τροτσκισμού’ ως  ιστορικού ρεύματος παραμένει επίκαιρος και ζωτικός, γιατί μόνο οι δικές του θεωρητικές επεξεργασίες και κατακτήσεις είναι ικανές, μπολιάζοντας γόνιμα το επαναστατικό κίνημα, να εξασφαλίσουν μια νικηφόρα προοπτική. Και ακόμη περισσότερο: ο πολιτικός χώρος που αναφέρεται στον επαναστατικό μαρξισμό και την 4η Διεθνή είναι η μόνη συλλογική μήτρα που μπορεί να συνεισφέρει στο επαναστατικό εγχείρημα χωρίς να χρειαστεί να αρνηθεί τις πολιτικές του αρχές και παρακαταθήκες.

   Σε πείσμα λοιπόν των προσωπιδοφόρων (πρώην) σταλινικών, αγνωστικιστών και των πασχόντων από ιστορική αμνησία και πολιτικό δαλτωνισμό, η σημαία των νικηφόρων επαναστάσεων του μέλλοντος θα έχει γραμμένο πάνω της δίπλα στα ονόματα των Μαρξ και Ένγκελς, του Λένιν, της Ρόζας και το όνομα του Λέων Τρότσκι.

Κώστας Α., Χάρης Κ., Μιχάλης Φ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s