Η στρατηγική του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη Συρία και το δικαίωμα των καταπιεσμένων εθνών στην αυτοδιάθεση

jan-2016-syria-protest

Συνεχίζουμε τη μετάφραση και δημοσίευση διεθνιστικής αρθρογραφίας που, παρά ενδεχόμενες επιμέρους διαφωνίες, τοποθετείται σωστά στο κύριο επίδικο του συριακού πολέμου. Αυτή τη φορά δημοσιεύουμε ένα πρόσφατο άρθρο του Τζεφ Μάκλερ της Socialist Action, συμπαθούσας οργάνωσης της Ενιαίας Γραμματείας της 4ης Διεθνούς, στις ΗΠΑ. Σε αντίθεση με την Ενιαία Γραμματεία, η Socialist Action κρατάει μια συνεπή διεθνιστική κομμουνιστική στάση και δεν ξεχνάει πως ο εχθρός βρίσκεται στη χώρα της. Το ίδιο είχε πράξει και στο ουκρανικό. Για μια ακόμα φορά, μπράβο στους Αμερικανούς συντρόφους.

Ακολουθεί το άρθρο σε μετάφραση Δημήτρη Κ., Φ.Τ., T.K. και Π.Π.

Ο Αμερικανός υποστράτηγος Michael Nagata απομακρύνθηκε ανεπίσημα πριν από δυο περίπου μήνες, αφού η αποστολή του, κόστους 500 εκατομμυρίων δολαρίων, να εκπαιδεύσει μέχρι το τέλος του χρόνου δυνάμεις του πεζικού που θα ανέρχονταν στους 5,400 Σύρους, ώστε να πολεμήσουν υποτίθεται το ISIS (Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και τη Συρία) “έχασε την ζωτική της ορμή λόγω επιπλοκών,” σύμφωνα με το U.S. News and World Report. Αυτό το σχέδιο “τελικά απέδωσε μια δύναμη μικρότερη   των 60 στρατιωτών, από τους οποίους οι περισσότεροι πιάστηκαν αιχμάλωτοι αμέσως ή εκούσια παρέδωσαν τον στρατιωτικό τους εξοπλισμό που τους παρείχαν οι ΗΠΑ σε εξτρεμιστικές ομάδες .”

Το πρόγραμμα του Nagata, το οποίο στόχευε στην εκπαίδευση 15,000 τέτοιων μαχητών μέσα στα επόμενα τρία χρόνια, επίσης εγκαταλείφθηκε.

Στο άρθρο των New York Times της 9ης Οκτώβρη με τίτλο “Η κυβέρνηση του Ομπάμα τερματίζει τις προσπάθειες για την εκπαίδευση Σύρων με σκοπό την καταπολέμηση του ISIS”(πρωτότυπος τίτλος “Obama Administration Ends Effort to Train Syrians to Combat ISIS”) επισημαίνεται ότι: “Η στροφή στην πολιτική του Ομπάμα υπογραμμίζει μια σκληρή πραγματικότητα: παρά τα δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια  που έχουν ξοδευτεί τα τελευταία χρόνια με σκοπό την εκπαίδευση δυνάμεων ασφαλείας  στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και τη Νότια Ασία, σπανίως  επιτεύχθηκε η μετατροπή των ντόπιων μαχητών σε αποτελεσματικούς μακροχρόνιους στρατούς.”

Σήμερα, μετά από 4.5 χρόνια αμερικανικής “εκπαίδευσης δυνάμεων ασφαλείας”, υποτίθεται για να οδηγηθεί σε ήττα το ISIS, περίπου τα δύο τρίτα της Συρίας, κυρίως αραιοκατοικημένες περιοχές, βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο της μιας ή της άλλης ομάδας τζιχαντιστών — είτε του Μετώπου αλ-Νούσρα που συνδέεται με την αλ-Κάιντα, είτε το ίδιο το  Ισλαμικό Κράτος (ISIS), είτε άλλες ισλαμιστικές ομάδες. Σχεδόν όλες εξοπλίζονται και χρηματοδοτούνται άμεσα, έμμεσα ή συγκεκαλυμμένα από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, τους συμμάχους των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, την    κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας (και “ιδιώτες” Σαουδάραβες δισεκατομμυριούχους), το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ή άλλες μοναρχίες  του Κόλπου.

Στη θέση αυτού του αποτυχημένου προγράμματος, η κυβέρνηση του Ομπάμα πρόσφατα ανακοίνωσε ένα “νέο πρόγραμμα”, με το οποίο, “για πρώτη φορά, το Πεντάγωνο παρέχει άμεσα στους Σύρους εξεγερμένους φονική βοήθεια,  αν και η   C.I.A. εδώ και κάποιο καιρό συγκεκαλυμμένα εκπαιδεύει και εξοπλίζει ομάδες που μάχονται τον κύριο Άσσαντ” (έμφαση δική μας).

Εξαφάνιση των “μετριοπαθών ανταρτών”

Αξιωματούχοι των ΗΠΑ αναγκάστηκαν επίσης να παραδεχτούν, σύμφωνα με το δημοσιογράφο του βρετανικού Independent, Robert Fisk, ότι οι αποκαλούμενες “μετριοπαθείς” δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης κατά του Άσσαντ δεν υπάρχουν. “Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι”, όπως γράφει ο  Fisk , “… ισχυρίζονται ότι ο Συριακός Στρατός  δεν πολεμά το ISIS. Αν αυτό είναι αλήθεια, ποιος στο διάολο σκότωσε τους  56,000 στρατιώτες του Συριακού Στρατού — τα στατιστικά στοιχεία  επισήμως είναι απόρρητα, εν τούτοις αληθή — που έχουν χάσει μέχρι τώρα  τη ζωή τους στον πόλεμο της Συρίας; Μήπως αυτό το εξωφρενικό μόρφωμα, ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός  (FSA);”

Και ο Fisk συνεχίζει: «Έχουν φτάσει σε σημείο παροξυσμού με αυτές τις αηδίες σε αυτό το παραμύθι που μία το επαναφέρουν και μία το ξεχνάνε περί Σύρων “μετριοπαθών”, που αρχικά ήταν στρατιωτικοί που αυτομόλησαν στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό, τον οποίο η Αμερική και οι ευρωπαϊκές χώρες θεωρούσαν ως πιθανή φιλοδυτική δύναμη που θα χρησιμοποιούνταν κατά του στρατού της συριακής κυβέρνησης. Όμως ο  Ελεύθερος Συριακός Στρατός κατακερματίστηκε, αποδείχτηκε ευάλωτος στην διαφθορά και οι “μετριοπαθείς” αυτομόλησαν και πάλι προς πάσα κατεύθυνση, αυτή τη φορά προς   το ισλαμιστικό Μέτωπο αλ-Νούσρα ή το ISIS, πουλώντας τα όπλα που τους είχαν προμηθεύσει οι Αμερικάνοι στο μεγαλύτερο πλειοδότη ή απλώς αποσύρθηκαν ησύχως.”

Ο Fisk παραθέτει μια πρόσφατη δημόσια συνεδρίαση κατά την οποία “ο [στρατηγός] David Petraeus, πρώην No 2 στη Βαγδάτη — ανακοίνωσε πρόσφατα ότι οι  [Σύροι] “μετριοπαθείς” έχουν εδώ και καιρό καταρρεύσει.”

“Αλλά εντός ολίγων ωρών από τις αεροπορικές επιθέσεις που εξαπέλυσε η Ρωσία”, λέει ο Fisk, “… οι Washington Post, The New York Times, το CNN, το κακόμοιρο  BBC και λίγο-πολύ κάθε εφημερίδα του Δυτικού κόσμου, ξέθαψαν αυτά τα φαντάσματα και μας είπαν ότι οι Ρώσοι βομβάρδιζαν τους γενναίους “μετριοπαθείς” που πολεμούσαν τον στρατό του Άσσαντ στη Συρία — τους ίδιους  “μετριοπαθείς” που, σύμφωνα με την ίδια αφήγηση από τις ίδιες πηγές πριν από μερικές βδομάδες, δεν υπήρχαν πια.”

Το φόντο του Συριακού πολέμου

Πριν από 4.5 χρόνια, το 2011, κατά τη διάρκεια των διάφορων εξεγέρσεων που αποτέλεσαν την Αραβική Άνοιξη, η οποία ξεκίνησε με μαζικές λαϊκές επαναστάσεις που ανέτρεψαν την υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ δικτατορία του Προέδρου Ζιν ελ-Αμπιντίν Μπεν Αλί στην Τυνησία και στη συνέχεια την υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ τριαντάχρονη δικτατορία του Χόσνι Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, η αμερικανική  κυβέρνηση ξεκίνησε τις δικές της προσπάθειες για “αλλαγή καθεστώτος” στη Λιβύη και στη Συρία.

Στις σελίδες αυτής της εφημερίδας έχουμε τεκμηριώσει προσεκτικά τον τρόμο που συνεπάγονται αυτές οι αμερικάνικες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή  και πέρα από αυτή, αρχής γενομένης με τους πολέμους των ΗΠΑ που ακόμη μαίνονται στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, με τον τελευταίο να είναι πλέον ο μεγαλύτερος σε διάρκεια πόλεμος στην ιστορία των ΗΠΑ. Όλοι αυτοί οι πόλεμοι ανεξαιρέτως  αποτελούν προϊόν του  αμερικάνικου ιμπεριαλιστικού συστήματος που διέρχεται τη βαθύτερη κρίση του στη σύγχρονη εποχή, χωρίς να διαφαίνεται καμιά λύση που να μην είναι σε βάρος των καταπιεζόμενων λαών και εθνών του κόσμου καθώς και των εργατικών μαζών στις ίδιες τις ΗΠΑ.

Μόνο στο το πλαίσιο που περιγράφεται παραπάνω, των σχεδόν ατέρμονων πολέμων και επεμβάσεων των ΗΠΑ που έχουν κοστίσει τις ζωές κυριολεκτικά εκατομμυρίων στη Μέση Ανατολή, μπορεί να κατανοηθεί η οποιαδήποτε σοβαρή εκτίμηση της παρούσας κατάστασης στη Συρία.

Καθώς το επαναστατικό κύμα της Αραβικής Άνοιξης καταλάγιασε με τη βοήθεια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην Αίγυπτο και με την “αλλαγή καθεστώτος” του Καντάφι στη Λιβύη με τον “ανθρωπιστικό πόλεμο” των ΗΠΑ/ NATO κατά τον οποίο σφαγιάστηκαν χιλιάδες άνθρωποι, στο στόχαστρο των όπλων της αμερικάνικης αυτοκρατορίας μπήκε η συριακή κυβέρνηση του Προέδρου Μπασάρ αλ-Άσσαντ.

Όταν ο  Άσσαντ διέταξε το στρατό του να ανοίξει πυρ σε μια σειρά από ειρηνικές μαζικές κινητοποιήσεις το 2011, ο σκοπός των οποίων ήταν να αμφισβητήσουν την επιβολή  από τη συριακή κυβέρνηση σκληρών μέτρων νεοφιλελεύθερης λιτότητας που έπλητταν ιδιαίτερα τη φτωχή αγροτιά και στρώματα της μεσαίας τάξης της Συρίας καθώς και φυσιογνωμίες της κυρίαρχης αστικής αντιπολίτευσης, μπήκε σε κίνηση μια δυναμική για μια ακόμη επέμβαση των ΗΠΑ — για τον έκτο πόλεμο τέτοιου τύπου που ξεκίνησε, υποστηρίχτηκε ή συνεχίστηκε υπό την αιγίδα της κυβέρνησης του Ομπάμα.

Όπως και στη Λιβύη, οι ΗΠΑ κινήθηκαν με σκοπό να εγκαταστήσουν μια συριακή  εξόριστη κυβέρνηση ενώ παράλληλα εξόπλιζαν και χρηματοδοτούσαν τον εφήμερο  “Ελεύθερο Συριακό Στρατό” με έδρα κυρίως στην εξορία, επικεφαλής του οποίου ήταν μια χούφτα αξιωματικοί που είχαν αυτομολήσει από το Συριακό Στρατό. Σε συνδυασμό με τη βαθιά λαϊκή αγανάκτηση κατά της καταστολής και των μέτρων λιτότητας του Άσσαντ, οι κορυφαίοι σχεδιαστές στρατηγικής των ΗΠΑ περίμεναν  γρήγορο αποδεκατισμό των ενόπλων δυνάμεων του Άσσαντ και την εγκαθίδρυση ενός νέου καθεστώτος της αρεσκείας αφ’ ενός του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, αφ’ ετέρου των προσδοκώμενων αστών συμμάχων στη Συρία. Η μόνιμη απειλή μιας ακόμη επέμβασης των ΗΠΑ για να στηρίξει το σενάριο μιας τέτοιας “ αλλαγής καθεστώτος” ήταν επίσης σημαντικός παράγοντας στις ιμπεριαλιστικές προσδοκίες ότι ο  Άσσαντ θα εξαναγκαζόταν να φύγει επειγόντως.

Η απουσία σημαντικών οργανωμένων σοσιαλιστικών δυνάμεων στο έδαφος, ώστε να θέσουν μια συνεκτική στρατηγική βασισμένη στην εργατική τάξη για να υπερασπιστούν και να προωθήσουν οι συριακές μάζες τα δικά τους συμφέροντα σε αντίθεση με τα συμφέροντα του Άσσαντ ή τα συμφέροντα μιας εν δυνάμει καπιταλιστικής τάξης που θα στηριζόταν και θα επιβαλλόταν από τις ΗΠΑ, βάρυνε καθοριστικά εναντίον οποιασδήποτε θετικής έκβασης για τις εργατικές μάζες της Συρίας. Δεδομένης της ιστορικής αποτυχίας παλαιότερων αστικών εθνικιστικών και σταλινικών κομμάτων να αμφισβητήσουν αποτελεσματικά τα ιμπεριαλιστικά προνόμια στη Συρία και ευρύτερα, η ιστορία απαίτησε τρομερό τίμημα από την αρχικά ελπιδοφόρα και υποσχόμενη Αραβική Άνοιξη της Συρίας.

Χωρίς κάτι που να μοιάζει με επαναστατική ηγεσία, η δημοκρατική και λαϊκή ορμή των κινητοποιήσεων ενάντια στον Άσσαντ γρήγορα εξανεμίστηκε. Αυτό το τραγικό κενό καλύφθηκε αναπόφευκτα από ένα συρφετό αντιδραστικών δυνάμεων, κυρίως θρησκευτικών – φονταμενταλιστικών, που έχαιραν της υποστήριξης του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ή / και των αντιδραστικών συμμάχων του στην περιοχή, ειδικά της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας.

Οι βασικοί πυλώνες στήριξης του ISIS στη Συρία

Η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία, που είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ, σήμερα κατέχουν τη μερίδα του λέοντος σε ό,τι αφορά τη στήριξη του ISIS με χρήματα και όπλα, αναμφίβολα με την πλήρη γνώση της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Η αντιδραστική τουρκική κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σύμμαχος των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, συνεχίζει να ελέγχει σημαντικό τμήμα των νότιων συνόρων της με τη Συρία και να το χρησιμοποιεί ως κεντρικούς διαδρόμους για την είσοδο χιλιάδων διεθνών μαχητές του ISIS στη Συρία, για να ρίξει την κυβέρνηση Άσσαντ. Με τον ίδιο τρόπο, πάνω από 1,000 φορτηγά με πετρέλαιο από περιοχές που ελέγχει το ISIS στη βόρεια Συρία χρησιμεύουν ως ο κύριος αγωγός για να περνάει το λαθραίο πετρέλαιο του ISIS στην Τουρκία. Στις περιοχές των τουρκοσυριακών συνόρων που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του καταπιεσμένου κουρδικού λαού, η ροή των μαχητών του ISIS έχει ματαιωθεί σε σημαντικό βαθμό.

Ένα άρθρο της σύνταξης των New York Times στις 10 Οκτώβρη παρέχει μια μικρή εικόνα για το πώς λειτουργεί το ISIS. Στο άρθρο, με τίτλο, «Γιατί ρέει ακόμα το χρήμα προς το ISIS;», οι Times εκτιμούν τα έσοδα του ISIS από την πώληση του πετρελαίου στα $40 εκατομμύρια το μήνα. «Το Ισλαμικό Κράτος λεηλατεί επίσης τράπεζες, παίρνει λύτρα από απαγωγές, κάνει εμπορία ανθρώπων, λεηλατεί και ξεπουλάει αρχαιότητες, και στηρίζεται σε ιδιώτες χρηματοδότες, κυρίως στο Κατάρ, το Κουβέιτ και τη Σαουδική Αραβία» (η έμφαση δική μας). Το ότι αυτοί οι «ιδιώτες χρηματοδότες» περιλαμβάνουν δισεκατομμυριούχους και μέλη της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας δεν αποτελεί γεγονός που οι δημοσιογράφοι των Times μπαίνουν στον κόπο να αναφέρουν, αν και οι Times εκτιμούν τα ετήσια έσοδα του ISIS σε $1 δις.

Ενώ τα Ηνωμένα Έθνη επίσημα διατηρούν καταλόγους μεγάλου αριθμού ανθρώπων και οργανισμών που έχουν προσδιοριστεί ως χρηματοδότες τρομοκρατικών ομάδων, συμπεριλαμβανομένου του Ισλαμικού Κράτους, Αμερικανοί αξιωματούχοι σημειώνουν ότι «η επιβολή υπήρξε ασυνεπής σε ορισμένες περιπτώσεις». Πιο συγκεκριμένα, οι New York Times της 4ης Δεκέμβρη επισημαίνουν, «Υπάρχουν ήδη πολλά στοιχεία μεταβιβάσεων από εύπορους χορηγούς ιδίως στον Περσικό Κόλπο, αλλά λίγες συγκεκριμένες  κυρώσεις».

Στο ίδιο άρθρο, ο David Andrew Weinberg, ανώτερος συνεργάτης στο Ίδρυμα για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών (Foundation for Defense of Democracies), μια ομάδα συνηγόρων της Ουάσιγκτον, αναφέρει: «Υπάρχει ακόμη τόση επιφυλακτικότητα στο να κατονομαστούν πραγματικά [οι ομάδες που χρηματοδοτούν τρομοκράτες], που αυτό [ένα νέο ψήφισμα του ΟΗΕ] έχει περιορισμένο αντίκτυπο».

Ομοίως, ένα ψήφισμα του ΟΗΕ που απαγορεύει σε κάθε χώρα να παρέχει βοήθεια στο λαθρεμπόριο πετρελαίου του ISIS, αγνοείται με ατιμωρησία. Συνεπώς, η απόδειξη ότι οι σύμμαχοι-κλειδιά των ΗΠΑ είναι ενεργοί συνεργοί στη χρηματοδότηση ή τη στήριξη με οποιονδήποτε τρόπο του ISIS ή/και στην οργάνωση στρατευμάτων για την άμεση ανατροπή της κυβέρνησης Άσσαντ έχει αναγνωριστεί από σχεδόν όλες τις πηγές, από τον ΟΗΕ μέχρι τους New York Times και παραπέρα.

Όσον αφορά τους βομβαρδισμούς των διυλιστηρίων πετρελαίου του ISIS, οι Times σημειώνουν απαλά και ίσως με μια κάποια δυσπιστία: «Οι ανησυχίες ότι μπορεί οι πολίτες της περιοχής να μείνουν χωρίς ζωτικής σημασίας εγκαταστάσεις διύλισης και με το τρομακτικό έργο της ανοικοδόμησής τους αργότερα μπορεί να μετριάζουν την αμερικανική προσέγγιση [τους βομβαρδισμούς], λένε μερικοί ειδικοί» (η έμφαση δική μας). Η λέξη «μετριάζει» είναι στην πραγματικότητα ένας ευφημισμός για το ότι οι εν λόγω εγκαταστάσεις πετρελαίου αφήνονται σε μεγάλο βαθμό ανέπαφες, προκειμένου να υποστηριχθούν, με έναν «μετριασμένο» τρόπο βεβαίως, οι στόχοι του ISIS απέναντι στον Άσσαντ.

Πιο πρόσφατα, κορυφαίοι Αμερικανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι έχουν ανακοινώσει αλλαγές πολιτικής σε σχέση με τους βομβαρδισμούς διυλιστηρίων πετρελαίου που ελέγχονται από το ISIS. Μέχρι τα μέσα Νοέμβρη, η «επίσημη» πολιτική των ΗΠΑ ήταν να περιορίζει τους βομβαρδισμούς ή την καταστροφή των εγκαταστάσεων αυτών, προκαλώντας μικρές υλικές ζημιές μόνο – ζημιές που θα μπορούσαν εύκολα να επισκευαστούν μέσα σε λίγες εβδομάδες ή μήνες. «Μέχρι τη Δευτέρα», σύμφωνα με τους New York Times στις 16 Νοέμβρη, «οι Ηνωμένες Πολιτείες απέφυγαν να χτυπήσουν το στόλο που χρησιμοποιείται για τη μεταφορά πετρελαίου, που πιστεύεται ότι περιλαμβάνει περισσότερα από 1,000 βυτιοφόρα φορτηγά, λόγω ανησυχιών για πρόκληση απωλειών αμάχων. Ως αποτέλεσμα, το σύστημα διανομής του Ισλαμικού Κράτους για την εξαγωγή πετρελαίου παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ανέπαφο.» Σε μεγάλο βαθμό ανέπαφο!

Σήμερα, η πολιτική των ΗΠΑ υποτίθεται ότι έχει μετατοπιστεί προς την πρόκληση μιας λίγο μεγαλύτερης ζημιάς στις πετρελαιοπηγές του ISIS – τουλάχιστον αυτό δηλώνουν επίσημα οι Αμερικανοί αξιωματούχοι!

Εν τω μεταξύ, η Τουρκία έχει υπάρξει παραπάνω από χαρούμενη στο να παρακολουθεί, αν όχι να βοηθάει ενεργά, στη σφαγή των Κούρδων μαχητών από το ISIS στο Κομπάνι και αλλού. Η τουρκική κυβέρνηση προτιμά τη σφαγή του καταπιεσμένου κουρδικού πληθυσμού της από το ISIS από την προώθηση του ιστορικού αγώνα των Κούρδων για εθνική απελευθέρωση και αυτοδιάθεση. Αλλά η ηγεσία των Κούρδων, η οποία δέχεται εσφαλμένα υποστήριξη από τις ΗΠΑ, παρ’ όλα αυτά έχει επανειλημμένα αναφέρει ότι ο στόχος της είναι η αυτοδιάθεση για ένα μελλοντικό Κουρδιστάν και όχι η απομάκρυνση της κυβέρνησης Άσσαντ.

Αντικρουόμενα συμφέροντα μεταξύ των συμμάχων των ΗΠΑ

Δεν υπάρχει σοβαρή αμφιβολία ότι τα ειδικά περιφερειακά συμφέροντα όλων των συμμάχων των ΗΠΑ, από την Τουρκία ώς τις πετρομοναρχίες του Κόλπου, το ΝΑΤΟ, όπως επίσης και το Ισραήλ, παίζουν ένα ρόλο στον τωρινό συριακό πόλεμο αλλά και στους σχετιζόμενους με αυτόν πολέμους στη Μέση Ανατολή. Αλλά αυτά τα συμφέροντα κατά κανόνα υποτάσσονται σε αυτά της κυρίαρχης και μοναδικής παγκόσμιας υπερδύναμης – τις ιμπεριαλιστικές ΗΠΑ.

Τόσο οι Σαουδάραβες όσο και οι Ισραηλινοί παραπονέθηκαν πικρά όταν η κυβέρνηση Ομπάμα υπέγραψε την πρόσφατη πυρηνική συμφωνία με το Ιράν. Οι Σαουδάραβες δεν ήταν ευχαριστημένοι όταν οι ΗΠΑ σιωπούσαν όταν κατέστρεφαν με βομβαρδισμούς την Υεμένη, μολονότι οι ΗΠΑ παρείχαν κρυφά στο στρατό των Σαούδ πληροφορίες για να το πράξουν. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, και σε πολλές άλλες, υπάρχουν αναμφίβολα συγκρουόμενα συμφέροντα, με τις ΗΠΑ να προτιμούν να συνεχίσουν, για παράδειγμα, την εκμετάλλευση του ιρανικού πετρελαίου (που είχε διακοπεί εδώ και καιρό), ενώ οι Σαούδ βλέπουν το σιιτικό Ιράν ως αντίπαλο της οικονομικής και πολιτικής τους επιρροής στην περιοχή.

Σήμερα, ενώ οι ΗΠΑ φιλοδοξούν να εντείνουν το βομβαρδισμό των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων του ISIS, οι Σαούδ κάνουν το αντίθετο και παύουν τον απαραίτητα ελάχιστο ή ενδεικτικό βομβαρδισμό ενάντια στο ISIS, στρέφοντας αντ’ αυτού την αεροπορική τους δύναμη στη συνεχιζόμενη σφαγή στην Υεμένη. Στο ίδιο πνεύμα, η Τουρκία παραμένει άπραγη – αν δε βοηθά – καθώς το ISIS σφαγιάζει τους Κούρδους, ενώ αυτοί που χαράζουν τη στρατιωτική πολιτική των ΗΠΑ, για τους δικούς τους αυτοκρατορικούς λόγους χωρίς αμφιβολία, χτυπούν με την αεροπορία τους το ISIS «υποστηρίζοντας» τούς Κούρδους. Αλλά και πάλι, αυτές οι πραγματικότητες στο έδαφος υποτάσσονται ριζικά στους ευρύτερους σκοπούς του αυτοκρατορικού μεγαθηρίου των ΗΠΑ. Κανείς δε θα μπορούσε να αρνηθεί, για παράδειγμα, ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν υποστηρίξει ποτέ την ιστορική πάλη του κουρδικού λαού να επανενώσει το κουρδικό έθνος, που έχει διαιρεθεί εδώ και τόσο καιρό από τον ιμπεριαλισμό.

Ένα διορατικό άρθρο στις 3η Δεκέμβρη στους New York Times με τίτλο «Η Γερμανία επιπλήττει τη ίδια της την υπηρεσία πληροφοριών του για την κριτική που άσκησε στη σαουδική πολιτική» το κάνει αυτό σαφές. Το άρθρο ξεκινάει ως εξής: «Η γερμανική κυβέρνηση εξέδωσε μια ασυνήθιστη δημόσια επίπληξη στην ίδια της την υπηρεσία πληροφοριών την Πέμπτη, για ένα αμβλύ σημείωμα στο οποίο ανέφερε ότι η Σαουδική Αραβία παίζει έναν ολοένα και πιο αποσταθεροποιητικό ρόλο στη Μέση Ανατολή.»

Το μυστικό σημείωμα, που διέρρευσε από πηγές μέσα στη γερμανική υπηρεσία, την BND, σημείωνε: «Η σαουδική αντιπαλότητα με το Ιράν για την κυριαρχία στη Μέση Ανατολή, καθώς και η σαουδική εξάρτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν οι βασικές κινητήριες δυνάμεις της σαουδικής εξωτερικής πολιτικής.» Και επιπλέον, αυτό το ενοχλητικό σημείωμα, που η κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ αμφισβητεί, δήλωνε: «Στη Συρία, ο στόχος της Σαουδικής Αραβίας ήταν πάντα να εκδιώξει τον Πρόεδρο Μπασάρ αλ-Άσσαντ, και αυτό δεν έχει αλλάξει» (η υπογράμμιση δική μας).

Θα πρέπει να προσθέσουμε εδώ ότι η κίνηση της Γαλλίας να βομβαρδίσει το ISIS δεν είναι χωρίς περιορισμούς. Οι New York Times σημειώνουν εύστοχα: «Ενώ η Γαλλία έχει διεξάγει δεκάδες αεροπορικές επιδρομές εναντίον του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ, στο εσωτερικό της Συρίας βομβαρδίζει με φειδώ, επιφυλακτική για να μην ενισχύσει ακούσια τον πρόεδρο Μπασάρ αλ-Άσσσαντ σκοτώνοντας τούς εχθρούς του».

Η σημαντική μεταστροφή της πολιτικής του ιμπεριαλισμού

Η πρόσφατη ρωσική επέμβαση στη Συρία, κατόπιν αιτήματος της κυβέρνησης Άσσαντ έχει πείσει σχεδόν τους πάντες ότι μια άμεση απομάκρυνση του Άσσαντ δεν είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη. Ως εκ τούτου, βλέπουμε όλες τις αντι-Άσσαντ δυνάμεις, κυβερνήσεις, πατρόνες και όλα τα σχετικά να τρέχουν σε συνέδρια σε όλο τον κόσμο για να συρράψουν διαφορετικούς και ενίοτε εμπόλεμους μεταξύ τους συνασπισμούς, ώστε να ανταποκριθούν τελικά στις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση Άσσαντ και να συμμετάσχουν στον καθορισμό του μέλλοντος της Συρίας.

Αυτό το σκηνικό των ενορχηστρωμένων από τις ΗΠΑ «διαπραγματεύσεων» που εκτυλίσσεται σε όλο τον κόσμο αποτελεί ένα τραγελαφικό ιμπεριαλιστικό θέαμα που αναπαράγει με τραγικό τρόπο σχεδόν όλους τούς προηγούμενους ελιγμούς των ΗΠΑ να καθορίσουν τη μελλοντική σύνθεση των κυβερνήσεων που έχει ανατρέψει ή που επιδιώκει να το κάνει. Κυριολεκτικά εκατοντάδες κόμματα, που όλα είναι στον ένα ή στον άλλο βαθμό της αρεσκείας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των συμμάχων του, συναντώνται σήμερα σε συνέδρια στα οποία σχεδόν προεδρεύει ο υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι, και / ή άλλους ανώτατοι αξιωματούχοι των ΗΠΑ, για να καθοριστεί ποιος θα πάρει τι σε μια μελλοντική Συρία.

Το τελευταίο τέτοιο τέχνασμα – ενορχηστρωμένο από τις ΗΠΑ –εκτυλίχθηκε κατά τη διάρκεια ενός διήμερου συνεδρίου στο Ριάντ, πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας. Με τίτλο «Σύροι αντάρτες σχηματίζουν μέτωπο για νέο γύρο ειρηνευτικών συνομιλιών», οι New York Times στις 10 Δεκέμβρη το περιγράφει καλά: «Μια σειρά από ομάδες της συριακής αντιπολίτευσης συμφώνησαν εδώ την Πέμπτη να σχηματίσουν ένα νέο και πιο περιεκτικό σώμα για να καθοδηγήσουν τους ποικίλους και διασπασμένους αντιπάλους του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσσαντ σε ένα νέο γύρο προγραμματισμένων συνομιλιών με στόχο τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου της Συρίας.

Ο σχηματισμός ενός τέτοιου σώματος θεωρείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και από άλλους διεθνείς υποστηρικτές της αντιπολίτευσης ως προϋπόθεση για νέες συνομιλίες, και το νέο σώμα φαίνεται να είναι ταιριαστό, ενοποιώντας πολιτικούς αντιφρονούντες οι οποίοι από καιρό τρέφουν με δυσπιστία ο ένας για τον άλλον, καθώς και ομάδες ανταρτών που πολεμούν ενάντια στο συριακό στρατό. ‘Αυτή είναι η ευρύτερη δυνατή συμμετοχή της αντιπολίτευσης, εντός και εκτός της Συρίας, και έχουμε τη συμμετοχή και των ένοπλων ομάδων», είπε ο Χάντι αλ-Μπάρα, μέλος της εξόριστου Συριακού Εθνικού Συνασπισμού που παρευρέθηκε στο διήμερο συνέδριο στο οποίο δημιουργήθηκε το νέο σώμα.»

(Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι οι Κούρδοι απέρριψαν τη συμμετοχή στο συνέδριο του Ριάντ και αντ’ αυτού οργάνωσαν τη δική τους συνάντηση σε περιοχές υπό κουρδικό έλεγχο. Κανένας από τους συμμετέχοντες δεν υποστήριξε την ανατροπή της κυβέρνησης Άσσαντ. Σε ορισμένες από αυτές τις κουρδικές περιοχές, η κυβέρνηση Άσσαντ συνεχίζει να πληρώνει τους μισθούς των Κούρδων αξιωματούχων – μια κατά κάποιον τρόπο ανακωχή.)

Το συνέδριο στο Ριάντ σηματοδότησε μια σημαντική αλλαγή στον προσανατολισμό του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των συμμάχων του κατά τη διάρκεια των τελευταίων πέντε ετών. Προηγουμένως, όλα αυτά τα συνέδρια στηρίζονταν στο σκεπτικό ότι η κυβέρνηση Άσσαντ πρέπει να πέσει μέσω της στρατιωτικής δράσης των αντιπάλων της, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που οπλίζονταν χρηματοδοτούνταν από τις ΗΠΑ.

Σήμερα, αυτή η εξίσωση έχει αλλάξει δραματικά από το γεγονός ότι η κυβέρνηση Άσσαντ αναμένεται από όλους να έχει μια προνομιακή θέση στις προγραμματισμένες για τέλη Γενάρη διαπραγματευτικές συνεδριάσεις. Δηλαδή, υποθέτοντας ότι ισχύουν οι τρέχουσες συμφωνίες που έχουν διαμεσολαβηθεί από τις ΗΠΑ και τον ΟΗΕ, η προσπάθεια των ΗΠΑ και των συμμάχων τους για την ανατροπή του Άσσαντ μέσω στρατιωτικής ισχύος θα αφεθεί στην άκρη υπέρ μιας διευθέτησης μέσω διαπραγματεύσεων. Από τη μια πλευρά του «διαπραγματευτικού τραπεζιού», οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης Άσσαντ· από την άλλη πλευρά, οι συνδυασμένες δυνάμεις όλων των συμμαχικών δυνάμεων των ΗΠΑ σε όλες τις αντιδραστικές μορφές τους, που ακόμα δεν έχουν προσδιοριστεί συγκεκριμένα.

Το δικαίωμα των καταπιεσμένων εθνών στην αυτοδιάθεση

Το δικαίωμα των καταπιεσμένων εθνών στην αυτοδιάθεση, που ιστορικά καταπατάται από ιμπεριαλιστές και αποικιοκράτες καθ’ όλη την διάρκεια των περασμένων αιώνων, ισχύει πλήρως σήμερα στην Συρία. Ισχύει για όλα τα καταπιεζόμενα έθνη ανεξάρτητα από τις αξίες ή την ταξική φύση της ηγεσίας τους.

Από την εποχή της Ρωσικής επανάστασης του 1917, της οποία ηγούνταν ο Βλαντιμίρ Λένιν και ο Λέων Τρότσκι, αλλά και ακόμα πιο παλιά, η ήττα των ιμπεριαλιστών και αποικιοκρατών καταπιεστών ήταν πάντα στο επίκεντρο της επαναστατικής  διεθνιστικής προλεταριακής πολιτικής, ακόμα και αν το υπό καταπίεση έθνος βρισκόταν υπό την ηγεσία φεουδαρχικού τύπου μοναρχών.

Ο σημερινός αμερικάνικος ιμπεριαλιστικός πόλεμος δεν αποτελεί τίποτα άλλο, παρά την αποκρυστάλλωση και την εφαρμογή της δύναμης της άρχουσας τάξης ενός Αμερικανικού καπιταλισμού σε κρίση. Μιας κρίσης τόσο βαθιάς, που το ιμπεριαλιστικό κτήνος αναγκάζεται να στείλει τα στρατεύματά του, ιδιωτικοποιημένα τάγματα θανάτου, μη επανδρωμένα αεροσκάφη κλπ. οπουδήποτε πάνω στον πλανήτη, προκειμένου να προωθήσει τα συμφέροντά του.

Σήμερα, ο ιμπεριαλισμός των Ηνωμένων Πολιτειών εστιάζει στην Μέση Ανατολή, όπου οι πολλαπλοί πόλεμοι που διεξάγει εναντίον καταπιεσμένων λαών και εθνών έχουν προξενήσει έναν ανείπωτο αριθμό θανάτων και καταστροφών. Ωστόσο, η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών σε αυτή την πλούσια σε πετρέλαιο περιοχή παραμένει σε μια κατάσταση αταξίας. Έχοντας καταλάβει το Ιράκ με την χρήση στρατιωτικών δυνάμεων πρωτοφανούς ισχύος για την σύγχρονη εποχή, το ζήτημα της εγκαθίδρυσης ενός σταθερού καθεστώτος, το οποίο να μπορεί να εγγυηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες των έλεγχο των τεράστιων πόρων σε ορυκτά καύσιμα, παραμένει ανοικτό. Ο τελευταίος τύραννος που οι Ηνωμένες Πολιτείες, εγκατέστησαν εκεί, ο Χάιντερ αλ-Αμπάντι, εκφράζει φόβους αναφορικά με το γεγονός ότι η πολιτικοστρατιωτική σχέση του Ιράκ με τις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί μονάχα να προξενήσει μεγάλα κύματα οργής σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού της χώρας, τα οποία βίωσαν από πρώτο χέρι τον τρόμο που εξαπέλυσε η στρατιωτική μηχανή των Ηνωμένων Πολιτειών στην χώρα. Πράγματι, είναι ευρέως αποδεκτό πλέον ότι οι παρελθούσες πολιτικές των Ηνωμένων Πολιτειών οδήγησαν στην δημιουργία της κατάλληλης βάσης για την ανάδειξη/ανάδυση του ISIS.

Στον απόηχο όλων των πολέμων που διεξήγαγαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην Μέση Ανατολή κατά την διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, τα «αποτυχημένα κράτη» (failed states) ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα. Στην Λιβύη, στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, ο θάνατος, η καταστροφή και οι ακατάπαυστοι πόλεμοι μεταξύ αντιτιθέμενων αντιδραστικών φυλετικών ομάδων, συνοδεύονται από ένα σχεδόν απίστευτο ανθρώπινο πόνο – φτώχεια, ασθένειες και πείνα. Αυτό είναι το σήμα κατατεθέν του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και η κληρονομιά για όποιον κατακτά.

Και πάλι, η άνευ όρων υποστήριξη του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης όλων των καταπιεσμένων εθνών, η απελευθέρωση από όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε οποιαδήποτε μορφή μπορεί να έχουν, συνιστά κεντρική και στρατηγικής σημασίας πτυχή της επαναστατικής σοσιαλιστικής πολιτικής.

Έχοντας δηλώσει ξεκάθαρα αυτή την θεμελιακή αρχή της προλεταριακής πολιτικής, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η υποστήριξη της αυτοδιάθεσης δεν είναι σε καμία περίπτωση συνώνυμη με οποιαδήποτε πολιτική υποστήριξη σε κυβερνήσεις ή καθεστώτα σε αυτά τα καταπιεσμένα έθνη – στην περίπτωση της Συρίας δηλαδή, με την υποστήριξη της κυβέρνησης του Μπασάρ αλ-Άσσαντ. Οι σοσιαλιστές δεν έχουμε αυταπάτες αναφορικά με τον χαρακτήρα του καθεστώτος του Άσσαντ. Γνωρίζουμε ότι το καθεστώς αυτό δεν εκπροσωπεί σε καμία των περιπτώσεων οποιαδήποτε μορφή επαναστατικού εθνικισμού ή κάποιας άλλης προοδευτικής ρήξης με την κεφαλαιοκρατία.

Ούτε και φυσικά θεωρούμε πως η κυβέρνηση Άσσαντ επιχειρεί την δημιουργία μιας ισότιμης κοινωνίας που θα προωθεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και της πλειοψηφίας των αγροτών κόντρα στην συριακή κεφαλαιοκρατική ελίτ.

Παρ’ όλα αυτά όμως, η κατάργηση του αστικού, καταπιεστικού καθεστώτος του Άσσαντ στην Συρία αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του συριακού λαού και όχι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των αντιδραστικών συμμαχικών δυνάμεών του. Ο σημερινός πόλεμος στην Συρία είναι ένας πόλεμος μεταξύ των άμεσων και έμμεσων αστικών – φονταμενταλιστικών και αντιδραστικών δυνάμεων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, από την μία πλευρά, και της αστικής κυβέρνησης του Άσσαντ από την άλλη. Οι μάζες στην Συρία δεν έχουν καμία ανεξάρτητη πολιτική, στρατιωτική ή οικονομική οργανωτική παρουσία. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι σοσιαλιστές τασσόμαστε απόλυτα εναντίον του ιμπεριαλισμού των Ηνωμένων Πολιτειών και εκείνων που συμμάχησαν μαζί του στην περίπτωση της Συρίας αλλά και αλλού. Στην βάση λοιπόν της υποστήριξής μας στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης όλων των καταπιεσμένων εθνών, ακόμα και εκείνων που τελούν υπό κεφαλαιοκρατική εξουσία, τασσόμαστε με την ήττα της υποστηριζόμενης από τις ΗΠΑ ιμπεριαλιστικής επέμβασης, σε όλες τις μορφές που μπορεί αυτή να πάρει.

Αντιτασσόμαστε στην άμεση στήριξή προς τον FSA ή/και στην έμμεση υποστήριξη ή/και ανοχή στο ISIS, μέσω υποχειρίων των Ηνωμένων Πολιτειών στην Τουρκία, την Σαουδική Αραβία, το Κατάρ ή και οπουδήποτε αλλού. Στις Ηνωμένες Πολιτείες αυτό μεταφράζεται στην απόλυτη στήριξή μας προς την βασική απαίτηση και τις δράσεις που κάλεσε ο Ηνωμένος Εθνικός Αντιπολεμικός Συνασπισμός (United National Antiwar Coalition, UNAC) για το «τέλος όλων των επεμβάσεων των Ηνωμένων Πολιτειών στην Συρία!».

Σε αυτόν τον στρατηγικό προσανατολισμό, έχω συμπεριλάβει και την απόλυτη αναγκαιότητα, οι Σύριοι εργάτες και αγρότες, όσο δύσκολο ή μακρινό  κι αν είναι υπό τις παρούσες συνθήκες, να παλέψουν για να συγκροτήσουν δικά τους ανεξάρτητα μαχητικά επαναστατικά σοσιαλιστικά κόμματα που να στοχεύουν όχι μόνο στην αντίσταση απέναντι σε όλους τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, συμπεριλαμβανομένου και αυτού στην Συρία, αλλά και στην εγκαθίδρυση σοσιαλιστικών κοινωνιών όπου η κεφαλαιοκρατική εκμετάλλευση και η καταπίεση θα εκλείψουν για πάντα.

Το δικαίωμα της Συρίας να αναζητήσει συμμάχους ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις

Το δικαίωμα της Συρίας στην αυτοδιάθεση αναπόφευκτα συμπεριλαμβάνει και το δικαίωμα της συριακής κυβέρνησης να αναζητήσει και να αποδεχτεί την υποστήριξη των μαχητών των πολιτοφυλάκων που σήμερα υπερασπίζονται τη Συρία απέναντι σε πολλές από τις μορφές που λαμβάνει η ιμπεριαλιστική επέμβαση. Οι πολιτοφυλακές αυτές συμπεριλαμβάνουν μαχητές από τον Λίβανο και το Ιράν, δηλαδή τις δυνάμεις της Χεζμπολλά, οι οποίες απέκρουσαν την τελευταία ισραηλινή εισβολή στην χώρα τους, και τις σιιτικές πολιτοφυλακές από το Ιράν, οι οποίες στο παρελθόν ενώθηκαν με τους Σιίτες μαχητές στο Ιράκ για να πολεμήσουν εναντίον της επέμβασης και του πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών στην εν λόγω χώρα.

Στο ίδιο πνεύμα, οι συμφωνίες που πρόσφατα συνάφθηκαν από την Συρία με το Ιράν, την Χεζμπολλά και την Ρωσία για την ανταλλαγή πληροφοριών στην μάχη κατά του ISIS, της al-Qaeda και όλων των άλλων ομάδων που στοχεύουν στην ανατροπή της κυβέρνησης του Άσσαντ, συμπεριλαμβανομένου και του ιμπεριαλιστικού συνασπισμού των δεκατριών εθνών υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, εμπίπτουν κατ’ απόλυτο τρόπο στα πλαίσια του δικαιώματος της Συρίας στην αυτοδιάθεση. Το γεγονός αυτό συμπεριλαμβάνει και την συμφωνία της Συρίας ως προς στην αποδοχή ρωσικής υποστήριξης τόσο από αέρος όσο και από ναυτικής και στρατιωτικής πλευράς προκειμένου να επιτευχθεί ο ίδιος στόχος.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι οι πολεμικοί στόχοι των Ηνωμένων Πολιτειών στην Συρία είναι «στρατηγικά» αντίθετοι από αυτούς των Ρώσων. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός τα τελευταία πέντε χρόνια προσπαθεί να ανατρέψει του καθεστώς του Άσσαντ. Όποια και αν είναι τα κίνητρα των Ρώσων, αυτοί βρίσκονται στην Συρία κατ’ εντολή της Συριακής κυβέρνησης, και όχι για να την ανατρέψουν.

Αναμφίβολα, η ρωσική αστική κυβέρνηση του Βλαντιμίρ Πούτιν έχει τους δικούς της λόγους για την αποδοχή της πρόσκλησης της Συρίας να παρέμβει, συμπεριλαμβανομένης της αυξανόμενης επέκτασης του ΝΑΤΟ στα σύνορά της, αλλά και των οικονομικών κυρώσεων που της επέβαλαν Ηνωμένες Πολιτείες και Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι επαναστάτες σοσιαλιστές δεν έχουμε αυταπάτες ότι η κεφαλαιοκρατική Ρωσία μπορεί να λειτουργήσει σαν στρατηγικός σύμμαχος της Συρίας σε αυτόν τον πόλεμο. Και όντως, η κυβέρνηση Πούτιν σταθερά και κυνικά έχει αυτό-παρουσιαστεί σαν ένας διαμεσολαβητής στον συριακό πόλεμο, προτείνοντας επανειλημμένα μια «λύση μέσω διαπραγμάτευσης» στα πλαίσια της οποία όλες οι πλευρές, συμπεριλαμβανομένου του ιμπεριαλισμού των Ηνωμένων Πολιτειών και των νατοϊκών της συμμάχων, όπως επίσης και οι Σαουδάραβες και άλλοι, συλλογικά θα αποφασίσουν την μοίρα της Συρίας.

Ύστερα από ιδιωτικές συνομιλίες του Πούτιν με τον Τζον Κέρι, ο Πούτιν παρατήρησε το εξής : «Έχουμε μια αμοιβαία κατανόηση (we have an understanding) αναφορικά με το πώς θα πρέπει να προχωρήσουμε εάν μιλάμε για μια πολιτική διευθέτηση. Πρέπει να εργαστούμε για ένα καινούριο [Συριακό] σύνταγμα, για νέες εκλογές και για τον έλεγχο των αποτελεσμάτων τους» (υπογράμμιση του συγγραφέα). Έτσι η κυνική νοοτροπία του Πούτιν, όπως και των Αμερικανών διαπραγματευτών ομολόγων του, συμπεριλαμβάνει την θέση του ότι η μοίρα της Συρίας θα καθοριστεί όχι από τον συριακό λαό αλλά από συμφωνίες με την μεσολάβηση άλλων, και στην πραγματικότητα, από συμφωνίες των οποίων το «αποτέλεσμα» είναι προκαθορισμένο.

Προς το παρόν πάντως, η Ρωσία από την μια πλευρά και ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός από την άλλη, βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές ως προς τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στον οποίο ηγούνται οι ΗΠΑ, εναντίον του φτωχού και καταπιεσμένου έθνους της Συρίας.

Η Ρωσία δεν είναι σε καμιά των περιπτώσεων κάποιος «πρωτάρης παίχτης» στις «συμφωνίες» στη Μέση Ανατολή. Έδωσε την συγκατάθεσή της στον υποτιθέμενο «ανθρωπιστικό πόλεμο» των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ εναντίον της Λιβύης, ο οποίος ουσιαστικά κατέστρεψε την χώρα. Οι επαναστάτες σοσιαλιστές θα πρέπει πράγματι να αναμένουμε ότι η Ρωσία θα συμπεριλάβει στα πλαίσια του διαπραγματευτικού τραπεζιού την εξυπηρέτηση των δικών της ιδιαίτερων συμφερόντων ακόμη κι αν αυτά είναι αντίθετα προς εκείνα του Συριακού λαού.

Όμως, οι ενέργειες της Ρωσίας αναφορικά με την απομάκρυνση του ISIS και λοιπών φιλο-αμερικανικών δυνάμεων μακριά από την πρωτεύουσα Δαμασκό και των γύρω περιοχών, που βρίσκονται υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης, έχει αναμφίβολα αλλάξει τους όρους στην εξίσωση των ιμπεριαλιστών, η οποία δεν ήταν παρά η κατάκτηση της Συρίας και η επιβολή ενός νέου καθεστώτος πλήρως ευθυγραμμισμένου με τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών. Πιθανόν πλέον, και με δεδομένη την πραγματικότητα της μη ανατροπής της κυβέρνησης Άσσαντ, όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί, το αποτέλεσμα να είναι λιγότερο επαχθές για την Συρία. Οι σοσιαλιστές δεν μπορούν να είναι ουδέτεροι σε τέτοια θέματα.

Ομοίως, με την είσοδο της αεροπορίας της Ρωσίας στην Συρία, οι διάφορες «ζώνες απαγόρευσης πτήσεων» που προηγουμένως εξετάζονταν από συμβούλους του Obama, και επισήμως προτάθηκαν από την αρχηγό των Δημοκρατικών (Hillary Clinton) και που πλέον οι Ρεπουμπλικάνοι αποκλείουν. Η ίδια η Clinton δήλωσε ωμά πως με την είσοδο των Ρώσων, η επιλογή των «ζωνών απαγόρευσης πτήσεων» δεν είναι πλέον βιώσιμη.

Η τραγωδία της Συρίας σήμερα

Είμαστε ωστόσο αναγκασμένοι να αναγνωρίσουμε ότι από οποιαδήποτε «λύση μέσω διαπραγμάτευσης» στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά της Συρίας δεν μπορεί να αναμένεται κάποιο κέρδος με διάρκεια για τον λαό της Συρίας. Απουσιάζει μια ισχυρή επαναστατική δύναμη από το πεδίο της δράσης ούτως ώστε να πολεμήσει αποτελεσματικά την ιμπεριαλιστική επέμβαση, αλλά και να αποτελέσει μια εναλλακτική ως προς το καθεστώς του Άσσαντ. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το πιθανότερο αποτέλεσμα θα είναι κάποιου τύπου αλλαγή καθεστώτος επιβαλλόμενη από τον ιμπεριαλισμό, και όχι μια ευθεία και άμεση ιμπεριαλιστική κατάληψη και κατοχή της Συρίας. Το σενάριο κατάληψης και κατοχής της Συρίας ήταν το αρχικό σχέδιο των πολέμαρχων των ΗΠΑ – τώρα, προς το παρόν τουλάχιστον, φαίνεται να ανατρέπεται.

Η ρωσική επέμβαση μπορεί κάλλιστα να έχει εμποδίσει την απροκάλυπτη προέλαση αντιδραστικών τζιχαντιστών/θρησκευτικών φονταμενταλιστικών ομάδων ή άλλων συμμαχικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην Δαμασκό, κάτι που θα είχε ως αποτέλεσμα ένα χάος τύπου Λιβύης, αναρχία και ένα αναπόφευκτο λουτρό αίματος. Η ιστορική τραγωδία έχει την συνήθεια να εκτυλίσσεται σε άπειρες μορφές – κάποιες λιγότερο καταστροφικές από ό,τι άλλες. Εδώ έχουμε μια διάκριση, και ίσως με μια σημαντική διαφορά, στο ότι οι ευκαιρίες για αντικαπιταλιστική πάλη στη Συρία μπορεί να κατέστησαν κάπως βελτιωμένες.

Η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορούν να προσφέρουν οι αγωνιστές εναντίον του πολέμου και υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης στο να γείρει η πλάστιγγα υπέρ του συριακού λαού και υπέρ των μελλοντικών μαχητών της ταξικής πάλης είναι η οικοδόμηση του πιο ισχυρού κινήματος στις ΗΠΑ που θα απαιτεί την άμεση και άνευ όρων απόσυρση αμερικάνικης στρατιωτικής βοήθειας και των αμερικάνικων στρατευμάτων από την Συρία, οποιασδήποτε μορφής. Η αφαίρεση της ιμπεριαλιστικής μπότας από την Συρία και την Μέση Ανατολή ευρύτερα ανοίγει με τον καλύτερο τρόπο το δρόμο στις καταπιεσμένες μάζες να συνεχίσουν τον αγώνα τους.

Έξω τώρα οι ΗΠΑ από τη Συρία! Αυτοδιάθεση για τη Συρία!

2 responses to “Η στρατηγική του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη Συρία και το δικαίωμα των καταπιεσμένων εθνών στην αυτοδιάθεση

  1. Αυτά είναι για τα διαβάζουν οι Αμερικάνοι και το τι γραμμή πρέπει να έχουν εκεί.

    Είναι μια γενική εκτίμηση των ‘κατορθωμάτων’ της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

    Το άρθρο μας πληροφορεί στο αν έχει δικαίωμα ο μαλάκας και δικτάτορας Ασάντ και το καθεστώς του (λες και ρώτησε ποτέ κανέναν στη ζωή του ή λειτουργούσε ποτέ του έτσι) να φωνάξει τους άλλους αλλά δεν μας λέει αν έχει δικαίωμα η μοναδική εγχώρια δύναμη που αποτελεί καταλύτη προοδευτικών εξελίξεων για όλην την περιοχή και τον κόσμο να χαιρετίζει και να φωνάξει τους συμμάχους της.

    Σημειωτέον το καθεστώς του Ασάντ αστικό είναι όπως λέει το άρθρο, αστικοδημοκρατικό όχι. Μπααθικό στρατοκρατικό ήταν και είναι.

    Το άρθρο λέει πως δεν υπήρχε σοσιαλιστική δύναμη ή εργατικής κατεύθυνσης κίνημα στην περιοχή.

    Κάνει λάθος ή εν μέρει λάθος.

    Δύναμη με έστω σοσιαλιστικές αναφορές και κοσμικό , με γυναίκες στο προσκήνιο και ισοτιμία, υπήρχε και υπάρχει.

    Είναι το Κουρδικό κίνημα και οι YPG. Οι Κούρδοι συμμετείχαν στη λεγόμενη ‘αραβική άνοιξη’ κατά του Ασάντ, του οποίου οι ηγέτες ήταν στη φυλακή επί Ασάντ και το οποίο να πούμε την αλήθεια δεν πολυσυμπαθεί ούτες τους αραβόφωνους ‘αιρετικούς’ ισλαμιστές αλλά πολυ περισσότερο δεν θέλει τους αραβόφωνους Σουνίτες και για αυτό δε θέλει αστικοδημοκρατίες και εκλογές όπως έγιναν στην Αίγυπτο γιατί ξέρει πολύ καλά πως θα βγάλουν πλειοψηφία.

    Οι Κούρδοι από την πολιτειακή ανυπαρξία από τότε που υπήρχαν βγήκαν κερδισμένοι από το διαμελισμό του Ιράκ και της ιμπεριαλιστικής επέμβασης όπως και τώρα στη Συρία χαιρετίζουν και επιδιώκουν την εμπλοκή των αμερικάνικών γερακιών.

    Το άρθρο λέει τη μισή αλήθεια πως οι Κούρδοι δεν βάζουν την ανατροπή του Ασάντ.

    Ο εκπρόσωπος του Ασάντ στη Γενεύη ανέφερε πως όποιος θέλει αυτονομία στη Συρία καλύτερα να πάρει ασπιρίνες. Αυτά τα λέει φυσικά μπας και πείσει κανέναν σα ‘μάξιμουμ’ πρόγραμμα και τώρα που βρέχει ρωσικές βόμβες αλλά αν το εφαρμόσει στην πράξη μετά την καταστολή των Σουνιτών (ΙΣΙΣ και ‘μετριοπαθών’) τότε να δείτε τι θα λένε οι Κούρδοι.

    Οι Κούρδοι κάθε άλλο παρά θέλουν τον Ασάντ, τον θέλουν μόνο για να μην έρθει η πλειοψηφία, με εκλογές η Σουνιτική σαρία στην ακραία ή στη ‘μετριοπαθή’ της εκδοχή.

    Ούτως ή άλλως οι Κούρδοι μιλάνε από μια θέση όπου έχουν πάρει αυτό που θέλουν σε αρκετό βαθμό. Δεν είχαν πότε βλέψεις για όλη τη Συρία.
    Το θέμα είναι πως θα το επικυρώσουν.

    Έχουν τη δική τους ατζέντα θέλουν πρώτα να τσακιστεί ο κύριος εχθρός τους έστω και με σύμμαχο τις ΗΠΑ και φυσικά τους συμφέρει να διαλυθεί και η Συρία και το Ιράκ.

    Δεδομένου πως είναι η πιο αριστερόστροφη και άφθαρτη δύναμη στην περιοχή , η ύπαρξη Κουρδικών πολιτειακών περιοχών και στη Συρία και στο Ιράκ δίνει το έναυσμα προοδευτικών εξελίξεων για όλον τον πλανήτη. Καθώς θα αποτελέσει πρότυπο για τρίτη περιοχή εντός της Τουρκίας που και εκεί πάλι ήταν το HDP που από τα μεγάλα κόμματα είναι ό,τι πιο αριστερόστροφο και είναι δημοφιλής στην Ελλάδα (για εθνικιστικούς κύριως λόγους, όχι από συμπάθεια στην αυτοδιάθεση και το σοσιαλισμό) ο αγώνας τους.

    Ακίδα στο μάτι του σταθερότερου συμμάχου των ΗΠΑ στην περιοχή που θα βοηθήσει και τους ίδιους τους Τούρκους να χωνέψουν κάποια πράγματα και να ξεμπλοκάρει διαδικασίες. Μπορεί η Τουρκία να επιβάλλει βέτο στα τραπέζια της Γενεύης ποιος θα έρθει αλλά σε διπλωματικό επίπεδο πάει από το κακό στο χειρότερο.

    Οι σουνίτιες αραβόφωνοι των αδερφότητων ή της σαρίας φυσικά θα τεθούν σε καραντίνα αλλά αυτό είναι και το πλέον λογικό και προοδευτικό από παγκόσμια σκοπιά κίνησης της ιστορίας.
    Οι μόνοι που τους χαιδεύουν είναι οι δυτικοί προσπαθώντας μετά να τους ‘μαζέψουν’ μέχρι να τους ξαναχαιδέψουν παραδίπλα.

    Το ό,τι έχουν πάει αριστεροί στη βόρεια κουρδική Συρία και είναι στις δικές τους ομάδες και τους αφήνουν αλά διεθνείς ταξιαρχίες να κουνάνε τις κόκκινες σημαίες δεν έχει και πολύ σημασία γιατί είναι σχεδόν σίγουρο πως δεν είναι ίδιας στρατιωτικής σημασίας να έχεις 500 αναρχοαριστερούς χαρούμενους που παλεύουν με το να έχεις την ισχυρότερη αεροπορική κάλυψη του κόσμου !!!

    Ως έξυπνοι οι Κούρδοι βάζουν στις ταξιαρχίες τους κόκκινους μαζί να τα βρίσκουν μεταξύ τους και φυσικά ξέρουν πολύ καλά πως αυτός που τους καλύπτει από τον αέρα είναι οι ΗΠΑ.

    Αυτοί λοιπόν έχουν δικαίωμα στην επιλογή ; Ή μόνο ο τίγκα διεθφαρμένος δικτάτορας Ασάντ έχει ;

    Μου αρέσει!

  2. Τα προβλήματα με το άρθρο είναι τα εξής:
    1) Στην αναζήτηση συμμάχων, οι φυσικοί σύμμαχοι είναι η παγκόσμια εργατική τάξη και όχι η Ρωσία.
    2) είναι δουλειά της συριακής εργατικής τάξης να βρει συμμάχους και όχι του Άσσαντ. Απλώς επειδή η Ρωσία μπορεί να είναι ή όχι ιμπεριαλιστική δεν σημαίνει ότι είναι σωστό η εργατική τάξη να πάει με το ρωσικό στρατόπεδο ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Αυτός είναι ο βασιλικός δρόμος για να θαφτεί η προλεταριακή επανάσταση στη Συρία.
    3) Η υποστήριξη ή όχι προς τον Συρία (που πρέπει να υπάρχει αλλά στα πλαίσια του προλεταριακού διεθνισμού) συνδέεται με τις ευρύτερες προοπτικές της παγκόσμιας επανάστασης και όχι το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεσή τους. Η στρατιωτική κατοχή της Συρίας είναι μια προσωρινή αλλαγή στον στρατιωτικό χάρτη της Μ. Ανατολής και πολλά έπονται.
    Οι ευρύτερες προοπτικές της παγκόσμιας επανάστασης συνδέονται με την ήττα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού αλλά και την ήττα των σχεδίων της Ρωσίας στην περιοχή. Υπάρχει μια λεπτή διάκριση που δεν υπάρχει στο άρθρο και αφήνει περιθώρια στην Ρωσία (όντως το »μικρότερο κακό» στην περίπτωση αυτή;) να ποδηγετήσει τις συριακές μάζες και να εμποδίσει την εξέγερσή τους ενάντια και στον Άσσαντ και στις ΗΠΑ και στο ΙΚ. Αυτό είναι το μόνο σημείο που με προβληματίζει. Οι συριακές μάζες βρίσκονται μπροστά σε ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα που είχε ποτέ να αντιμετωπίζει ένας λαός. Χωρίς συμμάχους ενάντια σε όλους αλλά να μην ξεχνά πως ο εχθρός είναι πρώτα και κύρια «στη δική μας χώρα» και είναι ο Άσσαντ και η συριακή αστική τάξη. Είναι σίγουρα ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός που έχει ξεκινήσει από το 1990 την αλλαγή του πολιτικο-στρατιωτικού χάρτη στην Μ. Ανατολή. Είναι το ΙΚ που φιλοδοξεί να γίνει η νέα αραβική αστική τάξη όπως οι μουλάδες στο Ιράν.
    Μπορεί να είναι η Ρωσία σύμμαχος της συριακής και αραβικής εργατικής τάξης; Με τα δεδομένα που υπάρχουν, όχι. Η Ρωσία στηρίζει το καθεστώς Άσσαντ και επομένως δεν αφήνει περιθώρια στην συριακή εργατική τάξη να βγει στο προσκήνιο όπως θα γινόταν αν πχ το εκφυλισμένο εργατικό κράτος (ΕΣΣΔ) επενέβαινε στρατιωτικά στην περιοχή. Ο Άσσαντ δεν είναι σύμμαχος του προλεταριάτου ώστε το προλεταριάτο να αποδεχθεί την Ρωσία σαν σύμμαχο ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Κανένα μπααθικό καθεστώς δεν ήταν και δεν μπορεί να είναι σύμμαχος της εργατικής τάξης όπως δεν είναι και το ΙΚ.
    Ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα; Ότι δεν υπάρχει ένα μαζικό εργατικό κόμμα που να μπορεί να στρέψει τις μάζες ενάντια στο ΙΚ, τις ΗΠΑ, την Ρωσία και το καθεστώς του Άσσαντ. Η οικοδόμηση αυτού του κόμματος ειναι το καθήκον των μαχών και της πρωτοπορείας τους. Κάτω από τις συνθήκες αυτές μια προσωρινή αλλαγή του πολιτικο-στρατιωτικού χάρτη στην Μ. Ανατολή δεν αλλάζει τον δρόμο μας και τα καθήκοντά μας. Η ταχτική των μαρξιστών (πχ υποστήριξη της Ρωσίας) δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αντιφάσκει με την στρατηγική τους που είναι η σοσιαλιστική επανάσταση στην Συρία και η παγκόσμια επανάσταση πάνω απ’ όλα. Το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεσή τους προκαθορίζεται από αυτήν ακριβώς την αρχή.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s