Σχετικά με το ακροδεξιό bullying στην κυβέρνηση

Η κυβέρνηση Τσίπρα μπορεί να εφαρμόζει χωρίς να βγάζει άχνα τις μνημονιακές δεσμεύσεις που η ίδια ψήφισε από τον Αύγουστο αλλά αυτό δεν φτάνει για να ικανοποιήσει τις ορέξεις του εθνικού κορμού και του βαθέως κράτους που ζητάνε από το κυβερνών κόμμα να αποκηρύξει ότι υπολείμματα του έχουν μείνει που να θυμίζει το «αμαρτωλό» του παρελθόν.
Οι επιθέσεις της εκκλησίας για το ενδεχόμενο απαλλαγής από τα Θρησκευτικά στο σχολείο χωρίς να πρέπει να βάλεις στο κούτελο τη διαφορετική σου θρησκεία ή έστω να δηλώνεις άθεος, το bullying από το σύνολο των ΜΜΕ εναντίον του Φίλη για κάποιο περσινό ιστορικής φύσης άρθρο του στην Αυγή σχετικά με το ποντιακό, πάνω στο οποίο οργίασε η ΝΔ και ΧΑ μοίρασε μερικές κλωτσιές στον Κουμουτσάκο επί τη ευκαιρία, και τώρα ο Πανούσης σε συνεργασία με την ΚΥΠ και ποιος ξέρει ποιον άλλον ακόμα (και μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ;) να καταγγέλλει ανοιχτά τα στελέχη του Σύριζα που ασχολούνται με τα δημοκρατικά δικαιώματα και τους φυλακισμένους ότι συνεργάζονται ανοιχτά με κρατούμενους κατηγορούμενους ή καταδικασθέντες για συμμετοχή σε «τρομοκρατικές» οργανώσεις.
Το εκ δεξιών τζαρτζάρισμα της κυβέρνησης δεν είναι καθόλου τυχαίο. Ο Τσίπρας πρέπει να απαλλαγεί από οτιδήποτε τον συνδέει με ένα αγωνιστικό ή αριστερό παρελθόν. Η εκκαθάριση μερικών ενοχλητικών στελεχών είναι και μια απτή απόδειξη ότι η προσαρμογή του συγκεκριμένου κόμματος και της ηγεσίας του είναι οριστική και τελεσίδικη. Η αστική τάξη δεν μπορεί να παίζει στα ζάρια τις στρατηγικές της επιλογές. Ο ρεφορμισμός στην κυβέρνηση πρέπει να δίνει καθημερινά εξετάσεις στην ιερά εξέταση της αστικής αντεπανάστασης. Ο Τσίπρας με ή χωρίς γραβάτα θα συνεχίζει να ξεφτιλίζεται από τα ΜΜΕ που ενώ θα τον συγχαίρουν για τις μνημονιακές του επιλογές θα συνεχίζουν να τον γελοιοποιούν για τις αναφορές του στην αριστερά και για τα πεπραγμένα έστω και κατά το παρελθόν του κόμματός του. Όλα αυτά τα αηδιαστικά είναι προφανές ότι ολοκληρώνουν το ξεπουπούλιασμα του Σύριζα. Ωστόσο είναι και μια ευκαιρία για όποιον αριστερό έχει ξεμείνει κατά λάθος σ’ αυτό το εξάμβλωμα να σηκωθεί να φύγει το δυνατόν γρηγορότερα. Από κει και πέρα στις επιθέσεις εκ δεξιών δεν αδιαφορούμε, ούτε στεκόμαστε στη μέση. Είτε είναι τα θρησκευτικά, είτε το ποντιακό όμως θέλουν να το παρουσιάζει ο ελληνικός σοβινισμός, είτε οι μηχανορραφίες των μυστικών υπηρεσιών και των νόσκε του Σύριζα, θα μας βρίσκουν απέναντι, ξέροντας ότι η ακροδεξιά λαίλαπα ακονίζει τα μαχαίρια της και ετοιμάζεται για την ολική της επαναφορά. Γι’ αυτό και οι μάχες αυτές δεν είναι υπεράσπιση των βαλλόμενων στελεχών του Σύριζα, είναι αγώνας ενάντια στο κράτος έκτακτης ανάγκης, αγώνας ενάντια στην αστική αντιεξέγερση.
Δημοσιεύουμε παρακάτω δύο άρθρα από το περιοδικό Αvantgarde για τα θρησκευτικά και το ποντιακό. Για την υπόθεση Πανούση θα επανέλθουμε λίαν συντόμως.

xapontioi

Η ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει…

Χάρης Κ. 10/11/2015

“Ελλάς πατρίς μου, δεν σ’αγαπώ,
Για σε δεν καίω κ’ εγώ λιβάνι,
Πάντα για σένα κακό θα πω
Κι ούτε σου πλέκω ποτέ στεφάνι.

Ομως συγχώρει τον μισητόν,
Πατρίς γλυκεία και τροφοδότις,
Κ’ εις τόσο πλήθος πατριωτών
Ας είναι κ’ένας μη πατριώτης”.

                                    Γ.Σουρής

Η αστική αντίδραση σε μία προσπάθεια να πάρει ρεβάνς για την ήττα της, επιδίδεται σε ασκήσεις τόνωσης του εθνικού αισθήματος που βρίσκει πάντα ανοιχτά αυτιά στα σάπια μυαλά των νευρόσπαστων που απαρτίζουν τον εθνικό κορμό.
Αυτές τις μέρες οι εκπρόσωποι του σκοταδισμού και του εθνικισμού, του τρίπτυχου «Πατρίς –Θρησκεία-Οικογένεια», των αλύτρωτων πατρίδων και των χρεοκοπημένων «μεγάλων εθνικών ιδεών» με ψυχολογία απειλημένου, σηκώνουν μία αξιακής και πολιτικής σημασίας μάχη.
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που το τσίρκο του ελληνορθόδοξου τόξου παρέλασε στις οθόνες οργισμένο με τις δηλώσεις της υφυπουργού παιδείας για την διευκόλυνση στην απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών, που άρον-άρον μάζεψε η Σία Αναγνωστοπούλου. Έχουμε αυτές τις μέρες τον «βαλλόμενο» ποντιακό ελληνισμό να βρίσκεται στα κάγκελα, με αφορμή ένα άρθρο του μνημονιακού Ν.Φίλη γραμμένο τον Αύγουστο του 2014 στην Αυγή, με βάση το οποίο ασκούσε κριτική στην αναγνώριση του ελληνικού κράτους ως γενοκτονία των Ποντίων και το προσδιορίζει ως εθνοκάθαρση. Η μονταζιέρα της ΝΔ ανέσυρε πριν ένα μήνα το θέμα απειλώντας ταυτόχρονα ποινικές διώξεις, στην βάση του αντιρατσιστικού ν/σ (!!!) τον «προσκυνημένο» μνημονιακό Ν.Φίλη. Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να ανοίξει ένας συστηματικός πόλεμος από το αστικό μιντιακό κατεστημένο σε συντονισμό με την αστική αντίδραση ενάντια στις «εθνομηδενιστικές» θέσεις.

Η Χ.Α. ξανά στους δρόμους

Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα απαίτησης πιστοποιητικών εθνικοφροσύνης κσι υποταγής στο εθνικό ιδεώδες, οι ναζί διεκδίκησαν το ρόλο του ηγέτη. Οι υπόδικοι χρυσαυγίτες κατέθεσαν μήνυση κατά του Φίλη ενώ ήταν με εμφανή τρόπο παρόντες στο συλλαλητήριο των Ποντίων στο Σύνταγμα.
Σε μια επανάληψη των τραμπουκισμών στο Μελιγαλά το 2013, όπου χρυσαυγίτες είχαν διώξει κλωτσηδόν από το μνημόσυνο των ταγματαλητών στην πηγάδα, τους πολιτικούς και βουλευτές της ΝΔ, ξυλοκοπήθηκε ο εθνικιστής-βουλευτής της ΝΔ Κουμουτσάκος μπροστά στη φανερή ανοχή της αστυνομίας. Οι μπάτσοι δεν κατάλαβαν το πιθανότερο ποιος ήταν αυτός που έτρωγε μπουνιές, αλλά σίγουρα αντιλαμβάνονταν ποιος τις έριχνε και για αυτό δεν έδειξαν το συνήθη ζήλο τους. Ο ξυλοδαρμός Κουμουτσάκου, μπροστά στο κοινοβούλιο από ακροδεξιούς αποτελεί μια εκ νέου απόπειρα διεκδίκησης της ηγεμονίας στην ακροδεξιά πολυκατοικία από το αυγά, ειδικά όταν η ΝΔ βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση. Εξάλλου και μόνο η συνεχής στήριξη-ανοχή από την αστυνομία και ο τρόπος διεξαγωγής της δίκης των ναζιστών πιστοποιούν όχι μόνο πως τα αυγά διατηρούν τις προσβάσεις τους στο σκληρό πυρήνα του κράτους, αλλά και πως παραμένουν (ως σοβαρή χα) εναλλακτική λύση τμημάτων της αστικής τάξης. Οι καταγγελίες της αστικής αντιπολίτευσης που όρισαν ως ηθικό αυτουργό του ξυλοδαρμού Κουμουτσάκου, το Φίλη «που προκάλεσε με τις δηλώσεις του» ισοδυναμούν με ξέπλυμα των ναζί και με ξαναζέσταμα της θεωρίας των άκρων.

Ο Σύριζα άδειασε τον Φίλη, όχι μόνο, όπως θα βιαστούν να μας πουν οι νεοπασόκοι οργανικοί διανοούμενοι του Συριζα, επειδή υπάρχει ο Καμμένος, αλλά γιατί και ο αν και δεν ταυτίζεται ακόμη με την αστική αντίδραση, υποχωρεί άτακτα μπροστά στους νοικοκυραίους του εθνικού κορμού και τους διεκδικεί σαν εκλογικό ποίμνιο. Ο Σύριζα υλοποιεί συνειδητά τα μέτρα της αστικής αντεπανάστασης και αυτό δεν αφορά μόνο την οικονομία όπως πάλι μας εξηγούν οι νεόκοποι απολογητές της κυβέρνησης, αλλά και το ιδεολογικό και πολιτικό εποικοδόμημα. Για αυτό ο Σύριζα δεν κατορθώνει να δώσει ούτε μία αξιακή μάχη που θα τον φέρνει σε εναντίωση με την εθνικιστική σαπίλα.

Και πάλι για το αντιρατσιστικό ν/σ

Τελικά πρέπει να είμαστε υπέρ του περιορισμού της ελευθερίας του λόγου; Όταν τον Απρίλιο του 2013 ο τότε δημαρίτης υπουργός Δικαιοσύνης Ρουπακιώτης έφερνε στην Βουλή το αντιρατσιστικό ν/σ, γράφαμε ότι δεν έπρεπε να υποστηριχθεί από την αριστερά. Χρησιμοποιείται όχι οποιοδήποτε νομοθέτημα περιορισμού της ελευθερίας του λόγου, αλλά το ίδιο το αντιρατσιστικό. Είχαμε γράψει ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Στο παρελθόν είχε απειληθεί και η Ρεπούση με το ίδιο ν/σ. Πρέπει να τελειώνουμε με οποιαδήποτε λογική θεσμικής θωράκισης απέναντι στον φασισμό και τον ρατσισμό γιατί μυστικοποιεί τις σχέσεις φασισμού-αστικού δημοκρατικού κράτους και εξιδανικεύοντας την αστική δημοκρατία όταν αυτή παρακμάζει, καλλιεργεί τις χειρότερες αυταπάτες.

«Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις»

Είναι φανερό πως η ίδια η ερμηνεία της ιστορίας είναι από μόνη του πεδίο πολιτικών ανταγωνισμών, σε τελική ανάλυση πεδίο ταξικής πάλης. Υπάρχουν χοντροκομμένα δύο διαφορετικές εκδοχές ιστοριογραφίας. Η μία που ποτέ δεν λαμβάνει υπόψιν της, τις συγκεκριμένες συνθήκες που διεξάγονται τα γεγονότα, και από την άλλη υπάρχει η υλιστική ερμηνεία της ιστορίας, ένας τρόπος ερμηνείας που εξετάζει το ταξικό υπόβαθρο και τις συγκεκριμένες κάθε φορά συνθήκες που διεξάγεται ένα γεγονός. Πρόκειται για ένα εργαλείο που είναι φτιαγμένο για να νικά πάντα, καθώς δεν διακατέχεται από το άγχος της συγκρότησης μίας φαντασιακής εθνικής ταυτότητας. Η γραφή της ιστορίας ενός έθνους, όταν πραγματοποιείται στο εσωτερικό της κρατικής οντότητας του έθνους, δεν πρόκειται ποτέ να είναι αντικειμενική, θα αποσιωπηθούν πολλά, θα υπερτονιστούν άλλα, και κάποια θα επινοηθούν. Πάνω σε μύθους συγκροτείται κάθε φορά η εθνική ταυτότητα.
Πόσα ψεύδη χρειάστηκαν για να κατασκευαστεί η εθνική ταυτότητα σε αυτόν τον τόπο; Η Αγία Λαύρα και το «κρυφό σχολειό» που ακόμα και ιστορικοί της δεξιάς, όπως ο Θ.Βερέμης αναγνωρίζουν ως ανυπόστατα. Η έμφαση στην μικρασιατική καταστροφή της Σμύρνης αλλά η αποσιώπηση του επεκτατικού (μην πω ιμπεριαλιστικού, μέρες που είναι) χαρακτήρα της μικρασιατικής εκστρατείας, στα βάθη της Τουρκίας που δεν ξεκίνησε το 1922. Ως εθνικός ήρωας να παρουσιάζεται ο δικτάτορας Μεταξάς, που και το ΟΧΙ είπε και έφτιαξε και το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και ούτε λέξη για τον αιματοβαμμένο Μάη του 1936, και για τις διώξεις σε βάρος των κομμουνιστών. Να δοξάζεται το έπος του ελληνοιταλικού πολέμου και όχι η δράση του Βελουχιώτη και του ΕΛΑΣ. Η αποσιώπηση του εμφυλίου και του αντικομμουνιστικού μετεμφυλιακού κράτους της δεξιάς που ακολούθησε. Η Κύπρος ως «εθνική τραγωδία», η «αιματηρή κατάκτηση και κατοχή από τους Τούρκους», αλλά ούτε λέξη για τα προγενέστερα εγκλήματα των Ελληνοκυπρίων εναντίον της μειονότητας των Τουρκοκύπριων. Επίσης κάπου εκεί στην Θεσσαλονίκη κάποτε υπήρχαν Εβραίοι, και πάνω στις πλάκες του νεκροταφείου τους δεσπόζει το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονικής. Και πρόκειται για έναν κατάλογο που δεν έχει τελειωμό…και κάθε εθνικό ψέμα λειτουργεί ως ισχυρή δόση ιδεολογικής συγκολητικής κόλλας για να μην φαίνεται γυμνή η εντεινόμενη ταξική διαίρεση της κοινωνίας.
Ένας καπιταλισμός που συγκροτείται σε έθνος-κράτος έχει ανάγκη και την διαμόρφωση ενός ενιαίου σώματος υπηκόων, όπου το ταξικό χάσμα θα ενώνεται μέσω των εθνικών ιδεών και το αστικό συμφέρον θα μπορεί να εμφανίζεται ως γενικό. Η εθνική ενότητα είναι ακριβώς η πιο εύγλωττη απόδειξη της αστικής κυριαρχίας.

Ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο επωάζεται το αυγό το φιδιού. Δεν ήταν καθόλου τυχαίο ότι μέσα από μια συγκέντρωση για το ποντιακό που απαιτούσε όχι να αναγνωριστούν οι διωγμοί των προγόνων τους, αλλά να μην τολμάει ο οποιοσδήποτε να εκφράζει μια διαφορετική γνώμη στο ζήτημα, ξεμύτισε για ακόμα μια φορά ο φασιστικός οχετός για να μας υπενθυμίσει ότι η ΧΑ δεν μπορεί να είναι τίποτα διαφορετικό από μια ναζιστική συμμορία.
Γι’ αυτό και ο αντιφασιστικός αγώνας είναι αγώνας και ενάντια στο εθνικιστικό δηλητήριο, είναι αγώνας για την υπεράσπιση βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων.

«Γράμματα, σπουδάματα του θεού τα πράματα»

Η αλλιώς η συμβιβασμένη αριστερά του κυρίου σε οσφυοκαμπτική λιτανεία

Χάρης Κ. 10/10/2015

Αυτές τις μέρες μέσα σε ένα καταιγισμό γεγονότων και ειδήσεων, οι εκπρόσωποι του σκοταδισμού και του εθνικισμού, του τρίπτυχου «Πατρίς –Θρησκεία-Οικογένεια», με ψυχολογία απειλημένου, σηκώνουν μία αξιακής και πολιτικής σημασίας μάχη.
Πρόκειται για την αντίδραση του αρχιεπισκόπου, και όλης του σκοταδιστικού μπλοκ, για να μην προωθηθεί η απαλλαγή του μαθήματος των θρησκευτικών, και η περί ελληνοχριστιανικής παιδείας δήλωση του, δεν αφήνει περιθώρια αμοιβαίων συμβιβασμών. Αν και ο Σύριζα έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα, ενέκυψε στις πιέσεις.
Έτσι για την ιστορία να θυμίσουμε, ότι η πρωτοβουλία για να γίνεται πιο εύκολη η απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών, είναι πιο πίσω από τις προφανώς ριζοσπαστικότερες θέσεις που έχει καταθέσει στην προηγούμενη βουλή η βουλευτίνα της ΔΗΜΑΡ, Μαρία Ρεπούση για την αντικατάσταση του μαθήματος των θρησκευτικών από το μάθημα της θρησκειολογίας. Βέβαια και τότε ενώ λυσσομανούσαν οι χριστιανοταλιμπάν ο Σύριζα σφύριζε αδιάφορα… Εκείνη την στιγμή για τον Σύριζα το κεντρικό πρόβλημα ήταν το μνημόνιο, και αυτά ήταν δευτερεύουσες αντιθέσεις… Άλλωστε ακόμα και τώρα η υφυπουργός του Σύριζα Σία Αναγνωστοπούλου τα μαζεύει, «παραποιήθηκαν οι δηλώσεις μου», με μία πολιτική συμπεριφορά που δείχνει ότι ο μεταλλαγμένος μνημονιακός Σύριζα, δεν έχει μόνο παραιτηθεί από την σύγκρουση με τις πολιτικές λιτότητας, αλλά αδυνατεί και να σηκώσει με συνέπεια την ατζέντα του αστικού κοσμοπολιτισμού… Κάτι που δεν έχει δημοσιονομικό κόστος, αλλά πρόκειται για μία πολιτική επιλογή, αντάξια της στρατηγικής του Σύριζα. Άλλωστε τώρα που φτύσαμε τον μαχόμενο και κινηματικό κόσμο, πρέπει να τα έχουμε καλά με το χριστεπώνυμο πλήθος.
Απέναντι σε αυτές τις θέσεις της υφυπουργού, έρχονται οι δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου «ότι το Σύνταγμα, είναι αρμόδιο και κανονίζει ποια είναι η πορεία αυτού του κράτους, και λέει ότι η παιδεία μας πρέπει να είναι εθνική και ελληνοχριστιανική, δεν μπορεί να λέει ο καθένας ότι θέλε, όποιος θέλει να τα αλλάξει αυτά πρέπει να αλλάξει το Σύνταγμα.». Η αλήθεια είναι ότι στο Σύνταγμα το άρθρο 3 που ορίζει τις σχέσεις εκκλησίας- κράτους αναφέρεται ότι «η επικρατούσα θρησκεία είναι η χριστιανική» ότι απαγορεύεται η μετάφραση της Αγίας Γραφής σε άλλο γλωσσικό τύπο χωρίς την έγκριση της εκκλησίας. Επίσης το άρθρο 13 δηλώνει ρητά «Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη». Τα πράγματα περιπλέκονται και στο περιβόητο άρθρο 16 στην δεύτερη ενότητα γίνεται λόγος ότι ο σκοπός της παιδείας είναι η «ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και την διάπλαση τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες».
Πουθενά δεν ορίζεται η θρησκευτική συνείδηση, (άλλο η επίσημη θρησκεία, και άλλο η θρησκευτική συνείδηση) με τον τρόπο που δηλώνει ο αρχιεπίσκοπος και αν ερμηνευθεί με αυτόν αντιβαίνει στο άρθρο 13. Τελικά ποιος λέει ότι θέλει;;;
Άλλωστε η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης μπορεί να γίνει και με το μάθημα της θρησκειολογίας, έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί να επιλέξει αν και ποιο θρησκευτικό δόγμα τον εκφράζει. Υψηλή θρησκευτική συνείδηση μπορεί να έχει κάλλιστα και ένας άθρησκος, ο οποίος μπορεί να είναι και γνώστης της κοσμοθεωρίας των θρησκευτικών δογμάτων και να μην τις ενστερνίζεται.
Βέβαια για να σταματήσουμε την σπαζοκεφαλιά μιας και δεν είναι νομικό το θέμα, ας επισημάνουμε και κάτι ακόμα. Αυτές οι ασάφειες και οριακά αντιφάσεις του Συντάγματος έρχονται γάντι στην πραγματική κοινωνική φύση, την ταξικά ερμαφρόδιτη του Σύριζα που δήλωνε ότι είναι κάθε λέξη αυτού του Συντάγματος.

Αποδεικνύεται έτσι ότι σε ένα κράτος που από την αρχή της συγκρότησης του νανούριζε τους υπηκόους του με παραμύθια περί κρυφών σχολειών και την ηρωική Αγία Λαύρα, είναι ακατόρθωτο να θέσεις ζητήματα αστικού δημοκρατικού πλαισίου χωρίς να σπάσεις αυγά. Με τα σχολεία από χώρους δημιουργίας ελεύθερα και κριτικά σκεπτόμενων πολιτών, ως όφειλαν να είναι, πάνω στα πιο προοδευτικά δημοκρατικά ριζοσπαστικά παιδαγωγικά πρότυπα, να είναι χώροι θρησκευτικής κατήχησης. Με το χριστιανικό ιερατείο να παίρνει μέρος στον ταξικό πόλεμο μιας και το ίδιο αρνείται την καταγραφή και την φορολόγηση της περιουσίας του, και δεν έχει προσφέρει ούτε ένα ευρώ μέσα στην χειρότερη κρίση που βιώνει ο τόπος. Άλλωστε είναι τέτοιος ο βαθμός διαπλοκής της ανώτερης θρησκευτικής κάστας με την οικονομική ελίτ, που το αίτημα του διαχωρισμού της εκκλησίας και του κράτους, μπορεί να γίνει πράξη με την εξάλειψη της αστικής εξουσίας και του κρατικού της μηχανισμού. Ένας διαχωρισμός που μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο κάτω από την ισχύ μιας σοσιαλιστικής επανάστασης.

Η υπεράσπιση βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων είναι κάτι που χωρίς κανένα ενδοιασμό πρέπει να σηκώσουν οι κομμουνιστές. Κατά την άποψη μας, πρέπει να τολμά κανείς να ανοίγει όλη την αξιακή του βεντάλια. Και ειδικά μέσα στην κρίση. Εκεί φαίνονται και οι αντοχές της. Η μάχη ενάντια σε κάθε τι που συγκροτεί ιδεολογικά τον εθνικό κορμό, ώστε με ισχυρές δόσεις συγκολλητικής κόλλας να υπερβεί το χάσμα της ταξικής διαίρεσης, είναι μία ταξική μάχη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s